ROK 1991
Tęsknota
Zardzewiały
Siedemnaście
Świt
Piec
Dziewięć
Dobroduszny
Powrót do ojczyzny
Jeden
Wagon towarowy
Dzień dobry, żołnierzu.
Gotów na rozkazy.
Mam dla ciebie misję.
Likwidacja i przejęcie.
Bez świadków.
Znakomicie, żołnierzu.
OBECNIE
Mów, co widać.
Paru zwykłych mundurowych.
Mały komisariat.
Spokojna ulica.
Idealny cel.
Na rogu jest bankomat, a to oznacza?
Kamery.
A przecznice są jednokierunkowe.
Co utrudnia ucieczkę po skoku.
Facet się nie kryje.
Ma gdzieś, że będą ofiary.
Widzisz Range Rovera w połowie ulicy?
Tego czerwonego? Nawet fajny.
I kuloodporny. Co oznacza prywatną ochronę,
co oznacza dużo broni.
Czyli ktoś będzie miał kłopoty. Pewnie my.
Wiesz, że przesuwam przedmioty na odległość?
Mimo to masz mieć oczy dookoła głowy.
Mówił ci ktoś, że masz skłonności do paranoi?
Nie wprost. A co? Ktoś ci coś mówił?
Obserwować cel.
Ścigamy Rumlowa od pół roku. Nie chcę go zgubić.
Jeśli nas zobaczy, nie da się zgubić. Nienawidzi nas.
Sam?
Widzisz tę śmieciarę?
Przeskanuj.
Dawaj rentgen.
Załadowana na maksa.
Kierowca ma broń.
Taran na kołach.
- Ruszajcie. - Jak to?
Nie atakuje posterunku.
INSTYTUT CHORÓB ZAKAŹNYCH
Mają kamizelki i broń automatyczną.
Jest ich siedmiu.
Już tylko pięciu.
Sam!
Czterech.
Rumlow jest na trzecim.
Wanda. Tak, jak ćwiczyliśmy.
A gaz?
Usuń go.
Pakuj.
On tu jest.
Rumlow ma broń biologiczną.
Już jestem.
Już mnie to nie kręci.
Uwaga, granat.
Nie!
Sam?
Jedzie transporterem na północ.
Zawieź to na lotnisko.
Nie uciekniemy im. Wysiadać.
Gdzie się spotkamy?
Nigdzie.
Widzę czterech. Rozdzielili się.
Wezmę tych dwóch po lewej.
Zostawili cały sprzęt.
Mogą być wszędzie. Jeden ma towar.
Mam cię wreszcie, bydlaku.
Czekałem na to.
Ten nie ma.
U mnie nic.
Z drogi!
Rzuć broń.
Albo ja rzucę to.
- Rzuć broń! - Zrobi to!
Ładunek przejęty. Dzięki, Sam.
Nie dziękuj mnie.
Nie będę dziękować dronowi.
Wabi się Redwing.
Nic mnie to nie obchodzi.
Jest miły. Pogłaszcz go.
Dawaj!
Za to, że zrzuciłeś mi budynek na twarz.
Mógłbym wyglądać o wiele gorzej.
Kto ci zapłacił?
Wiesz, że cię pamiętał?
Twój kumpel, ten cały Bucky.
Coś ty powiedział?
Przypomniałeś mu się.
Sam widziałem. Prawie łzy miał w oczach.
Zanim mu znowu wyprali mózg.
Prosił, żeby coś ci przekazać.
Powiedział...
„Przekaż Rogersowi,
że nikt nie zna dnia
ani godziny”.
Twoja właśnie wybiła.
Sam...
Będą potrzebne służby ratunkowe.
Musimy im pomóc.
Wstawaj, synku. Musisz pożegnać się z tatą.
Bezdomny zagnieździł się na kanapie.
Dlatego uwielbiam wpadać na święta,
tuż przed twoim wyjazdem.
Bądź wyrozumiały, wdepnął w niezły pasztet.
Pasztet? Jak ma na imię?
Candice.
Mam prośbę. Nie spal domu przez weekend.
Mam cały weekend?
Widzisz, dobrze wiedzieć. Muszę zaplanować imprezkę.
Gdzie jedziecie?
Tata zabiera nas na Bahamy na małe wakacje.
Po drodze zrobimy przystanek.
W Pentagonie, tak?
Spoko, Wigilia w stołówce jest bardzo rodzinna.
Podobno złośliwość świadczy o inteligencji.
Jeśli tak jest, będziesz wybitny.
Idę po walizki.
Bardzo za tobą tęskni.
Ty też kiedyś za nami zatęsknisz.
Po raz ostatni spotykamy się w tym gronie.
Wiesz przecież, co będzie.
Odezwij się do niego.
Inaczej będziesz żałował.
Kocham cię, tato.
Wiem, że robiłeś, co mogłeś.
Chciałbym, żeby to była prawda.
Komputerowe Uregulowanie Pamięci Analogowej.
Czyli KUPA.
Pomyślę nad innym skrótem.
Koszmarnie droga metoda resetowania tej części układu limbicznego,
w której kryją się bolesne wspomnienia.
I nie zmienia to faktu, że nie dotarli na lotnisko
ani że do dzisiaj nie przepracowałem tej traumy, ale...
Poza tym 611 milionów dolarów za jakiś pseudonaukowy eksperyment?
Nikt normalny nie wyłożyłby na to kasy.
Przypomnijcie mi, jak brzmi misja MIT?
„Generować, rozpowszechniać i ochraniać wiedzę.
Wspólnie z innymi
rozwiązywać problemy nurtujące ludzkość.”
Wy, to ci inni.
I choć się o tym nie mówi,
mierzycie się z największym problemem ludzkości.
Mianowicie: brakuje wam kasy.
Przepraszam, wróć - brakowało.
Od tej chwili
każdy student otrzyma wsparcie
z Fundacji Stypendialnej.
Co oznacza,
że znalazły się fundusze na każdy projekt.
Żadnych haczyków ani podatków.
Po prostu wymyślacie przyszłość!
Od tej chwili.
A TERAZ PRZEDSTAWIAM SZEFOWĄ FUNDACJI: PEPPER POTTS
Idźcie i rozrabiajcie.
Teraz to mnie zamurowało.
Tony! Co za gest!
Taka fura forsy!
A tak z ciekawości...
Czy fundusz obejmie też wykładowców?
Wiem, wiem, ale posłuchaj.
Mam w zanadrzu genialny patent na samogotującą się parówkę.
Detonator idzie...
- WC jest tam? - ... w trzon mięsny.
Panie Stark, przepraszam za prompter.
Nie wiedzieliśmy, że panna Potts zrezygnowała.
Spoko. Zaraz wracam.
Potem pogadamy.
Zdobył się pan na piękny gest.
Należy im się.
Poza tym chcę ulżyć sumieniu.
Podobno istnieje korelacja pomiędzy poczuciem winy a szczodrością.
Skoro ma pan pieniądze,
kto panu zabroni je wyrzucać?
Prawda?
Też na górę?
Dobrze mi tu, gdzie jestem.
Chwila. Hej!
Przepraszam, choroba zawodowa.
Pracuję w Departamencie Stanu.
W kadrach.
Wiem, nudna praca,
ale dzięki niej wychowałam syna.
Jestem dumna z tego, że wyszedł na ludzi.
Nazywał się Charlie Spencer.
Zamordował go pan.
W Sokowii.
Ale to pana oczywiście nie interesuje.
Twierdzicie, że walczycie dla nas.
Walczycie tylko dla siebie.
Kto pomści śmierć mojego syna, Stark?
On nie żyje.
I to pana wina.
11 członków plemienia Wakanda zginęło w czasie starcia...
Avengers z grupą najemników...
w Lagos, w Nigerii.
Wycofani zwykle Wakandowie, brali w Lagos udział
w misji humanitarnej.
Krew rodaków przelano na obcej ziemi
nie tylko z winy przestępców,
ale też przez obojętność osób, które miały ich zatrzymać.
Sukces za cenę życia niewinnych,
to klęska.
Król Wakandy podkreślił...
... zero poszanowania dla prawa międzynarodowego.
Taka jest prawda. Musimy reagować na takie czyny.
Jakie uprawnienia ma taka zmodyfikowana osoba,
jak Wanda Maximoff,
by działać w Niger...
To moja wina.
- Nieprawda. - Włącz telewizor.
Wszyscy są bardzo przekonujący.
To ja przegapiłem ten ładunek, ty ratowałaś sytuację.
Rumlow wspomniał Bucky'ego
i nagle znowu byłem 16-latkiem na Brooklynie.
Zginęli ludzie.
Z mojej winy.
To nasza wspólna wina.
Nasza robota...
Zawsze chcemy ocalić wszystkich.
Ale czasem nie da rady.
Jeśli się z tym nie pogodzisz,
następnym razem
nikt może się nie uratować.
Ej! Ile mam cię prosić?
Ale drzwi były otwarte, więc uznałem...
Kapitan kazał się powiadomić, gdy zjawi się pan Stark.
Dzięki. Zaraz przyjdę.
To ja wyjdę drzwiami.
Aha, przywiózł ze sobą gościa.
Wiesz kogo?
Sekretarza Stanu.
Pięć lat temu
przeszedłem atak serca.
Ścięło mnie z nóg, gdy zabierałem się do uderzenia.
Okazało się, że był to strzał w dziesiątkę,
ponieważ po trzynastogodzinnej operacji wszczepienia bajpasów,
odkryłem coś, czego nie dało mi 40 lat w armii.
Dystans.
Ludzkość ma u Avengers ogromny dług.
Broniliście nas,
chroniliście, ryzykowaliście życie.
Dla wielu wasza działalność to bohaterstwo,
jednak inni
wolą słowo „samowolka”.
A dla pana czym jesteśmy?
Beczką prochu.
Jak inaczej nazwać grupę zmodyfikowanych osobników,
którzy regularnie naruszają granice państwowe,
narzucają swoją wolę innym
i nie bardzo przejmują się skutkami ubocznymi tych akcji.
Nowy Jork.
Waszyngton.
Sokowia.
Lagos.
Rozumiemy. Wystarczy.
Przez ostatnie 4 lata mieliście pełną swobodę,
i żadnej kontroli.
Takiej sytuacji społeczność światowa nie będzie dłużej tolerować.
Mamy jednak dla was propozycję.
Protokół z Sokowii.
Zatwierdzony przez 117 krajów.
Głosi, że Avengers przestają być organizacją prywatną
i od tej pory
będą działać pod kontrolą komisji ONZ,
wtedy i tylko wtedy, kiedy komisja uzna to za stosowne.
Avengers powstali, by świat był bezpieczniejszy.
Sądzę, że się udało.
Kapitanie, a wie pan, gdzie są teraz Thor i Banner?
Gdybym ja gdzieś posiał dwie atomówki,
nie uszłoby mi to na sucho.
Kompromisy. Gwarancje. Na tym opiera się porządek świata.
To rozwiązanie korzystne dla obu stron.
A jakie są warunki?
Za trzy dni ONZ zbiera się w Wiedniu,
by ratyfikować Protokół.
Przegadajcie to.
Jeśli zdecydujemy nie po waszej myśli?
Przejdziecie w stan spoczynku.
Przepraszam.
To pański samochód?
Trochę mnie zarzuciło.
Może załatwimy to
między sobą.
Mogę też zadzwonić po policję.
- Jak pan woli. - Nie.
Żadnych glin.
Dziękuję.
Młodo pan wygląda.
Moje gratulacje.
„Raport z misji z 16 grudnia, 1991”.
Kim jesteś?
Mów mi Zemo.
Ponawiam pytanie.
Gdzie raport z misji z 16 grudnia, 1991?
Jak mnie znalazłeś?
Gdy padła Tarcza,
Czarna Wdowa opublikowała w sieci archiwum Hydry.
Miliony dokumentów. Wiele, szyfrem trudnym do rozgryzienia.
Ja jednak jestem doświadczony.
I cierpliwy.
Takiego nic nie powstrzyma.
Czego chcesz?
Raportu z misji.
Z 16 grudnia.
1991 roku.
Idź w cholerę.
Miejsce Hydry jest na śmietniku dziejów,
więc mam gdzieś, czy zginiesz.
Wtedy będę musiał użyć tej książki
i innych, bardziej krwawych metod, by znaleźć, czego szukam.
A na to nie mam specjalnej ochoty.
Więc jedyną przyczyną twojej śmierci
będzie duma.
Heil Hydra.
Rossa odznaczono medalem Kongresu,
a ciebie nie.
Jeżeli to podpiszemy,
sami sobie zafundujemy obrożę, smycz i kaganiec.
Protokół chce ratyfikować 117 krajów.
- Ale nie, ty wiesz lepiej. - Długo będziesz grać na dwa fronty?
Wypracowałem wzór.
O, to wszystko wyjaśni.
Odkąd 8 lat temu pan Stark ogłosił, że on to Iron Man
liczba „udoskonalonych osób” wzrasta geometrycznie.
W tym samym okresie
ilość prób zniszczenia życia na planecie wzrosła proporcjonalnie.
I to nasza wina?
Widzę tylko związek przyczynowo-skutkowy.
Nasza siła stanowi wyzwanie.
To z kolei oznacza konflikt.
A konflikt...
prowadzi do katastrofy.
Dlatego kontrola...
Warto rozważyć wprowadzenie jakiejś formy kontroli.
Bum.
Tony?
Jesteś podejrzanie nie-przemądrzały.
Podjął już decyzję.
Rany, jak ty mnie znasz.
Mam migrenę elektromagnetyczną.
Tylko tyle, kapitanku. Ból.
Dolegliwość.
Kto wrzucił fusy do zlewu?
To nie pensjonat dla jaskiniowców.
A to jest niejaki Charles Spencer. Fajny chłopak.
Właśnie skończył informatykę, średnia 5.0,
dostał robotę w Intelu. Miał zacząć na jesieni.
Ale pomyślał, że nim zaprzeda duszę korpo,
nim siądzie za biurkiem, pojeździ po świecie.
Zrobi coś pożytecznego.
Nie wybrał Vegas czy Florydy, jak ja bym to zrobił.
Ani Paryża czy Amsterdamu, gdzie jest ekstra.
Postanowił spędzić wakacje, budując mieszkania dla ubogich.
Zgadnijcie gdzie. W Sokowii.
Mógł coś zmienić?
Nie dowiemy się, bo zrzuciliśmy mu dom na głowę ratując ludzkość.
Nie mamy pojęcia, co robimy.
Należy nas wziąć w karby.
Wszystko jedno jak. Głosuję za.
Dopóki nie godzimy się na kontrolę i robimy co chcemy,
nie jesteśmy lepsi, niż ci źli.
Nie można się poddawać, bo ma się kogoś na sumieniu.
Kto się poddaje?
My, odrzucając odpowiedzialność za swoje czyny.
Umowa przerzuca ją na kogoś innego.
Nie gniewaj się, Steve,
ale to szczyt arogancji.
Mówimy o ONZ.
Już nie o Radzie Bezpieczeństwa, Tarczy czy Hydrze.
To też ludzie mający swoje plany. A te się zmieniają.
Na szczęście! Dlatego tu jestem.
Kiedy zrozumiałem, ile zła można wyrządzić moją bronią,
zamknąłem fabryki.
Podjąłeś taką decyzję.
Podpisując ten papier, zrzekamy się prawa do decyzji.
A jak nas gdzieś wyślą wbrew naszej woli?
Albo będziemy gdzieś potrzebni, a oni nas uziemią.
Nie jesteśmy idealni, ale jesteśmy najpewniejszą opcją.
Jeśli nie zgodzimy się teraz, za jakiś czas i tak nam to zrobią.
Bez pytania. I będzie dym.
- Wezmą się za mnie? - Obronilibyśmy cię.
Może Tony ma rację.
Z jedną ręką na kierownicy wciąż możesz kierować. Ale zdejmij ją...
To nie ty mówiłaś, że wszystkie rządy świata mogą cię cmoknąć?
Próbuję ocenić sytuację.
Zaliczyliśmy parę wpadek.
Spróbujmy odzyskać zaufanie ludzi.
Przesłyszałem się chyba.
- Przyznałaś mi rację? - Odwołuję.
Nie możesz.
Dziękuję. Coś takiego.
Koniec. Wygrałem.
Odeszła. We śnie.
Muszę iść.
LONDYN
Na zakończenie chciałbym prosić o kilka słów panią Sharon Carter.
Margaret Carter była dla wielu współzałożycielką Tarczy,
dla mnie była ciocią Peggy.
W jej gabinecie wisiało zdjęcie.
Ciocia Peggy i John Kennedy.
Jako dziecko byłam pod wrażeniem.
Ale trudno mi było jej dorównać.
Dlatego ukrywałam, że to moja rodzina.
Zapytałam ją, jak udało się jej zaistnieć w dyplomacji i wywiadzie,
w czasach, gdy kobiety nie były tam mile widziane.
Odparła: Zawsze idź na kompromis.
Chyba że się nie da.
Choćby wszyscy ci tłumaczyli, że zło to dobro.
Nawet gdy cały świat mówi, że masz się ruszyć,
zaryj się nogami w ziemi,
spójrz mu w oczy i powiedz: „Sam się rusz”.
Kiedy mnie rozmrozili, okazało się, że wszyscy moi bliscy umarli.
Oprócz niej.
Miałem szczęście, że ją znałem.
A ona, że znała ciebie.
Kto jeszcze podpisał?
Tony, Rhodey, Vision.
A Clint?
Twierdzi, że się wycofał.
- Wanda? - Nie wiadomo.
Lecę do Wiednia na ratyfikację.
W samolocie są wolne miejsca.
Pójść po linii najmniejszego oporu
to nie to samo co zbłądzić.
Ważne, że trzymamy się razem, nieważne za jaką cenę.
A jeśli będzie bardzo wysoka?
Przykro mi.
Nie podpiszę.
Wiem.
To po co przyjechałaś?
Nie chciałam, żebyś był tu sam.
WIEDEŃ
Na specjalnym posiedzeniu ONZ...
117 krajów ratyfikuje Protokół z Sokowii.
- Panno Romanow? - Tak?
Jeszcze podpis.
- Dziękuję. - Dzięki.
Widzę, że żadne z nas nie lubi blasku reflektorów.
Często ujawnia niedoskonałości.
Na moje oko nic ci nie grozi.
Ale z twojej wizyty na Kapitolu,
wnoszę, że nie przepadasz za takim towarzystwem.
To prawda.
Tym bardziej się cieszę z twojej obecności.
Przecież popierasz to wszystko.
Protokół - tak. Politykę - niekoniecznie.
Dwie osoby zdziałają tu więcej niż stu ludzi.
Chyba, że trzeba przenieść fortepian.
- Panno Romanow. - Królu T'Chaka.
Chcę przeprosić za to, co stało się w Nigerii.
Dziękuję.
I dziękuję, że pani podpisała.
Tylko przykro, że kapitan postanowił się wycofać.
Mnie również.
Proszę o zajęcie miejsc. Rozpoczyna się posiedzenie.
Przyszłość wzywa.
Było mi miło.
Dziękuję.
Jak na przeciwnika dyplomacji,
całkiem nieźle sobie radzisz.
Miło mi to słyszeć.
Dziękuję.
Gdy wykradzione z Wakandy wibranium
wykorzystano do budowy strasznej broni,
zmuszeni byliśmy zakwestionować dziedzictwo przodków.
Nasi rodacy, którzy zginęli w Nigerii,
brali udział w misji dobrej woli. Nasz kraj za długo pozostawał na uboczu.
Ta tragedia nie zmusi nas już do odwrotu.
Naprawimy świat, którego chcemy być częścią.
Dziękuję członkom Avengers za wsparcie tej inicjatywy.
Wakanda przyjmuje ten pokojowy gest.
Na ziemię!
Mama odwodziła mnie od wstąpienia do agencji.
Ciocia przeciwnie.
Podarowała mi nawet kaburę na udo.
Praktyczny prezent.
I elegancki.
CIA wysłała cię tutaj, tak?
Do Berlina. Sekcja antyterrorystyczna.
Jasne. Fajna zabawa.
I to jaka.
Miałem cię spytać...
Kiedy mnie szpiegowałaś...
Wykonywałam zadanie.
Czy Peggy wiedziała?
Miała tyle tajemnic.
Nie chciałam obarczać jej kolejną.
Dzięki za odprowadzenie.
Spoko.
Steve.
Musisz coś zobaczyć.
Bomba ukryta w wozie transmisyjnym...
- Kto koordynuje? - ... zniszczyła gmach ONZ.
- Ok. Laboratorium? - 70 osób rannych,
a dwanaście poniosło śmierć, w tym król Wakandy T'Chaka.
Władze pokazały nagranie z podejrzanym.
Jest nim niejaki James Buchanan Barnes.
Zimowy Żołnierz,
słynny agent Hydry
odpowiedzialny za terroryzm i zbrodnie polityczne.
Czas brać się do pracy.
Dzwoń do MI6, niech ekipa śledcza się streszcza.
Mają dwie godziny, potem będzie za późno.
Moje kondolencje.
W mojej kulturze
śmierci nie uważa się za kres.
To raczej most nad przepaścią.
Wyciągasz obie ręce,
a Bast i Sekhmet niosą cię na zielone łąki,
gdzie możesz wędrować bez końca.
Spokojna wieczność.
Mój ojciec w nią wierzył.
Nie jestem taki jak on.
T'Challa...
ONZ zdecyduje, kto schwyta Barnesa.
To nie będzie konieczne.
Sam go zabiję.
Tak?
Nic ci się nie stało?
Tak, dzięki, miałam szczęście.
Wiem, że ty i Barnes byliście blisko. Rozumiem to.
Zostań w domu. Nie komplikuj sprawy.
Nikomu z nas.
Proszę.
Aresztujesz mnie?
Nie.
Ale oni tak.
Jeśli się wtrącisz. Tak to teraz działa.
Jeśli tak z nim źle, to ja powinienem go zwinąć.
Czemu?
Bo ja będę miał największe szanse przeżycia.
Cholera.
Zakazała ci się wtrącać?
Może i słusznie.
On by mnie ratował.
W 1945 roku to może.
Chcę rozważyć wszystkie za i przeciw.
Ci, co do ciebie strzelają, zwykle strzelają i do mnie.
Spływa masa informacji, odkąd puścili nagranie.
Chyba wszyscy chodzą z Barnesem na siłkę.
Czyli same bzdety.
Oprócz tego.
Mój szef domaga się raportu. Na wczoraj,
więc będziemy deptać ci po piętach.
Dziękuję.
Lepiej sie pospiesz.
Jest rozkaz strzelać bez rozkazu.
Powrót do ojczyzny
Jeden
Wagon towarowy
Śniadanie dla pana.
Przez drzwi czułem jak pachnie.
Bekon i czarna kawa.
Znowu.
Mogę też panu przyrządzić coś innego.
Jest wspaniale.
Postawię na...
Nie trzeba. Dam sobie radę.
BUKARESZT
ZIMOWY ŻOŁNIERZ
Uważaj, Steve.
Niemieccy antyterroryści. Idą od południa.
Zrozumiałem.
Ty mnie znasz?
Jesteś Steve.
Czytałem o tobie w muzeum.
Otoczyli budynek.
Jesteś zdenerwowany. I masz ku temu powody.
Ale kłamiesz.
Nie było mnie w Wiedniu. Już się w to nie bawię.
Wchodzą do środka.
Ci, co tu idą, są innego zdania.
Nie mają zamiaru brać cię żywcem.
I słusznie.
Rozsądna taktyka.
Są na dachu. Nie mam manewru.
To da się rozwiązać bez wojny.
- Wojna to tylko kwestia czasu. - 5 sekund.
Wyciągnąłeś mnie z rzeki.
Dlaczego?
- Nie wiem. - Trzy.
Owszem, wiesz.
Uwaga! Uwaga!
Buck, opanuj się!
Zabijesz kogoś.
Nie zamierzam.
Podejrzany ucieka.
Schodzi wschodnią klatką.
Proszę.
Sam, południowy narożnik.
Co to za nowy zawodnik?
Zaraz się dowiem.
- Sam? - Robi się.
Zatrzymać się!
Sam, nowy się czepia.
Masz mnie na ogonie.
Poddajcie się.
Gratulacje, kapitanie.
Zostałeś przestępcą.
Wasza Wysokość.
„Szczypta papryki”.
Szczypta.
Robisz paprykarz?
Pomyślałem, że poprawi ci humor.
Poprawi i to jak.
Pamiętaj, że ja jeszcze właściwie nigdy niczego nie jadłem, więc...
Pozwolisz?
Proszę.
Wanda?
Nie masz tu wrogów, wiesz?
Dzięki.
Nie ma za co.
Nie, to reakcja automatyczna ciała migdałowego.
Chcą czy nie chcą, boją się ciebie.
Ty też?
Mam mózg z plastiku, tak że...
Kiedyś myślałam, że wiem, kim jestem.
Ale odkąd mam to...
stałam się innym człowiekiem.
Niby wciąż ja to ja,
ale nie wszyscy tak to widzą.
Ty wiesz, że nie wiem, co to jest?
Naprawdę.
Wiem, że nie pochodzi z Ziemi,
że wykorzystywał to Loki, że dało ci twoje moce,
ale sedno zjawiska pozostaje tajemnicą.
Jednocześnie jest częścią mnie.
Boisz się tego?
Chcę pojąć jego naturę.
Jak to osiągnę, straci nade mną władzę.
Może kiedyś... Kto wie?
To ja przejmę kontrolę.
Nie pojmuję tego, ale na razie jego naturą nie jest papryka.
Skoczę do sklepu.
Wrócę za 20 minut.
A może zadzwonimy po pizzę?
Vision. Czy to jest areszt domowy?
To kwestia bezpieczeństwa.
Dam sobie radę.
Nie twojego.
Pan Stark chce zminimalizować szanse na kolejny incydent,
dopóki Protokół nie zyska stabilniejszej podstawy.
A tobie na czym zależy?
Żeby widzieli cię taką,
jaką ja cię widzę.
To co, lubisz koty?
- Sam. - No co?
Gość przebrał się za kota, to się pytam.
Twój strój to wibranium?
Czarna Pantera broni Wakandy od wielu pokoleń.
Jak miecz przekazywany z ojca na syna.
A teraz, ponieważ twój kolega zabił mi ojca,
królewski miecz trafił w moje ręce.
Zastanów się.
Pytam jako wojownik i władca.
Jak długo zdołasz bronić kolegę przede mną?
I co z nim zrobicie?
To, co i wam by się przydało: badanie psychiatryczne i ekstradycja.
Everett Ross, zastępca szefa sztabu.
Żądam adwokata.
Adwokata. Dobre.
Trzymajcie ich sprzęt pod kluczem.
Dostaniecie pokwitowania.
Tylko żeby mi nic nie latało pod oknem.
Umieszczę was w gabinecie, a nie w celi.
Tylko mam prośbę: nie wychodźcie.
Nigdzie się nie wybieram.
To właśnie miałam na myśli, mówiąc, że komplikujesz.
On żyje.
Rumunia nie podpisała Protokołu.
A pułkownik Rhodes usuwa ślady.
Nim posprzątamy, nie naróbcie bałaganu.
Konsekwencje? Stanowczo wyciągnę.
Oczywiście, może pan zacytować, to moje słowa. Coś jeszcze?
Dziękuję, szefie.
„Konsekwencje”?
Ross chce wytoczyć wam sprawę. Nie mogłem go zawieść.
Czyli tarczy nie odzyskam?
To własność rządu USA. Skrzydła też.
Ale zima.
W celi jest zimniej.
Pokazać ci coś ekstra?
Znalazłem w archiwach starego.
Ale na czasie.
Roosevelt podpisał nimi ustawę Lend-Lease Act w 1941 r.
Żeby wesprzeć Aliantów w najtrudniejszej chwili.
Niektórzy twierdzą, że tak wplątał nas w wojnę.
Dzięki nim jeszcze chodzisz po świecie.
Usiłuję tylko... Jak to się nazywa...?
To gałązka oliwna.
Tak się to mówi?
Pepper też tu jest? Nie widziałem jej.
Jesteśmy trochę...
- To znaczy... - W ciąży?
Nie. Absolutnie.
Odpoczywamy od siebie.
To niczyja wina.
Przykro mi. Nie wiedziałem.
Parę lat temu mało nie zginęła. Skasowałem wszystkie zbroje.
Potem ta historia z Hydrą.
A potem Ultron. Moja wina.
I tak dalej, i tak dalej, i tak dalej.
Tak naprawdę nie chcę odpuścić.
Stracić jej też nie chcę.
Liczyłem, że Protokół to będzie jakiś kompromis.
Ciężko ze mną wytrzymać.
Z ojca też był złamas, ale jakoś się z mamą dogadywali.
Cieszyłem się, że się ożenił.
Znałem go jako szalonego kawalera.
To wy się wtedy znaliście? Nic mi nie mówił.
No może z milion razy.
Nienawidziłem cię.
Nie chcę nikomu utrudniać życia.
Wiem, kulturalny z ciebie człowiek.
Kiedy widzę, że sprawy stoją źle,
nie mogę tego olać.
Choć czasem bym chciał.
Wcale nie.
Fakt, nie chcę.
Bywa, że...
Bywa, że walnąłbym cię w te idealne ząbki.
Ale nie chcę cię stracić.
Jesteś nam potrzebny.
Na razie wszystko można odkręcić. Podpisz tylko.
Twoja akcja będzie legalna,
a Barnes trafi do czubków w USA,
zamiast do pierdla w Wakandzie.
Może i podpiszę,
ale niezbędne będą poprawki.
Spoko.
Ugasimy tylko pożar w mediach. Wtedy możemy szlifować Protokół.
Zawnioskuję, by przywrócić ciebie i Wandę...
Wandę? Co ona wam zrobiła?
Nic jej nie jest. Siedzi sobie w bazie.
Vision ją zabawia.
O rany, Tony.
Ile razy myślę, że jesteś w porządku...
To wielka posiadłość z basenem i kinem.
- Są gorsze metody ochrony ludzi. - Ochrony?
Wierzysz w to? Że to dla jej dobra? Jest internowana.
- Nie jest obywatelką USA. - Przestań.
Nie dadzą wizy chodzącej bombie.
To dziecko!
Nie chrzań.
Robię, co trzeba zrobić.
Żeby uniknąć czegoś gorszego.
Sam nie wierzysz w to, co mówisz.
Nie chcę zdekompletować.
Dzień dobry, panie Barnes.
Z ramienia ONZ mam pana zbadać.
Mogę usiąść?
Ma pan na imię James.
Pokwitowanie za sprzęt.
„Kostium ptaka”? No weź.
Nie ja to pisałam.
Nie zamierzam cię osądzać.
A zadać kilka pytań.
Czy wiesz, gdzie się znajdujesz, James?
Nie pomogę ci, jeśli ze mną nie porozmawiasz.
Na imię mam Bucky.
Halo?
Po co opublikowaliście to zdjęcie?
Wszyscy go zobaczą, szybciej się znajdzie.
Jasne. Niezły trik, by wykurzyć kogoś z nory.
Jedna bomba, jedno zdjęcie.
I cały świat szuka Zimowego Żołnierza.
Ktoś go wrobił, żeby go znaleźć?
Steve, polowaliśmy na gościa 2 lata i nic.
Nie wysadziliśmy ONZ. A to zwraca uwagę.
Ale ten, co go wrobił, nie miał gwarancji, że go złapie.
Tylko że złapiemy go my.
Zgadza się.
Powiedz, Bucky.
Niejedno w życiu widziałeś, co?
Nie chcę o tym rozmawiać.
Obawiasz się, że jak otworzysz usta, ten koszmar powróci?
Nie obawiaj się.
PRZESYŁKA DOSTARCZONA
Wystarczy, że omówimy jeden z nich.
Ej, chcę wiedzieć, co robi Barnes.
Friday, wiesz już coś o tej awarii?
Jest na poziomie dwa, skrzydło E.
Co tu się dzieje?
Porozmawiajmy o twoim domu.
Ale nie tym w Rumunii. I oczywiście nie na Brooklynie.
Chodzi mi o twój prawdziwy dom.
Tęsknota
Nie.
Zardzewiały
Przestań.
Siedemnaście
Przestań.
Świt
Piec
Dziewięć
Dobroduszny
Powrót do ojczyzny
Jeden
Wagon towarowy
Żołnierzu?
Gotów na rozkazy.
Raport z misji. 16 grudnia, 1991.
Pomocy!
Ratunku.
Wstawaj.
Kim jesteś? I czego chcesz?
Zobaczyć upadek imperium.
Ty!
Ewakuować cywilów.
Kordon wokół budynków i helikoptery.
Mam nadzieję, że idziesz się przebrać.
To świetny garnitur. Trzyczęściowy, dwa guziki.
Miałem się nie angażować.
Chodźcie za mną.
Jesteśmy.
Nie poznajesz mnie?
W mordę.
Znowu pytał, czy przyjdziesz.
Powiedziałam, że nie wiem.
Nie masz pojęcia, jaką zrobił minę. Postaraj się.
Idę spać.
Kocham cię.
James Barnes podejrzany
o wysadzenie budynku ONZ w Wiedniu...
... uciekł dziś z aresztu.
Na wolność wydostali się także Steve Rogers
i Sam Wilson.
Moskwa
Kapitanie!
Steve.
Którym Buckym teraz jesteś?
Twoja mama miała na imię Sarah.
A ty wypychałeś buty gazetami.
- Tego nie było w muzeum. - I co, już czysty?
Narozrabiałem?
Raczej.
Wiedziałem, że tak będzie.
Nadal jestem zaprogramowany przez Hydrę.
Wystarczyło, że facet znał parę słów.
- Kto to jest? - Nie znam go.
Wszystkie ofiary, zamach, areszt.
Chodziło mu o to, by dotrzeć do ciebie.
W tej sytuacji „nie znam go”, to mało.
Pytał o Syberię.
Gdzie mnie trzymali.
Chciał wiedzieć, gdzie to było.
Po co mu taka informacja?
Nie jestem jedynym Zimowym Żołnierzem.
Boli!
Bardzo dobrze.
Wyprowadź mnie stąd.
Co to za jedni?
Elitarny szwadron śmierci.
Najskuteczniejszy w dziejach Hydry.
Przed podaniem serum.
- Wszyscy są tacy jak ty? - Gorsi.
A ten lekarz, będą go słuchać?
Na ogół tak.
Mówił, że chce obalić imperium.
Z nimi może mu się udać.
Znają po 30 języków, umieją wtopić się w tło,
zinfiltrować, niszczyć cele.
Obalą rząd w jedną noc zanim się ktoś zorientuje.
Tydzień temu sprawa byłaby prostsza.
- Zadzwońmy do Tony'ego. - Nie uwierzy.
- A nawet jeśli... - Ma ręce związane przez Protokół.
To jesteśmy sami.
Zobaczy się.
Znam jednego gościa.
Rozumiem, że nie macie pojęcia, gdzie teraz są.
Chwilowo.
Siły specjalne pilnują granic. Patrole latają całą dobę.
Jeden sygnał i są moi.
Nie kapujesz. Odsuwam cię.
Brakuje ci obiektywizmu.
Śledztwo przejmą siły specjalne.
A jeśli dojdzie do wymiany ognia? Zabijecie Rogersa?
Jeśli nas sprowokują.
Barnes zostałby zlikwidowany w Rumunii, gdyby nie Rogers.
Zginęłoby mniej ludzi.
Znajdź błąd w tym rozumowaniu.
Nie gniewaj się, ale twoja armia tu nie wystarczy.
Daj nam to załatwić.
I niby nie skończy się tak jak ostatnio?
Teraz nie wystąpię w mokasynach i koszuli.
Góra trzy doby. Daję głowę.
Półtorej doby.
Barnes.
Rogers.
Wilson.
Dziękuję, sir.
Drętwieje mi lewa ręka, to normalne?
- Trzymasz się? - Jak zawsze.
Półtorej doby.
Mamy spore braki kadrowe.
Oj, tak.
Przydałby się Hulk. Jakieś szanse?
Myślisz, że byłby po naszej stronie?
Nie.
Ale mam pomysł.
Ja też. Gdzie jest twój?
Na dole.
A twój gdzie?
Cześć.
Hej.
Co tam w szkole?
W porządku.
Ktoś zajechał konkretną bryką.
Panie Parker.
Co pan tutaj...
Cześć, jestem Peter.
Tony.
Co cię sprowadza?
Chciałem cię poznać. Napisałem ci przecież maila.
- Tak, tak. - No.
- Na temat... - Nie mówiłeś o stypendium.
- O stypendium. - Z Fundacji.
- Właśnie. - No.
- Pamiętasz, poprosiłeś. - Tak.
Zgodziłem się. Wszystko gra.
Nic mi nie powiedziałeś. Co jest?
Ukrywasz coś przede mną?
Chciałem ci zrobić niespodziankę. Pomyślałem, że ci powiem...
- O co prosiłem? - Zaraz wyłuszczę.
Jasne, łuszcz.
Trudno mi uwierzyć, że to twoja ciocia.
Różne chodzą ciocie po świecie.
Ale keks jest jedyny w swoim rodzaju.
- Mogę ci przerwać? - Wal.
To stypendium pieniężne?
- Tak, konkretna sumka. - No proszę.
Pamiętaj, z kim rozmawiasz.
- Mogę z nim pogadać? - Oczywiście.
Ale jadłem gorsze.
No proszę, co my tu mamy. Styl retro?
Lombard? Komis?
- Śmietnik. - Jesteś nurkiem?
Nie, tylko...
Nie prosiłem o żadne stypendium.
- Ja mówię! - Okej.
Małe pytanko z gatunku retorycznych.
To jesteś ty, nie?
Nie.
- Czemu? - Tak.
Nieźle zasuwasz.
Rany, jak ty to robisz? Jakieś półtorej tony, 60 na godzinę.
Niełatwa rzecz. Niesamowity talent.
To jakieś filmiki z YouTube'a, tak? Znalazłeś gdzieś w sieci?
Tylko wiesz, to często są fejki.
- Widziałeś to nagranie. - Tak.
Jak to UFO nad Phoenix.
Dokładnie!
A to co?
Ty jesteś ten Spiderek.
Pająk-Stróż. Jesteś Spider-Boy?
Spider-Man.
Nie w tych rajstopkach.
To nie rajstopki.
A taki miałem dobry dzień, panie Stark.
Nie spóźniłem się, odtwarzacz DVD sam wpadł mi w ręce
i zaliczyłem klasówę z matmy.
Ktoś jeszcze wie? Ktokolwiek?
Nikt nie wie.
Nawet ta twoja ponętna ciocia?
Nie. Nie.
Odpada, dostałaby świra.
A jak ona świruje, to ja też.
Wiesz, co jest super? Ta twoja sieć.
Wytrzymałość na rozciąganie nieziemska. Kto ją wyprodukował?
Ja.
I łazisz po ścianach. Jak?
Jakieś przyssawki?
Długa historia. Kiedyś...
Jejciu! Ty coś w tym widzisz?
Tak, widzę.
Jestem ślepy.
Widzę doskonale.
Jasne?
Kiedy stało mi się to, co się stało,
totalnie wyostrzyły mi się zmysły.
I tak dostaję za dużo danych, tak łatwiej mi się skupić.
Potrzebujesz modernizacji.
Totalnej. Wszystkiego.
A od tego masz mnie.
Dlaczego to robisz?
Co cię napędza? Dlaczego co rano wstajesz z wyrka?
Bo...
Bo całe życie byłem sobą. I nagle, pół roku temu, dostałem tych mocy.
Sporo czytam, lubię komputery.
Pograłbym w futbol, ale dawniej nie umiałem, to i teraz nie będę.
- To nie byłoby fair. - Tak.
Ale nie mogę się wygadać, więc siedzę cicho.
Jeśli możesz robić to co ja, a nie robisz nic,
to kiedy dzieje się coś złego,
wtedy jest to twoja wina.
Bronić słabszych, te sprawy?
Chcesz naprawić świat i tak dalej?
Tak, chcę bronić słabszych.
No właśnie.
Chcę tutaj usiąść, zabieraj nogę.
- Masz paszport? - Nie mam nawet prawka.
- Byłeś kiedyś w Niemczech? - Nie.
Spodoba ci się.
- Nie mogę jechać. - Dlaczego?
Mam zadane.
Udam, że tego nie słyszałem.
Poważnie. Szkoły nie mogę odpuścić.
Może być ostro.
Powiem cioci Lasce, że jedziemy na wycieczkę.
Nie mów cioci May.
Okej, Spider-Manie.
Wyplącz mnie.
Przepraszam, już.
Co się dzieje?
Zostań tu, proszę.
Wypadałoby zapukać.
O, matko! Co ty tutaj robisz?
Sprawiam zawód dzieciom.
Mieliśmy pójść do aqua parku.
Steve potrzebuje pomocy.
Clint!
Nie powinieneś tu przychodzić.
Mówisz?
Wycofuję się na - ile? 5 minut i wszystko się wali.
Rozważ konsekwencje swoich czynów.
Dobra, rozważone.
Spadamy stąd.
Tędy.
Narobiłam już dość problemów.
Pomóż mi, Wando.
Strzelać fochy, to w gimnazjum.
Chcesz spłacić dług, to rusz zadeczek.
Cholera.
Było się rozciągać.
Clint, nie możesz ze mną wygrać.
Wiem, że nie mogę.
Ale ona tak.
Vision, dość tego. Puść go.
Odchodzę.
Nie pozwalam.
Nie gniewaj się.
Jeśli to zrobisz,
oni już zawsze będą się ciebie bali.
Nie kontroluję ich strachu, tylko swój własny.
Idziemy, musimy jeszcze coś załatwić.
To tylko kwestia czasu.
Satelity analizują ludność pod kątem biometrycznym i behawioralnym.
Przesuń się albo ja cię przesunę.
Choć lubię takie zabawy...
Naprawdę wierzysz, że go znajdziesz?
Środków mi nie brakuje.
Świat szukał Barnesa 70 lat,
ty się pewnie uwiniesz w góra 35.
Wiesz, gdzie są?
Wiem, kto wie.
Daleko nim nie uciekniecie.
Nie rzuca się w oczy.
Niestety w przeciwieństwie do właściciela.
Przesuń fotel, co?
Nie.
Mam u ciebie dług.
Rośnie i rośnie.
A jeszcze on chciał mnie zabić.
Przepraszam. Dług jeszcze urósł.
Szukają cię.
Wiem.
Dzięki, Sharon.
- To... - Najwyższy czas.
Żebyś wiedział.
- To ja lecę. - Na razie.
Kapitanie.
Nie ściągałbym cię, gdybym miał wybór.
Robisz mi przysługę.
A zresztą chcę spłacić dług.
Dziękuję za pomoc.
Trzeba czasem ruszyć tyłek.
A gdzie nasz nowy rekrut?
Zwarty i gotowy.
Dać mu kawy
i da radę.
Jaka to strefa czasowa?
Dawaj, idź.
Kapitan Ameryka!
Panie Lang.
Co za zaszczyt.
Zaraz puszczę pańską dłoń.
Rany, ale numer!
Kapitan Ameryka. Ty jesteś też ekstra.
Kurczę.
Słuchaj, wiem, że znasz furę super ludzi,
więc dzięki, że o mnie pomyślałeś.
- Się masz! - Jak leci, Tic-Tac?
Miło cię widzieć. Przepraszam, że wtedy...
Chciałeś się wykazać, ale nigdy więcej.
Powiedzieli, z kim będziemy walczyć?
Wspominali o szwadronie świrów.
Akcja nie jest do końca legalna.
Przyłącz się do nas, a złamiesz prawo.
To dla mnie nic nowego.
Znikajmy stąd.
Skołowałem helikopter.
Zarządzili ewakuację.
Stark.
Stark?
Ruszamy.
Na lotnisku zawsze się spotyka znajomych.
- Dziwne, nie? - Bardzo.
Posłuchaj, Tony.
To doktor, ten psychiatra, to on za tym stoi.
Kapitanie.
Wasza Wysokość.
Dobra...
Ross dał mi 36 godzin na złapanie was.
24 godziny temu. Pomóż koledze, co?
Gonisz niewłaściwą osobę.
Nie myślisz trzeźwo.
Twój kolega zabił kupę ludzi.
Takich jak on jest jeszcze pięcioro.
Nie mogę dopuścić, by dotarł do nich ten lekarz.
Steve...
wiesz, do czego to prowadzi.
Naprawdę wolisz rozwiązanie siłowe?
Znudziło mi się to.
Siusiumajtek!
Dobra robota.
Dzięki.
Lądowanie mogło być lepsze.
Nowy strój. To nic, panie Stark.
Jest super. Dziękuję.
Nie mówmy o tym teraz.
Jasne. Kapitanie.
Jestem Spider-Man. Twój fan.
Nie teraz.
- Cześć wam. - Brawo.
Nie próżnowałeś.
A ty nie pomyślałeś.
Ściągnąłeś Clinta.
„Uwolniłeś” Wandę, choć tego nie chciała. Z bezpiecznej kryjówki.
Próbuję...
Próbuję nie dopuścić do podziału Avengers.
To twój podpis nas podzielił.
Koniec.
Oddajesz Barnesa i idziesz z nami. Póki to my,
a nie banda komandosów,
którzy potrafią być nieprzyjemni.
No, weź.
Mamy go.
Quinjet w hangarze piątym, pas północny.
Teraz, Lang.
Ej, coś...
Co to było?
Twoja tarcza, Kapitanie.
Super.
Dwie osoby na parkingu. Jedna to Maximoff. Złapię ją.
Rhodey, weź kapitana.
Wilson i Barnes są w terminalu.
Barnes jest mój.
Co mam robić?
Mówiłem: trzymaj dystans, łap ich w sieć.
Tak jest.
Z drogi, kapitanie.
Nie będę powtarzać.
Nie chcę ci zrobić krzywdy.
Nie martw się tym.
Co to jest?
Pełno teraz różnych gadżetów.
Masz metalową rękę?
Grubo, bracie.
Możesz zachować milczenie!
Wybacz. Nie zabije cię to, ale...
łaskotki to nie są.
Zrobiłaś Visionowi przykrość.
Uwięziłeś mnie w pokoju.
Przesadzasz.
To było dla twojego dobra.
- Cześć, Clint. - Się masz.
Emerytura to nie dla ciebie, co?
Znudził ci się golf?
Trafiałem za każdym razem.
Nie umiem spudłować.
Właśnie się nauczyłeś.
Obejrzałeś się.
Liczne uszkodzenia.
Tak. Też je czuję.
Boże!
Ty, zgubiłeś coś!
- Te skrzydła są z karbonu? - Sam to wytwarzasz?
Jasne, lekkie i wytrzymałe. Fajna rzecz.
To chyba twój pierwszy raz.
Zazwyczaj tyle nie gadamy.
Już nie będę.
To ekstra zabawa, ale mam inne zadanie,
a chcę się wykazać, więc przepraszam.
Nie mogłeś wcześniej?
Nienawidzę cię.
Świetnie.
Kapitanie, uwaga!
Rzuć nią w to.
Teraz!
No, ludzie!
Myślałem, że to cysterna z wodą.
Przepraszam.
Teraz to się wkurzyłem.
Taki był plan?
Plan zakładał delikatne podejście. Zmieniamy go?
Nasz transport.
Szybko!
Kapitanie...
Wiem, sądzisz, że postępujesz słusznie.
Ale dla dobra ogółu...
musisz się poddać.
Co robimy?
Walczymy.
Zapowiada się świetnie.
Nie zatrzymają się.
My też nie.
Ale dalej mnie lubisz?
Zależy, jak mocno przywalisz.
Nie walczyłeś na maksa.
Nie zabiłem twojego ojca.
To czemu uciekasz?
Ta tarcza łamie prawa fizyki.
Wielu spraw jeszcze nie rozumiesz.
Pan Stark mówił, że tak powiesz.
I żeby celować w nogi.
Clint, zdejmij go, co?
Trzymasz się?
Tak. Wszystko gra.
Dobrze jest. Ognia!
Co jeszcze mówił Stark?
Że nie masz racji. Ale myślisz, że masz.
Przez to jesteś groźny.
Miał rację.
Nie brak ci ikry. Skąd jesteś?
Z Queensu.
Ja z Brooklynu.
Friday?
- Awaria systemów uzbrojenia. - Co?
Najwyższy czas na solidny przegląd.
Co to za głos?
Sumienie. Ostatnio tak mało rozmawiamy.
- Friday? - Włączam układ gaśniczy.
O matko!
Czas na nas. Pewnie jest już na Syberii.
Trzeba oczyścić niebo.
Zajmę się Visionem, leć do samolotu.
Nie. Wy do samolotu!
Obaj!
Reszta z nas tu zostanie.
To niestety racja.
Jeśli mamy wygrać, kilku z nas musi przegrać.
To nie jest prawdziwa wojna, Steve.
Zgoda. Jakiś plan?
Trzeba ich czymś zająć. Czymś dużym.
Chyba mam coś takiego.
Ale tylko na moment.
Jak dam znak, śmigajcie.
Jeśli mnie rozerwie...
zostawcie mnie.
Rozerwie?
Jesteś tego pewien, Scott?
W kółko to robię.
Znaczy raz zrobiłem. W laboratorium.
I zemdlałem.
Rządzę, rządzę, rządzę.
Rany!
Mały zrobił się duży. Jest duży.
To chyba nasz sygnał.
Brawo, Tic-Tac!
Oddawaj mojego Rhodeya.
Załatwię to.
Czy ktoś z naszych ukrywa jakieś fajne moce?
Oczekuję propozycji.
Chcesz ich dopaść...
musisz minąć mnie.
My się jeszcze nie znamy.
Jestem Clint.
No to co?
Spadaj!
Coś mi wleciało do środka!
Nie poddasz się?
Wiesz, że nie mogę.
Pożałuję tego.
Idźcie.
Znacie taki stary film Imperium kontratakuje?
Tony, ile on ma lat?
Nie wylegitymowałem go. Stary nie jest.
I na takiej śnieżnej planecie...
są takie chodzące maszyny?
Chłopak ma łeb.
W górę, Tony. W górę.
Udało się!
Ale super!
Ma ktoś batonik?
Nic ci nie jest?
Jestem z tobą. To ja.
- Cześć. - Hej.
- Spękałem. - Widzę.
Koniec na dziś.
- Nic mi nie jest. - Spisałeś się. Leż.
Wszystko gra. Złapię go.
Oj, bo powiem cioci!
- Weź... - Koniec!
Czekaj.
Chwileczkę. Mogę walczyć. Mogę...
Nie mogę. Koniec.
Mówiłam, że pomogę ci go znaleźć, nie złapać.
To nie to samo.
Przepraszam.
Ja też.
Mówiłem.
Katastrofa.
Vision, mam go na ogonie.
Vision? Słyszysz?
Rozwal mu silnik, zrób z niego szybowiec.
Rhodey!
Straciłem moc, spadam.
Rhodes!
Zbadaj go.
Jest tętno.
Wzywam pogotowie.
Przepraszam.
Tu pokój 201...
Znów bekon i czarna kawa?
Dobrze mnie pani zna.
Halo? Pańskie śniadanie.
Mogę wejść?
Co będzie z twoimi przyjaciółmi?
Co będzie,
to będzie.
Nie jestem tego wart.
Wszystko, co robiłeś...
Nie byłeś sobą.
Nie miałeś wyboru.
Wiem.
Ale to robiłem.
Jak do tego doszło?
Byłem rozkojarzony.
To niemożliwe.
Też tak myślałem.
Zmiażdżone kręgi od L4 do S1.
Poprzerywany rdzeń kręgowy.
Będzie sparaliżowany.
Steve nie zrezygnuje.
Ty też nie. Skończymy jak Rhodey lub gorzej.
Dałaś im uciec.
Źle to rozegraliśmy.
My?
Bycie podwójnym agentem weszło ci w krew.
Druga natura.
Nie możesz przestać polerować swojego ego
ani na jedną chwilę?
T'Challa powiedział wszystko Rossowi.
Szukają cię.
Ale to nie ja muszę się martwić o swoją skórę.
Co to jest, Friday?
Wiadomość od berlińskiej policji.
Odpalaj helikopter.
Psychiatrę wezwano zaraz po złapaniu Barnesa.
ONZ-owski doktor Theo Broussard wyruszył z Genewy.
Spotkał się z nim ten człowiek.
- Zidentyfikowałaś go? - A wyglądam na blondynkę?
Wyobrażam sobie, że jesteś ruda.
- Chyba zaszła jakaś pomyłka. - Bywa.
Fałszywy doktor to pułkownik Helmut Zemo.
Wywiad Sokowii.
Dowodził jednostką Echo Scorpion,
tajnym szwadronem śmierci.
Co z prawdziwym Broussardem?
Leży martwy w wannie w berlińskim hotelu.
Policja znalazła też perukę i maskę
pozwalającą upodobnić się do Jamesa Barnesa.
Niech go szlag.
- Wyślij to Rossowi. - Tak jest.
Tu więzienie Raft. Może pan lądować, panie Stark.
Dostałeś pliki?
Niech satelity zaczną namierzać tego Zemo.
Miałbym cię dalej słuchać po tej wpadce w Lipsku?
Ciesz się, że tu nie siedzisz.
Proszę państwa, Wróż Tony!
Wróż jest z nami!
Widzi przyszłość!
Powie wam, co dla was dobre, czy tego chcecie czy nie.
Odczep się, Barton.
Nie wiedziałem, że was tu wsadzą.
Ale że wsadzą, to wiedziałeś.
Nie do jakiejś supertajnej pływającej ciupy.
To miejsce dla wariatów. Dla...
Przestępców?
Przestępców, Tony.
Tak się to nazywa.
Prawda?
Kiedyś mnie tak nie nazywano.
Ani Sama czy Wandy.
A tu proszę.
- Złamaliście prawo. - Jasne.
Nikt cię nie zmusił.
Wiedziałeś, co robisz.
Jesteś już duży, masz żonę i dzieci.
Trzeba było o nich myśleć, nim złamałeś zasady gry.
Patrzcie mu na ręce.
Może mieć nóż.
Hank Pym zawsze mówił, że Starkom nie można ufać.
A ty to kto?
No wiesz...
Jak Rhodes?
Leci jutro do szpitala Columbia.
Trzymaj kciuki.
Macie wszystko? Karmią was?
Dobry glina, tak?
Muszę wiedzieć, gdzie jest Steve.
Zawołaj lepiej złego glinę,
bo ode mnie po dobroci
nic nie wyciągniesz.
Właśnie wyłączyłem im dźwięk.
Za pół minuty kapną się, że to nie awaria.
Co jest?
Zróbcie coś!
Popatrz.
To jest facet,
który miał przesłuchać Barnesa.
Popełniłem błąd. Nie miałem racji.
Coś nowego.
Steve zniknął,
potrzebna mu pomoc.
Nie znamy się. Nie musisz...
Daj spokój.
Powiem ci,
ale musisz lecieć sam i jako przyjaciel.
Spoko.
Stark?
Powiedział coś o Rogersie?
Nie. Spławił mnie.
Wracam do bazy, dzwoń jakby co.
Dam cię na hold. Lubię jak mruga.
Pamiętasz, jak musieliśmy wracać z plaży ciężarówką?
Bo pieniądze na bilet wydałeś na hot dogi?
Przegrałeś je na strzelnicy, żeby trafić misia dla tej rudej.
Jak ona miała na imię?
Dolores. Mówiłeś na nią Dot.
Musi mieć ze sto lat.
Tak jak my.
Jest tu najwyżej parę godzin.
Zdążył ich obudzić.
Gotów?
Tak.
Coście tacy spięci?
Ciężki dzień.
Spocznij. Nie gonię cię.
To co tu robisz?
Może jednak miałeś rację.
Kto wie.
Ross nic nie wie. Niech tak zostanie.
Bo będę się musiał aresztować.
Masa papierkowej roboty.
Miło cię widzieć, Tony.
Ciebie też.
Ty, mutant, uspokój się. Zawarliśmy rozejm. Odłóż to.
Termowizja coś pokazuje.
Ilu?
Jeden.
Pocieszę cię, że zmarli we śnie.
Myślałeś, że chcę, żeby było was więcej?
Co jest grane?
Jestem im wdzięczny.
Sprowadzili was tu.
Ależ kapitanie.
Ta ściana miała wytrzymać ogień z dysz rakiet UR-100.
Założę się, że ją rozwalę.
Nie wątpię, panie Stark.
Ale to by trwało.
I dalej nic by pan nie wiedział.
Zabiłeś niewinnych ludzi, by nas tu ściągnąć?
Przez ponad rok myślałem tylko o tobie.
Zgłębiałem cię.
Śledziłem.
A teraz, z bliska,
widzę,
że w tych niebieskich oczach jest nieco zieleni.
Mała wada, a cieszy.
Jesteś z Sokowii.
O to tu chodzi?
Sokowia upadła, nim obróciliście ją w gruzy.
Nie.
Chodzi o to, że dałem słowo.
Straciłeś kogoś?
Straciłem wszystkich.
I ty też stracisz.
Imperium zburzone przez najeźdźców może się odrodzić.
Ale jeśli runie pod własnym ciężarem,
to koniec.
Na wieki.
Znam tę drogę.
Co to?
Ratuj moją żonę.
Błagam.
Sierżant Barnes?
Howard!
Nie, Tony.
Wiedziałeś?
Nie że to on.
Nie chrzań, Rogers. Wiedziałeś?
Tak.
Uciekaj!
Nie był sobą, Tony.
- Hydra go kontrolowała! - Z drogi!
Nie był sobą!
Awaria lewej dyszy.
Układ lotu uszkodzony.
Cholera.
Nie podda się. Leć.
No, jazda.
Celownik padł, szefie.
Odpalę na oko.
Pamiętasz ich chociaż?
Wszystkich ich pamiętam.
To niczego już nie zmieni.
Wszystko jedno.
Zabił moją mamę.
Nie widziałeś, jaką miał minę. Postaraj się.
Idę spać.
Kocham cię.
Zabiłbym niewłaściwego człowieka.
Ale nie niewinnego.
O to ci chodziło.
WIADOMOŚĆ USUNIĘTA
Żeby się pozabijali.
Ojciec mieszkał za miastem.
Myślałem, że tam będziemy bezpieczni.
Syn był zachwycony.
Widział z samochodu Iron Mana.
Powiedziałem żonie: „Spokojnie.
Walki toczą się w mieście. Nic nam tu nie grozi”.
Gdy opadł kurz
i ucichły krzyki,
dwa dni kopałem, nim znalazłem ciała.
Ojciec
wciąż trzymał moją żonę i synka w ramionach.
A Avengers?
Wrócili do domu.
Wiedziałem, że ich nie zabiję.
Silniejsi ode mnie nie dali rady.
Ale mogłem napuścić ich na siebie...
Współczuję ci śmierci ojca.
To był porządny człowiek.
Wychował wiernego syna.
Zemsta odebrała ci rozum.
Tak jak i im.
Nie pozwolę, by odebrała go mnie.
Sprawiedliwości stanie się zadość.
Powiedz to umarłym.
Czekają na ciebie żywi.
Nie pokonasz go wręcz.
Analiza stylu walki.
Skanowanie.
Kontratak opracowany.
Spuśćmy mu manto.
Jest moim przyjacielem.
Jak ja kiedyś.
Nie wstawaj. Ostrzegam.
Mogę tak cały dzień.
To nie twoja tarcza.
Nie zasługujesz na nią.
Zrobił ją mój ojciec!
Dwa posiłki. Dwa wyjścia do toalety.
Podniesiesz głos - prąd.
Dotkniesz szkła - prąd.
Zaczniesz kombinować, wkraczam ja.
Proszę, zacznij kombinować.
Jak się czujesz?
Tyle czasu, tyle starań
i kompletna porażka?
Czyżby?
- To tylko test. - Tak.
Czekam na informacje, mów, co myślisz.
Amortyzacja? Ruch poprzeczny?
Uchwyt na kubek?
Przydałaby się klima.
Pomogę ci.
Nie. Ja sam.
138.
138 misji. Tyle odbyłem, Tony.
W każdej mogłem polec, ale latałem.
Trzeba było walczyć.
Tak samo jest z Protokołem.
Podpisałem, bo tak należało.
To nie jest fajne.
Dostałem łupnia.
Ale nie zmieniłem zdania.
Jeszcze.
- W porządku? - Tak.
Pan Tony Srark?
Tak, to Tony Srark. Dobrze pan trafił.
Dziękuję.
Nigdy ci już nie odpuszczę.
„Stolik dla pana Srarka. Koło ubikacji.”
Tony...
Dobrze, że wróciłeś do bazy.
Nie powinieneś siedzieć sam w domu.
Każdy musi mieć rodzinę.
Twoją są Avengers. Może bardziej niż moją.
Jestem sam, odkąd skończyłem 18 lat.
Nigdzie nie czułem się u siebie, nawet w wojsku.
Ale wierzę w ludzi.
W jednostki.
I muszę powiedzieć, że rzadko
mnie zawodzą.
Dlatego ja nie mogę zawieść ich.
Zamki można wymienić, ale może lepiej nie.
Wiem, że cię zraniłem, Tony.
Myślałem, że nie mówiąc ci o rodzicach,
oszczędzę ci bólu,
ale tak naprawdę sam chciałem go uniknąć.
Przepraszam cię.
Mam nadzieję, że kiedyś zrozumiesz.
Chciałbym się móc z tobą zgodzić co do Protokołu.
Wiem, że robisz to, co uważasz za słuszne. Inaczej się nie da.
Inaczej się nie powinno.
Sekretarz Ross na linii. Włamanie do więzienia Raft.
Połącz.
Tony, mamy problem.
- Chwileczkę. - Nie rób tego.
Bez względu na wszystko
obiecuję ci,
że jeśli będziemy ci potrzebni,
jeśli ja będę potrzebny,
możesz na mnie liczyć.
KAPITAN AMERYKA WOJNA BOHATERÓW
Jesteś pewien?
Nie ufam sam sobie.
Dopóki nie wymyślą, jak mi to usunąć z głowy,
sen będzie najlepszym rozwiązaniem.
Dla wszystkich.
Dziękuję.
Twój kolega i mój ojciec
obaj byli ofiarami.
Jeśli mogę jednemu z nich pomóc...
Gdy dowiedzą się, gdzie jest,
przyjdą po niego.
Niech spróbują.
Kto cię tak urządził?
Taki jeden.
Rany, ale swędzi.
Jak ma na imię?
Steve.
Steve? Z dwunastego piętra?
- Ten z wadą zgryzu? - Nie, nie.
Nie znasz go. Z Brooklynu.
Mam nadzieję, że mu oddałeś.
I to porządnie.
Był z nim taki olbrzym. Gigant.
Od razu lepiej. Dziękuję.
Dobra, twardzielu.
Kocham cię, ciociu. Możesz zamknąć drzwi?
Spider-Man powróci