Poczęstujesz się?
- Hej. - Hej.
Poproszę sok żurawinowy z lodem.
- I z odrobiną wódki. - Pewnie.
Właściwie nie. Żadnego soku żurawinowego.
- Wódkę z lodem. Ostatecznie. Dzięki. - Jasne.
Niezłe wejście.
To moja specjalność.
- Jestem Will. - Jane.
Jesteś znajomym Sary czy...
Kurwa. Maxa? Pana młodego.
To Matt.
Spóźniłem się, ale przynajmniej znam imiona młodych.
Słusznie. Skąd się znacie? Graliśmy w zespole.
- Serio? - Tak.
- OK. Więc jesteś... - Niedostosowany?
Myślałam, że uzdolniony. Nie słyszałaś nas.
- Na czym grasz? - Na perkusji.
- Naprawdę? - Tak.
Powiedz, że nie jesteś perkusistą, który śpiewa.
- Jesteś. - Jestem.
- A ty? - Ja na niczym nie gram.
Chodzi mi o to, co tu robisz.
Chodziłam z Sarą do szkoły, ale nie widziałam jej odkąd wyjechałam.
Nie żyje?
Na to wygląda. Wygląda jak martwy kot.
Nie jestem specem od symboliki,
ale jak kot zdycha na ślubie, to chyba kiepski znak.
Raczej.
Gdy cię zobaczyłam, uznałam, że powinniśmy się bzyknąć w szafie.
Serio?
Ale trochę wypiłam, więc najwyraźniej nie myślę rozsądnie.
Rozsądne myślenie jest przereklamowane.
Źle by się to skończyło. Pomyśl o początku.
I stoimy nad martwym kotem,
więc to kiepski znak.
Właśnie.
- Kurwa. Cholerna kiecka. - Odwróć się.
Co to? Fort Knox?
Po prostu... Wiesz co? Nieważne.
Dobra.
- Cholera. Chwila. - Co jest?
- To chyba kiepski pomysł. - Jak to?
Nie zrozum mnie źle, naprawdę tego chcę.
Ale jestem w nieco dziwnym miejscu. Owszem, w szafie w klubie.
Możemy chwilę pogadać?
- Pogadać? - Tak.
Mógłbyś zejść mi z drogi?
Co się tam dzieje?
Mieliśmy się pieprzyć, ale chyba zmienił zdanie.
Nie tak było. No dobra.
Dasz mi wyjaśnić?
- Naprawdę nie musisz. - To skomplikowane.
- To proste jak drut. - Nie odchodź.
Powiedziałam wszystkim wokoło, że mieliśmy się bzykać w ich płaszczach.
Nie wrócę tam.
Zrobiłaś to, ale też trochę wypiłaś, więc nie powinnaś prowadzić.
- Dokąd to? - Przejść się.
Pozwól, że postawię ci kawę.
Nie trzeba.
Jesteśmy na odludziu. Nie chcę, żeby zjadły cię kojoty.
Na pewno chcesz iść?
Usiądziesz z przodu?
Nie. Zrobiło mi się niedobrze.
Możemy chwilę postać?
Jasne.
Twój prezent.
To...
Jestem fotografem,
czyli robię zdjęcia głównie ekspresów do kawy...
- Boże. Możemy tego nie robić? - Czego?
Nie rozmawiajmy o nas.
Jasne, nie musimy rozmawiać.
Będziemy siedzieć w zaparkowanym aucie w całkowitej ciszy.
Świetnie.
Silencio.
Cisza. Umiem być cicho.
- Nie musimy rozmawiać. - Miejmy to za sobą.
Jestem niezależną pisarką.
Zbieram materiały do artykułu dla Vanity Fair
o zabójstwie w Hamptons.
Vanity Fair publikuje taki artykuł
raz w miesiącu.
Najwyraźniej bogaci ludzie
najlepiej się bawią, zabijając się.
Co jeszcze?
Jestem jedynaczką z surowej katolickiej rodziny,
co wyjaśnia moje zamiłowanie do sypiania z facetami na weselach.
Robisz to regularnie? I mam trzech synów, których kocham.
Chwila. Co?
Wkręcam cię. Oprócz tego o byciu pisarką i katolickiej rodzinie.
No popatrz, wymiana zdań. Nie było tak ciężko.
Zadawałabym ci pytania na twój temat,
ale jedyne, co nas łączy,
to dość upokarzające przeżycie seksualne.
To nic takiego. Opowiedzieć ci o takim upokorzeniu?
- Nie. - Poczujesz się lepiej.
Nie sądzę.
To było z Jodi Dunne w liceum. Mam to gdzieś.
Zrobiła mi dobrze.
I tak powiesz swoje, co?
Zachlapałem sobie oko.
Chwila. Co?
Wytrysnąłem sobie na oko.
Mów dalej.
Jodi i ja wymknęliśmy się do lasu.
Nie wiedziałem, co robię.
Czekaj. Jodi, zwolnij.
W porno ten manewr jest znany jako oko pirata.
Boże.
Jodi pomogła mi odkryć miłość do fotografii.
Ślicznie.
Mieszkała pięć mil dalej, a dla mnie to był inny świat.
Gdy moi rodzice się kłócili, byli pasywno-agresywni.
Jej starzy po prostu dawali czadu.
Chcesz się trochę przejechać?
Przywykłam.
- Na pewno? - Tak.
- OK. - Chodź tutaj.
- I co się stało? - Ponoć nie chcesz słuchać.
Teraz się wstydzisz?
Opowiedziałem ci o wytrysku w oko.
W jej oczy też? Oślepiłeś tę biedną dziewczynę?
To naprawdę niedaleko.
Wiem.
Cieszę się, że jedziesz.
Gdybyś tu został,
pewnie skończyłbyś w centrum handlowym.
To nie tak. Hej, przecież nie zrywamy, jasne?
Odwiedzę cię w święta, dobrze?
- Zapomnisz o mnie. - Nie.
Nie ma mowy.
Zapomniałeś o niej?
Nie, to nie tak.
Po zaliczeniu semestru jesiennego
wsiadłem w auto i pojechałem zrobić jej niespodziankę.
Nie wyszło.
Imponujący sposób na zerwanie z kimś.
Byłem zdruzgotany.
Każdy to przerabiał.
To było nasze miejsce.
Na przednim siedzeniu samochodu na jej podjeździe?
Chodźmy.
Czekaj. Mam pytanie. Byłeś jej wierny?
Tak.
Nie zamierzałem się jej oświadczyć.
Chciałeś mieć pannę do łóżka,
gdy byłeś w domu?
- Jasne. Miałem 18 lat. - Ona też.
Oby mieli smaczne ciasto.
Zamierzasz to zjeść?
Nie. Częstuj się.
Wieki całe nie myślałem o Jodi.
Jakby to było w innym życiu.
Nie zapomina się pierwszej miłości.
Jak było z tobą?
Nie musimy się w to zagłębiać.
Wiesz co?
- Oddawaj moje ciasto. - Co?
Jestem głodny i mam na nie ochotę.
- Mam oddać ciasto? - Możemy się dogadać.
Opowiedz o pierwszej miłości i ci je dam.
Podać jeszcze kawałek?
Nie, wystarczy nam.
Jeździł czerwonym mustangiem z 1968 roku.
- Mam kontynuować... - A chcesz ciasto?
Chyba dam radę.
Nie, tak nie można.
Wciśnij gaz i sprzęgło, jasne?
Jasne.
Nie bój się.
Ona myśli, że jestem z nim, bo mam niską samoocenę?
Litości.
Skąd miałaby wiedzieć? To zakonnica. Właśnie o tym mówię.
Co to za jeden? Gdzie się uczy?
Nie wiem.
Spróbujmy łatwiejszego pytania. Jak ma na imię?
- Michael. - A na nazwisko?
Hanrahan.
- A co? - Hanrahan.
Gdzie mieszkasz?
Chyba powinnam poznać twoją rodzinę.
Uroczy. To był twój pierwszy facet?
Tak. Nauczył mnie też malować graffiti i kraść.
Kradzieże. Nieźle.
Właśnie.
Częściowo była to wielka miłość,
a częściowo seria wykroczeń.
Co ukrywał?
Kiedyś miał mnie odebrać ze szkoły, ale się nie pojawił.
Poszłam do niego i zapytałam jego mamę, czy jest w domu.
Jak długo chorował?
Nie pamiętam, kiedy był zdrowy...
Skończę jeść obiad z mamą i przyjadę po ciebie, dobrze?
Chwila. Naprawdę tego chcesz?
Tak.
No dobra...
Nie sądzisz, że powinniśmy... porozmawiać czy coś?
O czym chcesz gadać?
Cały czas, gdy byliśmy parą, twój tata umierał,
a ty mi o tym nie powiedziałeś.
Przykro mi.
Nie wyobrażam sobie, co czujesz.
Wszystko gra. Naprawdę. Nic mi nie jest.
Do zobaczenia, Jane.
Michael?
Zerwał z tobą. Nie wiem, czy w ogóle byliśmy parą.
Może chciał trzymać cię z dala od jego problemów.
Może chciał mnie zaliczyć.
Seks z tobą był pewnie najlepszym, co go spotkało.
Pewnie było całkiem nieźle.
- Owszem. - Na pewno.
Szkoda, że zmarnowałeś swoją szansę.
Zdecydowanie moja strata.
Jestem pełna. Do tego trzeźwa i wykończona.
Czekaj. Spadajmy stąd. Mam pomysł.
No dobra.
To dla ciebie, Michaelu Hanrahan! I dla ciebie, Jodi Dunne!
Jasna cholera. Jedziemy tutaj.
"Własność prywatna. Intruzi będą ścigani zgodnie z prawem".
Łatwizna. No dalej.
Z gracją.
Jesteśmy przestępcami!
Fajnie tu.
Zapraszam. Sprawdźmy, czy możesz skorzystać.
Młoda damo, zdejmij buty.
- Dobrze. - Sprawdźmy.
- Kurczę. - Lipa. Może następnym razem.
Wiesz co? I tak nie chciałam na tym jechać.
To raczej nie jest odpowiednie dla dzieci.
Chodźmy tam.
- Niesamowite. - Owszem.
Zatrzymają nas.
To miejsce jest zamknięte.
Nikt nas nie zamknie. Słowo.
- Obiecujesz? - Tak.
- Dzień dobry! - Hej!
Dzień dobry panu.
Wiecie, że to teren prywatny?
Wiemy.
Zgubiliśmy samochód i wszędzie go szukamy.
Uznaliśmy, że musimy wejść na punkt widokowy i...
- Rzuciłam mu wyzwanie. - Powinienem wezwać gliny.
- Super. - By was zatrzymali.
Już schodzimy. Chodź.
Dzięki za podwózkę, Carl.
Jesteś najlepszy.
Zaplanowałaś więcej włamań? A może obrobimy monopolowy?
- Co ty na to? - Nie. Uczę się na błędach.
Od teraz będę grzeczna.
Opowiedz o swojej burzliwej przeszłości. Wszystko.
Raczej nie mamy tyle czasu.
Nie mam żadnych planów. Zacznę.
Tak uwodzisz kobiety?
Wcześniej tego nie robiłem. A działa?
Serio. Mam za dużo wspomnień. Muszę się wygadać.
Wiem, co czujesz.
Powiedzmy sobie wszystko.
O każdej bliskiej osobie.
To może się skończyć katastrofą.
Co mamy do stracenia? Więcej się nie zobaczymy.
Chyba masz rację.
Opowiem ci o kilku moich miłosnych upokorzeniach.
Obiecuję się nie śmiać.
Znam cię już na tyle, że wiem, że to ściema.
Nie będę się śmiać bardzo.
No dobra.
Na ostatnim roku studiów poznałem dziewczynę.
Właściwie to kobietę.
Hej!
- Czy... - Gdzie jest dworzec?
- Słucham? - Pociąg.
Tak.
Jakieś dziesięć minut w tamtą stronę.
Ty... Przepraszam... Nie uczysz się tu, prawda?
Nie. Odwiedziłam kuzynkę.
- Jak masz na imię? - Will.
- Cześć. - Cześć.
- Jestem Eve. - Cześć.
Will, odprowadzisz mnie na stację kolejową?
Jasne.
Bardzo bym chciał.
Właściwie mam teraz zajęcia, ale...
- Nie masz. Chodź. - Co? No dobra.
- Dochodzę. - Ja też.
Boże.
- To było... - Nie ma za co.
Boże.
To się wydarzyło naprawdę czy ci się przyśniło?
Wiem.
- Niezła laska. - Wiem.
Nie wiedziałam, że jesteś fotografem. Nie mieliśmy okazji pogadać.
Nie jestem fotografem. Po prostu robię zdjęcia.
Nie wiem, kim chcę być.
To oczywiście, kim jesteś.
Ubierz się. I spakuj. Ruszamy.
Co takiego? Dokąd?
Pokazałeś mi swój pokój, a teraz pokażę ci mój.
- Cześć! - Witaj w domu!
Moja współlokatorka Justine.
- Cześć. - To Will.
Znalazłam go u Courtney.
Szkolnictwo wyższe. Witamy w szkolnictwie niższym.
Mama mówiła, że na imprezę nie przychodzi się z pustymi rękami.
Twoja matka to dobra kobieta. Nie zapominaj o tym.
Łapy przy sobie. Muszę się przebrać.
Proszę.
Jezu, Eve. Kolega chyba powinien już spać.
To Will. Przyjechał na weekend.
Czym się zajmujesz? Możesz coś wymyślić.
Nikt tu nie realizuje swoich planów.
Po co przyjechałeś do Nowego Jorku?
Nie pamiętam, chyba tylko spać z tobą.
Po co przyjechałeś?
Przespać się z Eve.
Nieźle, młody.
Spokojnie. Nigdzie nie ucieknę.
Przepraszam. Chyba nie zdążę na ostatni pociąg.
Co dokładnie zażyłeś?
Justine dała mi niebieskie pigułki, a potem fioletowe.
Niebieskie i fioletowe?
- Właśnie tak. - Naprawdę?
- A co? - Ile?
- Nie wiem. Trzy lub cztery. - Aż tyle?
Wzywam karetkę.
- Co? - Jaki jest numer?
Na pogotowie? 911. Co robisz?
Halo? Czy to karetka? Mam nagły wypadek!
Ale z ciebie jajcara.
- Podoba mi się ta laska. - Mnie też.
Mieszkałem z nią. Jeździłem pociągiem tylko na egzaminy.
Rzuciłeś szkołę bez jej rzucenia.
Wkładałem w to minimum wysiłku.
Wyczuwam tu pewien schemat.
Tak.
- Ona chce cię przelecieć. - Co? Nie chce.
Gdybyś z nią pogadał, zabrałbyś ją do domu w trzy minuty.
Mam ją zabrać do domu?
Wiedz, że mógłbyś, gdybyś chciał.
A jeśli nie chcę?
Wrócisz do domu ze mną.
- Chodź. - Dokąd idziemy?
- Wyjdziemy po angielsku. - Czyli jak?
Nagle po prostu znikasz.
No dobra, zdałeś test.
Jak o tym myślę, to było wiele testów.
Pewnie będę mógł przyjechać za miesiąc.
Po co wracasz do szkoły?
Muszę ją skończyć.
Naprawdę? Po co?
Nie wiem, ale rodzice by się wkurzyli...
Boże. Kogo obchodzi, co myślą twoi rodzice?
No i będę tęsknić.
Mogę cię o coś zapytać?
O co?
- Dlaczego chcesz być ze mną? - Nie można ci się oprzeć.
Daj spokój. Mówię poważnie.
Możesz mi powiedzieć, dlaczego chcesz być ze mną?
Każdy inny facet, z którym byłam, ciągle mnie oceniał.
Szli przez świat ze skrzyżowanymi ramionami.
Ty zawsze masz otwarte ramiona.
I to jest piękne.
Każdy by się zakochał.
Kochasz mnie?
Tak.
Wyszedłeś po angielsku. Spotkaliście się jeszcze?
Dzwoniłem kilka razy, ale nie odebrała.
Nie winię jej.
Wiedziała, że wiąże się ze studentem.
Pewnie nikomu nie wyznała potem miłości.
Byłeś młody. Nie umiałeś odejść inaczej.
Żałuję, że nie zerwałem z nią z większą gracją.
Miała dość umawiania się z facetami, którzy ją oszukiwali,
i znalazła kogoś, kto miał jej nie skrzywdzić.
Ale tacy niepozorni ranią najbardziej.
Skąd wiesz?
To już zupełnie inna historia.
- Proszę. - Dzień dobry. Profesor Fielding?
Proszę mnie tak nie nazywać.
Mam wrażenie, że muszę wykazać profesjonalizm.
- Jestem Wallace. - Tak, wiem. Cześć. Jane.
Miło mi, Jane.
Wiesz co? Powinnam wracać.
Co się stało?
Nic. Muszę coś dokończyć.
I chcę jutro wcześnie zacząć.
To było miłe popołudnie.
- Tak. - Poważnie.
Owszem.
- Przykro mi, że musisz wracać. - Mnie też.
Chcesz mój numer?
Tak, zdecydowanie poproszę.
- No to... - Proszę.
Zadzwoń, gdybyś miała ochotę na ciasto albo włamanie,
albo na więcej żenujących historii.
Mam ich wiele.
Nigdy nie wiadomo. Może skorzystam.
Świetnie.
Boże. Facet z szafy.
- Boże. - To było niesamowite.
Co? Naprawdę?
Byłam na wielu weselach.
Zaczynają mi się zlewać w jedno.
Tego na pewno nie zapomnę.
Do usług.
- Zasługujesz na drinka. - Właśnie.
- Mogę postawić ci drinka? - Są za darmo.
Racja. Mogę postawić ci darmowego drinka?
Przepraszam.
Jasne.
NUMER NIEZNANY
- Słucham? - Cześć.
Właśnie robiłem playlistę na Spotify.
Jak zakochany ósmoklasista.
- Urocze. - Wyjątkowo.
Na studiach poznałam faceta o imieniu Elton.
To był mój ostatni rok
i straciłam nadzieję na poznanie kogoś interesującego.
RESTAURACJA I PUB
Hej.
Cześć.
- Wspaniały dzień. - Co tam?
- Wszystko gra? - Tak. A co?
Chodzi o to...
Chwila.
Cześć.
Wyjście na tygodniu?
Wszyscy wychodzą w czwartki.
Tak. Na to wygląda.
Uczysz się tu?
Na razie tak. Mogę postawić ci drinka?
Dobrze.
Super. Andre, poproszę to co zwykle i...
- Wódkę żurawinową poproszę. - Masz dowód?
No jasne.
Sam widziałem.
- Ma. - Gdzieś tu jest.
Załatwię to.
Tego się trzymajmy.
Czyż nie jest idealna?
Elton.
Tak, zakochałam się na zabój.
To było inspiracją powieści Hardy'ego.
Kto mi przypomni, o czym rozmawialiśmy w środę?
O podejściu Hardy'ego do dziewictwa Tess.
Jak ta książka podważyła moralność seksualną wiktorianizmu?
Postawa Hardy'ego była kontrapunktem do roli, jakiej oczekiwano od kobiet...
Przepraszam za spóźnienie.
Mam pytanie.
Jak to się ma do egzystencjalizmu Kierkegaarda,
a zwłaszcza jego przekonania, że milczenie Boga jest Bogiem.
Kierkegaard. Kim pan jest? To w ogóle pana grupa?
Nie według Kierkegaarda.
Proszę wybaczyć, profesorze, jeśli naprawdę pan nim jest,
potrzebuję tej młodej kobiety do eksperymentu z transcendentalizmem.
A co do reszty, żegnajcie i powodzenia!
Te zajęcia są nudne.
Przepraszam.
Widziałeś jego minę?
Boże. Ubawiłem się.
Wszyscy nas szpiegują.
Tak? A to dlaczego?
Najwyraźniej chcą poznać sekret wiecznej miłości.
- Co? - Tak. Patrz.
Widzisz go?
Robi nam zdjęcia, by wysłać je do Rosji.
Co ich rząd zrobi z wieczną miłością?
Kampanię dezinformacyjną?
Mówię poważnie, Jane.
I nic cię nie zaniepokoiło?
Jestem głucha na ostrzeżenia.
Jane! Nie, spójrz w górę.
Boże. Elton!
Co ty tam robisz?
Chcę ogłosić moją miłość do ciebie z najwyższego miejsca kampusu.
Sam jesteś najwyższy na kampusie. Zejdź!
Właśnie nie! Nic nie brałem!
Elton, zejdź. Będziesz miał kłopoty.
- Co tu się dzieje? - Boże.
To przez ciebie mam kłopoty! Nigdy ich nie rozwiążę.
Młody, zejdź z dachu! To twój chłopak? Pijany?
Nie! Nie rozmawiaj z nim, Jane.
On tylko próbuje ci pomóc.
Nie potrzebuję pomocy!
Elton, proszę...
Elton...
To miało być romantyczne.
Boże.
Widzieliście się jeszcze?
W piątki obowiązuje luźny strój. Pewnie ci głupio.
Hej.
Zanim pogadamy, chcę przeprosić
za mój mały wyczyn na dachu.
Nie musisz przepraszać.
Jak widać, moją matkę trochę poniosło.
Uznałem, że potrzebuję wakacji.
Cieszę się, że masz przerwę.
Wiesz, za kilka tygodni, jeśli dobrze to rozegram,
mógłbym stąd wyjść.
Nie powinieneś się spieszyć.
Spędzimy lato w Paryżu.
Nie wszystko naraz.
Czy to litość?
Co? Nie. To nie litość.
Po co przyszłaś?
Chcę pomóc ci wyzdrowieć.
- Wyzdrowieć? - Tak.
Wyzdrowieć z czego?
Mogę się tobą zająć.
Jezu...
- Potrafię o siebie zadbać. - Elton, przepraszam.
Nie o to mi chodziło, jasne?
Przepraszam. Elton.
Przykro mi.
To było niegrzeczne.
Może wrócimy do planowania wyjazdu do Paryża?
Boże, to miasto świateł.
Ale ma też dziwną ilość preparatu ze ślimaków.
Zatrzymamy się w Le Marais...
Nie chciałam go zostawiać.
Byłam młoda. Nie wiedziałam, co robić.
- To musiało być trudne. - Było.
Chyba czułam, że jeśli nie odejdę, pogrążę się razem z nim.
Gdzie dokładnie jesteś?
Na plaży.
Chyba niedaleko.
Jak wyślę ci pinezkę, przyjedziesz?
Tak.
- Cześć. - Cześć.
Mama miała depresję większość mojego dzieciństwa.
Leżała w łóżku prawie cały rok.
A tata próbował udawać, że to normalne.
Ale byliśmy owładnięci jej smutkiem.
Starałem się unikać powrotu do domu, jak tylko mogłem.
Podobnie jak mój tata.
Rozstali się?
Tak.
Moi też.
Miałam trzy lata. To moje pierwsze wspomnienie.
Pamiętam, że stałam u szczytu schodów
i patrzyłam w dół
na walizki taty przy drzwiach wejściowych.
- Porąbane. - Wiem.
U nas obojga.
Z tym się nie da pogodzić.
Wiesz co?
- Co? - Umieram z głodu.
- Zawsze jesteś głodna? - Zawsze.
- Chodźmy.
Nic tak nie pobudza apetytu jak trauma z dzieciństwa.
No dobra.
GŁOŚNOŚĆ
To z playlisty, którą zrobiłem.
Podoba mi się.
Zatrzymaj się. Tu jest chyba otwarte.
Cholera. Zamknięte.
Od kiedy obchodzą cię zakazy?
Pokażę ci, jak to się robi.
ZAMKNIĘTE IMPREZA PRYWATNA
Ciekawa ekipa.
O tak. Prawdziwe szaleństwo.
SZCZĘŚLIWEJ ROCZNICY
Nie lubię bufetu. Nie ogarniam.
Kładę żeberka na sushi i robi się bałagan.
Jak można nie ogarniać bufetu?
Fajnie jest brać kolejny talerz.
- Można? - Tak. Nie ma zasad.
- Dwa talerze? - Dzień dobry. Kim jesteście?
Jesteście z rodziny? Mam dzieci, o których nie wiem?
Litości. Spójrz na ich strukturę kości. Są uroczy.
Kim, do cholery, jesteście?
- My... - My...
...rozkręcamy imprezy.
- Serio? - Tak.
Świetnie. Impreza się zaczyna, co, Olivia?
Jeśli chcesz rozkręcić naszą imprezę, przystojniaku...
- Kto, ja? - Tak, ty.
Lepiej zatańczmy.
Naucz mnie. Mam dwie lewe nogi.
Tędy, proszę pana.
Będzie trzymał ręce przy sobie?
Jeśli najnowsze dzieje są wyznacznikiem, nie ma się czym martwić.
- To twoja żona? - Nie.
- Dopiero się poznaliśmy. - Nie!
- Tak. - Czterdzieści lat.
Zasługuję na medal.
Zasługuję na puchar. Ona też na niego zasługuje.
Kiedy trenowałem małą ligę, dzieci dostawały puchary za wytrwałość.
To dziś świętujecie? Wytrwałość?
To jest najważniejsze.
Jakieś rady dotyczące małżeństwa? Oddzielne łazienki.
- To najważniejsze? - To pomaga. Trochę.
- Dziękuję. - Dziękuję bardzo.
Idziemy do nich?
- Dziękuję bardzo. - Było miło.
Pozwolisz?
Żartujesz? Oczywiście, że nie.
- Ale jakoś przeżyję. - Dziękuję.
- Mogę prosić? - Możesz.
Myślałem, że rzucisz mnie dla Eddiego.
"Rozkręcamy imprezę!"
- To nie brzmiało jak on. - Nie, prawda?
Co teraz?
Masz pokój w hotelu?
Mam pokój w motelu.
Jest naprawdę fajny. Mają basen. Jest w nim trochę liści.
I mają automat ze szczotkami.
Szukam dobrej szczotki.
Zanim przejdziemy dalej...
- Kto mówił, że tak będzie? - Nikt.
Co?
Masz dziewczynę, Will? I wyjaśnijmy to sobie.
Mówiąc "dziewczyna", mam na myśli znaczące relacje,
które mogą wyjść na jaw w późniejszym czasie.
Miałem wiele dziewczyn w ciągu ostatnich kilku lat.
Ale tak naprawdę wszystkie były odmianą jednego.
- Ponoć jesteś fotografem. - Tak, współczuję.
To twoja znajoma?
To moja dentystka. Żartuję. Nie znam żadnej z tych osób.
Przykuły moją uwagę i zrobiłem zdjęcia, by powiesić je na ścianie.
Skromnością wiele zyskasz.
Na zdrowie.
To bar na Greenpoincie.
- Tak, z ping-pongiem. - Uwielbiam go.
Próbujesz przegrać?
- Wiesz, jak tam trafić? - Znajdę drogę.
Pozdrowienia z Rosji to najlepszy film o Bondzie.
- Chciałabym obejrzeć. - Mam u siebie.
- Powinniśmy go obejrzeć. - Kiedy?
Sprawdzę grafik. Może... teraz?
Jasne.
To brzmi okropnie.
Nie jestem z tego dumny.
Naprawdę? Ani trochę?
Już nie.
Na pewno nie iść z tobą?
To tylko przyjęcie zaręczynowe kumpla. Chciałabym poznać twoją przeszłość.
- Prawie nikogo tam nie znam. - Mnie byś znał.
Przepraszam.
- Co robimy? - O co pytasz?
Najwyraźniej nie chcesz już ze mną być.
Nie wpadaj w paranoję. Napiszę, jak wrócę.
Obiecuję, napiszę do ciebie, jak tylko wyjdę.
Mam wszystko robić za ciebie? Co masz na myśli?
Odchodzę.
Przez ostatni rok byłem sam. Nie wygląda na to,
ale bardzo się starałem wziąć się w garść.
Każdy ma swoje problemy.
Nie mów mi. Masz męża.
- Prawie. - Prawie? Żartowałem.
To była randka w ciemno z prawnikiem o imieniu Mark.
Nienawidzę ich i myślałam, że nienawidzę prawników.
- Jane? Cześć. Jestem Mark. - Cześć.
- Przepraszam za spóźnienie. - W porządku.
Nie wiedziałam, że idziemy w eleganckie miejsce.
Nie, idę prosto z pracy.
- Wyglądasz świetnie. - Dzięki.
- Idziemy? - Jasne.
Świetnie.
- Mama to Kit, tata to Jerome. - Tak.
Noszą identyczne swetry z wełny,
więc czasem trudno ich odróżnić.
Mają też dywan z wełny,
więc czasami trudno odróżnić ich od dywanu.
- Zmyślasz. - Nie.
Kiedyś całą noc gadałem z tatą o milach morskich i drogowych.
Okazało się, że to dywan. A twój brat to Todd.
- Todd. OK. - Tak. Jest naszą dumą i radością.
Wyleciał ze szkoły za narkotyki, których nie znam.
Czasem zastanawiam się, skąd o nich wie. Jest biuletyn dla pojebów?
Myślę, że taki dostaję.
Już nie.
Gotowa?
Tak.
- Oto ona. - Komu sangrii?
- Mamo, dzięki. - To mój specjalny przepis.
- Proszę. - Dziękuję.
Tak. Proszę.
- No dobrze. - Ładnie wygląda.
Owszem.
Jako dziecko byłam w tej okolicy na obozie letnim.
Pamiętam, jak raz byłam naprawdę nawalona,
potknęłam się i wpadłam do wąwozu.
Utknąłem tam na całą noc. Totalny odjazd.
Chłopcy ci nie pomogli?
Nie. Uciekli. Zostawili mnie tam.
To straszne, że ktoś mógł tak postąpić.
Mam nadzieję, że byli ścigani.
Todd jest sarkastyczny. To jedna z jego wielu zalet.
Jane, Mark mówił, że jesteś dziennikarką.
- Gdzie pracujesz? - Jestem freelancerką.
Nie umiałbym tak.
Za duży stres.
Lubię nie wiedzieć, skąd będzie kolejne zlecenie.
Trzyma mnie to w napięciu. No i nikt mnie nie ogranicza.
Przejdę do tego, dlaczego tu jesteśmy.
- Dobrze. - No dobra.
Zaręczyliśmy się.
Byłaś zaręczona?
Bardzo się cieszymy.
- Świetnie. - Ależ niespodzianka.
- Kiedy to było? - Trzy miesiące temu.
Nie sądziłem, że będziesz z facetem takim jak...
Jak on ma na imię?
- Mark. - Mark, właśnie.
Że zaręczysz się z takim facetem.
A z jakim miałabym się zaręczyć?
Nie wiem. Z cynicznym, mrocznym, ponurym facetem z tatuażem na szyi.
Obrażasz mnie, ale wiem, o co ci chodzi.
Co było wyjątkowego w tym nudziarzu?
Chyba miałam dość dramy. Byłam gotowa przyjąć ofertę.
Jaką ofertę?
Za ograniczenie przyjemności i bólu
i ogólnie zobowiązując się do życia w cnocie,
zyskałbym stabilne życie.
- Fajnie. - Kiepsko.
Byliśmy zaręczeni 13 dni.
- Cześć, Todd. - Cześć.
Szukasz Marka? Jest na treningu softballu do 16:30.
Wiem.
Właściwie to przyszedłem do ciebie.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Mogę wejść? - Tak, oczywiście. Wejdź.
To jedyny koktajl, jaki umiem zrobić.
Zasadniczo smakuje jak batonik.
Zakochałem się w tobie. Musiałem ci powiedzieć.
W ciągu dnia zastanawiam się, co robisz.
Cały czas.
Dziękuję. To mi schlebia.
Nie jestem wariatem, za jakiego uważa mnie Mark.
Po prostu nie jestem dobry w zaprzeczaniu.
Jesteś młody. Wyrobisz się.
Mówię poważnie. Nie mogę przestać o tobie myśleć.
Lepiej się postaraj, ponieważ wychodzę za twojego brata.
Jesteś najpiękniejsza na świecie.
A Mark?
To nudziarz.
Nie kochasz go.
Ja to wiem. Ty to wiesz.
Naprawdę?
Idziesz na ugodę. I będziesz tego żałować.
OK, Todd, jesteś studentem.
To zwykłe zauroczenie. Minie ci za miesiąc czy dwa.
Poproś, by ci powiedział,
gdzie masz pieprzyki.
Zapytaj go, czy któryś zapamiętał.
Bo ja owszem.
Lepiej już idź.
Dobry wieczór. Mogę pomóc?
Hej.
Wszystko w porządku?
Muszę ci coś powiedzieć.
No dobrze.
Ale wiedz, że nie musisz mi nic mówić.
Tylko jeśli tego chcesz.
Myślałem, że sensem małżeństwa
jest szczerość, a nie tajemnice.
Ludzie zawsze mają tajemnice. I tak jest dobrze.
Odrobina tajemniczości nie zaszkodzi.
Spałam z twoim bratem.
Spałaś z jego bratem?
Muszę trzymać cię z dala od rodziny.
Ale jestem pod wrażeniem.
Po co coś torpedować, skoro można to zbombardować?
Moja nienawiść do samej siebie osiągnęła nowy poziom.
To dlatego byłam tak stanowcza na weselu.
A nie przez mój urok i wdzięk?
Nie. To mógł być każdy.
Jasne.
MOTEL LEONARDO BRAK WOLNYCH POKOI
Co teraz?
Co zrobić, gdy powiedzieliście sobie wszystko
i nie uciekliście?
Cholera.
Będziesz zła, że nasz pierwszy raz był w tanim motelu?
To lepsze niż szafa.
Chwila.
Żartujesz sobie?
Nie, poważnie. Po prostu zaczekaj.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Jeśli naprawdę mamy to zrobić, muszę ci powiedzieć o kimś jeszcze.
- OK. - Próbowałam to zrobić wcześniej.
Wallace Fielding.
Poznaliśmy się, kiedy kończyłam magisterkę.
Proszę.
Dzień dobry. Profesor Fielding?
Proszę mnie tak nie nazywać.
Mam wrażenie, że muszę wykazać profesjonalizm.
- Jestem Wallace. - Tak, wiem. Cześć.
- Jane. - Miło mi, Jane.
Mnie również.
Timbers at Dawn, ta książka odmieniła moje życie.
- Przyznaję... - Czytałaś?
Wiele razy.
Przepraszam.
Masz sekundę na pogawędkę czy to zły moment?
To idealny moment,
bo nie chcę oceniać teraz tych prac.
- Super. Nie ma za co. - Chętnie pogadam.
Dziękuję bardzo za rozmowę.
Na pewno jesteś bardzo zajęty.
Zajęty, tak. Ale czym?
Wziąłem tę pracę, bo potrzebowałem pensji,
by pisać w spokoju,
ale to tylko wymówka, by w ogóle nie pisać.
Więc co robisz?
- Serio chcesz wiedzieć? - Tak.
Oglądam reality show.
Na przykład ten o poławiaczach krabów z Alaski.
Są naprawdę porywające.
To tu. Tu mieszkam.
Ładnie tu.
Owszem.
Zapomniałem, jak to się robi. Jak co się robi?
Jak mam cię zaprosić.
Zaproponowałbym drinka, ale już nie piję.
Nie pooglądamy akwafort, bo nie jestem artystą.
A ty?
Niestety nie.
Chciałabym wejść.
- Naprawdę? - Tak.
Warunki trochę spartańskie.
Ale muszę być ostrożny.
Internet sprawia, że zdobywanie rzeczy jest zbyt łatwe.
Musisz czasem wychodzić.
Na spotkania autorskie?
Owszem, a potem wracam do domu
i nie chcę wychodzić przez kilka lat.
Chodziłem na spotkania AA,
ale nie mogłem już słuchać, jak ktoś dzieli się uczuciami.
Kontakty z ludźmi sprawiają, że chcę się napić.
Nie sądzisz, że to ważne być w świecie? Próbować nowych rzeczy?
Potrzebuję przerwy,
inaczej nie będę w stanie widzieć niczego wyraźnie.
Nie masz miejsca na żadne nowe doświadczenia?
Mógłbym zrobić jakiś wyjątek.
Wprowadź się do mnie.
Żartujesz, prawda?
Mówię poważnie. Chcę, byś się wprowadziła.
Musisz gdzieś mieszkać.
Nie powinniśmy najpierw umawiać się dłużej niż tydzień?
Nie umawiałem się z nikim od lat. Nigdy nie widziałem w tym sensu.
Albo w to wchodzę, albo nie.
Co o tym sądzisz?
- Dobrze. - Tak?
Tak.
I tyle. Wprowadziłam się.
Za późno, by zawrócić?
Dasz radę.
Profesor Fielding. Jak tam?
- Cześć. - Cześć.
Obiecałem, że pójdziemy na tę imprezę, ale muszę złamać obietnicę.
Chodź. Będzie fajnie. Wszyscy cię lubią.
Kocham tylko ciebie.
Chcę być tam gdzie ty, więc chodźmy do domu.
Nie. Idź beze mnie. Nie byłaś na imprezie od miesięcy.
- Na pewno? - Tak, nic mi nie będzie.
- Popracuję trochę. - OK.
- Będzie dobrze. - Na razie.
- Do zobaczenia. - OK.
Hej.
Co się stało?
Chodź.
Hej.
Pogadamy o tym, co zaszło?
Chyba kiedy byłaś na imprezie,
urządziłem sobie własną imprezę.
Pogubiłam się. Powiedziałeś mi, żebym poszła sama.
- Kazałeś mi iść. - To nie twoja wina.
Mogłam wrócić z tobą.
To właśnie chciałam zrobić.
Wiesz co? Tak sobie myślałem...
Powinniśmy się pobrać.
- Co? - Chciałbym się z tobą ożenić.
- Jeśli chcesz. Chcesz? - Hej.
Na razie skupmy się na tej sprawie, dobrze?
Głupio byłoby nie próbować cię zatrzymać.
- Czyli angielskie wyjście. - Tak.
Na olimpiadzie miałabym szansę na złoto.
Spotkaliście się jeszcze?
Obwiniałam siebie.
Nadal to robię.
Potem długo się z nikim nie umawiałam.
A potem zaręczyłam się z Markiem
i to też spieprzyłam.
Jeśli szukasz ratunku,
to ja ci nie pomogę.
Nie musisz mnie ratować.
Jestem porypana.
Hej.
Nie tylko ty.
Nie musisz mnie pocieszać.
Nie pocieszam cię.
Opowiem ci o Audrey.
Poproszę wódkę z wodą.
Cześć.
Nie uwierzysz, ale miałem ubrać się tak samo.
- Mógłbyś założyć kieckę. - Tak?
Nie wyglądałbym tak pięknie jak ty.
Co cię tu sprowadza?
Mam robić zdjęcia jakiegoś zespołu.
A ciebie? Jestem wokalistką jakiegoś zespołu.
Kurwa. Trochę mnie wystawiłeś.
Może trochę. Spraw, żebym dobrze wyszła.
Gotowi?
Cześć wszystkim.
Dziękujemy za przybycie.
Przed wami stary klasyk.
To musiałeś być ty
Wędrowałam długo I w końcu znalazłam
Kogoś, kto
Może sprawić, że będę prawdziwa
Może sprawić, że będę smutna
I że będę szczęśliwa tylko po to By być smutna
Myśląc o tobie
Mogę przesunąć tę lampę?
Jasne, zrób, jak chcesz.
Na pewno? Nie chcę się wtrącać.
To tylko meble z ulicy.
Możesz ustawić wszystko, jak chcesz.
Chcę się upewnić, że jest dobrze. Oczywiście.
I nie chcę siedzieć wiecznie, czekając na coś.
Jasne. Wiesz co?
Chcę być tym, na co czekasz.
Bo nikt inny nie zapewnił mi emocji
Ze wszystkimi twoimi wadami Wciąż cię kocham
To musiałeś być ty Cudowny ty
To musiałeś być ty
To musiałaś być ty
To musiałeś być ty
Bo nikt inny nie zapewnił mi emocji
Ze wszystkimi twoimi wadami Wciąż cię kocham
To musiałeś być ty
Cudowny ty
To musiałeś być ty
Serce bije ci bardzo szybko.
Wiem.
Jest inaczej.
Owszem.
Cześć.
- Przerwałam ci opowieść. - To niegrzeczne.
- Zaraz wracam. - Jasne.
KOCHAM CIĘ
Kim jest Juliet?
To reszta tej opowieści.
Przepraszam za spóźnienie. To przez pieprzony pociąg.
- W porządku. Twoje klucze. - Jasne.
Zabrałam wszystko.
Szybko poszło.
Co zamierzasz? Dokąd pójdziesz?
Do domu. Wracam do rodziców.
Co? Dlaczego?
Jestem w ciąży, Will.
Rozmawiałam z nimi, pomogą mi.
Chwila. Powiedziałaś im, a mnie nie?
Żartujesz? To ty ze mną zerwałeś.
Potrzebowałem czasu, żeby wszystko sobie poukładać.
- Nie wiedziałem... - Wiem, że nie byłeś gotowy.
I nie jesteś na to gotowy, prawda? Nie mam nic do powiedzenia?
A chcesz coś powiedzieć?
Tak właśnie myślałam.
Juliet to moja córka.
Ile ma lat?
W przyszłym tygodniu kończy pięć lat.
Coś z tym robisz?
Na jej urodziny?
Nie wiem. Nie jestem pewien.
Co robisz? Dlaczego się ubierasz?
Naprawdę muszę wracać do domu.
Jest szósta.
Tak, ale mówiłam, że muszę coś dokończyć.
Przepraszam. Jesteś zła, że mam córkę?
Nie.
Przepraszam. Naprawdę było miło.
Dokąd idziesz?
Wrócę do samochodu. Złapię podwózkę.
Jeśli musisz wracać, odwiozę cię do auta.
Lepiej się pożegnajmy.
Przepraszam. Wytłumaczysz mi to?
Dlaczego tak nagle uciekasz?
- Naprawdę tego chcesz? - Tak.
O co zapytałam, zanim poszliśmy do łóżka?
Czy mam dziewczynę.
Nie, pytałam o ważne relacje, które mogą potem wyjść na jaw.
Raczej chciałabym wiedzieć o dziecku.
Nie sądziłem, że o to ci chodziło.
- To się nie uda. - Jak to?
Dlaczego tak myślisz?
Chodzi o wszystko, co powiedziałeś.
Czym to się różni od tego, co ty mówiłaś?
To wręcz oczywiste, że nie można na ciebie liczyć.
Daj spokój.
Gdy robi się zbyt poważnie, uciekasz.
Uciekłaś od każdego, z kim byłaś!
Bo ciągle zakochuję się w wybrakowanych modelach.
Uciekam, póki mogę.
- Cześć, Will. - Cześć. Co tam? Wstała już?
Tak. Szykuję ją. Poczekaj.
Cześć, tato.
Cześć, kochanie. Jak się masz? Dzień dobry.
Przyjdziesz dzisiaj do mnie?
Czy przyjdę do ciebie? Nie, nie dzisiaj.
Ale przyjdziesz na moje urodziny?
Oczywiście, że tak.
- Nie przegapiłbym tego. - OK.
Impreza będzie malarska.
Malarska? Myślałem...
Mama nic nie wspominała.
- Co będziemy malować? - Żółwia.
Będziemy malować żółwia? Brzmi nieźle. OK.
Może ja namaluję głowę, a ty skorupę?
OK. Kupiłeś mi prezent?
Tak, ale nie mogę ci jeszcze powiedzieć, co to jest.
No proszę.
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Tak.
Kupiłem lalkę Molly, którą chciałaś.
- Sally, nie Molly. - Cholera jasna.
Musisz wrzucić pieniądze do słoika za przekleństwa.
Przepraszam. Nie chciałem.
Przyniosę właściwy prezent. Przepraszam.
W porządku.
Bardzo za tobą tęsknię, skarbie. Naprawdę bardzo.
Jak tam w szkole? Nauczyłaś się czegoś fajnego?
Wiesz, że cały świat był kiedyś pod wodą?
Nie, nie wiedziałem.
- Juliet, śniadanie! - Muszę kończyć.
Dobrze. Zaczekaj.
Możemy szybko powiedzieć to, co zawsze?
Dobrze, tato.
Świetnie.
- Kocham cię... - Kocham cię...
OK. Miłego dnia w szkole. Bardzo za tobą tęsknię.
Ja też. Pa, tatusiu.
Pa, kochanie. Kocham cię.
Długa noc?
Tak.
- Chcesz o tym pogadać? - Nie. Boże, nie.
Nie. Za dużo już powiedziałam.
Możemy się zatrzymać?
Muszę chwilę pomyśleć. Obiecuję, że dam dobry napiwek.
Wszystko gra?
Tak.
Nie jestem wariatką.
Albo nie wiem. Może jestem.
Możemy wrócić tam, skąd mnie zabrałaś?
Muszę coś załatwić.
Właściwie, po namyśle, kolejnym,
możemy jechać za tym samochodem?
A to taka noc była.
Nie masz pojęcia jaka.
Cześć.
Wiesz, że cały świat był kiedyś pod wodą?
- Co? - Tak.
Córka właśnie mi to powiedziała.
Za mało o niej mówię.
Wczoraj zacząłem,
bo próbowałem ci o niej opowiedzieć.
Jest niesamowita. I myślę, że naprawdę byś ją pokochała.
Trochę przypomina mi ciebie.
Śpiewa w wannie na całe gardło
i nie dba, jak brzmi.
Zadaje kreatywne, niesamowite pytania, na przykład
"Z czego zrobione są kwiaty?".
Gdy coś jej opowiadam i nie podoba jej się zakończenie,
wymyśla własne.
Nie ma mnie przy niej, by jej czytać.
Ale w przyszłym tygodniu ma imprezę o tematyce malarstwa.
Będę tam i mocno się postaram.
Będę kimkolwiek ona zechce.
Będę ją kochać całym sercem,
tak jak ona.
Ponieważ na to zasługuje.
Jane, jestem w rozsypce.
I nie mam żadnych odpowiedzi.
I nie oczekuję ich od ciebie.
Ale odkąd się poznaliśmy i zaczęliśmy rozmawiać,
zacząłem myśleć, że może ty i ja moglibyśmy to poukładać.
Razem.
Dziękuję, że mi o tym powiedziałeś.
Ona musi być niesamowita.
Bardzo się bałam przyjść na ten ślub.
Dopóki się nie pojawiłeś i...
Zacząłeś mówić
i chciałam usłyszeć coraz więcej, bo to nie były tylko słowa,
ale też sposób widzenia, myślenia i pamiętania.
Okazało się, że mam wiele do powiedzenia.
Zwykle jestem sama ze wspomnieniami, a z tobą było inaczej. Jakbyś tam był.
Obłęd. Dopiero się poznaliśmy i wiem, że to nas zaskoczyło,
ale nie chcę kończyć naszej rozmowy.
I boję się. Przyznaję to.
Boję się, że znowu zawiodę.
Ale nie jesteśmy beznadziejnymi przypadkami.
Ale nie wiem.
Może musimy skoczyć.
I to z wysoka.
Nie musimy sobie nic obiecywać. Nawet jednego dnia.
Po prostu rozmawiajmy dalej, bo uwielbiam to robić.
Aż nie będziemy mieć nic więcej do powiedzenia.
W porządku.
Opowiedzmy historię.
Napisy: PLINT Tłumaczenie: Karol Turek