(โรงเรียนมัธยมต้นสเวลล์วิว)
ฉันตอบข้อความแฟนช้าไปแค่เก้านาทีเอง
- แล้วเธอก็ตะคอกใส่ฉัน - ทำไมล่ะ
เพราะเธอบอกว่ามัน "หยาบคาย" ถ้านายตอบข้อความช้า…
- เกินสองนาที - จริงเหรอเนี่ย
- ไม่จริงน่า - บ้าไปแล้ว
งั้นฟังนี่ แฟนของฉันดมถุงเท้าของฉัน
และถ้าพวกมันมีกลิ่นแปลกๆ
เธอจะบอกฉันว่าถึงเวลาเปลี่ยนถุงเท้าใหม่
- นั่นงี่เง่ามาก - บ้าจริงๆ
- นั่นถุงเท้าของนายนะ - ฉันรู้ ใช่มั้ยล่ะ
พวกผู้หญิงนี่เป็นอะไรกันไปหมด
- เห็นด้วยเลย - เยอะสิ่ง
นี่ แฟนของฉันสุดยอดเลยนะ
- อะไร - นายไม่มีแฟนหรอก
ฉันมีนะ เธอแค่อยู่เมืองอื่นน่ะ
- งั้นสินะ - นายเชื่อหมอนี่เหรอ
ไปกันเถอะ
เอาเลย เดินหัวเราะออกไปกันเลย
- ไง - นายเป็นไงบ้าง แจสป์
ฉันโกรธอยู่
นายเชื่อมั้ยว่า พวกนั้นคิดว่าฉันโกหกเรื่องมีแฟนแล้ว
- งั้นสินะ - งั้นสินะ
อะไรกัน พวกนายก็ไม่เชื่อฉันด้วยเหรอเนี่ย
- คือเราเชื่อ… - ว่านายโกหก
ใช่
แต่ฉันก็เล่าเรื่องคอร์ตนีย์ให้พวกนายฟังตลอด ตั้งแต่ฉันกลับจากค่ายฤดูร้อน
แจสเปอร์ นายไม่ต้องกุเรื่องมาอวดเราหรอก
ฉันไม่เคยโกหกเพื่ออวดพวกเธอเลยนะ
จริงเหรอ ตอนประถมสามไง
นายเอาถุงดินออกจากกระเป๋าของนาย
แล้วบอกฉันว่ามันมาจากดาวพฤหัสบดี
ก็ฉันนึกว่ามันเป็นเรื่องจริงนี่
ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าคนขับรถตู้เร่ขายดินจากอวกาศ
จะเชื่อถือไม่ได้
เพื่อน เดี๋ยววันนึงนายก็จะมีแฟนเองแหละ
ถ้าไม่มี นายเลี้ยงสัตว์แทนก็ได้
นายมีแค่ 20 เหรียญก็ซื้อกระต่ายได้แล้ว
ฉันไม่ต้องการกระต่าย
ฉันมีแฟนและเธอชื่อว่าคอร์ตนีย์ ไม่ว่าพวกนายจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม
- แล้วคอร์ตนีย์นามสกุลอะไร - แชม
แล้วเธอมาจากเมืองอะไร
ฟิบเบอร์ตัน
ก็ได้ ทำไมนายไม่ชวน "คอร์ตนีย์ แชม จากฟิบเบอร์ตัน" มาที่สเวลล์วิวล่ะ
เราจะได้เจอตัวเธอ
ใช่ บอกเธอนะว่าเธอจะมาค้างที่บ้านของฉันก็ได้
ฉันอาจจะลองชวนดู
ไปล่ะ
(ดินดาวพฤหัสบดี)
พวกนั้นพิสูจน์ว่าแกมาจากดาวพฤหัสบดีไม่ได้หรอก
เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นโดยบังเอิญ
พ่อของผมเป็นนักวิทยาศาสตร์ไร้ความรับผิดชอบ
ผมอยากทำงานหลังเลิกเรียน
และเขาทำให้ผมคงกระพันโดยไม่ตั้งใจ
ผมไปที่ร้านพิลึกนี้
และได้เจอกับผู้ชายที่น่าสนใจ
ฉันจะทำให้นายประหลาดใจ
ตอนนี้ผมปกป้องคนดีของเมืองสเวลล์วิว
- พวกเขาเรียกผม… - และเขาได้กลายเป็น…
นายรู้ชื่ออยู่แล้ว
- กัปตันแมน - ใช่แล้ว เฮนรี่
ไม่นานผมก็พบว่าการเป็นซูเปอร์ฮีโร่ มีเรื่องต้องรับมือเพียงลำพังมากมาย
- เขาต้องการความช่วยเหลือ - ฉันต้องการผู้ช่วย
- ผมเฮนรี่ ฮาร์ต - สาบานว่านายจะไม่มีวันบอกใคร
- ว่าผมเป็นผู้ช่วยลับๆ ของกัปตันแมน - เท่านั้นแหละ
- ตอนนี้เราเป่าหมากฝรั่ง - และต่อกรอาชญากรรม
รู้สึกดีชะมัด
- เอาเลย - ปล่อยตัวได้
รองเท้าของผม
(ร้านเก่าเก๋ากึ๊ก)
- เอานี่ไปกิน - มาเลย เจ้าหนู
- ได้ เดี๋ยวผมจัดให้ - นายมันไร้น้ำยา
- แล้วคุณเรียกนี่ว่าอะไร - ห่วย
นี่ พวกนาย เครื่องบินของแฮร์ริสัน ฟอร์ดเพิ่งตก
ลงในแม่น้ำแจนดี้
- อีกแล้วเหรอ - นี่เครื่องเขาตกมาสามครั้งแล้วใช่มั้ยเนี่ย
ยี่สิบเอ็ดต่อ 19 ฉันชนะอีกแล้ว
โธ่เอ๊ยๆ โธ่ถังกะละมังแตก
- เล่นได้ดีนะ - ขอบใจ
ทีนี้ก็มาเป่าหมากฝรั่ง
แล้วไปช่วยแฮร์ริสัน ฟอร์ดกัน
ไปกันเถอะ
อะไร…
อะไรติดเต็มท่อของนายเนี่ย
ก็ได้
เมื่อวานชวอซบอกให้ผมขึ้นท่อ พร้อมถือถาดนาโช่ร้อนๆ ไปด้วย
และตอนที่โดนดูดขึ้นไป ชีสกับถั่วบดก็กระจายเต็มเลย
- ชวอซ - น้องสาวของฉันมาหาน่ะ
แล้วเธอก็อยากกินอาหารเม็กซิกัน
เอาล่ะ พวกนายสองคนทำความสะอาดท่อนั้นซะ
- โธ่ ไม่เอาน่า - ท่อนั้นยาวตั้ง 100 ฟุต
งั้นพวกนายควรจะคิด ก่อนที่จะพุ่งขึ้นไปกับขนมร้อนๆ เละๆ
เดี๋ยวๆ อะไรนะ
ครับ
เครื่องบินของแฮร์ริสัน ฟอร์ดจมแล้ว
พวกนายควรรีบไปช่วยเขา
เดี๋ยวเราไป
หลังจากเล่นอีกเกมมั้ย
เราทำงั้นไม่… ตาฉันเสิร์ฟ
ยายเพื่อนบ้านงี่เง่า ดันเปลี่ยนรหัสผ่านวายฟายงี่เง่า
นี่ ไพเพอร์ ลูกทำมื้อเที่ยงให้ใครเหรอ
ให้ผู้หญิงที่อยู่ข้างบ้านค่ะ
- พ่อนึกว่าลูกไม่ชอบเธอซะอีก - หนูไม่ชอบหรอก
แต่พ่อของเธอจ่ายค่าอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง
ไม่เหมือนกับพ่อขี้งกบางคนที่หนูมองอยู่
- ลูกแอบใช้วายฟายเพื่อนบ้านของเราเหรอ - ใช่ค่ะ
แต่พวกเขาดันเปลี่ยนรหัสผ่านงี่เง่า
ตอนนี้หนูก็เลยใช้ไม่ได้แล้ว หนูไม่โอเคเลยนะ
- อ้าว เธอมาแล้ว พ่อช่วยกลับเข้าห้องที - พ่อไม่อยากเข้าห้องของตัวเองนี่
- หนึ่ง… - ก็ได้
แป๊บนึงค่ะ
ฉันมาแล้ว
- ไงคะ คุณเพื่อนบ้าน - ไง ไพเพอร์
- เข้ามาก่อนสิ - ขอบใจจ้ะ
ว่าแต่ทำไมเธอถึงชวนฉันมากินมื้อเที่ยงล่ะ
ทำไมน่ะเหรอ เพราะคุณเจ๋งไง เห็นๆ กันอยู่
- แหม ขอบใจจ้ะ - จ้ะ
- มานั่งก่อนสิ - ได้เลย
- ฉันหวังว่าคุณจะหิวนะ - ฉันหิวจ้ะ
- งั้นก็เชิญกินเลย - จ้ะ
นี่ สัตว์เลี้ยงตัวแรกของคุณชื่ออะไรเหรอ
- ดัตเชส - ดัตเชส
- จ้ะ มันเป็นหมาเลี้ยงแกะอังกฤษ… - เออ ฉันไม่อยากรู้เรื่องนั้นหรอก
ทำไมเธอต้องพิมพ์ชื่อหมาของฉันด้วยล่ะ
เพราะฉันขี้ลืมน่ะ และการพิมพ์ช่วยให้ฉันจำ
นี่ คุณเกิดที่สเวลล์วิวหรือเปล่า
- เปล่า ครอบครัวของฉันย้ายมาตอนฤดูร้อน… - แค่บอกเมืองที่คุณเกิดมาให้ฉันก็พอ
- ซีแอตเทิล - ซีแอตเทิล
- แป๊บนึงนะ - อะไรเหรอ
คุณยายของฉันติดอยู่ในอ่างน้ำร้อนน่ะ ฉันต้องไปช่วยดึงยายออกมา
ก็ได้ แล้วนามสกุลเก่าของแม่ของคุณคืออะไร
แอนเดอร์สัน บาย
แอนเดอร์สัน ติดสิๆๆ บ้าเอ๊ย
(โรงเรียนมัธยมต้นสเวลล์วิว)
นี่ ทำไมแจสเปอร์ไม่เข้าเรียนคาบที่แล้วล่ะ
ฉันไม่รู้ เขาขอครูเชเพนไม่เข้าเรียนน่ะ
แล้วครูก็ตอบว่า "ได้สิ ก็ทิ้งฉันไปเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ สิ"
- โอ้โฮ โรงเรียนเจ๋งจัง - ขอบใจ
อ้าว ชาร์ล็อตต์ เฮนรี่
ไม่คิดว่าจะเจอพวกเธอสองคนที่นี่
ทำไมล่ะ เราก็มาโรงเรียนทุกวันนี่
และล็อกเกอร์ของพวกเราก็อยู่นี่
ก็จริงนะ ก็จริง
ฉันอยากแนะนำพวกเธอให้รู้จักคอร์ตนีย์ แฟนของฉัน
หวัดดี ดีใจจังที่ได้เจอพวกเธอ
แจสเปอร์เล่าเรื่องพวกเธอให้ฉันฟังตลอดเลย
โอเค เขาเจอเธอที่ป้ายรถเมล์หรือเปล่า
แล้วเขาก็จ้างเธอ 50 เซ็นต์ให้มาที่นี่ และแกล้งเป็นแฟนของเขาหรือเปล่า
ห้าสิบเซ็นต์เนี่ยนะ ดูเธอสิ
- เขาเป็นแฟนของเธอเหรอ - ฉันก็หวังว่างั้นนะ
ฉันเพิ่งนั่งรถเมล์ 482 กิโลเมตร จากฟิบเบอร์ตันมาหาเขาน่ะ
ฉันออกให้ 20 เปอร์เซ็นต์ ของตั๋วรถของเธอด้วยน่ะ
งั้นทำไมเธอถึงเพิ่งมาสเวลล์วิวล่ะ
เพราะที่บ้านของฉันไม่มีห้องนอนแขก
แล้วตอนที่ชาร์ล็อตต์ บอกว่ามาค้างที่บ้านของเธอได้
ฉันเลยชวนเธอมาน่ะ
แต่ฉันไม่รู้นี่ว่าเธอมีตัวตน
นี่เธอตัวจริงเสียงจริงเลยล่ะ
- อยากจับหน้าของเธอมั้ย - ไม่
งั้นฉันว่าฉันโทรบอกแม่ก่อนว่าเธอจะมาค้าง
- เยี่ยม - เยี่ยมเลย
นี่ รอตรงนี้นะ ฉันจะไปหาพวกเพื่อนๆ
พาพวกเขามาที่นี่ให้เห็นว่าเธอมีตัวตน
นี่ พวกนายๆ
- เธอดูดีนะ แจสเปอร์โชคดีจริงๆ - ขอบใจ
เขาชอบเล่าเรื่องดีๆ ของนายกับชาร์ล็อตต์น่ะ
แจสเปอร์เป็นเพื่อนซี้ของฉันมาตั้งนานแล้ว
- และเขาก็รักชาร์ล็อตต์ - จ้ะ
นายหมายความว่าไง
นายบอกว่า "แจสเปอร์รักชาร์ล็อตต์"
ใช่ ก็นะ พวกเขาแบบว่า…
ไม่ใช่ๆ เดี๋ยวก่อนๆ ฉันไม่ได้หมายความว่าเขารักเธอ
- มีสาวแถวนี้ที่แจสเปอร์หลงรักอีกมั้ย - ไม่มีๆ มีแค่ชาร์ล็อตต์
เยี่ยมเลย งั้นเขาก็รักเธอสินะ
- เปล่า พวกเขาแค่สนิทกันมากๆ แบบ… - พระเจ้า
หวัดดี
ฉันคุยกับแม่ของฉันแล้ว แม่บอกว่า "ไม่มีปัญหาจ้ะ"
ดี
ราตรีสวัสดิ์ค่ะ แม่ รักแม่นะ
รักลูกเช่นกันจ้ะ ลูกรัก
- ไง - ไง
- เธอได้หมอนพอมั้ย - พอจ้ะ
คือว่าฉันลองใช้รีโมตอันนี้ เปิดพัดลมเพดานของเธอ
แต่มันส่งเสียงแปลกๆ น่ะ
ฉันไม่เคยมีปัญหากับมันนะ
เหรอ ฉันว่าต้องมีอะไรหักแน่ๆ
ดูสิ ลองยืนใต้พัดลมแล้วมองดูสิ
ก็ได้
เธอคิดว่าอะไร…
เป็นไงล่ะ
ราตรีสวัสดิ์นะ
(ร้านเก่าเก๋ากึ๊ก)
- คุณแพ้แน่ - ฉันเพิ่งเริ่มเอง
- เอานี่ไปกิน - เอาคืนไป
- ผมเป็นราชาแห่งปิง - ฉันเป็นเจ้าพ่อแห่งปอง
ระวังไว้ให้ดี
เยี่ยม
- และฉันก็ชนะอีกครั้ง - ไม่
ใช่ และนั่นหมายความว่า…
ฉันได้ครองเข็มขัดปิงปองแชมเปี้ยนชิปนี้
- แต่ชวอซขัดจังหวะผมนี่ - นี่
ปิงปองมันขึ้นอยู่กับสามสิ่งนะ
ไม้ตี สมาธิ และลูกปิงปอง
ทำไมคุณต้องเข้ามาเป่าไอ้นั่นด้วยล่ะ
ฉันเจอมันในถังขยะน่ะ
แหวะ พวกนายยังไม่ได้ ทำความสะอาดท่ออีกเหรอ
- หวัดดี - ไง ชาร์
- หวัดดี - ชาร์ล็อตต์
ไม่เป็นไร ฉันเพิ่งกินทาโก้มา
- เธอเป็นอะไรเนี่ย - เดี๋ยวค่อยห่วงเธอก็ได้
ตอนนี้นายกับชวอซไปทำความสะอาดท่อนั่นซะ
หรือ…
ผมขอท้าคุณ
- ท้าอะไร - ท้าให้เล่นปิงปองอีกตา
ถ้าผมแพ้ ผมกับชวอซจะทำความสะอาดท่อ
ถ้าคุณแพ้ คุณต้องทำความสะอาดมัน
ต้องใส่ชุดนอนลายเป็ดด้วยนะ
- ไม่ อย่าพนันแบบนี้เลย - ตกลงตามนั้น
โธ่ เขายังพนันต่อทั้งที่ฉันคัดค้าน
ไง ยินดีต้อนรับกลับมาจ้ะ คุณเพื่อนบ้าน
- เข้ามาสิ - โอเค
- มา มานั่งกับฉันสิ - ได้
ฉันอยากรู้ว่าคุณจะช่วยทำแบบสอบถามได้มั้ย
สำหรับการกุศลน่ะ
- ได้สิ ถามมาเลย - ขอบคุณ
คำถามข้อแรก
ถ้าคุณต้องการพิมพ์อะไรก็ได้ ที่มีความยาวระหว่างหกถึง 15 ตัว
และคุณไม่อยากให้คนอื่นทายได้ คุณจะพิมพ์ว่าอะไร
และตัวอักษรไหนจะเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ และตัวไหนจะเป็นตัวพิมพ์เล็ก
- ไพเพอร์ - ว่าไง มีอะไรเหรอ
เธอพยายามจะหารหัสผ่านของฉันอย่างนั้นใช่มั้ย
ก็ได้ ใช่ ถูกต้อง
ฟังนะ อินเทอร์เน็ตของเราช้ามาก และของบ้านของคุณก็เร็วสุดๆ
แต่พวกคุณดันเปลี่ยนรหัสผ่าน และตอนนี้ฉันเลยใช้วายฟายของคุณไม่ได้
งั้นเธอก็ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องพวกนี้เลย
เธอใช้วายฟายของเราได้เลย
- ฉันใช้ได้เหรอ - ได้อยู่แล้ว
และรหัสผ่านก็ง่ายมาก มันคือชื่อของฉันเอง
เยี่ยมเลย
- ชื่อของคุณงั้นเหรอ - ใช่
งั้นอีกคำถาม…
- พระเจ้า - อย่าเพิ่งโกรธสิ
- เธอไม่รู้ชื่อของฉันเหรอเนี่ย - นี่ ฉันก็พยายาม…
- ฉันอยู่ข้างบ้านเธอมาตั้งเจ็ดปีแล้วนะ - ฉันรู้ แต่คุณไม่เคย…
- ฉันเคยช่วยเลี้ยงเธอด้วยซ้ำ - และคุณก็ทำได้ดี
เธอยังมางานบาร์มิตซวาห์ของฉันเลย
คุณท่องภาษาฮีบรูได้เจ๋งนะ เดี๋ยวสิ ขอร้องล่ะ
ฉันต้องการอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง
- ก็ได้ งั้นออกไปเลย - ฉันออกมาแล้ว
คุณรู้อะไรมั้ย งานบาร์มิตซวาห์ของคุณห่วยมากเลย
ยายบ้างี่เง่า
นี่ ชาร์
- ชาร์ล็อตต์ๆ - อะไร มีอะไรๆๆ
ทำไมเธอต้องดูรูปแฟนของแจสเปอร์ด้วยล่ะ
เพราะเธอพยายามจะฆ่าฉัน
- ว่าไงนะ - เมื่อคืน…
ฉันว่าเธอต้องไขนอตพัดลมเพดานของฉันให้หลวม
เพราะมันตกลงมาและเกือบตัดหัวของฉันขาด
- ทำไมคอร์ตนีย์ต้องทำร้ายเธอล่ะ - ฉันไม่รู้
แต่เธอทำเหมือนหึงฉัน ทำไมเธอถึงหึงฉันเนี่ย
นายหมายความว่าไงน่ะ
คือที่โรงเรียน ฉันอาจจะทำให้…
คอร์ตนีย์เข้าใจผิดว่าแจสเปอร์รักเธอน่ะ
แล้วทำไมนายต้องพูดอย่างนั้นด้วยล่ะ
เพราะเขารักเธอแบบเพื่อนจริงๆ ไง แต่แฟนของหมอนั่นดันไม่เข้าใจ
ใช่ เธอมีแต่เหตุผลที่จะฆ่าฉัน
งั้นเธออยากให้ฉันทำอะไรล่ะ
ช่วยฉันบอกแจสเปอร์ว่า แฟนของเขาเป็นผีบ้าขี้หึงอย่างแรง
เขาไม่มีทางเชื่อเราหรอก
ได้ งั้นเราจะบอกเขา
- และเราจะทำให้เขาเห็น - ยังไงล่ะ
นายกับแจสเปอร์จะซ่อนตัวในห้องของฉันคืนนี้
และเขาจะได้เห็นกับตาตัวเอง ว่าแฟนของเขาบ้าแค่ไหน
- ฉันก็ไม่รู้สินะ - ขอร้องล่ะ
เธอยังเก็บถ้วยกัมมี่แบร์ไว้ ข้างตู้เสื้อผ้าของเธอใช่มั้ย
- ใช่ - ก็ได้ ฉันจะช่วย
หวัดดี เป็นไง ทำไมเธอถึงลุกจากเตียงล่ะ
อ๋อ ฉันแค่จะไปเข้าห้องน้ำน่ะ
- เดี๋ยว - ว่าไง
ฟังนะ ฉันรู้ว่าเฮนรี่บอกเธอว่าแจสเปอร์รักฉัน
ก็ใช่ เขาบอก
ใช่ แต่ฉันอยากให้เธอเข้าใจ
เขาหมายถึงรักแบบเพื่อนน่ะ
ฉันสัญญาว่าฉันไม่ได้จะแย่งแจสเปอร์จากเธอ หรือทำเรื่องแบบนั้น
แหม ขอบใจนะ ฉันดีใจจริงๆ ที่เธอบอกฉัน
เห็นมั้ย เธอไม่ได้บ้าสักหน่อย พวกเธอทั้งคู่ขอโทษฉันเลย
ไม่ ตอนนี้เธออาจจะแกล้งทำดีก็ได้
แต่ฉันบอกนายเลย เธอควรไปหาหมอ
ฉันว่าเธอก็นิสัยดีนะ
งั้นอธิบายเรื่องพัดลมเพดาน ที่เกือบตกใส่หัวของฉันมาสิ
อย่าเข้าใกล้ผู้ชายของฉันนะ
เฮนรี่
ฉันเอาคืนนายเรื่องนั้นแน่ ฉันเอาคืนนายแน่
ก็ได้ เธออาจจะต้องไปหาหมอ
แจ๋ว นั่น 17 ต่อ 20
อีกแต้มเดียวฉันก็ชนะแล้ว
ผมนับแต้มปิงปองเป็นน่า
ตานายเสิร์ฟ
นายถ่วงเวลาอยู่เหรอ
เปล่า แค่ชวอซน่าจะอยู่ที่นี่
และเขามาช้าจังเลย เพราะงั้น…
เจ้าหนู แต้มตัดสินแล้ว
แค่เสิร์ฟมา แพ้ซะ
แล้วไปขัดท่อสกปรกนั่น
ไง พวก
- เรย์ นี่คือแลร์รี่ - อะไรกัน นายจะบ้าเหรอ
- นายพาคนมาที่ฐานลับไม่ได้นะ - แลร์รี่เป็นครอบครัวของฉัน
นายบอกว่าฉันพาคนในครอบครัวมาที่นี่ได้
ยกเว้นน้องสาวของฉันที่ดูเหมือนม้า
เออ ก็ได้
แต่ฉันกำลังจะชนะเฮนรี่ในการแข่งปิงปองนี่
- เพราะงั้นพวกนายช่วย… - แป๊บนะ
แลร์รี่ ไปยืนตรงนั้น
เกิดอะไรขึ้น
คุณบอกว่าปิงปองขึ้นอยู่กับการมีสมาธิ
ใช่ แต่นั่นมัน…
- สิบแปดต่อ 20 - สิบแปดต่อ 20
- เดี๋ยวสิ ฉันยังไม่พร้อม - ต้องมีสมาธิสิ
- สิบเก้าต่อ 20 - สิบเก้าต่อ 20
ยี่สิบเท่าแล้ว
- นายต้องได้สองแต้มถึงจะชนะ - ไม่มีปัญหา
- ยี่สิบเอ็ดต่อ 20 - เฮนรี่ อีกแต้มเดียว
แล้วเราก็ไม่ต้องใส่ชุดนอน
นายเอาจริงเหรอเนี่ย
ยี่สิบสองต่อ 20 ผมชนะ
ไชโย
- คุณเช็ดเก่งมาก เรย์ - เช็ดต่อไปนะ เรย์
คำบรรยายโดย: กาญจนา ตันติวีรคุณ