NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przeszłaś samą siebie, Grace.
Ta parmigiana z tofu była nieziemska.
- W czym tkwi twój sekret? - W kurczaku.
Dziękuję za cudowną kolację.
Uchroniliście nas przed gniewem ubezpieczyciela.
Choć tyle mogłyśmy zrobić.
W takim razie bez skrupułów zgarnę resztki.
Nie, to miało być dla kotów.
- Nie mamy kotów. - Zjawią się, jeśli to wystawimy.
Pożyczysz ładowarkę?
Masz 87 procent baterii.
A co z moją nie tak?
Moja ładowarka to twoja ładowarka.
Mogę później ja skorzystać?
Uwaga!
Nie chcę wyjść na niewdzięcznicę,
ale nie sądzisz, że powinieneś pozmywać?
Zawsze po mnie poprawiałaś,
więc uznałem, że pominę ten etap.
Czy geje nie powinni być pedantyczni?
Gdy ktoś robi dziękczynny posiłek,
podziękowanie powinno uwzględniać sprzątanie.
Posprzątałyśmy. To nowa partia.
Dobrze, pozmywam.
Dziękuję.
Niech namoknie.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Co za skurwiel.
Ukrył talerz pod naczyniem.
- Bądź silna. - Tylko raz trysnę.
- Pozwól mi. - Nie. Tak się zaczyna.
Od tryśnięcia.
Zanim się zorientujesz, znów tryśniesz.
Potem znów i znów. Trysk, trysk, trysk.
To brzmi jak jakaś sprośna rymowanka.
Boże, Grace. Nie panikuj.
Jesteś stara. Widać ci odrosty.
Dokładnie.
Tak się dzieje, gdy przestajesz farbować.
To w stylu Frankie Bergstein.
Jesteś Grace Hanson, czyż nie?
W tym rzecz.
Oto, kim jestem.
Od kiedy?
Odkąd kolor włosów nie dyktuje, jak staro lub młodo się czuję.
Koniec z liftingami twarzy?
Okaże się.
Boże.
Mam tylko cztery procent baterii. Bezmyślny Muppet odłączył ładowarkę.
Zobaczymy, czy umyje to.
- Dokąd idziesz? - W moje szczęśliwe miejsce.
Do więzienia.
Jesteś jedyną znaną mi osobą, która ucieka do więzienia.
Uwielbiam je. Kompletnie zmieniło mój związek z Nickiem.
Zawsze cieszy się na mój widok, a gdy mnie drażni,
wołam strażnika i go wyprowadzają.
Może to zadziałałoby na Roberta i Sola.
Strażnik!
Wiem, tato.
Do bani.
Pogadamy za 20 minut, gdy znów zadzwonisz.
Z kim gadałeś?
Dzwoni 20 i 40 minut po pełnej godzinie, by narzekać na matkę.
Potem ona dzwoni, a gdy kończy,
- znów jest jego pora. - Wiesz,
lekarz mówi, że mniejszy stres pomaga na egzemę.
- Przestań odbierać telefon. - Wiem.
Zaskoczymy ich brunchem Wiffle Waffle.
Wiffle Waffle?
To pradawna tradycja Bergsteinów i Hansonów.
Z późnych lat 90.
Twoja rodzina ma więcej brunchów niż jakakolwiek inna.
Wiffle Waffle to nie jest zwykły brunch.
Wszyscy upajają się syropem, przypominają sobie,
jak mocno się kochają. Kłótnie ustają
i nikt nie dzwoni do Buda.
Cześć, mamo.
Wiem, mamo.
Do bani.
Ten ostatni dom.
To był ten.
Jak dom z Odlotu.
Kuchnia w stylu retro, biały płot
i żółte drzwi wejściowe.
Żółty jest dla szczęśliwych.
Dwie szkoły w okolicy.
Wiesz, co to znaczy.
- Pedofile. - Rodziny.
Brianna, podoba mi się ten dom.
Ty każdy odrzucasz.
- Poważnie szukamy domu? - Tak.
Nie chcę mieszkać w miejscu, gdzie są sąsiedzi,
chodniki, listonosze
i sąsiedzi.
Czyli w bunkrze?
Brzmi nieźle.
Nie.
Lubię rozmawiać z Fredem.
- Kim jest Fred? - Nasz listonosz.
- Gość w spodenkach i kapeluszu? - Boże.
Nie wiem, jak ci to wyjaśnić,
ale gdziekolwiek zamieszkamy, pocztę będzie dostarczać listonosz.
Możesz wrócić do tego domu po brunchu
i dać mu drugą szansę?
- Dobrze. - Dziękuję.
Jeśli każesz Fredowi założyć spodnie.
Co się dzieje?
Gdzie moje odcinki Raya Donovana?
Skończyło się miejsce na dysku. Usunąłem je.
Porządki to robota Raya!
I zostaw moje Abba-Zaby.
Masz miliony pudeł.
Jeśli chcesz je dostać, załóż kostium i przyjdź 31 października.
Nie! Zatrzymaj tego psa!
Co to za siłacz?
To mój trampek Jerry’ego Garcii!
Frankie, wróciłam!
Anhalten!
Wsadź mu palec w tyłek, wtedy otworzy pysk!
Martwi mnie, co jeszcze wtedy zrobi.
Robercie, co twoja błyskotka z teatru robi na miejscu mojego statku?
Grace, Tappy to jedne z najbardziej pożądanych nagród w teatrze.
- To malowany but. - Zazdrościsz.
Co ty wygrałaś?
Ten dom.
- Zrób coś! - Carl, chcesz smakołyka?
- Robert chce. - Daj mu swój but.
To zadziała.
- To moje najlepsze Huarache. - Na litość boską. Dajcie mu to.
Grace, nie!
- Niespodzianka! - Aport.
Nie! Moja Tappy!
- Co to było? - Co jest?
Wracaj tu!
Co tu się dzieje?
- Co wy tu robicie? - Przynieśliśmy brunch.
Zostawcie w kuchni, wychodząc.
Bud, słuchaj matki.
Cały dzień słucham jej narzekań. Dlatego tu jesteśmy.
Dziś liczy się rodzina.
Sztuczka z tyłkiem działa!
Czy ma ktoś coś przeciwko, bym to umyła albo zadzwoniła?
Nie, mama zabroniła dotykać tego naczynia,
- bo inaczej rzuci na ciebie zaklęcie. - Ma moc.
Zmieniła mnie w sukę.
Jestem tu nowy. Jaka jest historia
- brunchu Wiffle Waffle? - Dobre pytanie.
- Dzięki za zainteresowanie. - Przestań się interesować.
Tradycja pochodzi z naszego dzieciństwa. Jadaliśmy razem gofry,
a potem graliśmy na plaży w piłkę.
Ale pod koniec pierwszej rozgrywki moja mama przypadkiem uderzyła ich mamę
kijem w głowę.
- To była katastrofa. - A skąd.
Kij był lekki, a mama miała gruby turban.
Czyli nie gramy w piłkę?
W Wiffle Waffle już nie chodzi o grę.
Po co brałem korki?
Ważne, że zabrałeś ze sobą entuzjazm.
Przyda nam się.
Bo dziś chodzi o wspieranie się nawzajem.
I o zostawienie mnie w spokoju.
Dlaczego organizowaliście brunche, skoro Grace i Frankie
- nie tolerowały się? - Ojcowie nalegali
na jedną niedzielę w miesiącu. Po gofrach szli sklejać modele samolotów.
Nie wiedziałam.
- Sklejałeś z nimi? - Nie.
Nigdy nawet nie widziałem modelu.
Bzykali się.
Wszystko mam tłumaczyć?
Mamy chociaż gofry?
Cześć.
- Cześć, tato. - Jesteś.
Moja nowa ulubiona panna.
Z jednym z moich synów.
Twoim ulubionym synem.
Synem mojej ulubionej żony.
Cześć, Coyote.
Cześć, była Buda.
Cześć, Rihanna.
Brawo.
Ktoś tu wie, jak grać.
Mówicie. Kupiliście dom?
- Jaki dom? - Nieważne. Straciliśmy go.
Był idealny.
Mały dworek z kamiennym podejściem i ogrodzeniem.
- Przepraszam... - Dajcie mu chusteczkę,
- zanim użyje gofrów. - Zużyłem chusteczki,
by wyczyścić palec, ale sprawdzę.
Wielka szkoda z tym domem.
Ale jak to mówią, gdy jedne drzwi się zamykają, otwierają się inne żółte.
- Nie ma takiego powiedzenia. - Ona ma rację.
Spójrzcie.
Cudowny.
- Kupujecie go? - Chciałabym.
- Barry’emu się nie podoba. - Czemu?
- Wygląda jak dom z Odlotu. - To samo mówiłam.
I ma nawet mały płotek.
Barry nienawidzi płotków.
No dobrze.
Prześlę wam ofertę.
Ale nie mówcie o tym na brunchu.
Jeśli zacznę o nim mówić, nie tylko Coyote będzie płakać.
Cieszę się, że tu jesteśmy.
Szkoda, że Mallory nie chciała połączyć się
z San Francisco...
- Nie wiedziałam, że jest taka opcja. - Oto jesteśmy.
Pierwszy brunch Wiffle Waffle od ostatniego brunchu.
Kto podzieli się swoim ulubionym wspomnieniem?
Jak dotąd to jest moje ulubione.
Ludzie, wspomnienia. Nie wstydźcie się.
Mamo?
Nic nie przychodzi do głowy.
- Mamo, proszę. - Dobrze.
Pamiętam, jak Robert dusił się kiwi
i Grace, by go ratować, przerzuciła go przez krzesło.
Złamała mi żebro.
I moje krzesło.
Klasyk.
- Mam coś zabawnego. - Nie masz.
Wcale nie.
Jasne, że tak.
Pamiętacie, jak mewa zaatakowała brwi taty?
To było śmieszne.
- Grace się śmieje. - Ją zawsze bawi mój ból.
Kto jeszcze?
Dobrze, znowu ja.
Pamiętacie, jak Coyote się naćpał i włożył ręce do ciasta na gofry?
A jak Coyote się naćpał
i poszedł na gofry do nie tego domu?
Pamiętacie, jak wieloryb eksplodował
i Coyote był cały we flakach?
Nie pamiętam tego.
Pewnie dlatego, że byłeś naćpany.
- A jak Grace zabiła Budowi...? - Robert!
Ducha.
- Jak co brunch. - Mam nieśmiertelnego ducha.
- Prawda? - Jest dobry w łóżku.
I co ty na to?
Możemy wrócić do tego, że mama coś zabiła?
- Zabijam tę rozmowę. - Musiałabyś tam być.
To nie fair. Sam zacząłeś.
Tak, opowiedz.
Minęło sporo czasu.
Istnieje okres przedawnienia, prawda?
Dobry Boże.
Nie mogę się doczekać.
To było jakieś 25 lat temu.
To nic takiego.
- Mały incydent. - Wypadek.
Mały wypadek.
Zaczęło się, gdy przyjechaliśmy do domku na plaży.
Grace wdepnęła w kupę królika Buda.
Nic takiego.
Tu durny, pierdolony, obrzydliwy, obesrany króliku!
Robert!
Dobry Boże.
Coś ty zrobiła?
Zabiłaś królika?
Nakrzyczałam na niego...
- odrobinę. - Na śmierć.
Można nakrzyczeć na śmierć?
Nie sądzę.
- Tato wciąż żyje. - To nie wymysł.
Straciłem tak ptaka.
Tęsknię, Chick Jagger.
Jesteś morderczynią, Grace.
- Strażnik! - Też masz brudne ręce.
Okłamałaś mnie, co zaszło.
Nie mogliśmy znaleźć królika. Musieliśmy coś wymyślić.
Powinieneś też wiedzieć, że nie jesteś ich biologicznym dzieckiem.
Mówiliście, że królik zniknął dzięki magicznym zdolnościom.
To dzięki mnie zniknął.
Bez ciała nie ma zbrodni.
- Co zrobiłeś z...? - Dobrze, że jest przypływ.
Szukaliśmy go cały dzień.
- Pomagałeś nam. - Musiałem się przyłożyć.
Jestem aktorem.
Prawdziwa Jessica Chastain.
A ty patrzyłaś, jak okłamujemy syna.
To nie nasza wina, a twoja.
Nie kazałam wam robić z syna Davida Copperfielda.
Musiał wypełnić czymś pustkę po wyrzuceniu z drużyny cheerleaderek.
Próbowaliście utrzymać piramidę?
Nie wierzę, że przez tyle lat się nie przyznaliście.
Na moją obroną, nie chciałem.
Za taką bliskością tęskniłeś?
Gdy wróciliśmy wtedy do domku,
was tu jeszcze nie było.
- Jak to możliwe? - Odpuść, Sol.
Przecież to nie spisek stulecia.
Potrzebny nam spisek stulecia.
Już wiem.
Daj kupę królika.
Co?
Co robisz? Posprzątałam to.
Pozoruję ucieczkę królika.
Sercem dziękuję ci
za ścieżkę gówna w moim domu,
ale ustami nie dam rady.
A teraz musimy stąd zniknąć do ich powrotu.
- Tak. - Rozdzielmy się
i spotkajmy w Starbucksie, by uzgodnić wersje.
- Mamy jedno auto. - Przejdziesz się.
Siedzieliście w Starbucksie, dopóki nie wróciliśmy
do domku.
I przyszliście po nas, byśmy nic nie podejrzewali.
- Genialne, co? - To gorsze niż Watergate.
Premedytacja.
- Planowanie. - I nie przynieśliście kawy.
- Jestem do cna zszokowany. - Brunche zawsze tak wyglądają?
Z mojego doświadczenia tak.
- Przestań drapać. - Nie mogę.
Do 25. roku życia mówiłem dziewczynom, że dzięki mnie królik zniknął.
Miałeś 33 lata, gdy mi powiedziałeś.
To kłamstwo zmieniło moje życie.
Pojechałem na obóz dla magików,
bo myślałem, że mam talent. Ale nie miałem do tego serca.
Chciałem jechać na obóz dla komików.
Ale zostałeś uznanym adwokatem rozwodowym.
Przeze mnie ludzie płaczą, zamiast się śmiać.
Ja się z ciebie śmieję.
Mój mniej zabawny kolega John Mulaney pojechał na ten obóz.
- I zobaczcie, co osiągnął. - Wybacz.
Postąpiliśmy źle.
Nic nas nie usprawiedliwia, ale ja mam usprawiedliwienie.
Mogliśmy nacieszyć się domkiem tylko przez jeden dzień.
Niby dlaczego?
Musieliśmy się zbierać, bo miałaś swoje obchody M’Challah.
Nie chcieliśmy ci zepsuć M’Challah. Wciąż źle wymawiam?
- Więcej flegmy. - M’Challah.
A co to jest M’Challah?
- To żydowskie święto. - Jestem żydówką. Nie słyszałam o nim.
To mniej znane święto. Nie ma stałej daty w żydowskim kalendarzu.
Zazdrościłam Budowi i Coyote. Zawsze wypadało
- w dzień sportu w szkole. - I w dzień rozliczania podatków.
A raz nawet w dniu audytu.
Dziwne, bo M’Challah zawsze wypadało w moje urodziny.
Sprawdziłam to. Znajduje jedynie bar w Portoryko.
Boże. Zmyśliłaś to.
Zmyśliłaś święto, by wymigiwać cię od naszego towarzystwa.
Nie, to do nas niepodobne.
Wiecie, ilu sędziom i prawnikom
- życzyłem wesołego M’Challah? - Zmyję to naczynie.
Siadaj.
Moment. Mówicie, że M’Challah nie istnieje?
To celebracja chleba!
Modliliśmy się, zapalaliśmy świece, łamaliśmy chałką M’Challah.
Dobra, zmyśliliśmy to.
- Wszystkie rodziny zmyślają święta. - Nikt tego nie robi.
- Robi. - Nie.
To obłęd. Nie podszedłem do egzaminu, bo wypadał w M’Challah.
Nieprawda. Nie byłeś gotowy.
Dlatego wyrzucili mnie z hebrajskiej szkoły?
- Bo mówiłem o M’Challah? - Z hebrajskiej szkoły tak.
Z trzeciej klasy - nie.
No proszę.
- To dopiero ciekawy zwrot akcji. - O nie.
Wasze kłamstwo było gorsze.
Mój penis!
To jest chyba jeszcze gorsze.
- Wszystko gra? - A wygląda na to?
- Penis mu dokucza. - To nic, bawcie się dalej.
Wracamy do domu. Na razie.
Muszę iść.
Dlaczego ciebie penis nie boli?
Mam hemoroidy. Ogłosić to?
To agent nieruchomości. Możemy obejrzeć dom z żółtymi drzwiami.
- Chyba że zostajemy? - Nie. Idziemy.
Powiedziałaś im o domu?
Tak?
Faceci. Dobrze mówię?
To zły moment, by omówić, kto to posprząta?
Wiem, że jesteś zły, ale przejechałeś na żółtym.
- A ty przez żółte drzwi. - Przepraszam.
Źle zrobiłam, ale nienawidzę tego domu.
Obiecałaś, że tam wrócimy!
Nadal możemy.
Teraz wiem, że kiedy mówisz, że coś rozważysz, kłamiesz.
Halo? Jestem Brianna.
Posłuchaj...
przepraszam, ale jestem przywiązana do swojego domu.
Zawsze myślałam, że jeśli Bóg pozwoli, policja znajdzie w nim moje ciało.
A jestem Barry. Nie zasługuję, by moje ciało znaleziono w moim domu?
Ale ja lubię nowoczesność, a ty wszystko, co jest kiepskie.
Czyli wybieramy coś pomiędzy kiepskim i nowoczesnym.
Dobra, pójdę na kompromis.
Wiesz, że idąc na kompromis, dostaniesz 95 procent tego, co chcesz?
Tak.
I nie przeszkadza mi to.
Posłuchaj.
Może ty wybierzesz dzielnicę, a ja wybiorę dom?
To brzmi sprawiedliwie. Zgoda.
Oczywiście to zależy od dzielnicy.
Oczywiście.
Powiedz lekarzowi, jak boli.
Wie. Słyszała, jak krzyczysz, że fiut ci płonie.
Dobrze. Dziękuję.
Dobre wieści, zdjęcie pomogło. Już takie coś widziała.
No i?
Nie może tego stwierdzić bez wizyty,
ale jest przekonana, że egzema dusi ci penisa.
- To dobre wieści? - To się leczy.
- Antybiotykiem? - Niekoniecznie.
- Maścią? - Nie.
To jaki jest plan?
Uważa, że potrzebujesz obrzezania.
Potrzebuję drugiej opinii.
Zabić królika i wrzucić ciało do oceanu. Kto tak robi?
Twoi współlokatorzy i sowy.
Wielkie mi halo.
Raz przypadkiem zabiliśmy królika.
Oni co roku obchodzili zmyślone święto, by się nas pozbyć.
M’Challah.
Jak chałka?
To jak zmyślić chrześcijańskie święto „Bożemioła”.
To profesjonalne tuszowanie sprawy.
Zabiła zwierzę samym głosem.
Pamiętasz, jak mówiłaś, że jest Cruellą De Mon?
Oto dowód.
Przecież nie chciała zrobić futra z królika.
Skąd wiesz?
Nie znaleźliśmy ciała.
Ona nie jest diabłem. Odpuść jej.
Zapominasz, że była dla ciebie okrutna?
Nie.
Ale zmyśliłam święto i okłamałam dzieci, byle jej tylko uniknąć.
Też chciałam wielu rzeczy uniknąć. Szkoda, że nie wpadłam na M’Challah.
Tak jej nienawidziłaś. Dziwne, że nie wpadłaś.
- Byłam dla niej okrutna. - Dla mnie też.
Ale ona nie zasłużyła.
Gdyby Grace wiedziała, co zrobiłam, zaprzyjaźniłybyśmy się?
Gdyby wtedy Frankie wiedziała, co zrobiłam,
myślisz, że zaprzyjaźniłybyśmy się?
Nie sądzę, by cokolwiek mogło was powstrzymać...
...przed przyjaźnią.
Powinnam...
...ją przeprosić.
...nalać kolejne martini, a potem ją przeprosić.
Wiem, że na haju chce ci się pić.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Muszę zapytać.
Jak mogłeś milczeć przez tyle lat?
Okłamywałem Grace odnośnie tylu rzeczy,
które były znacznie gorsze, jak my.
Ten jeden raz musiałem być wobec niej lojalny.
Rozumiem.
Kłamałem o M’Challah dla Frankie, bo też czułem się winny.
Wszystko gra?
Poza tym, że mam suche usta...
wszystko gra.
- Wiesz, co powinniśmy zrobić? - Co?
Grace.
Przepraszam.
Ja też.
To, co stało się z królikiem, nigdy nie miało się powtórzyć.
To dzięki tobie wyzbyłam się
poczucia winy za zabicie królika i gniewu na cały świat.
Uczyniłaś mnie lepszą, cudowną osobą.
Cudowna to przesada.
Wiedz, że teraz nigdy nie zmyśliłabym święta,
by być z dala od ciebie.
Zmyśliłabym jakieś, by być z tobą.
Chodź tu.
Grace.
Co się dzieje z penisem mojego syna?
Staram się o tym nie myśleć.
Ile my musimy się namęczyć, byście zmyli naczynie.
Osuszyłem też mój telefon. Ma cztery procent baterii.
Pożyczysz ładowarkę?
Voilà.
Boże.
To ma być czyste?
Jezu.
Tekst polski: Michal Urbaniak