Historia Lisey
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI STEPHENA KINGA
KWIAT KWITNIE DLA WŁASNEJ RADOŚCI.
Zabrał ją?
Nie. Ona zabrała jego.
Ale na jak długo? Kiedy wróci?
Może nie wróci. Wiesz o tym.
Nic nie wiem, więc mnie nie strasz.
Już się boisz.
Możemy tylko czekać.
- Wolałam, jak byłaś w katatonii. Serio. - Ale mi dosrałaś.
Dobra. Włączam światła. W porządku?
Nie!
Lisey?
Tędy.
Chodź.
Patrz na mnie!
Co ty mi zrobiłaś?
Co ty mi zrobiłaś, suko?
Jestem synem Scotta Landona.
Jestem prorokiem.
Jestem latarnią.
Prześlij mnie, Scotty.
- Lisey, skarbie. - Hej.
- O Boże. - Boże, tak bardzo się bałyśmy.
- Jesteś cała? - Tak. A jego już nie ma.
- Na pewno? - Tak.
To dobrze.
Skłamałaś w sprawie broni.
Tak. Chcesz to teraz roztrząsać?
Nie.
Dobra. Nigdy was tu nie było. Rozumiecie?
Tak.
Scott cię wspierał i cały czas prowadził, prawda?
Tak.
Och, Dan.
Tak mi przykro.
Policja, funkcjonariusz Rory Hall.
Mówi Lisa Landon.
Stało się coś strasznego.
Nic pani nie jest?
Nie. Wyszłam sprawdzić szkody spowodowane przez burzę i…
Musi pan tu natychmiast przyjechać.
Oczywiście.
Dobrze, dziękuję.
- Już jedziemy. - Dobrze.
ZABÓJCA FUNKCJONARIUSZA DANIELA BECKMANA NADAL NA WOLNOŚCI
Lisey. Można na słówko?
Pewnie.
Zobaczymy się w knajpce? Chcesz ciasto?
Z jagodami?
- Pierwszy raz przed ławą przysięgłych? - Tak.
Było strasznie?
Niezbyt. Chcieli tylko wiedzieć, jak znalazłam funkcjonariusza Beckmana.
Sprawdzałaś, co zniszczyła burza.
Właśnie. Mogę w czymś jeszcze pomóc?
Nigdy nie spytałaś.
O co?
O Jima Dooleya.
No tak. Znaleźli go?
Nie. Tylko auto, którym jeździł.
Ale po nim ślad zaginął.
Może kiedy zabił Dana, przestraszył się i uciekł.
Na pieszo? Tak myślisz?
Chodzi ci o coś konkretnego?
No…
Dan Beckman był dobrym policjantem i dobrym kolegą.
Dooley zastrzelił go jak psa.
Gdyby coś mu się stało,
raczej bym nie rozpaczał.
A ty, Lisey?
Na pewno nie.
Może nie żyje.
Może.
Jeśli tak, pewnie ktoś w końcu znajdzie ciało.
Nie sądzę.
Nie?
Takie mam przeczucie.
Jest coś, czegoś mi nie mówisz?
Tak.
Idź na ciasto.
Smacznego.
Baw się dobrze z siostrami.
Dzięki.
Poluję na bafa.
Żałoba to łowy na bafa.
Rozwiąż wszystkie zagadki…
SKARBIEMÓJ!
…znajdź wszystkie tropy,
a dostaniesz nagrodę.
Pamiętam jedną rzecz.
SKARBIEMÓJ TRUSIA CI POMOŻE. BAF!
Coś, co powiedział Scott.
Coś o historii. Powiedział, że to historia Lisey.
SPOCZYWAJ W POKOJU
Moją nagrodą jest nauczyć się, jak żyć samotnie.
UNIWERSYTET MAINE
Już wszystko. Chce pani jeszcze zerknąć?
Nie, ufam wam. Na pewno dobrze sobie poradziliście.
WCZESNE LATA! WYDANE RĘKOPISY
Jego dokumenty będą bezpieczne w bibliotece Fogler.
Na pewno.
Przeczytałam wszystkie książki pani męża.
Relikwie pięć razy. Pomogły mi przetrwać trudny okres w życiu.
Bardzo mi przykro z powodu pani straty.
Dziękuję.
Musisz mi opowiedzieć o zawiniętych.
Nie są w katatonii, prawda? Ani w śpiączce.
Nie pochłonęło ich zło i nie odeszli.
Są martwi.
Większość idzie dalej.
Ale niektórzy zostają.
Wytrzymują, choćby trochę.
Wiem.
Rozumiem. Już dobrze.
Mówi Darla. Zostaw wiadomość.
Hej, siostro.
Zostawiam wiadomość,
bo wiem, że na czas jogi zawsze wyłączasz telefon.
W każdym razie muszę wyjechać.
Może Amanda już ci mówiła. Nie wiem.
Ale wrócę. To znaczy mam taką nadzieję.
Ale jeśli coś się stanie z Amandą,
doprowadź ją do porządku, dobrze?
Wiem, że to zrobisz. Mogę na ciebie liczyć.
Nie chcę cię martwić. Może już zmartwiłam. Przepraszam.
Kocham cię.
Kocham was obie.
RELIKWIE
Powiedział, że to historia Lisey.
Ale nigdy nie zadedykował ci książki, prawda?
Wszystkie były dla mnie.
BAF! KONIEC.
HISTORIA LISEY
Dawno temu, Lisey…
na odludnej farmie w Pensylwanii mieszkało dwóch braci.
Pewnej jesieni starszego brata pochłonęło zło,
co znaczy, że ogarnął go morderczy szał.
Ojciec musiał więc go zabić.
Młodszy brat pochował go na zaczarowanym wzgórzu.
Życie na odludnej farmie toczyło się dalej.
Ale w listopadzie…
Gdzie moja kanapka?
Już niosę, tatusiu.
Ale co to było za życie dla pozostałej dwójki?
Ameryka schodzi na psy, bracia i siostry.
Cały świat schodzi na psy. Widać to wszędzie.
Złoty cielec i dźwięk pogańskiego fletu.
Gdzie moja cholerna kanapka?
Przysięgam, że jeśli mi jej nie przyniesiesz…
…jak wrócić do domu? Jezu!
Jezu!
Ale droga do nieba jest jedna.
Ja jestem drogą, prawdą i światłem!
Jest droga naprzód, ale musicie się wyrzec.
Wyrzec się hazardu.
Jest na niej pleśń. Widzisz?
No tak. Mogę iść do Muliego po świeży bochenek.
W puszce są pieniądze.
Ty ją zjedz.
Tatusiu.
Co „tatusiu”? Masz ją zjeść.
To tylko trochę pleśni.
Mówiłem, że masz ją zjeść!
Przeżuj to. Nie! Ani mi się waż. A teraz to połknij.
Jeśli to wyrzygasz, znowu każę ci zjeść.
Połknij to.
Nie tylko wasze ręce, ale całe wasze ciało.
Krzyczycie: „Puść mnie!”.
Dobrze.
A teraz się stąd wynoś. Nie…
Słyszysz to?
Nie wkurwiaj mnie. Wiem, że słyszysz.
Tak, tatusiu.
- Słyszysz? - Tak, tatusiu.
- Wiesz, kto to jest? - Nie.
To Paul.
- Nie, to tylko szczury albo wiatr. - Tak, to on.
To nie jest pieprzony szczur ani wiatr. Nie okłamuj mnie. To Paul.
Miałeś go pochować.
Pochowałeś go?
Tak.
- Głęboko? - Tak.
Dobrze. W porządku.
Spierdalaj stąd.
- Usłyszę „alleluja”? - Alleluja!
- Usłyszę „amen”? - Amen!
Usłyszę „alleluja”?
Wrócisz niedługo do pracy?
A co, książkę piszesz?
Nie.
Nie wrócę do pracy. Nigdy. Jasne?
To twoja sprawa. Idę do sklepu.
Scooter.
Chodź tu, synku.
Pamiętasz, kiedy zeskoczyłeś ze stodoły?
Byłeś wtedy odważny, synu.
- Tak, tatusiu. - Musisz być odważny.
Bo cokolwiek to jest, wiatr, szczur,
duch czy… Paul,
nie pozwolę im więcej cię krzywdzić.
Ja nie będę więcej cię krzywdzić, dobrze?
Tak.
Ale musisz być odważny.
Będę.
To twój czas.
Wiem, tatusiu.
Daj mi już spokój.
Skurwiele!
To się ciągnęło jeszcze przed tydzień czy dwa.
A potem pewnego ranka, około dziewiątej…
ZAKŁADY METALOWE
Tatusiu, co to?
Pieprzony samochód, a jak myślisz?
Ja myślę, że mam przejebane. To koniec. Wszystko wiedzą.
Przyjechali po mnie. O to chodzi.
To jebany Frank.
Zawsze wtyka nos w nie swoje sprawy.
- Co on tu robi? - Nie zabijaj go.
Chodź tu.
Mam go nie zabijać? Lubisz czytać te cholerne książki? Co?
Lubisz? To lepiej wymyśl dobrą historyjkę.
Pozbędę się go.
Zrób to.
Dzień dobry. Jesteś chyba synem Sparky’ego?
Tak, proszę pana.
Jestem Frank Halsey z zakładu. Szef działu kadr.
Miło pana poznać. Jestem Scott.
Brakuje nam twojego taty.
Jego praktykant nie umie nawet wymienić żarówki
bez instrukcji.
Nie dzwonił z Filadelfii?
Nie, w ogóle.
Martwi się o swoją siostrę.
Ma tę chorobę, która zabiła tego słynnego zawodnika z Yankees.
Wie pan, Lou Gehriga.
Ma tę chorobę?
Ale szkoda. Nawet nie wiedziałem, że ma siostrę.
Kto opiekuje się tobą i twoim bratem?
Pani Cole, nasza sąsiadka.
Przychodzi codziennie.
Poza tym Paul umie przyrządzić pieczeń na cztery różne sposoby.
Aż cztery?
Musi nauczyć moją żonę.
Jak myślisz, kiedy Sparky wróci?
Nie wiem.
Ona już nie może chodzić.
I oddycha o tak.
O kurczę.
Nie słyszałem o niczym gorszym.
Tak.
Kiedy się odezwie, powiedz mu, żeby do mnie zadzwonił.
Dobrze, proszę pana.
- Tak zrobię. - Ustalimy jakiś plan.
Zakład nie może stracić takiego dobrego elektryka jak Al Landon.
Zanim sobie pójdę…
Proszę. Weź to.
To dla ciebie.
A to dla twojego brata.
Nagle stało się coś dziwnego.
Chciałem, żeby tatuś go zabił.
Dziękuję.
Nie ma za co. Poproś go tylko, żeby do mnie zadzwonił.
- Dobrze? - Tak, proszę pana.
W porządku.
Słuchaj, jestem z ciebie bardzo dumny.
Ale to koniec, Scoot. Już po mnie. Po nim przyjadą inni.
Jeden z nas umrze na tej farmie, Scoot.
Obaj o tym wiemy.
Który z nas to będzie? Ja czy ty?
Nie wiem, tatusiu.
Zrobiłem ci łowy na bafa.
Tak jak Paul.
Znajdź trop, a dostaniesz nagrodę. Zobaczmy, co nią będzie.
MUSIMY PIĆ, JEŚLI MAMY ZACHOWAĆ ZDROWIE
Niektóre tropy wziął z najlepszych łowów Paula.
A teraz spierdalaj.
Nie można zabić ducha, wiesz?
Nie można zabić ducha.
OSTATNI TROP W SALONIE ODBIERZ NAGRODĘ
Przepraszam, Scotty.
Bardzo cię przepraszam.
O Boże.
ZABIJ MNIE I ZŁÓŻ Z PAULEM PROSZĘ SCOTT
Próbowałem go zabrać.
Tak jak zabrałem Paula. Tego właśnie chciał.
Wiele razy próbowałem, ale nie mogłem.
Nazajutrz poszedłem do sklepu Muliego i powiedziałem,
że tatuś zabrał mojego starszego brata i chyba mnie zostawili.
Mulie zabrał mnie do szeryfa hrabstwa, a ten do opieki społecznej.
Myślałem, że będą pytać i go znajdą, ale tak się nie stało.
Tylko ty mnie znałaś, skarbiemój.
Tylko ty dałaś mi światło i znałaś mój mrok.
Teraz znasz ostatnią część historii.
Opowiedziałem ją i to mnie wyzwoliło.
Byłaś kotwicą, która trzymała mnie w tym, naszym świecie, bardzo długo.
Zawsze mnie ratowałaś, Lisey.
Dlatego zostawiłem ci łowy na bafa, żebyś mogła uratować Amandę,
i na wypadek, gdyby inny kosmiczny kowboj, taki jak Cole, po ciebie przyszedł.
Ale głównie dlatego, żebyś mogła pamiętać i żyć dalej.
- To twoja prawdziwa nagroda. - „To twoja prawdziwa nagroda”.
Skoro masz mnie już całego, wiem, że możesz.
Całuję.
Co najmniej tysiąc razy.
Lisey…
kocham cię.
Ja też cię kocham, Scott.
Ja też cię kocham.
Muszę ostatni raz go zobaczyć.
O Boże.
Zatrzymaj to.
Scott.
Skarbie.
Skarbiemój.
Za zamkniętymi drzwiami jesteśmy jednością.
Tylko ty i ja, Lisey.
Kocham cię.
Jak myślisz, skarbiemój?
Pobierzemy się?
Skarbmój myśli, że to niezły plan.
Możecie się pocałować.
Historie to wszystko, co miałem.
A teraz mam ciebie.
Jesteś każdą historią.
Jesteś moim sercem, mała.
To nasz czas.
Twój i mój.
Możemy stworzyć własny świat.
Lisey.
Kocham cię.
Chłopcy i złoto!
Chłopcy i złoto! Piraci i złoto!
Chłopcy i złoto!
- Chodźcie. - Dobra Mama!
Dandy Dave!
Zbudowaliśmy wam to w garażu. Podoba się?
Tak!
To Malwa!
MALWA
- Moje żeglarki. - Dzięki!
- Kochamy cię. - Dziękujemy!
To Malwa!
Nie wierzę!
Amanda! Lisey! Patrzcie na mnie.
Uwaga. Tam jest chyba potwór morski.
Piraci i złoto!
Uwielbiam Malwę, tatusiu!
- Znalazłyście dużo złota? - Całą skrzynię skarbów.
Był tam morski potwór, ale razem go pokonałyśmy.
- Zdrowie Malwy. - Zdrowie.
Zdrowie.
Co wy tu robicie?
Jesteśmy tu cały dzień. Wszystko gra?
Tak. Wszystko gra.
Scott wciąż tam jest?
Nie, już odszedł.
Ale ja zostałam.
Pójdziemy coś zjeść?
- Jasne. - Może kolację u Debbie?
- Znowu? - Czemu nie?
Dobra.
- Zaraz przyjdę. - Dobrze.
Nic mi nie będzie.
Napisy: Marzena Falkowska