Απόδοση διαλόγων:Sparta
ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΥ
Από 'δω, παρακαλώ.
Όχι, ευχαριστώ!
Οι συνηθισμένες καρτ ποστάλ.
- Σταμάτα! - Όχι, τις φτιάχνω μόνος μου.
Ακολουθήστε με!
Από 'δω παρακαλώ.
Καλή τυ...
Ας σταθούμε εδώ.
Ελάτε πιο κοντά.
Σταθείτε γύρω μου.
Ένα μοναδικό έργο μεσαιωνικής καθολικής τέχνης.
Η παράσταση του διαβόλου που αρπάζει τους νεκρούς
ξεπερνά κατά πολύ την τυπική τέχνη της εποχής.
Κοιτάξτε, το πρόσωπο του Σατανά αντανακλά με δύναμη
την πιο βαθιά δαιμονική ηδονή.
Αυτή η απεικόνιση του διαβόλου
γέννησε πλήθος δεισιδαιμονιών.
Οι κάτοικοι της περιοχής ήταν πεπεισμένοι πως μόνο
η δύναμη του διαβόλου διατήρησε την τοιχογραφία.
Ελίζ, θα επιστρέψω σε λίγο.
Λίζα, πού πας;
- Περίμενέ με εκεί. - Έλα γρήγορα πίσω.
Είναι κάπως αυστηρό.
Νομίζω πως αυτό το μαύρο ταιριάζει καλύτερα.
Έτσι μπορεί να φορεθεί σε κάθε περίσταση:
Κηδείες, γάμους,
- σε όλα! - Ναι, βεβαίως...
Συγγνώμη, πόσο κοστίζουν αυτά;
Δεν πωλούνται, ανήκουν στον κύριο.
Καλά...
Έλα, σήκω!
Σου φαίνεται αυτό το μαύρο πολύ βαρύ;
Ορκίζομαι πως ήταν αυτή. Σαν δίδυμή της.
Περίμενε! Πού το έβαλα;
Πού είναι;
Πού το φύλαγα τόσα χρόνια;
Μα πού;
Πού είναι;
Τα πράγματα κρύβονται όταν τα χρειάζεσαι!
Φτυστό αντίγραφο της Έλενας.
Κοίτα!
Ξέρω τι σκέφτεσαι.
Λες μέσα σου:
Γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε αυτήν απόψε αντί της Έλενας;
Θαυμάσια ιδέα.
Τι συνέβη;
Έπαθε κρίση... Καλέστε ασθενοφόρο.
Λίζα!
Λίζα! Θεέ μου, τι έπαθε;
Δεν ξέρω.
- Λίζα, Λίζα! - Κατέρρευσε ξαφνικά.
- Θεέ μου! - Αφήστε με να περάσω.
- Καλέστε γιατρό. - Συγγνώμη.
- Μπορώ να βοηθήσω; - Κατέρρευσε ξαφνικά.
Κάντε πίσω! Αφήστε την να αναπνεύσει!
Δεσποινίς...
Σιγά, δεσποινίς!
Δεσποινίς!
Γρήγορα!
Στο ασθενοφόρο. Κάντε πέρα...
Κρατήστε την γερά! Έτσι!
Σιγά.
Από 'κει, ναι.
Τέλεια...
Πάμε!
Δέστε τους καρπούς της.
Απίστευτο! Ήταν καλά...
Ηρέμησε.
Γρήγορα, μια ένεση!
- Τι λες; - Δύσκολο να πω.
Μην ανησυχείς.
Είναι η γυναίκα από το μαγαζί.
- Καλημέρα, δεσποινίς! - Συγγνώμη, χάθηκα.
Πού είναι η κεντρική πλατεία;
Μείνε εκεί εσύ!
Παρακαλώ; Η πλατεία; Ποια πλατεία;
Μα αυτή με την τοιχογραφία,
όπου ο διάβολος αρπάζει τους νεκρούς.
Εκεί πέρα.
Καλή σας μέρα, δεσποινίς.
Καλημέρα...
Ελένα!
Γιατί με κοιτάς έτσι;
Ήξερες πως θα συναντιόμασταν ξανά!
Όχι!
- Ήξερες πως θα γύριζα. - Όχι!
- Ελένα! - Άφησέ με!
Βοήθεια!
Ο σφυγμός είναι φυσιολογικός.
Τι έχει; Περνούσαμε τόσο όμορφα μαζί.
Τη γνωρίζεις καιρό;
Από αυτήν την εκδρομή.
Ονομάζεται Λίζα Ράινερ.
Αυτή ήταν η τελευταία μας στάση.
Θα επιστρέφαμε πίσω απόψε.
Θα χρειαστεί να φύγετε χωρίς αυτήν.
Δεν το πιστεύω...
Πάρε τα βρόμικα χέρια σου από πάνω μου!
Μη με αγγίζεις!
- Αυτή δεν είναι η φωνή της! - Τι συνέβη;
Τίποτα, μόνο μια γρατζουνιά. Θα κάνουμε εξετάσεις.
Γιατρέ, θα ήθελα να μπω για μια στιγμή.
Εντάξει, αλλά προσέξτε.
Συγγνώμη.
Όχι, όχι.
Ενώσου με την ομάδα σου.
Θα χάσεις το αεροπλάνο.
Δεν μπορώ να την αφήσω έτσι!
Μη στενοχωριέσαι, είναι σε καλά χέρια.
Ο γιατρός είναι φίλος μου, θα την προσέξει καλά.
Ευχαριστώ.
Μη με αγγίζεις!
Άντε φύγε από εδώ, καθίκι!
Πάρε τα βρομοχερά σου! Βρωμάνε, παλιάνθρωπε!
Βρωμάνε λιβάνι!
Τώρα είναι η σειρά της!
Ποια σειρά;
Επιτέλους ένα σώμα!
Ένα ζωντανό σώμα!
Τώρα ήρθε η ώρα του να υποφέρει!
Αυτή θα υποφέρει, όχι εγώ!
Ποια είναι αυτή;
Είναι η σειρά του!
Η σειρά του, η σειρά του!
Ποιανού η σειρά; Για ποιον μιλάς;
Άκου, Λίζα!
Δεν είμαι η Λίζα, βλάκα γουρούνι!
Ποτέ δεν θα γίνω η Λίζα, καργιόλη!
Πάτερ, σας παρακαλώ...
Στο τέλος θα εξαντληθεί.
Πρέπει να της δώσουμε χρόνο να ηρεμήσει.
Ας βγούμε έξω, πάτερ.
Εντάξει.
Σας παρακαλώ, περιμένετέ με.
Περιμένετέ με, μην φύγετε.
Σας παρακαλώ.
Ωραία!
- Τι έγινε; - Δεν ξέρω, κύριε.
- Είσαι οδηγός! - Μάλιστα, κύριε.
- Όχι μηχανικός! - Μην τον κακομεταχειρίζεστε.
Ανοίξτε μου, σας παρακαλώ!
Τι συμβαίνει; Τζώρτζ;
- Θα πάρουμε αυτή τη νεαρή κοπέλα. - Αν μπορούσαμε να ξεκινήσουμε...
Σας ευχαριστώ πολύ.
- Τι έχει; - Χαλασμένος σωλήνας, κύριε.
Πρέπει να αντικατασταθεί.
Πάμε!
- Σταμάτα της βλακείες! - Είναι το αμάξι, κύριε.
Να σταματήσουμε σε αυτήν την τρύπα;
Δεν φταίω εγώ, κύριε.
Ο κινητήρας ανεβάζει θερμοκρασία, δεν πάει άλλο.
Με τα ξένα σου αυτοκίνητα!
Και τι θα κάνουμε; Θα περιμένουμε ανταλλακτικά από το εργοστάσιο;
Σταμάτα, επιτέλους!
Πώς ανοίγει η πόρτα; Τζώρτζ;
- Θα αργήσει πολύ; - Χρειάζεται καινούργιο σωλήνα...
- Μπορείς να το φτιάξεις; - Θα προσπαθήσω.
Έλα, Τζώρτζ.
Καλησπέρα, εγώ...
Συγγνώμη για την ενόχληση, έχουμε πρόβλημα με τον κινητήρα.
Έχει διαρροή ο σωλήνας. Χρειαζόμαστε μηχανικό.
Αν και είναι αργά, θα μπορούσαμε να καλέσουμε συνεργείο;
Λυπάμαι, δεν έχουμε τηλέφωνο.
Δεν το χρησιμοποιούμε.
- Επιστρέψτε... - Ναι, κυρία, ασφαλώς.
Υπάρχει ξενοδοχείο εδώ κοντά;
Όχι, όχι εδώ γύρω. Υπάρχουν αρκετά μοτέλ,
μα αμφιβάλλω αν τα δωμάτιά τους θα σας ταιριάξουν.
Ελένα!
Έρχομαι, κυρία.
Τι φρίκη! Τζώρτζ, πού είσαι;
Μείνετε, σας παρακαλώ.
Μην φύγετε.
Πού βρίσκεται ένα από αυτά τα μοτέλ;
Όχι, μην φύγετε.
Η μητέρα μου δεν συνηθίζει να έχει επισκέπτες.
Ζούμε μόνοι μας.
Περάστε μέσα.
Μαξιμιλιανέ, πού είσαι;
Συγγνώμη...
Δεν θα αργήσω...
Μητέρα...
Πες τους να φύγουν, Μαξιμιλιανέ. Υπάκουσε!
Μα είμαστε πάντα μόνοι!
Είναι μόνο για μια νύχτα... Μητέρα, σε παρακαλώ!
Αυτή...
Δεν ξέρουν πού να πάνε...
Μόνο για μια νύχτα...
Εντάξει, αν επιμένεις.
Ευχαριστώ, μαμά.
Μαξ! Όχι εδώ. Πήγαινέ τους στο εξοχικό.
Από δω.
Προχωρήστε...
Ευθεία μπροστά.
Τέλεια.
Δεν βρήκαμε τίποτε το ασυνήθιστο, απολύτως τίποτε.
Το εγκεφαλογράφημα είναι εντελώς αρνητικό.
Το αποτέλεσμα είναι πανομοιότυπο και στις άλλες εξετάσεις.
Ο κροταφικός λοβός λειτουργεί κανονικά.
Όπως και η επίφυση.
Σωματικώς, είναι απολύτως υγιής.
Το πρόβλημά της είναι μάλλον ψυχιατρικό.
Οι αντιδράσεις της πηγάζουν βαθιά από το ασυνείδητο.
Ξέρω ότι οι γιατροί μισούν τη λέξη,
αλλά το βαθύτερο μέρος του ανθρώπου,
εμείς οι ιερείς το ονομάζουμε ψυχή.
Είμαι βέβαιος πως θα απολαύσετε το εξοχικό.
Εξάλλου, είναι η επιλογή της κόμισσας.
Συναντηθήκαμε ήδη απόψε, σωστά;
Είχατε χαθεί και ζητήσατε οδηγίες.
- Το θυμάστε; - Όχι.
Κάνω θελήματα, συχνά πηγαίνω στην πόλη.
Τίποτα δεν μου ξεφεύγει, με καταλαβαίνετε;
Συγχωρήστε με.
Από εδώ, παρακαλώ.
- Είναι πολύ γλιστερά. - Μην πιέζεις, Λέα.
Πού είναι ο άντρας σου;
- Αν σε ψάχνει; - Έλα, έλα.
Σ’ αγαπώ.
Πρόκειται για υστερία.
Υποφέρει από διασχιστική διαταραχή.
Γίνε πιο σαφής...
Το συνειδητό εγώ αντικαθίσταται.
Στερείται την εξουσία του από εξωτερική οντότητα,
έναν είδος απόκρυφου εισβολέα, αν θέλετε.
Η προσωπικότητα παραμορφώνεται,
αλλάζει, χάνεται, μετατρέπεται σε κάποιον άλλον.
Σαν να διαβάζω κείμενο δαιμονολογίας.
Μακριά από μένα, δεν είμαστε στον Μεσαίωνα.
Η εξωτερική οντότητα μπορεί να προκληθεί επίσης
από βλάβη του νευρώνα, που ξαφνικά χάνει τον έλεγχο.
Δεν απαιτείται πάντοτε εξωτερικός παράγοντας.
Αυτές οι χρόνιες κρίσεις
μπορεί να προκληθούν από τραύμα στον εγκέφαλο.
Μα δεν βρήκαμε τίποτε σε αυτή τη νέα κοπέλα.
Είναι σωματικώς απολύτως υγιής.
Στα δωμάτιά σας!
Κρατήστε σφιχτά!
Συγκρατήστε την!
Το φορείο!
Γρήγορα!
Ηρεμήστε!
Έξω! Έλα, βγες έξω!
Κάντε πέρα!
Αχρείε παλιάνθρωπε!
Δεν θα με χρησιμοποιήσεις στα παιχνιδάκια σου απόψε!
Καταραμένος να ’σαι!
Το δείπνο σερβίρεται!
Καλησπέρα, κύριε Λαγέ... ή κύριε Κουνέλι; Θέλεις ραπανάκι;
Είναι εξαίσια.
Χαίρομαι που δεχθήκατε την πρόσκλησή μας.
- Σας ευχαριστώ πολύ. - Δεν ήταν τίποτα.
- Φτάσαμε πολύ αργά! - Όχι, όχι!
Η μητέρα μου σχεδόν δεν δέχεται κανέναν.
Απλώς φοβήθηκε, τίποτε άλλο.
Ήταν τόσο απροσδόκητο.
- Είναι συναρπαστικό! - Συναρπαστικό;
Θα ’στε εξαντλημένοι από το ταξίδι;
Εξαρτάται από πού ξεκινήσαμε! Δεν ξέρω καν να απαντήσω.
Ποτέ δεν σχεδιάζω εκ των προτέρων.
Πόσο σας ζηλεύω. Ένας νέος ορίζοντας κάθε μέρα.
Ο κόσμος μου, δυστυχώς, περιορίζεται σ’ αυτό το σπίτι.
Μητέρα! Συγχωρέστε με.
Χαίρομαι που είστε εδώ. Ευχαριστώ, μητέρα.
Καλησπέρα.
Λεάντρο.
Θα ήθελα να μου συστήσετε τους καλεσμένους.
Ονομάζομαι Φράνσις Λεάρ.
Η σύζυγός μου, Σόφι, κι εγώ σας ευχαριστούμε για τη φιλοξενία.
Αρκεί, ευχαριστώ. Κόμισσα...
Σας παρουσιάζω τον κύριο και την κυρία Φράνσις Λεάρ.
Να σας συστήσω επίσης τη δεσποινίδα;
Λίζα, Λίζα Ράινερ.
Η δεσποινίς Λίζα Ράινερ.
- Παρακαλώ, καθίστε. - Ευχαριστώ, κόμισσα.
Ο φιλοξενούμενός μας, ο κύριος Λεάρ, μας μίλησε για τα ταξίδια του.
Φαίνεται να κρατά τον κόσμο στα χέρια του.
Πού είναι το τελευταίο πρόσωπο;
Το τελευταίο πρόσωπο;
Μιλάτε για τον οδηγό.
- Θα ’ναι έξω. - Όχι, όχι για τον οδηγό...
Το πέμπτο πρόσωπο που έφτασε απόψε.
Μητέρα, πιστέψτε με...
Μαξιμιλιανέ, αγάπη μου, δεν το ξέχασες κιόλας;
Μητέρα, άκουσέ με, πρέπει να ’σαι κουρασμένη.
Σου είπα πως θα γύριζε!
Μητέρα!
Όχι!
Όχι, όχι!
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς,
Ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά Σου·
ἐλθέτω ἡ βασιλεία Σου, γενηθήτω τὸ θέλημά Σου·
ως εν ουρανώ και επί της γης.
Τον άρτον ημών τον επιούσιον δόσιν ημίν σήμερον…
Νάτος, ο καταραμένος άρτος σας!
Φάτε τον, όπως έτρωγες πόρνες πριν γίνεις παπάς!
Και άφες ημίν τας αμαρτίας ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών.
Και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν.
Φοβάσαι μήπως πειραχτείς;
Αλλά ρύσαι ημάς από του Πονηρού.
Εσύ είσαι ο Πονηρός, εσύ, η Εκκλησία σου και ο Χριστός σου!
Σιωπή!
Αποτρόπαιο τέρας!
Εν ονόματι του Χριστού, του Σωτήρος ημών,
σε διατάζω να σωπάσεις.
Σιωπή!
Εντάξει! Πάρ’ το από πάνω μου! Με καίει! Με καίει!
Βγάλ’ το!
Ποιος είσαι, δαίμονα;
Ποιο είναι τ’ αληθινό σου όνομα;
Ποιος είσαι, εν ονόματι του Παντοδυνάμου Θεού;
Μίλα!
Είμαι ο κώλος του κόσμου.
Το πρωταρχικό κτήνος. Είμαι αίμα, ιδρώτας, σπέρμα
από την αρχή των πάντων.
Βρομιά της κολάσεως, γιατί βασανίζεις τούτο το αθώο κορίτσι;
Ποιος είσαι; Τι είσαι;
Εν ονόματι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, σε προστάζω να μιλήσεις!
Ποιος είσαι;
Ελένα…
Ελένα;
Ποια Ελένα; Ποια είναι η Ελένα;
Μια πόρνη!
Μίλα, εν ονόματι του Χριστού! Ποια είσαι;
Μια πόρνη, σαν αυτήν που πήδαγες κάποτε!
Εν ονόματι του Θεού, Πατρός του Χριστού, ποια είσαι και από πού έρχεσαι;
Από πού έρχεσαι;
Από μακριά.
Μοιχεία!
Αιμομιξία!
Εν ονόματι του Χριστού, σε διατάζω να πεις ποιος είσαι και από πού έρχεσαι!
Από πού έρχεσαι;
Από το μουνί μου, μαλάκα!
Συγγνώμη…
Δεν θα αργήσω. Συνεχίστε χωρίς εμένα.
Πρέπει να…
Λεάντρο… η τούρτα…
Λεάντρο, ίσως οι καλεσμένοι
...να θέλουν τούρτα. Είναι πεντανόστιμη.
Συνεχίστε, θα επιστρέψω αμέσως.
Συγγνώμη.
Σου ’φερα λίγη τούρτα.
Είναι η αγαπημένη σου.
Ξέρεις ότι γύρισε;
Δεν πρέπει να τον δεις.
Θα τον διώξω.
Δεν θα μπει πια ανάμεσά μας.
Προκάλεσε αρκετά βάσανα.
Δεν θα μπει ποτέ μέσα εδώ.
Δεν έχεις τίποτα να πεις;
Δεν κοιμάσαι.
Μπορείς να προσποιείσαι, αν θες.
Αλλά, δεν θα φύγεις ποτέ από αυτό το δωμάτιο.
Μ’ ακούς; Ποτέ! Ποτέ…
Ορίστε λοιπόν. Φεύγετε αμέσως;
Είσαι ειδικός στη μηχανική.
Έτσι κι έτσι…
Ευχαριστώ για…
Να ’σαι καλά! Ευχαριστώ για την ταινία.
Πες τους να ετοιμαστούν, σε λίγο τελειώνω.
Βεβαίως.
Δεν κράτησε πολύ.
Ένα μεγάλο κομμάτι ταινίας, μόνο αυτό.
Δεν είναι πάντα τόσο εύκολο να φτιαχτεί.
Το αυτοκίνητο είναι έτοιμο.
Επιτέλους.
Λίζα, θα φύγουμε μόλις είναι έτοιμο.
Θα χαρώ να σας συνοδεύσω.
Η νεαρή δεσποινίς δεν θα σας συνοδεύσει.
Ο κύριος Μαξιμιλιανέ της ζήτησε να μείνει.
Πλησίασε…
Πλησίασε, δεσποινίς…
Τα μάτια, Λεάντρο, τι χρώμα έχουν;
Αλλάζουν, Κόμισσα, στο φως του κεριού,
είναι γαλάζια.
Είναι τυφλή!
Και τα μαλλιά, Λεάντρο;
Περιέγραψε τα μου.
Πες μου για τα μαλλιά.
Ξανθά, Κόμισσα, με απαλά κύματα.
Χρυσαφένια σαν στάχυα;
Όχι, Κόμισσα, ακόμη πιο ανοιχτά,
σαν φωτοστέφανο, και είναι όμορφα.
Είναι βεβαίως πολύ όμορφη γυναίκα, Κόμισσα.
Δεν υπάκουσες όταν σου είπα να φύγεις!
Τώρα είναι πολύ αργά.
Στον Κάρλο, για πάντα, Ελένα
Σ’ αγαπώ, Κάρλο.
Ανίκανος!
Ο Μαξ ήταν ανίκανος, γι’ αυτό πήδαγα τον Κάρλο!
Ποιος είναι ο Κάρλο; Ποιος είναι ο Μαξ;
Και πες μου ποια είσαι; Απάντησέ μου!
Σου διατάζω να απαντήσεις!
Γιατί κατέχεις την ψυχή αυτής της αθώας κοπέλας;
Πού είναι η Λίζα; Τι της έκανες;
Εν ονόματι του Ιησού Χριστού, εν ονόματι του αρχαγγέλου Γαβριήλ,
εν ονόματι της Αγίας Θηρεσίας! Φίλα τον κώλο μου!
Μίλα! Πες την ιστορία σου!
Κι αν ακόμη οι μνήμες ξυπνήσουν τον πόνο...
Θα τα πω...
Μίλα.
Ξέρεις τι θα πει να πεθαίνει μια γυναίκα για πούτσο;
Ξέρεις πόσο καυλιάρα μπορεί να είναι μια παρθένα;
Ύστερα από τόσα χρόνια, παπά μου!
Παρά τον γάμο μου με τον Μάξ, ήμουν ακόμη παρθένα!
Χάρη στη μάνα του, εκείνη τη σιχαμερή καργιόλα,
ήταν ανίκανος.
Ναι, το ξέρω, είχε ψωλή.
Κι εκείνη την λάτρευε. Το ξέρω, τους κατασκόπευα.
Τον έβλεπα να σπαρταράει και να σφίγγεται.
Με τα γερασμένα κρέατα και τον κώλο που κρεμόταν.
Έτσι πήδηξα τον Κάρλο! Γλέντησα μαζί του!
Έτσι! Έτσι!
Σταμάτα! Σε παρακαλώ!
Εν ονόματι της πανίσχυρης Εκκλησίας,
σε διατάζω να σταματήσεις.
Πού έγινε αυτό, ανίερο πλάσμα;
Εν ονόματι του Χριστού, πες μου πού έγινε αυτό!
Πού; Πού;
Μη μου ζαλίζεις τ’ αρχίδια, παπά!
Ξέρω τι σκέφτεσαι.
Κι αν ακόμη σου πω, δεν θα μπορέσεις να κάνεις τίποτε.
Ήδη έφθασε...
κι όλα θα ξαναρχίσουν.
Δεν θα μπορέσεις να το σταματήσεις, παπά.
Τζώρτζ!
Πού είσαι;
Τζώρτζ;
Πού πήγε;
- Τι συμβαίνει; - Ο Τζώρτζ...
Πού ήσουν; Τον βρήκες;
Όχι, προφανώς...
Συγκινητικό το πόσο ανησυχείς για τον σοφέρ μας...
Πού πας;
Αν αυτός είναι ο τρόπος σου να επιβληθείς, δεν με εντυπωσιάζει.
Καργιόλα!
Άφησέ με!
Ανέβα.
Φρανκ, δεν θα έρθω μαζί σου.
Θα μείνω ώσπου να ταφεί ο Τζώρτζ.
Μπες στο αυτοκίνητο.
Θα τα καταφέρουμε χωρίς οδηγό.
Νομίζεις πως το άγιο νερό σου μπορεί να ξεπλύνει το αίμα;
Όχι!
Το Σώμα του Χριστού επιδείνωσε την φρίκη του εγκλήματος!
Καμιά ευλογία, καμιά προσευχή δεν αγγίζει αυτό το σπίτι.
Είναι καταραμένοι αιωνίως!
Συγγνώμη.
Ελένα, τι συμβαίνει;
Όχι, περίμενε, γύρνα πίσω!
Ελένα!
Λίγο νερό...
Μάικλ...
Άννα!
Μάικλ...
Άννα, Άννα!
Μάικλ...
Μάικλ... βοήθεια!
Βοήθεια!
Μάικλ...
- Άννα... - Ναι, αγάπη μου;
Πλησίασε...
Όχι... όχι...
Κοίταξέ με, Μάικλ.
Εγώ είμαι.
Η Άννα.
Η γλυκιά σου Άννα, θυμάσαι;
Αγάπη μου...
Γύρισα.
Μπορούμε να αρχίσουμε ξανά.
Σ’ αγαπώ τόσο πολύ. Πάντα σ’ αγάπησα.
Όχι!
Όχι...
Δεν είναι αλήθεια!
Δεν είναι δυνατόν.
Κύριε, ελέησόν με. Κύριε, βοήθησέ με.
Είναι αδύνατον.
Είναι δυνατόν, αγάπη μου.
Μη φοβάσαι.
Άφησε τον εαυτό σου. Είσαι άντρας πάνω απ’ όλα.
Μη ντρέπεσαι.
Κάνε έρωτα μαζί μου.
Πάρε με.
Δεν θα χωρίσουμε ποτέ ξανά.
Όχι!
Όχι! Σταμάτα! Σταμάτα!
Μακριά μου! Φύγε!
Γιατί με απορρίπτεις;
Γιατί αρνείσαι τον εαυτό σου;
Σ’ άρεσε να τελειώνεις μέσα μου.
Δεν ήταν αμαρτία πριν...
Έλα, κάνε έρωτα ξανά μαζί μου!
Σου προσφέρομαι. Έλα, πάρε με!
Σώπα, Σατανά!
Αυτά δεν είναι λόγια της Άννας! Δεν είναι εκείνη που μιλά!
Η Άννα μου ήταν αγνή.
Νομίζεις ότι είσαι άγιος; Ε, όχι!
Είσαι άντρας. Και τι άντρας!
Θυμάσαι πώς ανάβαμε μαζί,
τα σώματά μας ενωμένα;
Δεν είναι η Άννα που μιλά.
Είσαι ο διάβολος! Μα δε θ’ αποκτήσεις την ψυχή μου.
Θυμήσου, Μάικλ.
Σου θυμίζει. Κάνε μου έρωτα.
Κάνε έρωτα μαζί μου, Μάικλ, βοήθησέ με.
Βοήθησέ με, Μάικλ, σε ικετεύω!
Λίγο έλειψε να λυγίσεις;
Είσαι το ίδιο ένοχος και μετανιωμένος όπως όλοι.
Νόμιζες πως θα βρεις ανακούφιση μπαίνοντας στην Εκκλησία.
Ε, όχι, παπά, όχι, όχι!
Ο μόνος τρόπος να το διώξεις,
είναι να δεχθείς την αγάπη,
τον θάνατο και την αμαρτία, παπά!
Εδώ είναι που συμβαίνει!
Μοιχεία! Αιμομιξία!
Φόνος!
Και αγάπη, πάτερ, αγάπη!
Και οι νεκροί!
Τόσο πολύ υπέφερες.
Τελείωσε, αγάπη μου, ήρθα για σένα.
Όλα τελείωσαν.
Ελένα!
Όχι!
Βοήθεια! Βοήθεια!
Βοήθεια!
Όχι! Όχι!
Γρήγορα, Λεάντρο! Ναι, Κοντέσα.
Η τελετή πρόκειται να αρχίσει.
Η τελετή θα αρχίσει.
Η τελετή ακόμη πρόκειται να αρχίσει.
Γρήγορα, Λεάντρο!
Πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις!
Συγχωρήστε με.
Κοίτα αυτό το πρόσωπο!
Φτιάχτηκε σήμερα το πρωί και είναι ήδη σπασμένο.
Αυτή η συνθετική κόλλα φταίει.
Αυτό θα ’ναι.
Χωρίς κόλλα, χωρίς σκασμένο κεφάλι!
Δεν μπορούμε να σταματήσουμε την κηδεία.
Η τελετή πρέπει να συνεχιστεί.
Η Κοντέσα περιμένει.
Περιμένει
να θάψει τον νεκρό.
Η φτωχή κοντέσα δεν είναι και τόσο κακή.
Ήθελε να τον ξεφορτωθεί.
Αυτός ο άντρας δεν είναι καλό ενθύμιο.
Ένας άντρας...
που χάνει τα λογικά του...
Καθόλου άσχημο...
Ένας άντρας που χάνει τα λογικά του.
Ο σύζυγός της...
Ο σύζυγός της να χάνει τα λογικά του
για μια γυναίκα...
Ντροπή σου!
Η Κοντέσα θέλει το σώμα του φτιαγμένο.
Το θέλει σε καλή κατάσταση
για την ταφή.
Έθιμο είναι, λέει. Παραπάνω δουλειά, λέω!
Όλα αυτά τα έθιμα!
Άμα είχα κι εγώ κανένα!
Μα τι αξίζει το έθιμο για έναν σαν κι εμένα;
Δουλειά κι εξάντληση, αυτό είναι η κληρονομιά μου.
Σπάνε, σκάνε, ραγίζουν, κομματιάζονται!
Κι εγώ μαζεύω τα κομμάτια αυτού του εθίμου.
Έχω άλλη κούκλα να φτιάξω.
Τι τύχη!
Μοιάζεις ακριβώς μ’ αυτόν.
Γιατί αύριο δε θα ’σαι εδώ, αυτό είναι σίγουρο.
Πενήντα χρονών, παπά.
Κάθε βράδυ για πενήντα χρόνια έζησα την κόλαση.
Τι λες; Τι έκανες στην ψυχή της; Πού είναι η Λίζα;
Φόνος και μοιχεία! Ένα διαβολικό παιχνίδι
παιγμένο από τον διάβολο.
Πενήντα χρόνια αυτό το παιχνίδι. Χωρίς ανάπαυση.
Ζω σε ατελείωτη κόλαση.
Πού πήγε;
Τι πρέπει να συμβεί; Πού είναι; Πού;
Σιγά...
Πάντα μαλακά.
Φανταστικό!
Φταις εσύ.
Τι φριχτές πράξεις!
Καπνός χωρίς φωτιά δεν υπάρχει...
Αυτό είναι το πρόσωπο που προκάλεσε τόσους θανάτους...
Μια σύγχρονη Ελένα.
Κλεοπάτρα.
Η Ωραία Κοιμωμένη.
Κι εγώ, ο Πρίγκιπας.
Δεν έπιασε.
Η Ωραία Κοιμωμένη ξυπνάει.
Πώς νιώθεις;
Κοιμήθηκες καλά;
23...
Δεν είναι αλήθεια...
Είναι αδύνατο...
Πρόσεχε, μην αγγίζεις, η κόλλα δεν έχει στεγνώσει.
Και εκεί...
Δεν μπορεί να είναι αυτός, μου μίλησε.
Δεν είναι λόγος να λιποθυμήσεις.
Μπορεί όντως να σου μίλησε.
Είναι ο Σενιόρ Κάρλο.
Ο άντρας της κόμισσας.
Ο πεθερός του Μαξιμιλιανού.
Γιατί δεν το είδες; Ήταν εκεί.
Όχι, δεν είναι δυνατόν, ξέρω ότι είναι νεκρός.
Τον είδα στο φέρετρο στην εκκλησία.
Στην εκκλησία;
Όχι, όχι.
Ήταν μια κούκλα στο φέρετρο.
Ήταν μια μηχανή για την τελετή της κηδείας.
Έριξα την κούκλα και έσπασε.
Μην πεις τίποτα στην κόμισσα. Το έφτιαξα.
Δεν φαίνεται.
Άρα ο Κάρλο είναι ζωντανός;
Όχι.
Ο Σενιόρ Κάρλο είναι νεκρός.
Μαξ!
Λεάντρο!
- Ναι, κόμισσα. - Φώναξε το όνομα του γιου μου.
Γρήγορα Λεάντρο, δεν πρέπει να χάσουμε χρόνο.
- Μοιάζει πραγματικά μαζί της; - Ναι, κόμισσα.
Είναι ίδια η Έλενα.
Μαξιμιλιανέ!
Η μητέρα σου... θέλει να με βλάψει.
Φεύγουμε. Και οι δύο.
Θα σε βοηθήσω να φύγεις.
Θα ξεκινήσουμε μια νέα ζωή μαζί.
Η μητέρα μου τρελάθηκε από ζήλια.
Δεν θέλω να λιμνάσω σε αυτόν τον εφιάλτη για πάντα.
Βοήθησέ με... Βοήθησέ με να φύγω...
Έλα, Λεάντρο! Πρέπει να την βρούμε.
Την ψάχνεις, Λεάντρο;
Απάντησέ μου!
Πρέπει να τη βρούμε πριν πεθάνει ο Μαξιμιλιανός.
Λεάντρο!
Είσαι τόσο όμορφη.
Δεν πίστευα ότι μπορούσε να υπάρχει τέτοια όμορφη γυναίκα.
Είσαι πολύ πιο όμορφη από την Έλενα.
Έλενα;
Έλα.
- Έλα. - Πού είμαστε;
Όχι, δεν θέλω να σκέφτομαι εκείνη.
Μου φέρνει τόσο λυπημένες αναμνήσεις.
Την αγάπησα βαθιά, αλλά με πρόδωσε.
- Έλα, θα σου την παρουσιάσω. - Μαξιμιλιανέ, εγώ...
Μην ανησυχείς. Έλα, μην φοβάσαι.
Έλα, αγάπη μου.
Αυτή είναι η Έλενα.
Όχι, όχι αυτή, Λίζα.
Όχι, Λίζα.
Όχι, αγάπη μου, μην αντιδράς έτσι.
Θα μπορούσε να με βοηθήσει. Της το ζήτησα.
Αλλά δεν ήθελε.
Δεν ήθελε να το κάνει.
Είναι αλήθεια.
Δεν ήθελε.
Κράτα!
Συγχώρεσέ με, αγάπη μου.
Μοναδική μου αγάπη.
Θα μείνουμε μαζί για πάντα.
Εσύ κι εγώ.
Για πάντα.
Με σένα θα είναι διαφορετικά.
Το ξέρω.
Φύγε!
Δεν μπορώ να είμαι δίπλα σου!
Γιατί δεν με αφήνεις;
Για ποιο λόγο;
Μισώ αυτή τη μυρωδιά του θανάτου!
Δεν θέλουμε τα κηδευτικά σου στολίδια!
Είναι γάμος!
Καταλαβαίνεις; Ένας γάμος!
Τι αλλάζει;
Είναι δικό μου λάθος.
- Έπρεπε να σε σταματήσω. - Όχι.
- Δεν έπρεπε να τη γνωρίσεις. - Σώπα!
Μετά από ό, τι έκανες στην Έλενα.
Μετά από ό, τι έκανα στην Έλενα;
- Μαξιμιλιανέ, σε παρακαλώ. - Και μετά από ό, τι μου έκανε αυτή;
- Έφυγε με τον άντρα σου! - Μαξιμιλιανέ, στο απαγορεύω!
Ο άντρας σου!
Αλλά ο Κάρλο δεν ήξερε γιατί δεν τον ακολούθησε.
Εκδικήθηκα τον εαυτό μου και ταυτόχρονα και εσένα.
Όχι, δεν είναι τόσο απλό όσο νομίζεις, Μαξιμιλιανέ.
Τώρα θα εξετάσουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους.
Γιατί έκανες όλα αυτά, παιδί μου; Για ποιο λόγο;
Είχαν σκοπό να πάρουν τη Λίζα μου.
Θα ήταν καλύτερα για όλους μας.
Αυτός ο ανόητος οδηγός!
Έπρεπε να τους σταματήσω!
Αυτή η κοπέλα σημαίνει το τέλος μας όλων.
- Πρέπει να την ξεφορτωθείς. - Όχι! Όχι!
Αν σβήσουμε όλα τα ίχνη από όσα συνέβησαν,
έχουμε ακόμα μια ευκαιρία.
Αλλιώς, θα σε πάρουν μακριά.
Και θα καταδικαστείς, γιε μου.
Δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι.
Δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω στην εκκλησία της νεκρώσιμης τελετής σου.
- Με πνίγει! - Μαξιμιλιανέ!
Θέλω να ζήσω!
Θέλω να είμαι ελεύθερος!
Θέλω να δω ανθρώπους!
Σε καταλαβαίνω, φτωχό μου παιδί.
Μην με φωνάζεις έτσι!
Είμαι η μητέρα σου.
Κανείς δεν σε καταλαβαίνει όπως εγώ, κανείς δεν σε προστατεύει όπως εγώ.
Άκουσέ με...
Θα σωθείς μόνο αν η Λίζα εξαφανιστεί.
- Λίζα! - Άκουσέ με, παιδί μου!
Λίζα...
Φύγε!
Πήγαινε έξω!
Μην μιλάς έτσι στη μητέρα σου.
Είσαι πολύ σκληρή μαζί μου σήμερα.
Αλλά σε συγχωρώ. Ξέρω ότι δεν το εννοείς.
Δεν είναι έτσι, αγαπημένη μου;
Πες μου ότι με αγαπάς.
Λεάντρο!
Πού είσαι;
Λεάντρο, απάντησέ μου!
Λεάντρο!
Όχι, μητέρα!
Όχι, σε παρακαλώ!
Μητέρα, σε παρακαλώ!
Ποτέ δεν μένουν ήσυχοι.
Γλίστρησε...
Μια μαριονέτα!
Μια ανήμπορη μικρή μαριονέτα.
Πού συνέβη αυτό; Ή;
Πού; Πού;
Ή...
Ή;
Ξέρεις το μέρος.
Δεν είναι μακριά από εδώ.
Έχεις διασχίσει τον κήπο εκατό φορές,
σκυφτός πάνω από το βιβλίο σου.
Έχεις πλησιάσει αυτές τις σκληρές Σφίγγες.
Δεν υποψιάστηκες ποτέ ότι κόλαση βασίλευε σε αυτό το σπίτι.
Κάθε νύχτα μέσα σε αυτούς τους τοίχους,
ήμασταν μαριονέτες
στα χέρια του διαβόλου.
Κύριε, βοήθησέ με.
Δική μου η ενοχή.
Συγχώρεσέ με, Κύριε, και βοήθησέ με σε αυτόν τον αγώνα.
Δώσε μου τη δύναμη να ελευθερώσω αυτή την αθώα
από το δαίμονα που την κατέχει.
Σε ικετεύω, Κύριε.
Δική μου η ενοχή.
Συγχώρεσε τις αμαρτίες μου, Κύριε, και βοήθησέ με.
Κύριε! Βοήθησέ με! Βοήθησέ με!
Φεύγει. Άλλη μια χαμένη.
Τι θα γινόταν αν άλλαζα τα ρούχα μου; Μερικές φορές λειτουργεί.
Τι θα γινόταν αν την έβαζα στο φόρεμα που είχε όταν έφυγε με τον Κάρλο;
Φοβάμαι ότι είναι πολύ αργά, πολύ πολύ αργά.
Κύριε!
Σατανά!
Φύγε από εδώ, Σατανά!
Στο όνομα του Αρχαγγέλου Γαβριήλ, σε διατάζω να φύγεις, Σατανά!
Επέστρεψε στα βάθη της Αβύσσου!
Εξαφανιστείτε, δαίμονες!
Στο όνομα του Χριστού! Στο όνομα της Εκκλησίας!
Απαλλάξτε αυτό το σπίτι από την κατάρα σας!
Σας εξορκίζω από αυτή την κατοικία!
Εσένα και τους κακούς απογόνους σου!
Σας εξορκίζω από αυτό το σπίτι για πάντα!
Εξαφανιστείτε!
Σας εξορκίζω από αυτό το σπίτι για πάντα!
Απόδοση διαλόγων:Sparta