จีนใน ค.ศ.ที่ 7 ราชวงศ์ถังเข้าสู่ยุคเสื่อมโทรม
ราชสำนักตั้งเมืองขึ้นตามชายแดน
เพื่อปกป้องส่วนกลาง
สองศตวรรษให้หลัง
เมืองชายแดนเหล่านี้ก็แข็งข้อต่อราชสำนัก
ตั้งตนเป็นประเทศราช
เมืองที่แข็งแกร่งที่สุดคือ "เว่ยป๋อ"
มันวางยาฆ่าพ่อ
สังหารพี่ชาย
ก่อกรรมมหันต์
ไปฆ่ามันให้ข้า อย่าให้รู้ตัว
เหมือนกับที่ฆ่านก
อย่าจับมัน
บินไปไหนแล้ว
มันบินมาจากไหน
มันบินไปไหนแล้ว
ข้าอยากจับมัน
บินไปไหนแล้ว
เล่นลูกหนัง
ทำไมถึงได้ไปนานนัก
ลูกชายเจ้าเมืองน่ารักมาก
ข้าลงมือฆ่าไม่ลง
คราวหน้าลงมือ
ให้ฆ่าลูกก่อน
แล้วจึงฆ่าพ่อ
เจ้าสำเร็จเพลงกระบี่
แต่ใจไม่แกร่งพอ
ข้าจะส่งเจ้ากลับเว่ยป๋อ
ฆ่าญาติผู้พี่
เถียนจี้อัน
ประกาศิตหงส์สังหาร
เรียนฮูหยิน
ท่านแม่ชีมา
บอก พาชีเหนียงมาส่งบ้าน
อดีตเจ้าหน้าที่พิธี
คำนับองค์หญิง
เหยาเหนียงสำเร็จยุทธแล้ว
วันนี้จึงพามาส่ง
อาตมาขอตัว
จี้ปินอ๋อง มีนกหนึ่งตัว
สามปีไม่ร้อง
ชายาอ๋องกล่าวว่า
นกชนิดนี้พบพวกเดียวกันจึงร้อง
ใยไม่ให้มันส่องกระจก
ท่านอ๋องทำตาม
นกเห็นเงา
ก็ร้องครวญ
โดดเต้นทั้งคืน
จนตาย
อาเหยา เสื้อผ้าเหล่านี้
ตั้งแต่องค์หญิงแม่ชีพาเจ้าไป
แม่ก็ลงมือตัดเย็บเสื้อผ้า
ให้เจ้าปีละสองครั้ง
เหยาเหนียงคำนับท่านย่า
ลุกขึ้น
นี่เป็นของที่อาจารย์เจ้า
ฝากขบวนพ่อค้าชาส่งกลับมา
ป้ายหยกนี้
องค์หญิงนำติดตัว
เมื่อครั้งอภิเษกมาเว่ยป๋อ
อดีตฮ่องเต้พระเชษฐา พระราชทานให้ก่อนเสด็จ
หยก
เป็นเครื่องหมายการตัดขาด
อดีตฮ่องเต้ บัญชาองค์หญิง
ให้ตัดขาดราชสำนัก ปกป้องเว่ยป๋อ
อย่าให้เว่ยป๋อ
ต้องล่มสลายเด็ดขาด
ตอนนั้นแม่กับน้ารอง
ไปเมืองหลวงรับขบวนอภิเษก
จำได้
องค์หญิงรังเกียจรถโทรมไม่ยอมขึ้น
ฝ่าบาทจึงเปลี่ยนรถทองให้
เมื่อองค์หญิงมาถึงเว่ยป๋อ
เพื่อขจัดกลิ่นไอราชสำนัก
หลอมตนให้กลมกลืนกับเว่ยป๋อ
จึงได้สั่งปลด นางกำนัลผู้ติดตาม บ่าวไพร่
ประทานข้าวของมีค่าทุกสิ่ง
ให้ทุกคนเป็นไท
จากนั้น
เมืองหลวงคือเมืองหลวง
เว่ยป๋อคือเว่ยป๋อ
นี่คือการตัดใจเด็ดขาดขององค์หญิง
พอลิ่วหลางเป็นผู้ใหญ่
องค์หญิงจึงนำหยกคู่นี้
แบ่งให้ลิ่วหลางกับเจ้า
หวังให้พวกเจ้าสืบทอดปณิธานของฝ่าบาท
ตัดขาดต่อไป
ปกป้องเว่ยป๋อ อยู่อย่างสันติกับราชสำนัก
สี่ปีก่อน ฝ่าบาทสวรรคต
พระนัดดาครองราชย์ปีเดียว ก็สิ้น
ตอนข้าราชสำนัก มาประกาศราชโองการที่เว่ยป๋อ
องค์หญิงไอจนเป็นเลือด
มุกแหลก หยกสลาย
แตกกระจายเต็มพื้น
ปีนั้น
โบตั๋นขาวร้อยต้น
ที่องค์หญิงนำมาจากเมืองหลวง
พลันร่วงหมดในคืนเดียว
ก่อนองค์หญิงจะสิ้นพระชนม์
เรื่องเดียวที่ติดอยู่ในใจ
คือการหักหลังเจ้าคราวนั้น
ปีก่อน
หวังซื่อเจินแม่ทัพใหญ่เฉิงตาย
ราชสำนักก็ส่งเผยอู่
ไปเฉิงเต๋อไว้อาลัย
ยุหวังเฉิงจงให้ลดภาษีเกลือเหล็กแก่
เพื่อสร้างชื่อเสียง
จากนั้นราชสำนักก็ยึดเมืองทั้งสอง
ตั้งเป็นมณฑลทหารเป่าซิ่น
วันนี้ท่านอ๋องจะส่งโหวจังไปเฉิงเต๋อ
แจ้งต่อหวังเฉิงจงว่า
ว่าเซวียชังเฉาสมคบราชสำนักแลกกับยศศักดิ์
กล่อมหวังเฉิงจงให้ไปเต๋อโจว
จับเซวียชังเฉา
เพื่อยับยั้งแผนการนี้ให้ล้มเหลว
ทำเช่นนั้นไม่ได้เด็ดขาด
ตอนนี้ราชสำนัก
แผ่อำนาจไปทั่วทิศดุจดวงตะวัน
เรื่องนี้อาจสร้างความโกรธเคือง
จนส่งทหารมาเหอซั่วได้
เซี่ยนเต๋อ, เอ้อโจว อยู่ติดเว่ยป๋อ
ราชสำนักตั้งที่นั่นเป็นมณฑลทหาร
เห็นชัดว่าราชสำนัก คิดแผ่อำนาจล้อมเว่ยป๋อ
หากเราไม่ทำอะไร
ราชสำนักคงยึดเมืองเรา
ได้ง่ายดายเหมือนยึดอู๋กับเสฉวน
สามเมืองที่เหอซั่วล้วนแข็งแกร่ง
ไม่เหมือนอู๋กับเสฉวน
สองแคว้นเพื่อนบ้านนั้น
ถูกครอบงำจากข้าราชสำนัก
ทั้งหลิวปี้และหลี่ฉี
เป็นพวกบ้าคลั่งไร้สมอง บริวารไม่สามัคคี
เมื่อ
ทัพหลวงมาประชิด จึงแตกสลายในทันที
แต่เหอซั่วไม่ใช่
เรามีประสบการณ์มากกว่าห้าสิบปี
ทหารกับชาวบ้านมีไมตรีผูกพัน
นอกจากนี้
หวังเฉิงจังกับเซวียชังเฉายังไม่ปรองดองกัน
แต่ก็ดองเป็นญาติ
ปัญหาพวกเขาจึงไม่แพร่งพราย
เซวียชังเฉาจ้องฮุบเหอซั่ว
ย่อมไม่ถูกราชสำนักครอบงำ
ท่านอ๋อง
ให้หวังเฉิงจงจับเซวียชังเฉาตอนนี้
อาจยั่วยุให้ราชสำนักยกทัพมา
ส่งผลให้เว่ยป๋อมีภัย
ท่านอ๋องมา
หญิงชุดดำผู้นั้น
โผล่มาตอนหลี่เอ๋อเล่นลูกหนัง
แต่ไม่มีประสงค์ร้าย
ทหารบอกว่า
พี่ข้าถูกเนรเทศ
เขาพูดค้านท่านอ๋อง
พี่ข้าเป็นยังไง
เป็นลมหมดสติ
อาเหยากลับมาแล้ว
ข้ารู้แล้ว
องค์หญิงแม่ชีมาส่งอาเหยาเอง
ท่านอ๋องมาแล้ว
คิดเรื่องหญิงชุดดำเหรอ
ข้าเนรเทศเถียนซิ่งในที่ประชุม
พูดจาปลุกปั่น เข้าข้างราชสำนัก
มีแต่พวกขี้ขลาดทั้งนั้น
เหยาชี
เป็นเหยาชี
มิน่า
นางต้องการให้ข้าจำได้
ใครคะ
เหยาชี
นางต้องการให้ข้าจำได้จึงค่อยเอาชีวิต
จะได้ตายไม่เลอะเลือน
หยกคู่นี้
ท่านแม่รับพระราชทานตอนแต่งมาเว่ยป๋อ
ตอนข้าเข้าพิธีสวมหมวก
ท่านแม่ได้แบ่งหยก ให้ข้ากับเหยาชี
บอกเป็นของขวัญ
แต่แท้จริงแล้วคือของหมั้น
ท่านแม่อยากให้ เหยาชีครบสิบห้าแล้วแต่งกับข้า
ไม่นึก
ข้าหลวงหมิงอี้
พาคนหนึ่งหมื่นมาขออาศัย
ท่านพ่อดีใจ เลยจัดการแต่งงานให้
ข้าเป็นลูกชายของอนุ
ท่านแม่ต้องการให้ข้าปกครองเว่ยป๋อ
จึงสละเหยาชี
ในตอนนั้น
เหยาชีชอบอยู่บนต้นไม้
เหมือนนางหงส์
ที่บุกเข้าคฤหาสน์
ถูกเวรยามทำร้าย
จนเกือบต้องตาย
ท่านแม่ฝากท่านน้าองค์หญิงเจียซิ่น
ให้พาเหยาชีไป
ข้าโกรธแทนเหยาชี
ตอนข้าสิบขวบเป็นไข้สูง
ปวดทั้งตัวจนนอนไม่ได้
พวกหมอจนปัญญา
ถึงขั้นเตรียมโลงศพไว้
เป็นพ่อของเหยาชี
ใช้เสื่อไม้ไผ่ห่อข้า ตามวิธีโบราณ
เพื่อให้ไข้ลด
ทำอยู่สามวันสามคืน
ถึงช่วยข้าไว้ได้
ในความมืดมิด
มีสายตาหนึ่งคอยเฝ้ามอง
เป็นเหยาชี
ใครก็ลากนางไม่ไป
เรียนนายท่าน
มีรายงานทหาร
พูด
เรียนใต้เท้า
เรือนซ้ายปรากฏมือสังหาร
องครักษ์จึงยกคนมาล้อม
เหตุการณ์เป็นไง
ไม่แจ้ง
ผู้น้อยขอตัว
ไม่ควรให้องค์หญิงแม่ชีพาอาเหยาไปเลย
ตอนนั้นมันจำเป็น
เราต้องช่วยอาเหยา
เจ้ารู้หรือเปล่า
อาเหยากลับมา
เพื่อฆ่าลิ่วหลางตามคำสั่งอาจารย์
เรียนนายท่าน
มีคำสั่งให้
นายท่านเข้าจวน ไปพบท่านอ๋อง
ท่านอ๋อง ใต้เท้าเนี่ยมาแล้ว
น้อมคำนับท่านอ๋อง
เรียกท่านมาพบ
เพราะอยากรบกวนท่าน คุ้มกันใต้เท้าเถียน
ไปรับตำแหน่งที่หลินชิงอย่างปลอดภัย
เรียนท่านอ๋อง
เมื่อวานตอนใต้เท้าเถียนกลับถึงบ้าน
ก็เป็นลมหมดสติ
เขาแกล้ง
รับทราบ
ท่านลุง
ต้องระวังตัวให้ดี
ตอนที่ชิวเจี้ยงไป ก็ถูกดักทำร้าย
อย่าให้เกิดขึ้นอีก
อาเหยา
กลับมาถึงบ้านเมื่อวาน
เมื่อคืนเราเจอกันแล้ว
เป็นตามพระนางคาด
นางใช้เลือดไก่ปลอมเป็นเลือดประจำเดือน
ท่านอ๋องมา
บอกแม่นม ให้พาเด็กๆ มาพบท่านพ่อ
เจี่ยงหนู ออกมา
เมื่อวานข้าเนรเทศเถียนซิ่ง
ให้ไปหลินชิง
เมื่อครู่ เพิ่งสั่งให้เนี่ยเฟิง
ตามไปส่งเถียนซิ่ง
อย่าให้เกิดเหตุการณ์ฝังทั้งเป็น
เหมือนคราวชิวเจี้ยงอีก
ทราบแล้ว
ได้ข่าวเมื่อคืนมีนักฆ่า
เป็นหญิงชุดดำอีกแล้ว
หูตาเจ้าไวมาก
เดินทางปลอดภัย
ตามเสี่ยวเมี่ยนมา
อาจารย์
เป็นตามพระนางคาด
หูจีตั้งท้องจริงๆ
ใช้เลือดไก่ปลอมเป็นเลือดประจำเดือน
เถียนซิ่งไปแล้ว ไว้ตอนดึกค่อยตามไป
ว่าไง
พวกเถียนซิ่งออกจากจุดพักม้าแล้ว
พวกเถียนซิ่งมีม้าห้าตัว มาถึงปากทางแยกแล้ว
เถียนซิ่งมาด้วยไหม
ฟ้ามืดมากมองไม่เห็นหน้า
เฉาชีแอบตามไปแล้ว
ตอนนั้นไม่ควรให้แม่ชีพาเจ้าไปเลย
องค์หญิงสอนข้าเล่นพิณ
เล่านิทานเรื่องนกเต้น
องค์หญิงคือนกนั่น
จากเมืองหลวงแต่งมาเว่ยป๋อลำพัง
ไม่มีพวกพ้อง
ทหาร
หูจี
หูจีตั้งท้อง
พบสิ่งนี้ที่ระเบียง
พ่อของข้าน้อย ได้มอบสิ่งนี้ให้ก่อนตาย
ตอนที่อ๋ององค์ก่อนสิ้นพระชนม์กลางดึก
พบสิ่งนี้บนที่นอน
ท่านพ่อสงสัยว่าองค์หญิงเจียซิ่นทำ
จึงไปอารามจิ้งหนาน ขอพบองค์หญิงเจียซิ่น
องค์หญิงแม่ชีกล่าวว่า
อาตมาเป็นฟ้า ไม่ใช่ผี
มนต์ดำเช่นนี้ ทำร้ายได้แต่คนจิตใจอ่อนแอ
องค์หญิงแม่ชียังกล่าว
อดีตอ๋องสิ้นพระชนม์
เพราะความกลัวของตนเอง
ท่านอ๋องมา
หลี่เอ๋อ สวินเอ๋อ มานี่
นั่ง
ทุกคนนั่ง
ทุกคนลุก
เข้ามาเก็บกวาด
เรียนท่านอ๋อง
ใต้เท้าเถียนไปถึงหลินชิง
ใต้เท้าเนี่ย บาดเจ็บไม่สาหัส
ยังไม่แข็งแรง
พรุ่งนี้จะมาที่จวน รายงานด้วยตนเอง
เรียนท่านอ๋อง
หวังเฉิงจงส่งทหารม้าสองร้อย
ไปเต๋อโจว จับเซวียชังเฉาแล้ว
เรียนท่านอ๋อง
หากท่านแข็งข้อกับราชสำนัก
ปราบทัพหลวง จนวอดแหลกลาญ
ราชสำนักต้องทุ่มกำลังทั้งหมด
ถล่มเว่ยป๋อ
ตอนนี้ เราควรอ้างการฉลอง
ขอเสบียงจากราชสำนัก
แล้วลักลอบหารือกับเฉิงเต๋อ
ฆ่าเถียนจี้อัน ลูกเขายังเล็ก
เว่ยป๋อต้องวุ่นวาย
ศิษย์ไม่ฆ่า
วิถีกระบี่ไร้ญาติ
ไร้ซึ่งความเมตตา
เจ้าบรรลุเพลงกระบี่
ใยไม่อาจตัดอารมณ์ของมนุษย์
ดูสิ
แม่หนูคนนั้นมีสัจจะมาก
บอกว่าจะกลับก็กลับ
มีสัจจะ
นางจะส่งเขาไปแคว้นซินหลอ
บรรยายไทยโดย: ปิยาภรณ์ อโนทัยสินทวี