NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
„Współlokatorki”?
Myślą, że jesteśmy im winne, bo nasza toaleta zniszczyła ich dom.
Powinnyśmy ustalić dlaczego.
Albo wszyscy klienci się tu wprowadzą.
Ale to nie daje im prawa, by traktować nasz dom jak hotel.
Opamiętają się po tygodniu drogich naleśników.
Musimy się ich pozbyć, zanim się rozgoszczą.
- Bo wtedy... - Wyślijmy ich do prawdziwego hotelu.
Za co?
Moje karty nie działają, twoje nigdy nie działały.
A pieniędzy z zamrażarki nie możemy użyć...
Szlag. Pieniądze w zamrażarce.
Trzeba je wyciągnąć.
Dlaczego mieliby szukać tam forsy?
Bo im powiedziałaś.
Jeśli ją znajdą, zabronią nam wydawać.
Albo zażyczą sobie nowych podłóg.
Jakby ich potrzebowali.
Nie są stopami.
- Mogło być gorzej. - Serio?
Bo chyba wolałbym rejs i zatrucie jadem kiełbasianym.
Nie przeszkadza mi to, bo jestem z tobą.
Może to dla nas okazja, by... odnowić więź.
Trochę minęło.
Naprawdę o tym teraz mówisz?
Mamy zalane podłogi.
Grozi nam pleśń.
Jesteśmy w romantycznym miejscu.
W domu byłych żon nie ma szans na romans.
Dotąd nie było problemu.
Wiem, że to zły moment, ale szybka kontrola uczuć.
Czuję się poirytowana twoją kontrolą uczuć.
- A co z Nickiem? - Jestem przerażona.
Najpierw nie wiedziałam, że mam męża geja,
a potem przestępcę.
Nie wiem, co wolę.
Następnym razem wyjdź za geja-przestępcę. Dwa za jednym zamachem.
A gdzie jest reszta pieniędzy?
Nie chowa się wszystkiego w jednym miejscu.
Ukryłam w czterech.
Mam prosty system, by je spamiętać.
Każda kryjówka jest nazwana po Beatlesie,
z którym można ją skojarzyć.
Paul: Paluszki Rybne Pani Paul.
Genialne? Tak sądzę.
Jak zjarana byłaś, gdy na to wpadłaś?
- Myślałam, że mam przezroczyste ręce. - Frankie!
Nie ma jej tu!
Co...?
Czego znowu chcesz, Sol?
Naleśniki są po cztery dolary.
Oczy mam tu, kolego.
Tak?
Agentka Karin Fenmore z FBI.
Chcielibyśmy zamienić słowo.
Dlaczego FBI chce z tobą rozmawiać?
Szybka aktualizacja: Nicka aresztowano i jest w więzieniu.
Grace została upokorzona. Może tajska kuchnia wieczorem?
- Co? - Tajska już była.
Moment, co z Nickiem?
Brianna, wiem, że mój awans na twoją kierowniczkę
mocno udziwni nasze relacje.
Nie tak jak to, że opalałaś przy mnie odbyt,
ale prawie.
Często będę jeździć do siedziby w San Francisco,
ale tutaj też będę potrzebować prawdziwego biurka.
Będziemy dzielić się Adamem i, co najważniejsze,
będziesz musiała okazywać mi szacunek należny mojemu stanowisku.
Czy wyrażam się jasno?
Wciąż tu jesteś.
Przyniosłaś mi muffinkę?
Nie jestem panną od muffinek.
Jestem twoją kierowniczką.
Ale tak, przyniosłam.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Wiesz...
Brianna...
- Ponieważ... - Boże, dlaczego to tyle trwa?
Znikaj. Mam robotę.
Dzień dobry.
A pierwszego dnia w nowym wymiarze
- wszystko wygląda tak samo. - Masz jakiś cel?
Tego nie wiesz.
Ale potrzebuję na tych papierach podpisu...
- Mallory. - Mogę coś podpisać? Fajnie!
Daj mi je.
Dalej. Sam się przekonasz.
Dalej się cieszysz?
Nie.
To nie mój pierwszy raz. Ja będę mówić.
Przyszliśmy do pani.
To jej nie powstrzyma.
Chcieliśmy zająć resztę rzeczy Nicka
i zauważyliśmy rozprutą sofę.
To nas niepokoi, bo czasem w sofach są ukryte rzeczy.
Słodycze i takie tam?
Myślałam o gotówce.
Czy Frankie nie mówiła o forsie w zamrażarce?
Wie pani coś o tej sofie?
Nienawidziłam jej.
A do tego byłam wkurzona na Nicka.
Wyładowała pani złość na męża na sofie?
Nie, to ja wyładowałam gniew na jej męża na jej sofie.
To chyba jednak twój pierwszy raz.
Zrobiłam to za nią.
I owszem, okradłam ją z uczuć.
Moja wina.
To by było na tyle, Karin. Miło było cię poznać, Mount Rushmore.
Problem w tym, że tylko panie były w jego mieszkaniu.
Widzę, do czego zmierzasz.
Ja poszłam już o krok dalej. Rozumiesz?
Nikt nie rozumie.
Mówię, że nie mamy nic do ukrycia.
Macie coś przeciwko, byśmy się tu rozejrzeli?
Ja mam.
Nazywam to „swobodami obywatelskimi”.
Jak wszyscy inni.
A to oznacza,
że nie można traktować żony domniemanego przestępcy
- jak przestępczyni. - Przepraszam. A pan to kto?
Jej były mąż.
Owszem, Grace bywa ostra i często mściwa.
Zaliczyła wiele dołków, głównie przez picie.
Zmierzasz do czegoś, Robercie?
Ale to uczciwa kobieta.
Nigdy nie okłamałaby policji.
Moja była żona również jest uczciwą kobietą.
Mogłaby okłamać policję,
ale tylko w słusznym celu.
Żaden z nich nie przemówi na naszych pogrzebach.
Jestem prawnikiem, a to bezprawne przeszukanie,
nękanie świadka i to nie koniec.
Możecie wyjść,
bo nie zajrzycie w tym domu pod ani jedną poduszkę.
Ani dziś, ani za tydzień, ani nigdy.
Zdobędziemy nakaz.
W takim razie do jutra. Może być o 10?
Rushmore?
Jesteś rannym ptaszkiem?
Może odprowadzimy agentów do drzwi?
Lubię dłużej pospać.
Dzięki za wizytę.
Boże, było blisko.
Przynajmniej nam odpuścili.
Jutro tu wrócą.
Teraz ja zajmę się pieniędzmi.
Schowam je w bezpiecznym miejscu, a potem zabiorę stąd.
Bezpieczne miejsce przy Solu i Robercie?
Sejf w mojej sypialni.
Nie znają kombinacji.
Przyniosę resztę.
O nie.
Masz prosty system, by spamiętać kryjówki.
Nie chcę kopać leżącej...
ale nie powinnaś była mi tego powierzać.
PŁATKI KUKURYDZIANE
Kiedyś krzyczałaś na dzieci, gdy buszowały w płatkach
w poszukiwaniu nagrody.
Nagrody są coraz... lepsze.
Grace, przykro mi z powodu Nicka.
Mnie też przykro, że o tym wiesz. Możemy o tym nie mówić?
Jeśli szukasz kogoś, z kim nie chcesz gadać, wal do mnie.
Tylko...
zasługujesz na lepszych mężów.
Dziękuję.
Wyciągniesz rękę?
- Nie. - W porządku.
O tym też nie musimy mówić.
Zaczekaj. Co ty robisz?
Ostatnio ciągle jestem wygłodniały.
Tak! Wszystkie składniki do kanapki z klopsikami.
Zepsujesz sobie apetyt przed kolacją.
Bez obaw, zgłodnieję.
Słodki Jezu, George musi gdzieś tu być.
Sol.
Co się tak zakradasz?
Taka już moja ciekawska natura.
- Czego szukasz? - Spokoju.
Nakryłem cię.
Co? Do czego pijesz?
Dałaś nam pokój z dwoma łóżkami,
byśmy się szybciej wynieśli.
No tak.
Tak, belgijski przyjacielu. Rozgryzłeś mnie.
To nie wszystko.
Miałaś wyrzuty sumienia, więc zestawiłaś łóżka razem.
To nie ja.
Czyli to sprawka Roberta.
Widzę, że chcesz pogadać.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Ale teraz nie mam na to czasu.
- Dlaczego? - Bo tu chodzi o nas!
Mów.
Od mojej operacji prostaty...
nie byliśmy z Robertem... blisko.
Zaciekawiłeś mnie.
Jak Robert sobie z tym radzi?
Tu nie chodzi o niego, a o mnie.
Czuję, że moje własne ciało mnie zdradza.
Skąd mam wiedzieć, czy wszystko wróci do normy?
Co, jeśli nie jestem już tym samym człowiekiem?
Jestem wybrakowanym towarem.
Wcale nie, Sol.
Twoje towary lekko oberwały.
Wprowadźmy tam trochę dobrej energii.
Co powiesz na uleczanie reiki?
- Ściągnę spodnie. - Nie wydziwiaj.
Uwaga na drzwi.
Nie. Co wy robicie?
To rzeczy taty,
które kazali nam tu przywieźć.
W ciężarówce jest tego więcej. Gdzie to postawić?
Z powrotem u Roberta i Sola!
Mam to w dupie.
Zdaje mi się, czy jest milsza niż zwykle?
Wyraźnie poczułem, że nas toleruje.
Znalazłam!
Boże.
Frankie...
gdy potajemnie szukasz nielegalnej forsy,
nie krzycz: „Znalazłam!”.
- Co to? - Wahadło reiki do radiestezji.
- Znajduje pieniądze? - Nie, ale znalazłaś Johna.
Dlaczego Johna?
Nie mów.
„Siedzę na płatku, czekam na furgonetkę”.
Świetnie. Furgonetka zabierze nas do więzienia,
jeśli nie wyniesiemy stąd do rana forsy.
Już działam.
Ale najpierw muszę odprawić rytuał na korzeniu Sola.
Co?
Tak między nami, od operacji
mają z Robertem pewne problemy tam na dole.
Rozumiesz?
Powiedziałaś „korzeń”. Jasne, że rozumiem.
Jako certyfikowana uzdrowicielka reiki, mam obowiązek mu pomóc.
Poza tym zalałyśmy mu dom.
Wiem, też mi z tym źle.
Ale oni muszą się stąd wynieść.
Szukam pieniędzy, a ciągle wpadam na nich.
Wiadomość o Nicku mnie nie zaskoczyła.
Ale to już tak.
Co z moim tatą? Aż tak zdenerwował się przez Nicka?
- Przez Nicka? - Nie dlatego tu jesteście?
- Nick wywołał powódź? - Powódź?
A dlaczego nasi rodzice razem mieszkają?
Mieszkają razem?
To wszystko tłumaczy.
Kurwa.
Mamo? Dokąd idziesz?
Wiemy, że nas widziałaś.
Dziewczyny! Co za niespodzianka.
Co tu robicie?
Dlaczego schowałaś płatki w sejfie?
By zachować świeżość.
Mamo, słyszałyśmy o Nicku.
Możesz być w szoku.
- Że go złapano. - Nie mogę o tym mówić.
Nie o nim.
O co chodzi z tatą, Solem i powodzią?
O tym też nie.
Miałam wczoraj ciekawy sen.
Dzięki, że wpadłyście. Do zobaczenia.
- Dobrze. - Dokąd idziesz?
- Nie porzucimy teraz matki. - Za pięć minut?
Schowała płatki w sejfie. Nigdzie nie pójdziesz.
Nadzorujesz też moje „wychodzenie z pomieszczeń”?
Po prostu...
Wiem.
Nasza nowa relacja jest chwiejna, ale...
zabieram dziś wieczorem Briannę na rozmowę od serca.
Taneth dała mi bon do restauracji Julianny.
- Daj mi go. - Słucham?
Robert i Sol potrzebują go bardziej.
A ja najbardziej.
Może to i prawda, ale decyzja należy
do właścicielki bonu podarunkowego.
Mamo! To był mój plan na Briannę.
Kiepski plan.
Dasz sobie radę, Mallory.
Skąd wiesz?
Bo wzięłaś tę pracę.
Wiedziałaś, w jakie gówno się pakujesz.
A mimo to ją wzięłaś.
Bycie szefową masz we krwi.
- Tak sądzisz? - Ja to wiem.
A teraz ty i Brianna musicie stąd wypierdalać.
Dlatego jestem w rozterce.
Musisz mi coś doradzić.
To prywatna sesja reiki.
Wyluzuj, Sol.
Staram się.
Jeśli chcesz rozwiązać problem, musisz zacząć myśleć jak Mallory.
Ale na razie myśl jak ja.
Jestem zjarana i słucham Beatlesów. Gdzie mogłam coś ukryć?
Lniana szafa.
Genialne.
Muszę lecieć.
- Przejmij reiki. - Wykluczone.
Odpuszczę.
Ja przejmę. Na czym się skupiamy?
Na pachwinie twojego ojca.
Świetnie.
Wcale nie.
Musisz brać ją z zaskoczenia.
W ten sposób.
Brianna, Mallory wychodzi bez ciebie!
I jeszcze czego!
Cholera.
Mallory!
Do lnianej szafy!
- Sprawdzałam. Pusto. - A to co?
Przepustka na kolację dla palantów, byśmy przeszukały dom.
A my co robimy z kolacją?
Tajska kuchnia aktualna?
Ręce w górę. Opuśćcie broń.
- Słyszeliście. - No już.
Trzech gości zarobi kulkę, a ja nic nie widzę.
No i po nich.
Mamy wyrzuty sumienia z kilku powodów.
Po pierwsze, że nasza toaleta eksplodowała.
To było do bani.
Poza tym nie byłyśmy zbyt gościnne.
To aż tak nas nie dręczy.
Trochę, ale nie aż tak.
By wam to wynagrodzić, mamy dla was bon podarunkowy
do Julianny na dziś wieczór.
Wasze ulubione miejsce!
Pierwsze słyszę.
Nowe ulubione miejsce!
Nie jestem głodny. Już jadłem.
Miałeś zgłodnieć.
To miło z waszej strony. Pójdziemy innym razem.
Nie, musicie iść dzisiaj.
- Zrobiłyśmy rezerwację. - To wy idźcie.
Nie, my nie potrzebujemy romantycznego wieczoru.
A wy tak.
Dlaczego potrzebujemy romantycznego wieczoru?
Bo ludzie tak robią, gdy zaleje im dom.
Poczytaj od czasu do czasu New York Timesa.
- Powiedziałeś im? - Nie.
- Powiedziałem Frankie. - A ja Grace.
No jasne.
Jesteśmy tu pięć minut, a ty gadasz z Frankie
- zamiast ze mną. - Robert,
tym razem jest zupełnie inaczej.
Nie dla mnie.
Wiecie, gdzie najlepiej to rozwiązać?
U Julianny.
- Idź i zabierz Sola. - Robert.
Zrobiłyśmy coś złego.
- Nie idź za mną. - To się zatrzymaj!
Tam jest Ringo!
W kajaku?
„Żółta łódź podwodna”?
To też niezłe skojarzenie.
Daj spokój.
Bez obaw, wciąż można używać banknotów,
gdy się na nie nasikało.
Nigdy mi nie mów, skąd to wiesz.
Andrew Jacksonowi się to należało.
Jak mamy to zabrać bez ich wiedzy?
Na pewno nie użyję tyrolki, którą kazałaś mi zwrócić.
Przez tyle lat czepiałeś się mnie, bym więcej mówił i aktywnie słuchał.
Starałem się.
Ale chyba nie ufasz mi, że cię wysłucham.
Nie chodzi o zaufanie!
To dlaczego rozmawiasz z Frankie?
Łatwiej było pogadać z nią, bo jej to nie dotyczy!
Wybaczcie najście.
Zamiast prosić o wybaczenie, daj nam spokój.
Frankie, jesteśmy zajęci.
A ja chciałam wam w tym pomóc.
Sweter rozwiązywania konfliktów?
Nie mam nastroju na twoje magiczne swetry!
Nie ma w tym niczego magicznego.
To sama nauka.
Ręce do góry.
Ty też.
Właź tu. Och, Robercie.
- Proszę. - Daj tu rękę.
- Włóż tu rękę. - Proszę!
- Którą? Tę? - Tak.
- Na litość boską. - Pomogę ci.
Z komuny przegoniliby was momentalnie.
Proszę, doskonale.
Nie widzę w tym celu!
Nie możecie już uciec, więc musicie to rozwiązać.
Dobrze.
Uciekniemy stąd razem, by mieć odrobinę prywatności?
Oczywiście.
Szybciej.
Dziękuję. I zaraz wracam z pieczoną muffinką.
Też chciałabym pieczoną muffinkę.
W akceptowalnej temperaturze.
Przepraszam?
Tak?
Chyba nie wiesz, gdzie masz biurko.
Kiepsko to świadczy o kierowniczce.
Wiesz co? Darujmy sobie te bzdury.
Prawda jest taka, że nie jestem twoją kierowniczką.
Właśnie. Dziękuję.
Jestem twoją szefową.
A teraz znikaj.
Mam robotę.
No dobrze.
Myślisz, że pierwszy raz gram w „Dużą i małą muffinkę”?
Ja wymyśliłam tę grę!
Musimy jeszcze tylko znaleźć George’a i jesteśmy w domu.
Czy nie napisał „While My Guitar Gently Weeps”?
Co łka? Poza mną, jeśli forsa przepadnie.
Tytuł piosenki to „While My Guitar Gently Sleeps”.
Nie. Gitary nie śpią.
Śpią. Dlatego trzeba odkładać je do ich małych łóżeczek.
Dlatego schowałam je w sypialni w łożu królewskim,
bo jest Brytyjczykiem!
Zrozumiałam tylko „królewskie łoże”
i tam zamierzam poszukać.
Czy może „While My Guitar Gently Sweeps”?
- Nie patrz! - O Boże.
Tak!
Nie!
Wynoś się stąd!
Miałeś zamknąć drzwi.
Sweter rozwiązywania konfliktów zadziałał.
Chyba was to cieszy.
Wypierzecie go, prawda?
- Wyrzucamy go. - Dobrze.
Zjem śniadanie gdzieś indziej.
Nie mogę jeść.
Boże, to FBI.
Przyjechali wcześniej.
Rushmore mówił, że lubi pospać. Forsa wciąż jest w sejfie.
Wcale nie.
- Wyniosłam ją z domu. - Jak?
Nie wychodziłaś.
Już. Otwarte.
- Wchodź. - Wchodzę.
Miło, że mogliśmy przewieźć je w tę i z powrotem.
Dlaczego to my zawsze wszystko taszczymy?
- A gdzie Brianna i Mallory? - W pracy.
Też mamy pracę.
Cholera.
- Muszę lecieć. Spóźnię się. - Jasne.
Genialne.
Co jest? Grace! Frankie!
Co jest, Frankie?
- Jest czterech Beatlesów. - Pete Best wyleciał mi z głowy.
- FBI już idzie. - Cholera!
Co panikujesz? To ja trzymam kasę.
- Jak to wyjaśnimy? - Nijak.
I zanim wygadasz się federalnym,
wiedz, że reszta jest u was.
- Co? - Zgadza się.
Siedzisz w tym po same uszy.
A jesteś najwyższy, więc sam sobie to policz.
Schowaj kasę w spodnie
i nie odzywaj się.
Spodnie też zapnij.
Rozumiem, że jesteś zła, ale posłuchaj samej siebie.
- Wiesz, o co prosisz? - Ja nie proszę. Rozkazuję.
Mam dość mężów, którzy mnie stale upokarzają
i robią, co chcą,
nie myśląc o tym, jak to na mnie wpływa.
- Role się odwróciły. - Przecież nic nie robisz.
- Jemu każesz to robić! - Nie myśląc o mnie!
Pech, kurwa.
Mam męża w więzieniu.
Nie będę płakać, jeśli były też tam trafi.
Są potworami.
Tekst polski: Michal Urbaniak