- คุณกังวลเรื่องนั้นที่สุดเหรอ - ใช่ ไวรัสทุกชนิด
แต่ส่วนใหญ่ คงเน้นพวกที่คล้ายกับไข้หวัดใหญ่
เพราะแพร่เชื้อ ทางอากาศได้งั้นเหรอ
ผ่านทางอากาศ การไอ
ขอโทษครับ ผมหมายถึงผู้โดยสารเครื่องบิน
ซึ่งมีเขียนไว้ในหนังสือของคุณ
ใช่ ไวรัสสายพันธุ์ใหม่ จากมาดากัสการ์
อาจแพร่ไปถึงชิคาโก ภายในไม่กี่สัปดาห์
แล้วสุดท้ายก็เกิดโรคระบาดทั่วโลก
เข้าใจมั้ยครับ ทั้งโลกจะป่วยไปพร้อม ๆ กัน
แล้วคุณหมอนิวแมน คุณเป็นนักระบาดวิทยาด้วย
เดาว่าเรื่องการระบาดของไวรัส ระดับทั่วโลกคงทำให้คุณกังวลเช่นกัน
- ไม่ - ไม่เหรอ
- ไม่ - โอเค รายการของเราจบแล้ว
ไม่หรอก มนุษยชาติทำสงคราม กับไวรัสมาตั้งแต่ต้น
ซึ่งบางครั้งก็มีคนตายกันหลายล้าน ไม่ต่างจากสงครามจริง ๆ
แต่สุดท้ายเราก็ชนะเสมอ
แต่ขอพูดให้ชัดเจนนะ คุณคิดว่าเชื้อจุลชีพเป็นภัยคุกคาม
แบบที่เลวร้ายสุด ๆ เลย
- แบคทีเรียเหรอ - ไม่ใช่
- คุณชอบปฏิเสธนะ - ใช่
ไม่ใช่แบคทีเรีย ไม่ใช่ไวรัส ถ้างั้นก็...
เชื้อรา
ใช่ ผู้คนมักมีท่าทางแบบนี้
เชื้อราดูไม่มีพิษภัย
แต่อาจจะไม่ใช่ในบางสายพันธุ์
เพราะเชื้อราบางชนิดไม่อยากฆ่า แต่อยากควบคุม
ขอถามหน่อย เราได้แอลเอสดีมาจากแหล่งไหน
ของคุณได้จากแหล่งไหนล่ะ
เราได้มาจากเออร์กอต ซึ่งเป็นเชื้อรา
ซิโลไซบินก็มาจากเชื้อรา
ไวรัสทำให้เราป่วยได้ แต่เชื้อราเปลี่ยนความคิดเราได้
มีเชื้อราที่แพร่เชื้อในแมลง
เช่น มันอาจเข้าไปในตัวมด
เดินทางผ่านระบบไหลเวียนเลือด ไปยังสมองของมด
จากนั้นก็อัดสารหลอนประสาทเข้าไป
ทำให้มดเชื่อฟังคำสั่งของมัน
เชื้อราเริ่มควบคุมพฤติกรรมของมด บอกมันว่าให้ไปไหน ทำอะไร
เหมือนนักเชิดหุ่นควบคุมหุ่นกระบอก
และที่แย่กว่านั้น
เชื้อราต้องการอาหารเพื่ออยู่รอด
มันจึงเริ่มกินร่างพาหะจากภายใน
แทนที่เนื้อของมด ด้วยเนื้อเยื่อของมันเอง
แต่มันไม่ปล่อยให้เหยื่อตายนะ ไม่
มันยืดอายุของหุ่นกระบอกเอาไว้ ด้วยการป้องกันการเน่าเปื่อย
ยังไง
- เราได้เพนิซิลลินมาจากไหน - เชื้อรา
หมอโชนไฮส์ คุณดูอึดอัดนะ
การติดเชื้อราประเภทนี้มีจริง แต่ไม่ใช่ในมนุษย์
จริงอยู่ที่เชื้อราไม่อาจอยู่รอดได้
ถ้าอุณหภูมิภายในของโฮสต์ สูงกว่า 94 องศาฟาเรนไฮต์
และตอนนี้ก็ไม่มีเหตุผล
ให้เชื้อราวิวัฒนาการ จนทนต่ออุณหภูมิที่สูงขึ้นได้
แต่ถ้าเรื่องนี้เปลี่ยนไปล่ะ ถ้า...
ยกตัวอย่างนะ
ถ้าโลกอุ่นขึ้นนิดหน่อยล่ะ
แบบนี้ มันก็มีเหตุผลที่จะวิวัฒนาการ
ยีนกลายพันธุ์ไปสักตัว
และเชื้อพวกแอสโคไมซีต แคนดิดา เออร์กอต
คอร์ดีเซปส์ แอสเปอร์กิลลัส
หนึ่งในนี้อาจฝังตัว เข้าไปในสมองของเราได้
เข้าควบคุมเรา ไม่ใช่แค่หลายล้าน แต่อาจเป็นพันล้านคน
หุ่นเชิดหลายพันล้านตัว ที่ถูกควบคุมจิตใจ
ยึดมั่นในเป้าหมายเดียวอย่างถาวร
คือแพร่เชื้อสู่มนุษย์ทุกคนที่มีชีวิตอยู่
ด้วยทุกวิถีทางที่ทำได้
และไม่มีทางรักษาโรคนี้ ไม่มียาป้องกัน ไม่มีทางแก้ไข
ยาพวกนี้ไม่มีอยู่จริง เป็นไปไม่ได้ที่จะสร้างมันขึ้นมาด้วย
ถ้าเกิดเรื่องนี้ขึ้นจริง ๆ ล่ะ
เราก็แพ้
เดี๋ยวเรากลับมาครับ
"ปี 2003"
"สันติภาพ"
นาฬิกาปลุกแล้ว
- ให้ตายสิ - นาฬิกาปลุก
โอเค ๆ
แป้งแพนเค้กอยู่ไหนคะ
คือพ่อ...
ตามนั้นละ ขอโทษที
หนูว่าจะทำแพนเค้กวันเกิดให้พ่อ สาบานได้
พ่อไม่ค่อยชอบแพนเค้ก
หนูรู้ว่าพ่อไม่ชอบ หนูอยากกินเอง
วิตามินซีไง
แล้วทำการบ้านเสร็จหรือยัง
เศษส่วนใช่มั้ย
พ่ออายุเท่าไรแล้วนะ
สามสิบหก
- เดี๋ยวก็ต้องใส่ผ้าอ้อมแล้ว - ใครบอกว่าตอนนี้พ่อไม่ใส่
- เปลือกไข่ - แคลเซียมไง
เยี่ยมเลย
มีพอให้อาทอมมี่มั้ย
คงมีมั้ง
ว่าไง
ยังไม่ตายอีกเหรอ ลุง
- อาเขารักพ่อ - เรียกว่าเกาะดีกว่า ไม่เหมือนกัน
- ก็เหมือนกันแหละ - เหมือนกันแน่นอน
นึกว่าเราจะกินแพนเค้กกันซะอีก
เดี๋ยวแวะซื้ออะไรให้ระหว่างทาง
- ช่างคอนกรีตจะมามั้ยเนี่ย - พวกเขาบอกว่าอาจจะ
อาจเหรอ ไม่เทปูนก็ขึ้นโครงไม่ได้ ขึ้นโครงไม่ได้ก็ไม่ได้เงิน
ถ้าหาคนอื่นมาทำแทนได้ งานก็อาจเสร็จเร็วขึ้น
ไม่ ๆ ฉันไม่แบ่งงานอีกหรอก กับนายฉันยังไม่ค่อยอยากแบ่ง
เราควบสองกะก็ได้
เอาจริงเหรอ
- วันนี้เหรอ - พ่อรู้ แค่สามทุ่มก็เสร็จแล้ว
สามทุ่มใช่มั้ย
ใช่
พ่อจะซื้อเค้กกลับมา
พ่อสัญญา
"ยังคงก่อความไม่สงบในจาการ์ตา แต่แนะนำให้ประชาชนสหรัฐฯ..."
จาการ์ตาเหรอ อยู่ที่ไหนกัน ตะวันออกกลางเหรอ
ไม่คุ้นเลย ต้องเป็นประเทศแน่
- อาจเป็นส่วนหนึ่งของเอเชีย - จาการ์ตาไม่ใช่ประเทศ
การเป็นส่วนหนึ่งของเอเชีย ไม่ได้แปลว่าต้องเป็นประเทศ
แล้วอันที่จริง มันคือเมืองหลวงของอินโดนีเซีย
ให้ตายเหอะ เรายังมีหวังนะ
เอาล่ะ
รีบกินให้เสร็จ เดี๋ยวพ่อไปส่ง
- หนูยังกินเปลือกไข่ไม่เสร็จ - ให้เวลาเจ็ดนาที
พ่อใส่เสื้อกลับด้าน
บ้าเอ๊ย
เขาใกล้บ้าแล้ว
ซาราห์
ไง เพื่อนบ้าน
ไงคะ
คอนนี่ถามถึงหนูนะ
เพราะหนูไม่ได้แวะมาสักพักแล้ว
พวกเขาต้องดีใจแน่
หนูแวะไปหาหลังเลิกเรียนได้ แต่แค่แป๊บเดียวนะ
ได้แค่ไหนเธอก็ไม่บ่นแน่
พวกเธอจะได้อบขนม หรือทำนั่นนี่กัน
พูดถึงเรื่องขนม
เรามีเหลือเยอะเลย
อยากกินบิสกิตหน่อยมั้ย
พ่อชอบบิสกิตนี่คะ
ผมชอบ
แต่กำลังกินแบบแอตกินส์
- กินอะไรนะ - มันคือ...
คืองี้นะ เราต้องไปแล้ว แต่ซาราห์จะแวะมาทีหลัง
เธออยู่นานแค่ไหนก็ได้ ตามใจคุณเลย
- เดี๋ยวเธอเล่าเรื่องแอตกินส์ให้ฟัง - เยี่ยม
ผมจะบอกคอนนี่ให้
เนียนกริบ
บอกไม่ถูกเลยว่าตื่นเต้นแค่ไหน ตอนฟังนายพูดเรื่องนั้น
ดับซะ
สุขสันต์วันเกิดนะ
"ทหารผ่านศึก ปฏิบัติการพายุทะเลทราย"
"ออสติน เท็กซัส วันที่ 26 กันยายน"
ครูอยากให้ทุกคนเขียนแผนภาพนี้ ตามที่ครูเขียนเป๊ะ ๆ
มีประธานและภาคแสดงเสมอ
กริยาและคำนาม
โอเค ประโยคนี้ "เธอไปไหน" ประธานคือ "เธอ"
"เธอไป"
นี่คือภาคแสดง ส่วน "ไหน" เป็นคำวิเศษณ์
เข้าใจนะ โอเค ฉันมีความรู้อยู่บ้าง ส่ายหัวเหรอ
สาบานเลยว่า พวกเธอจะได้ใช้มันในอนาคต
เชื่อครู พวกเธอถึงได้มาเรียนไง โอเคมั้ย
ฉะนั้น "เธอ" เป็นประธาน ต้องเป็นภาคแสดงและกริยาเสมอ
ทั้งหมดอยู่ในนี้ ครูเขียนให้จะได้จดจำกัน
ใช่ พวกเธอต้องรู้เรื่องนี้
ใช่ มีออกสอบสัปดาห์หน้าด้วย
กำหนดส่งการบ้านพรุ่งนี้ หลังหมดคาบนะ
ยี่สิบ
แค่นั้นเหรอ
โอเค งั้น 30
ยี่สิบก็ได้ค่ะ
เป็นที่สปริง จะซ่อมให้เดี๋ยวนี้เลย
ทั้งวันเลย สาบานได้
เราจะปิดร้านแล้ว
(ภาษาต่างประเทศ)
วันนี้เราปิดร้านแล้ว
ตอนนี้บ่ายสาม 15 เอง เราปิดหนึ่งทุ่ม
(ภาษาต่างประเทศ)
(ภาษาต่างประเทศ) โอเคมั้ย
- ขอโทษจริง ๆ เขาคงซ่อมไม่ทัน - ฉันทำเสร็จแล้ว
(ภาษาต่างประเทศ)
เธอกลับบ้านเลยนะ
- มาสักที คนสวย - ขอโทษทีค่ะ
ฉันกำลังเป็นห่วงเลย
หนูแวะไปเอาของให้พ่ออยู่
ไง เมอร์ซี
ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่มั้ยคะ
หมายถึงแบบในข่าวน่ะ
ข่าวอะไรเหรอจ๊ะ
เปล่าค่ะ แค่ว่าวันนี้มีตำรวจ กับอะไรต่อมิอะไรเต็มถนนไปหมด
ก็แบบนั้นทุกวันไม่ใช่เหรอจ๊ะ
คนพวกนี้ต้องหันกลับมาคืนดี กับพระเยซูนะ
ตะปูสามตัวบวกไม้กางเขนอีกหนึ่ง เท่ากับ "ฟอร์กิฟเว่น" ให้อภัย
ฉันว่าเราน่าจะทำคุกกี้กัน
ช็อกโกแลตชิปเหรอคะ
ลูกเกด
กินหน่อยนะ แม่
ผักนะคะ แม่ชอบนี่
เยี่ยมมากเลย
ไม่รู้พยายามพูดกับเธอไปทำไม
เธอหูหนวกสนิทแล้ว
อยากมาช่วยฉันมั้ย
เดี๋ยวไปค่ะ
นี่ คุณนายแอดเลอร์คะ
หนูขอยืมนี่ได้มั้ย
ได้สิ ของแดนนี่น่ะ
จริง ๆ คือเดี๋ยวพ่อหนูก็กลับมาแล้ว หนูกลับก่อนดีกว่า
- แน่ใจนะจ๊ะ - ค่ะ
งั้นเอาคุกกี้ไปด้วยสิ
"วันนี้ไม่มีความเห็น จากสถานีตำรวจออสติน"
"เกี่ยวกับเหตุรุนแรง ที่เกิดขึ้นทั่วเมือง"
"บางคนบอกว่าอาจเป็น เพราะยาเสพติดข้างถนนตัวใหม่"
"เราจะรายงานเพิ่มเติม เมื่อเรากลับมา"
"มานูเอลา ซานเชซ รายงานสดจากศูนย์ใหญ่สน.ออสติน"
ในที่สุดลูกก็ล็อกประตู
เก่งมาก
ค่ะ
- สี่ทุ่มแล้ว - พ่อรู้
พวกเขาบอกขนาดหัวต่อมาผิด
แต่ลูกก็คงไม่เข้าใจ พ่อขอโทษนะ
แล้วเค้กอยู่ไหน
บ้าจริง
- ไม่เอาน่า พ่อ - เดี๋ยวพรุ่งนี้ซื้อ
สาบานนะ
ไม่งั้นอดได้ของขวัญนะ
มีของขวัญให้พ่อเหรอ
สาบานสิ
ด้วยชีวิตพ่อเลย
แหม
ซ่อมให้พ่อไง
- จริงเหรอ - ทำไม
ไม่เห็นได้ยินอะไรเลย
มุกเห่ยมาก
- พ่อนี่ไม่ไหว - ใช่ พ่อรู้
แล้วลูกไปเอาเงินมาจากไหน
- ยา หนูขายยานรก - ดีกว่างานของพ่ออีก
ก็แค่ 20 ดอลลาร์ แถมขโมยเงินพ่อมาด้วย
หนูขโมยสัก 60 ดอลลาร์ก็ได้นะ
แต่หนูทอนให้ เพราะหนูเป็นโจรที่ซื่อสัตย์
แถมเจตนาต่างหากที่สำคัญ
เพราะพ่อไม่มีวันทำเพื่อตัวเองหรอก
ขอบใจนะ
แล้วยังมีอีก
ยืมมาจากบ้านแอดเลอร์
- แผ่นนี้มีฉากที่ถูกตัดออกด้วย - ใช่
คิดดูสิว่าฉากพวกนี้จะแย่แค่ไหน
เปิดเลยสิ ตอนที่ยังเป็นวันเกิดพ่ออยู่
อย่าหลับเชียวนะ
ไม่หลับอยู่แล้ว หนังสุดจะเร้าใจขนาดนั้น
ฮัลโหล
"โจล นี่ฉันเอง"
"ฉันไม่เป็นไร"
- เหรอ - "แต่ฉันอยู่ในห้องขัง"
- ให้ตายสิ - "ครั้งนี้ไม่ใช่ความผิดฉันนะ"
"ฉันอยู่ที่บาร์ มีชายคนหนึ่งคลุ้มคลั่ง แล้วเริ่มกระโจนใส่สาวเสิร์ฟ"
"ฉันกะช่วย ชกเขาจนสลบ แล้วตำรวจก็โผล่"
"ฟังนะ คือช่างมันเถอะ นายแค่ต้องมาประกันตัวฉัน"
- ตอนนี้เหรอ - "นี่วันศุกร์"
"ถ้าไม่ช่วยฉันออกไปคืนนี้ ฉันต้องอยู่ที่นี่ทั้งสุดสัปดาห์"
"ในนี้มันโรงพยาบาลบ้าชัด ๆ โจล ฉันต้องออกไป"
ห้องขังที่ไหน เคาน์ตีทราวิสเหรอ
"ใช่ บนถนนสายสิบ"
ให้ตายเหอะ ทอมมี่
"ขอโทษที"
"ช่วยหน่อยนะ"
โอเค เจ้าบ้าเอ๊ย
พ่อ
พ่อคะ
"ในบ้าน"
"ตำรวจและบริการฉุกเฉิน อยู่ในพื้นที่แล้ว"
"และจะแจ้งให้ทราบ เมื่อได้รับคำสั่งเพิ่มเติม"
"อยู่แต่ในบ้าน"
"ตำรวจ..."
ใจเย็น ใจเย็น เมอร์ซี
แกมาทำอะไรข้างนอกนี่ เจ้าหนู
มาเถอะ กลับบ้านแกกัน
มาเถอะ เมอร์ซี ขอร้องล่ะ
เมอร์ซี
คุณนายแอดเลอร์
คุณนายแอดเลอร์คะ
คุณนายแอดเลอร์
ช่วยด้วย
ขึ้นรถไป เดี๋ยวนี้เลย
เร็ว
มัวทำอะไรอยู่ โจล
- พ่อฆ่าเธอ - ลูกรัก พ่อขอโทษ
- โจล เราต้องไปแล้ว - ซาราห์ ฟังพ่อนะ
ไม่ใช่แค่ครอบครัวแอดเลอร์
แต่เราต้องกล้าหาญ แล้วเราจะรอดจากเรื่องนี้
นี่ ไปกันเถอะ เร็วเข้า
ขึ้นไป
โจล
เดนีส รีบกลับเข้าบ้านเลย
ล็อกประตูด้วย เดี๋ยวนี้
เร็วเข้า ๆ ขึ้นมา
- คาดเข็มขัดด้วย - จับแน่น ๆ
ให้ตายเหอะ โจล
- ไปเส้น 71... - เส้น 71 ฉันรู้
- พ่อ... - เราก็ไม่รู้
พวกเขาบอกว่าเป็นไวรัส หรือปรสิตอะไรสักอย่าง
ฝีมือผู้ก่อการร้ายเหรอคะ
เราไม่รู้
- เราป่วยงั้นเหรอ - เปล่า ไม่ใช่อยู่แล้ว
- ทำไมมีแต่เสียงระเบิด - มือถือไม่มีคลื่น วิทยุด้วย
- เมื่อกี้ข่าวยังพล่ามไม่หยุดปากเลย - รู้ได้ยังไง
- อะไร - รู้ได้ยังไงว่าเราไม่ได้ป่วย
พวกเขาบอกว่า พวกนี้ส่วนใหญ่อยู่ในเมือง
พวกเขาถึงได้ปิดกั้นทางหลวง
พระเจ้าช่วย
นั่นบ้านของจิมมี่
ครอบครัวแอดเลอร์ คงจะพาคุณยายเข้าเมือง
ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาล
ใช่ แน่นอน
คงต้องเป็นแบบนั้น
เดี๋ยวต้องไปอีกไกล
ใช่มั้ย
เราจะต้องไม่เป็นไร เชื่ออาสิ
ก็ได้
พระเจ้า ขอบคุณพระเจ้า
นี่ ๆ ทางนี้
- นี่ ขอบคุณพระเจ้า - นายทำอะไรเนี่ย
- พวกเขามีเด็กด้วย โจล - เราก็มีเด็ก ขับต่อไป
- เราให้พวกเขานั่งข้างหลังได้ - ไม่นะ ไม่ ๆ
ไม่ ได้โปรด กลับมา
ได้โปรด กลับมา
- ได้โปรด - เดี๋ยวก็มีคันอื่นผ่านมา
บ้าเอ๊ย ทุกคนคิดเหมือนกันหมด
- ฉันแทรกไปไม่ได้ - โอเค ๆ งั้นเรามาคิดกันก่อน
- บ้าเอ๊ย - โอเค วิ่งลัดทุ่งเลย
เราลัดข้ามไป แล้วอ้อมไปฝั่งตะวันตก
ใช่ ๆ ตะวันตก โอเค จับแน่น ๆ
บ้าเอ๊ย
- กองทัพเฮงซวย - แบบนี้ไม่ดีเหรอ
ดีสำหรับพวกเขา แต่นั่นเป็นทางหลวงที่เราพยายามไป
- ขับต่อ มุ่งไปทางเหนือ - คนคงเยอะน่าดู
ไปทางใต้ ตะวันออก หรือตะวันตกก็ไม่ได้
เราจะไปทางไหนได้อีก
ทอมมี่ คิดเร็วเข้า
ใช่
- ฉันรู้จักที่นั่น อาจจะโอเคก็ได้ - เหรอ จากนั้นยังไงต่อ
ไม่รู้สิ เม็กซิโก แค่ไปให้ไกล ไกลเท่าที่ทำได้ น้ำมันเหลือแค่ไหน
- สามในสี่ของถัง - โอเค
เราผ่านตัวเมือง สนามกอล์ฟริมแม่น้ำ ตรงอีกฝั่งไป
เข้าทางหลวงอีกฝั่งของแนวกั้นถนน
แล้วเราก็จะออกไปได้
อาจเป็นแบบนี้ไปทั่วแล้วก็ได้
อาจไม่มีที่ไหนให้ไปแล้ว
อะไรวะเนี่ย
บ้าเอ๊ย
อ้อมไป หาอะไรเกาะไว้
- บ้าเอ๊ย ดูพวกมันสิ - โอเค ไปต่อ ๆ
- บ้าเอ๊ย - ทอมมี่
พระเจ้าช่วย
ไม่เอาน่า
ทอมมี่ หยุดรถตรงนี้ไม่ได้นะ
- ฉันขับฝ่าพวกนี้ไปไม่ไหวหรอก - นี่พูดจริงเหรอ ขับต่อไป
- โอเค ถอยไป ถอย ๆ - พยายามอยู่
- ทอมมี่ ขับเร็วกว่านี้ ต้องไปให้ได้ - พยายามอยู่
- ไปทางไหนก็ไม่ได้เนี่ย - หาตรอกให้เจอ
- ตรอกอะไร มีแต่คนเต็มไปหมด - เหยียบมันเลย เราต้องไปจากที่นี่
- ฉันก็พยายามอยู่นี่ไง โจล - เราจะไม่เป็นไร ขับไปเรื่อย ๆ
พ่อคะ
บ้าเอ๊ย
รีบไปเลย ไปเร็ว
ซาราห์ ซาราห์ อยู่ตรงนั้นแหละ อย่าขยับ
- ทอมมี่ นายอะไรใช่มั้ย - ใช่ ฉันโอเค
ซาราห์ อย่าไปมอง
มองพ่อไว้ โอเคนะ ขอโทษนะ ลูกรัก พ่อรู้ว่าเจ็บ พ่อรู้
มานี่ เอาแขนโอบพ่อไว้ มานี่ มา
พ่อช่วยลูกเอง เข้าใจนะ
พ่อช่วยเอง
ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า โอเคใช่มั้ย
- ข้อเท้าหนู - เอาล่ะ โอเค
เราต้องออกจากตัวถนน
บ้าเอ๊ย
ทอมมี่
ไปที่แม่น้ำ ฉันจะหาทางตามไปเอง
พาเธอออกไปจากที่นี่ โจล ไปสิ
- เราทิ้งเขาไว้ไม่ได้ - เขาไม่เป็นไรหรอก ลูกวิ่งไหวมั้ย
ไม่ค่ะ
- มองที่พ่อไว้นะ - โอเคค่ะ
- โอเคมั้ย อย่าหันมองไปทางอื่น - โอเค
เอาล่ะ
พ่อคะ
ไม่เป็นไรนะ ลูก ลูกปลอดภัยแล้ว
อย่าขยับนะ
- ลูกสาวผมบาดเจ็บ ที่ข้อเท้า - หยุดอยู่ตรงนั้น
โอเค
คุณใจเย็นก่อน เราไม่ได้ป่วย
มีพลเรือนสองคนอยู่ริมแม่น้ำ มีคนหนึ่งบาดเจ็บ
ข้อเท้าแพลง
แล้วอาทอมมี่ล่ะ
ต้องพาลูกไปที่ที่ปลอดภัยก่อน
- เราจะกลับไปช่วยเขา โอเคมั้ย - โอเค
- ขอโทษครับ ทวนอีกที
เฮ้ย ไม่มีใครบอกให้ขยับนะ
ครับ
ได้ครับ
ครับ
พวกเราไม่ได้ป่วย
นี่คุณ
เราไม่ได้ป่วย
ผมขอโทษ
อย่านะ
พระเจ้า
ไม่นะ ไม่
ไม่นะ ไม่นะ ไม่
โอเค ลูกไม่เป็นไร
ลูกไม่เป็นไร ยกมือออกหน่อยลูก
เอามือออกหน่อย
ไม่ พ่อรู้ ลูก พ่อรู้ดี พ่อรู้ ๆ
พ่อรู้ว่าลูกเจ็บ
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ๆ
ไม่เป็นไรนะ ลูก ลูกไม่เป็นไร ลูกไม่เป็นไรนะ
พ่อรู้ ๆ พ่อรู้ ลูกรัก พ่อรู้
พ่อรู้ว่าเจ็บ
แต่ลูกจะไม่เป็นไร ตกลงมั้ย
ลูกรัก ลูก นี่ลูก ฟังพ่อนะ
พ่อจะอุ้มลูก โอเคมั้ย พ่อต้องอุ้มลูกลุกขึ้น เข้าใจนะ
มาเถอะลูก มาจ้ะ
พ่อรู้ ลูกรัก
พ่อรู้ ๆ พ่อรู้ พ่อรู้ ๆ
ทอมมี่ ช่วยฉันที
โจล
สู้หน่อย ลูกรัก สู้หน่อย ลูกของพ่อ พ่อจะอุ้มลูกขึ้นนะ ลูก
เร็วเข้า เราต้องไปแล้ว มาเถอะ ลูกรัก
มาเถอะ ลูก
"ยี่สิบปีต่อมา"
"บอสตัน ปี 2023"
"ยินดีต้อนรับ"
"โปรดรายงานสัญญาณ การติดเชื้อคอร์ดีเซปส์"
"เวลาก่อนติดเชื้อเต็มรูปแบบ"
เราไม่อยากให้หนูตกจากรถเข็น
หนูชื่ออะไร
หนูมาคนเดียวเหรอ
แล้ว...
หนูไปได้แผลนี่มาได้ไง
แค่จุ๊กจี้นิดหน่อยนะ ตรงนี้
เอางี้นะ หลังจากเราฉีดยาให้
เดี๋ยวเราจะหาของอร่อย ๆ ให้กิน
คิดว่าดีมั้ยจ๊ะ
แล้วเราจะหาเสื้อผ้า กับของเล่นใหม่ให้
มากเท่าที่หนูอยากเล่นเลย
แค่เข็มเล็ก ๆ เอง
ไม่เป็นไรนะ
หนูปลอดภัยแล้ว
ฉันทำไม่ได้
สิบ
มีงานอะไรอีกมั้ย
วันนี้ไม่มี พรุ่งนี้มีงานกวาดถนน
หรือทำความสะอาดท่อระบายน้ำ
งานไหนได้มากกว่า
ก็คงเป็นงานที่มีอึ
ทีมรอบดึก เริ่มงานสี่โมงเย็น
"เคอร์ฟิวหกโมงเย็นถึงหกโมงเช้า"
"โปรดรายงานสัญญาณ การติดเชื้อคอร์ดีเซปส์"
"เชือกรองเท้า คูปองหนึ่งใบ รองเท้าบูต คูปองสองใบ"
"นาทาน ชอย ฝ่าฝืนกฎอีเอ็มซี 342.3"
"ออกจากเขตกักกัน โดยไม่ได้รับอนุญาต"
"มาเรีย เอลิซีอาโน ฝ่าฝืนกฎอีเอ็มซี 342.7"
"บุกรุกเขตกักกัน โดยไม่ได้รับอนุญาต"
"พวกคุณผ่าน การขึ้นศาลทหารมาแล้ว"
"และพวกคุณถูกศาลทหารตัดสิน ว่ามีความผิด"
"และถูกตัดสินประหารชีวิต"
"โดยใช้อำนาจภายใต้กฎอีเอ็มพีเอ มาตราหนึ่ง วรรคห้า"
เร็วเข้า
- หรือให้ผมยิงคุณดี - ก็ได้ แต่คุณจะทำยังไงต่อ
ขาดไปห้าใบ
- ออกซีเหรอ - ไฮโดร
- เก่าแค่ไหน - สามเดือน
- แอตแลนตาเหรอ - ผมไม่รู้ว่าเขาไปเอามาจากไหน
- รู้แค่ว่าของแท้ - ของแท้ก็ต้องมาจากแอตแลนตา
เฟดรามีโรงงานอยู่ในคิวซี
เหมือนที่นั่นผลิตอยู่แค่สองอย่าง
ยากับกระสุน กระสุนกับยา
ยิ่งยิงคนมากเท่าไร ก็ยิ่งหลับยากขึ้นเท่านั้นมั้ง
แค่มั้งเหรอ
จะเอาหรือไม่เอา
ขอซองคืนด้วยนะ
- แล้วเรื่องรถเป็นยังไงบ้าง - ของพร้อม
แค่ต้องกล่อมเจ้าคนสุดท้าย ในคลังพัสดุให้เอาด้วย
โอเค เท่าไร
กะนั้นมีสี่คน รวมผมด้วย
ทั้งหมด 600
ฟังนะ รถพวกนี้สภาพห่วยแตก คุณก็รู้ว่าทำไม
และไม่มีแบตเตอรี่ ผมรู้
ผมโอเคถ้าพวกนั้นรวมกัน 200 ใบ ส่วนคุณได้ 200 ไม่ต้องแบ่ง
ตกลง
นี่ เรื่องนี้เพื่อตัวคุณเองนะ
อยู่ให้ห่างท้องถนนสักสองสามคืน
พวกไฟร์ฟลายวางระเบิดไปทั่ว มาทั้งสัปดาห์เลย
คนของเราถูกยิงไปสองเมื่อเช้านี้
เจ้านายให้เราทำงานสองกะ
พวกเขาทั้งเหนื่อยและหวาดระแวง
จังหวะมืด ๆ อาจมือลั่นกันได้
ขอให้ปลอดภัยนะ
คุณก็ด้วย
"เมื่อคุณหลงทางในความมืด จงมองหาแสงสว่าง"
คุณจะให้ผมพูดยังไง เทส
ฉันไม่ได้ขอให้คุณพูดอะไร
แน่นอน
ผมเองก็ไม่ได้วางแผน...
ฟังนะ ผมขอโทษ
งั้น...
เราก็แค่เจ๊า ๆ กันไป ดีมั้ย
คุณจะทำอะไรอีก กักตัวฉันไว้ที่นี่เหรอ
- หรือฆ่าฉัน - เทส ไม่เอาน่า
โรเบิร์ต งั้นคุณต้องการอะไร
- ผมอยากให้คุณลืมเรื่องนี้ไปซะ - ตกลง
- อย่าทำแบบนั้น - อะไร ก็แค่แบตเตอรี่รถกระบะ
ฉันจ่ายเงินให้คุณ คุณขายมันไป แล้วคุณก็ใช้เงินฉันจนหมด
คิดว่าฉันไม่เคยทำแบบนี้เหรอ
- ลูกน้องผมซ้อมคุณ - ใช่ ก็สั่งสอนพวกเขาสิ
จะตัดนิ้วหรืออะไรก็เชิญ
ฉันไม่สน พวกเขาเป็นคนของคุณ
แล้วคนของคุณล่ะ
เพราะเวลาเขาเห็นคุณ ลองคิดในมุมผมบ้างสิ
ฟังนะ เขาฟังคำสั่งฉัน
ฉันรับปากเลยว่าเขาจะไม่ทำร้ายคุณ
ฉันจะบอกเขาว่าฉันโดนคนดักทำร้าย
แล้วเราสองคน จะได้เจ๊า ๆ กันไปเสียที
แล้วเรื่องบ้า ๆ ของคุณ ทำสัปดาห์นี้ของฉันพังหมด
และฉันอยากกลับบ้านไปดื่ม จนกว่าหน้าจะหายเจ็บ
ตกลงเราเข้าใจกันแล้วหรือยัง
คงงั้น
"ขอให้ประชาชนทุกคน ออกจากพื้นที่โดยรอบทันที"
"อย่ากลับมา จนกว่าทางเฟดราจะอนุญาต"
"ขอให้ประชาชนทุกคน ออกจากพื้นที่โดยรอบทันที"
"อย่ากลับมา จนกว่าทางเฟดราจะอนุญาต"
"ขอให้ประชาชนทุกคน ออกจากพื้นที่โดยรอบทันที"
"อย่ากลับมา จนกว่าทางเฟดราจะอนุญาต"
"ขอให้ประชาชนทุกคน ออกจากพื้นที่โดยรอบทันที"
"อย่ากลับมา จนกว่าทางเฟดราจะอนุญาต"
"ขอให้ประชาชนทุกคน ออกจากพื้นที่โดยรอบทันที"
"อย่ากลับมา จนกว่าทางเฟดราจะอนุญาต"
บ้าจริง
- พวกไฟร์ฟลายอยู่ข้างบน - ยิงเลย ทุกคน
ปลดปล่อยบอสตันเดี๋ยวนี้ ไอ้พวกสารเลว
ไม่มีช่องให้ยิงเลย
ยิงพวกมันเดี๋ยวนี้
ไปเร็ว ไป...
- พวกมันยิงเรา พวกมันยิงใส่เรา - คุกเข่าลง
ไม่ ๆ ฉันไม่ใช่...
ฉันไม่ใช่... ฉันไม่ใช่ไฟร์ฟลาย
- นับให้ชัด ๆ ตั้งแต่หนึ่งถึงสิบ - หนึ่ง สอง สาม สี่...
ช้า ๆ ชัด ๆ
หนึ่ง
สอง
สาม
สี่
ห้า
หก
เจ็ด
แปด
ไปตายซะ
ทีนี้ก็ยื่น...
- บอกชื่อมา ช้า ๆ และ... - เวโรนิกา
เหมือนเมื่อวาน และเมื่อวานซืน
และวันก่อนหน้านั้น และ...
นี่ เดี๋ยวต้องมีคนมาตามหาฉันแน่ คนจากเฟดรา ได้ยินมั้ย
ปล่อยฉันออกไป ไม่งั้นเจอดีแน่ ไอ้พวกสารเลว
ฉันไม่ควรต้องมาอยู่ที่นี่
"เมื่อคุณหลงทางในความมืด"
เฮ้ย ไม่เห็นคิวเหรอ
"บอกพ่อว่าได้ผู้หญิง
ดีมากเลยใช่มั้ย
พ่ออยากได้หลานสาวนี่ ด้วยรัก เบกก้า"
จบข้อความ อ่านทวนซิ
ถูกต้อง 73-เค ออร์แลนโด จบการติดต่อ
ไม่มีเลยเหรอ
มีโอกาสข้อความเข้าตอนกลางคืนมั้ย แบบว่าคุณหลับไปเลยคลาดกัน
ตอนผมหลับ กาเบรียลาจะเป็นคนฟัง หรือลูกชายผม
คนที่ฉลาด ไม่ใช่อีกคน ขอพระเจ้าคุ้มครองเขา
ถ้าทอมมี่ตอบมา เราก็ต้องรู้
- แล้วได้คุยกับหอวิทยุมั้ย - ทุกวัน
พวกเขาส่งข้อความคุณให้เขา แต่ก็ไม่ได้ข่าวจากเขาอีกเลย
แค่นั้นแหละ
- แถมยังไม่ได้นานขนาดนั้น - สามอาทิตย์แล้วนะ
เขาไม่เคยใช้เวลาตอบกลับ เกินหนึ่งวัน
ผมมั่นใจว่าเขาไม่เป็นไร
บอกหน่อยว่าหอนั่นอยู่ไหน
พูดเป็นเล่นน่า
โจล มันอยู่ไวโอมิงนะ
แล้วพื้นที่กว้างใหญ่ขนาดนั้น
คุณเป็นคนเก่ง แต่ข้างนอกนั่นมีสิ่งที่แย่กว่าผู้ติดเชื้อ
ผมได้ยินทุกอย่างผ่านวิทยุนี่
มีโจรปล้นสะดม มีพวกค้าทาส
แต่คุณแน่ใจว่าทอมมี่ไม่เป็นไร
ที่นี่นะ โคดี้ทาวเวอร์
คิว-บาร์สี่ แต่ผมไม่รู้ว่า ที่อยู่จริง ๆ นั่น...
คนต่อไป
รู้อะไรมั้ย โจล
โจล
ฉันโดนผู้ชายสองสามคนดักทำร้าย
- พวกไหน - แค่วัยรุ่นสองสามคน
ฉันพูดอะไรที่ไม่น่าจะพูดไป
ไม่เอาน่า พวกนี้เกิดหลังโรคระบาด
เถียงดี ๆ ไม่เป็น มาถึงก็เหวี่ยงหมัดใส่เลย
ไอ้เศษสวะอายุ 19 ปี
ปาฏิหาริย์แล้วที่เธอรอดมาได้
ปาฏิหาริย์แล้วที่เรายังไม่ตาย
นี่ไม่ใช่แผลใหม่
ใช่
ฉันอยู่ในห้องขังเฟดราทั้งวัน
แต่ไม่มีอะไรแล้วล่ะ
- ฉันอยากให้นายหายใจลึก ๆ - อะไร
- โจล - อะไร
คนที่ทำร้ายฉันเป็นพวกโรเบิร์ต
เขาขายแบตเตอรี่ของเราให้คนอื่น
เรายังไม่เสียอะไรไป เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้อยู่แล้ว
ตอนนี้เราก็แค่พักตั้งหลัก
แล้วค่อยไปเอาคูปอง หรือแบตเตอรี่คืนมา
ฉันต้องการแบตเตอรี่ เทส รถไม่มีแบตเตอรี่ก็วิ่งไม่ได้
และถ้าฉันไม่รีบไปหาทอมมี่ เขาจะตายอยู่ข้างนอกนั่น
โอเค งั้นไม่สนแล้ว เราจะเอาคืนทั้งเงินและแบตเตอรี่
แต่โจล ฟังนะ โรเบิร์ตกลัวนาย
ถ้าเดินเชิดไปเหมือนคลินต์ อีสต์วูด เขาจะรู้ตัวและหนีไปก่อน
ฉันอยากให้นายหายใจลึก ๆ
- เขาขายให้ใคร - ไม่รู้
- แล้วเขาอยู่ไหน - ไม่รู้
ยังไม่รู้
แต่เราจะสืบให้รู้แบบเงียบ ๆ
เข้าใจมั้ย
ฉันสัญญากับโรเบิร์ตว่า นายจะไม่ทำร้ายเขา
แต่ฉันอยากให้นาย ทำร้ายเขาแบบสุด ๆ
ไปตามล่าไอ้สารเลวนั่นกัน
ไปเอาแบตเตอรี่กับรถของเรามา
แล้วเราจะไปตามหาทอมมี่กัน
ตกลงมั้ย
ตกลง
มาดูกันว่าอะไรสมเหตุสมผลกว่า
ทีมอยู่ ทางตะวันออกเฉียงใต้แล้วใช่มั้ย
ฉันถ่วงเวลาพวกเขาไว้
และฉันมีคำถาม
โอเค
เราวางระเบิดเป้าหมาย ที่ไร้ความหมายในเฟดรา
กระจายไปทั่วทั้งคิวซี มาสองสัปดาห์แล้ว
เราเสียสมาชิกไปสี่คนแล้ว และเรา...
เราทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร
นั่นคำถามของคุณเหรอ
ก็เป็นหนึ่งในนั้น
คำตอบของฉันคือทำตามคำสั่ง
แล้วทำไมถึงเอาเด็กผู้หญิง ที่ไหนไม่รู้มาขังไว้ในห้อง
แล้วคนที่คุณให้เฝ้าเธอไว้ ก็ไม่บอกอะไรฉันเลย
คนของเราถามว่าเกิดอะไรขึ้น และฉันไม่รู้จะบอกพวกเขายังไง
บอกให้พวกเขาทำตามคำสั่งสิ
คุณสองคน ไปตะวันออกเฉียงใต้จุดสาม เดี๋ยวนี้
- คิม - มาร์ลีน
เรากำลังทำสงคราม กับพวกเผด็จการทหาร
เพื่อกอบกู้ประชาธิปไตยและอิสรภาพ ฟังดูโอเคใช่มั้ย
- ใช่ - เราใกล้ชนะมั้ย ชนะเฟดราได้มั้ย
- ไฟร์ฟลายชนะเฟดราที่ไหนบ้าง - การโค่นอำนาจต้องใช้เวลา
ถ้าคุณสู้มา 20 ปี แล้วยังไม่ไปไหน ก็ไม่ใช่การล้มล้างอำนาจ
ก็แค่การพ่นสีสเปรย์
เราไม่ได้โจมตีเฟดราทั่วคิวซี
เราเล่นงานพวกมันตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ ตรงนี้ และตรงนี้
ตอนนี้เราอยู่ที่ไหน
ฉันอยากให้เฟดราอยู่ทุกที่ ยกเว้นตรงนี้
ฉันอยากให้พวกเขาไขว้เขวที่สุด
เพราะคืนนี้ไฟร์ฟลายทุกคนในบอสตัน จะมารวมตัวกันในตึกนี้
และเราจะออกจากคิวซีอย่างถาวร
เราจะยอมแพ้เหรอ
ไม่ เราจะพาเด็กที่ถูกขังในห้องนั้น ไปทางตะวันตก
จากคนของเราที่หอวิทยุในเซเลม
นี่เรื่องจริงเหรอ
ฉันเชื่อว่าจริง
เก็บเรื่องนี้เงียบไว้
ไม่ว่าคุณต้องการอะไร
ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร
เราจะพาเธอไปที่ที่เธอต้องไป
ไง เพื่อน
ไม่ต้องห่วง ผมไม่ต้องการอะไร
แต่ถ้าคุณรู้สึกหลงทาง...
ถ้าบอกให้ผมมองหาแสงสว่าง ผมจะหักกรามคุณ
เราเสียคูปองไปสองสามใบ แต่รู้แกวเขาแล้ว
เขาน่าจะกำลังเอาแบตเตอรี่ ไปที่ตึกป้ายแดง
แต่ฟังนี่นะ มุมถนนสติลแมนตัดกับครอส
- ที่มิเกลเคยใช้น่ะเหรอ - ใช่ ฉันก็คิดงั้น
เราใช้อุโมงค์รถไฟใต้ดิน ใต้เฮย์มาร์เกตได้
เข้าไปในตึกจากด้านล่าง แล้วเล่นงานโรเบิร์ตทีเผลอ
จ่ายคืนไอ้สารเลวให้สาสม
ไม่เอาน่า
บ้าจริง
หนึ่ง สอง สาม สี่
เธอไม่กลัวเหรอ
งั้นก็ปลดล็อกให้ฉันสิ
- เริ่มจาก "ขอบคุณ" ดีมั้ย - เรื่องอะไร
ที่ช่วยชีวิตเธอ
ฉันเป็นคนบอกพวกเขาเอง ว่าอย่ายิงเธอถ้าเธอจำได้นะ
คุณห้ามพวกเขาทำไม
เดี๋ยวเราจะได้คุยเรื่องนั้น
คราวนี้ เวโรนิกา
รู้สึกยังไงบ้าง
เหมือนเดิม
แต่เดี๋ยวก็จะเป็นแบบนั้นมั้ย
ไม่
งั้นฉันไปได้หรือยัง
ไม่
ฉันจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครเลย ฉันสาบาน
เธอจะไปไหน กลับไปโรงเรียนทหารเฟดราเหรอ
- อยากเป็นทหารขนาดนั้นเลยเหรอ - คิดว่าฉันเลือกที่นั่นเหรอ
พวกเขาทิ้งฉันไว้ที่นั่นตั้งแต่ยังเด็ก ที่นั่นจะฝึกเด็กกำพร้า
พวกเขาไม่ได้เอาเธอไปทิ้งไว้
ฉันต่างหาก
เอลลี่
คุณเป็นแม่ฉันหรือไง
ฉันดูเหมือนแม่เธอหรือไง
ไม่ ไม่เหมือน
ฉันชื่อมาร์ลีน หัวหน้ากลุ่มไฟร์ฟลายในคิวซีบอสตัน
- ผู้ก่อการร้ายทิ้งฉันไว้กับเฟดรา - เพราะมันคือที่ที่ปลอดภัยที่สุด
และเธอก็ปลอดภัยดี จนเธอตัดสินใจหนีออกมา
"ผู้ก่อการร้าย" เนี่ยนะ
ไรลีย์เป็นผู้ก่อการร้ายมั้ยล่ะ
ทำไมคุณไม่ให้ฉันกลับบ้าน
เพราะเธอมีหน้าที่แสนยิ่งใหญ่ เกินกว่าที่เราจะจินตนาการได้
ดังนั้นเราจะไปกันคืนนี้ และเราจะพาเธอไปด้วย
- เขามาแล้ว - ห้านาที
สิ่งที่ฉันกำลังจะบอกเธอ ห้ามบอกใครเด็ดขาดนะ
เพราะถ้าเธอพูดไป
ฉันรับรองได้เลย...
เธอได้ตายแน่
โอเค
- พร้อมมั้ย - พร้อม
ตรงนั้นแหละ
บ้าจริง
ตัวนี้แห้งไปแล้ว
ใช่
ฉันรู้ แค่ไม่ทันตั้งตัว
งั้นครั้งก่อนหมอนี่ไม่อยู่ที่นี่สินะ
ไม่อยู่
คิดว่าเขาลงมาหลังจากติดเชื้อเหรอ
หรือไม่ข้างล่างนี่ อาจเป็นจุดที่เขาติดเชื้อ
ไปต่อกันเถอะ
ดูเหมือนพวกเขาจะเปลี่ยน โครงสร้างทั้งหมด
น่าจะในยุค 80
ทุกคนลดขนาดอะพาร์ตเมนต์ลง เพื่อขายห้องให้ได้มากขึ้น
นี่คือช่วงมุมก่อสร้างกับโจล มิลเลอร์
เราต้องขึ้นไปสูงแค่ไหน
แค่นี้
ส่วนตรงนี้เปิดไปที่โถงทางเดิน
อะไรเนี่ย มีคนเอาเปียโน มาวางขวางไว้เหรอ
เธอได้กลิ่นมั้ย
ได้กลิ่น ดินปืน
เฮ่ เทส
แบตเตอรี่หมดสภาพ
เขาก็ยังพยายามจะขายมัน
สองครั้ง
ไอ้คนโลภมาก
ไม่
บ้าเอ๊ย ช่วยพยุงฉันที
บ้าเอ๊ย
โอเค แค่...
บ้าจริง
โจล
มาร์ลีนเหรอ
- เธอโอเคมั้ย - ค่ะ
เอลลี่
- ตายแล้ว - ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไรหรอก
และเธอจะทำเรื่องโง่ ๆ แบบนี้ไม่ได้
โรเบิร์ตหักหลังเรา เพราะเขาคนนี้สินะ
เช เกบาราแห่งบอสตัน
สงครามคงเลวร้ายมากสำหรับคุณ ถึงต้องซื้อของจากสวะอย่างเขา
ใช่ ก็ประมาณนั้น
สินค้าไม่ดี แต่คนอย่างเขายังไงก็ต้องขายให้ได้
- เอามีดฉันมา - คุณจะเอาแบตเตอรี่ไปทำอะไร
- อย่า - อย่าเล็งใส่เธอ
เล็งมาที่ฉัน
แต่สำหรับคำถามนั่น ฉันมีเหตุผลที่ดีกว่าคุณแค่นั้นแหละ
อย่าเคืองกันนะ แต่ทอมมี่ก็แค่คนคนเดียว
- งานแบบฉันต้องรู้ทุกเรื่องอยู่แล้ว - รู้ทุกเรื่องเหรอ
คุณคือต้นเหตุ คุณทำให้น้องชายต่อต้านผม
- โอเค โจล - เสียงปืนดังสนั่นเลย
- เฟดรากำลังมา - ฉันรู้
เราจะพาเอลลี่ออกจากเขตคืนนี้
แต่สภาพแบบนี้เราไปไหนไม่รอดแน่ อย่างน้อยก็พักใหญ่
- ฉันเลยคิดว่าคุณคงต้องไปแทน - ไปก็บ้าแล้ว
- ฉันไม่ไปกับพวกเขาหรอก - ให้ฉันพาเธอไป
- เราไม่มีเวลากับเรื่องนี้หรอก - ไม่มีเหรอ
- เธอเป็นใคร - สำหรับคุณ เธอคือสินค้า
เราไม่ลักลอบขนคน
- ฉันทำได้ - คิม หูคุณหายไปทั้งข้างแล้วนะ
ตั้งสติหน่อยเหอะ
มีทีมไฟร์ฟลายรอเธออยู่ที่รัฐสภาเก่า
ฉันรู้ว่าข้างนอกมีอะไร
เราถึงต้องเตรียมคนเป็นทีม เพื่อจะไปที่นั่น
แต่ตอนนี้ฉันไม่มีรถแล้ว ทีมก็ไม่มี
เฟดราอยู่ห่างไปแค่ห้านาที ที่ฉันมีคือคุณ
ฉันรู้ว่าคุณสองคนทำอะไรได้บ้าง
ไม่ว่าจะดีหรือร้าย
พวกเขาทำอะไรได้บ้าง
พาเธอไปที่นั่น พวกเขาจะให้สิ่งที่คุณต้องการ
ไม่ใช่แค่แบตเตอรี่ ทั้งหมดเลย
ทั้งรถน้ำมันเต็มถัง ปืน เสบียง ทั้งหมดเลย สาบานได้
ฉันสาบาน
ตาลุงบ้า
ไว้ใจเธอได้เหรอ
ใช่ ฉันก็เหมือนกัน แต่เธอดูจนตรอก
รถของไฟร์ฟลายมักหมายถึง การยึดเอาของเฟดรามาใช้
ถ้าได้มาสักคันเราจะมีโอกาสที่ดีมาก ในการออกไปหาทอมมี่
ทันทีที่เราส่งตัวเด็กนั่นให้
คุยกันให้รู้เรื่องนะ แต่จำไว้ด้วยว่าฉันเลือดไหลไม่หยุด
โอเค นี่คือข้อตกลง
เราจะพาเธอไปหาคนของคุณ ที่อาคารรัฐสภา
แต่ก่อนที่เราจะส่งตัวเธอให้ พวกเขาจะให้ทุกอย่างที่เราต้องการ
- ถ้าไม่ เราจะฆ่าเธอที่นั่นทันที - ตกลง
จริงเหรอ เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ
เธอเท่านั้นที่สำคัญ
ทีมของฉันไม่ยอมเสี่ยงหรอก
จำที่ฉันบอกได้มั้ย คราวนี้ไปเอากระเป๋ามา
เดี๋ยวนี้ เอลลี่
ไปกันเถอะ
โจล
อย่าทำงานนี้พังนะ
ขอร้อง
"เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทุกคน มาที่ฝั่งตะวันตก"
ขอเวลาเราเดี๋ยว
อะไรอีกเนี่ย
แล้วแผนล่ะว่าไง
มีทางเลือกไม่มากนักมี ทางลัดกับทางไกล
และทางลัดคือฝันร้าย
งั้นก็ต้องทางไกลสินะ
เราแค่ต้องรอด ไปให้ถึงเอาของไปส่ง
ไปบ้านบิลกับแฟรงก์
กักตุนทุกอย่างที่เราอาจต้องใช้ไว้
"บิลบอร์ด เพลงฮิตอันดับหนึ่ง"
ฉันจะไปดูพวกสายตรวจก่อน
ฉันจะไปดูว่ากำแพง...
เราจะไปหลังฟ้ามืด
นายอยู่กับเด็กนะ
เดี๋ยวก่อน ทำไมต้องเป็นฉันด้วย
เทส
"บี/เอฟ 60 - ว่างเปล่า 70 - ได้ของใหม่ 80 - เอกซ์"
แล้วใครคือบิลกับแฟรงก์
วิทยุคือรหัสการลักลอบขนของใช่มั้ย
เพลงยุค 60 พวกเขาไม่มีอะไรใหม่
ยุค 70 พวกเขามีของใหม่เข้ามา แล้วยุค 80 ล่ะ
- คุณทำอะไรน่ะ - ฆ่าเวลา
- แล้วฉันทำไงต่อล่ะทีนี้ - เดี๋ยวเธอก็คิดออกเอง
นาฬิกาข้อมือคุณพัง
คุณพึมพำตอนหลับด้วย
ฉันไม่เคยอยู่อีกฟากของกำแพงเลย
ดูสิว่ามันมืดแค่ไหน
พวกคุณออกไปข้างนอกบ่อยสินะ
- คงงั้น - ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
- น่าจะหนึ่งปี จะรู้ไปทำไม - แต่คุณรู้ว่าต้องไปที่ไหน
งั้นเราก็คงโอเค
ใช่
แล้วสรุปว่าเธอนี่มันยังไง เป็นลูกสาวคนใหญ่คนโตเหรอ
อะไรทำนองนั้น
วิทยุดังขึ้นตอนคุณหลับ
ว่าไงนะ เพลงอะไร
ก็มีแต่พูดว่า "ปลุกฉันก่อนที่เธอจะไป"
บ้าจริง
เข้าใจแล้ว
ยุค 80 หมายถึงปัญหา
เจาะรหัสได้แล้ว
ฟังนะ...
จุดที่อยู่ใต้แลงแคสเตอร์ดูดีนะ
- มีเสื้อแจ็กเก็ตในกระเป๋ามั้ย - มี
โอเค งั้นเอาออกมา ได้เวลาไปแล้ว
"ประกาศเคอร์ฟิวเพื่อต่อสู้ กับการติดเชื้อและการจลาจล"
"ยินดีต้อนรับ"
ให้ตายสิ ฉันออกมาอยู่ข้างนอกจริง ๆ แล้ว
- ให้ตายสิ - บ้าจริง
โอเค เราจะเดินทางฝั่งซ้าย รอบ ๆ เขตกันชน
อยู่ใกล้ฉันไว้ แล้วทำตามฉัน
ได้ ๆ ตามนั้น
ไปกันเถอะ
อะไรวะนั่น
เฮ้ย อย่าขยับนะ
อย่าขยับ
- ต้องล้อกันเล่นแน่ ๆ - โอเค มาคุยกันดีกว่า
- หันหลังแล้วคุกเข่าลง - เดี๋ยวก่อน
- คุกเข่าลง - เดี๋ยวก่อนสิ
ผมบอกคุณว่าไง บอกให้อยู่แต่ในบ้านไง
คุกเข่าลง
คุกเข่าลง คุกเข่าลงเถอะ
ฟังนะ ถ้าคุณให้เราทำงานนี้ เราจะแบ่งคูปองกับคุณ
- จริงเหรอ - จริง
แหม โชคดีจัง เอามือไว้บนหัว ตามองตรง
เอามือไว้บนหัว
- จะเอาจริงเหรอเนี่ย - ใช่ เราจะทำตามกฎ
ให้ตายเหอะ
โอเค แล้วสามในสี่ล่ะ
ออกจากพื้นที่โดยไม่ได้รับอนุญาต คุณโดนแขวนคอแน่
ก็ได้ งั้นงานนี้ได้อะไรมายกให้หมด แถมลดราคายาครึ่งหนึ่ง
ครึ่งราคาเหรอ ต้องฟรีเลย
ให้ผมเสี่ยงตกงานเพื่อครึ่งราคา คุณบ้าไปแล้ว
- เอลลี่ เอลลี่ อะไรเนี่ย... - บ้าเอ๊ย
นังสารเลว แก...
- หลีกไปให้พ้นทาง - เดี๋ยว ๆ
- เรายังแก้ไขเรื่องนี้ได้ - หลบไป
หลบไป
- ไม่ ๆ ไม่ ฉันไม่ได้ป่วย - โจล
- ฉันไม่ได้ป่วย ฉันไม่ได้ป่วย ดูสิ - โจล ๆ
ดูสิ แผลนี่อายุสามสัปดาห์แล้ว
ไม่มีใครอยู่ได้เกินหนึ่งวันหรอก
นี่ดูเหมือนแผลหนึ่งวันเหรอ
- คุณก็ฆ่าฉันน่ะสิ - ฉันน่าจะฆ่าเธอซะ
- มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ - ไม่สำคัญหรอก คุณต้องเชื่อใจฉัน
ถ้าเราไม่รีบหนี พวกนั้นตามเราทันแน่
โจล เราต้องไปแล้ว
เราต้องไปแล้ว โจล
โจล
ไป
"เฟดรา - คำเตือน พื้นที่ปนเปื้อนทางชีวภาพ"
"ห้ามเข้า"