(อิงจากนวนิยายของสตีเฟน คิง)
(โรงละครคอลอนเนด สก็อตต์ แลนดอน)
(สก็อตต์ แลนดอน)
สก็อตต์ คุณยอดมาก
ผมออกมาเจอคุณโดยเฉพาะเลย
วันนี้ดีที่สุดในชีวิตผม
เหมือนกับในเรื่อง Relics เป๊ะ ผมทำมาให้คุณ
มันคือไม้กายสิทธิ์
ขอบคุณ
ผมไม่อยากได้ลายเซ็น ผมแค่ อยากให้คุณรู้ว่าคุณเปลี่ยนชีวิตผมไป
คุณทำไปแล้ว คุณนั่นแหละ
โอเค ขอบคุณ เราเข้าไปข้างในกันเถอะ
(รักษาความปลอดภัย)
คุณแลนดอน อาการคุณฟังดูไม่ดีจริงๆ นะคะ
ไม่ ผม… ผมไม่เป็นไร จริงๆ นะ
โอเค
รู้ไหมครั้งสุดท้ายที่นักเขียน มีดาวอยู่บนประตูห้องแต่งตัว มัน…
ใช่ เหมือนอยู่ในความฝันเลย
พนักงานจากร้านหนังสือ ที่เป็นสปอนเซอร์ให้งานนี้
อยากแวะมาทักทายคุณหน่อย ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
ได้ ไม่เป็นไร ผมขอเวลาตั้งสติสักสองสามนาทีนะ
แน่นอนค่ะ
แย่ละสิ
ฉิบหายละ
(ชุดปฐมพยาบาล)
คุณแลนดอนคะ
ฉันไม่อยากเร่งคุณ แต่พวกเขาพร้อมเจอคุณแล้วนะคะ
คุณแลนดอน ได้ยินฉันไหมคะ
คุณแลนดอน
คุณโอเครึเปล่าคะ
คุณแลนดอน ได้ยินฉันไหม
คุณโอเคไหมคะ
คุณแลนดอน
คุณแลนดอน เปิดประตูหน่อยค่ะ
คุณเป็นอะไรรึเปล่า
คุณแลนดอน
- คุณแลนดอน - เฮ้
ประตูห้องน้ำมันล็อกค้างไว้
คุณให้ รปภ.มาเปิดประตู และเอาโทรศัพท์ผมออกมาหน่อยได้ไหม
ได้ค่ะ
ผมพร้อมแล้ว
ไปลุยกันเลย
คืนนี้เราอยู่กับนักเขียน ที่ไม่ต้องมีการแนะนำอะไรให้มาก
หลายปีกับหนังสือขายดีสิบเรื่อง เขาได้กลายเป็นไอคอนแห่งวรรณกรรม
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี ขอเสียงต้อนรับสก็อตต์ แลนดอนค่ะ
ดีใจที่ได้มาอยู่ตรงนี้ และยินดีมากที่ยังมีชีวิตอยู่
ป้ายบอกว่าห้ามว่ายน้ำในสระ
แล้วเราจะว่าไงกันดี เหล่าสาวก
กระโดดลงไปเลย
ใครเป็นคนติดป้ายนั้น
พวกชอบทำลายความสนุก
ก่อนที่ผมจะอ่านหนังสือเล่มใหม่ของผม ให้พวกคุณฟัง…
ผมคิดว่าผมจะเกริ่นให้ฟังสักหน่อย ว่านิยายนี้เกิดขึ้นมาได้ยังไง
ขอโทษครับ
ไม่ต้องรีบครับ สก็อตต์
เกิดอะไรขึ้น
นิยาย…
ทุกเล่ม…
มี… การดิ้นรนระหว่างนักเขียนและ…
การดิ้นรน ระหว่างนักเขียนและเรื่องราว
และนักเขียนนั้น อย่างน้อยก็ผมคนนึง…
มักพยายาม…
ยึดมั่นเข้าไว้ เพื่อควบคุมไว้ให้ได้
เรื่องราว…
บ้าฉิบ
- โอย ให้ตายสิ - คุณไหวไหมคะ
ไปพักก่อนเถอะ
- ที่มือเขาใช่เลือดไหม - เกิดอะไรขึ้น
ใครก็ได้…
โทรหาภรร… ภรรยาผม…
ในนี้มีใครเป็นหมอบ้างไหม
เฮ้ ที่รัก นี่มันกี่โมงแล้ว
นี่ไม่ใช่สามีคุณค่ะ คุณแลนดอน
ฉันคือ ดร.แจนต์เซน จากโรงพยาบาลฮัดสันฮิลล์เมมโมเรียล
สามีคุณแอดมิตที่โรงพยาบาลคืนนี้
ว่าไงนะ เกิด… เกิดอะไรขึ้น
เขาอยู่ที่โรงละครคอลอนเนด มีงานอ่านหนังสือ แต่เขาล้มหมดสติไป
เดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวก่อน เขา… เขา… เขาเป็นอะไรไหม
คุณแลนดอน ฉันว่าคุณควรรีบมาที่นี่ ให้เร็วที่สุด
ขอบคุณค่ะ
- คุณแลนดอน ฉันเสียใจด้วยเรื่อง… - เขาอยู่ไหน
(โรงพยาบาลฮัดสันฮิลล์เมมโมเรียล)
ดร.แจนต์เซนรอคุณอยู่ด้านใน
เขาไอตอนอยู่บนรถ และไม่ได้ไอแค่เล็กน้อยด้วย
แล้วฉันก็ไปหาเขาที่ห้องแต่งตัว…
- โอเค ขอบคุณค่ะ - คุณแลนดอน
- ค่ะ - มากับฉันหน่อยค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณ
ดร.มอร์ริส ต่อ 112 ค่ะ ดร.มอร์ริส
- ดร.แจนต์เซน - หวัดดีค่ะ คุณแลนดอน
คุณมาถึงเร็วกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย ดีแล้วค่ะ
- เขาอยู่ไหน - ขึ้นไปอีกชั้นนึง
พวกเราที่นี่ไม่มีใครเคยเห็น แผลเก่าปริออกมาอีกแบบนี้เลย
ไหนจะปอดเขากับน้ำ…
สาเหตุน่าจะเป็นเพราะติดเชื้อไวรัส
แต่ตอนนี้เรายังไม่รู้ ว่ามันคือไวรัสตัวไหน
แต่แค่นั้นมันก็ส่งผลกระทบ อย่างรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ
เขาขอให้ถอดเครื่องช่วยหายใจออก
ว่าไงนะ ทำไม
เขาอยากคุยกับคุณ
มันแย่แค่ไหน
เขามีไข้ 41.1 องศา และอวัยวะภายในล้มเหลว
เสียใจด้วยค่ะ คุณแลนดอน
เขาอดทนรอคุณอยู่
(ใช้ออกซิเจนอยู่ ห้ามมีไฟ - ห้ามมีประกายไฟ)
เฮ้
- ลีซีย์เหรอ - ใช่
ผมร้อนเหลือเกิน
ร้อนเหลือเกิน
มีน้ำแข็งไหม
ขอน้ำแข็งหน่อย ขอน้ำแข็งหน่อยได้ไหมคะ
ได้ค่ะ
โอเค เอาละ ไปกันเถอะ
ไปที่สระน้ำกัน
คลานไปก็ได้ ถ้าจำเป็นต้องทำ
เด็กชายผอมสูง
เด็กชายผอมสูงทำไมเหรอ
ขวางทางเดิน
ตัวสูงกว่าต้นไม้
ไม่มีทางหนีพ้น
ไม่นะ ไม่ๆ เกิดอะไรขึ้น
เกิด… เกิดอะไรขึ้น
บางสิ่งบางอย่างจาก…
สมัยเมื่อนานมาแล้ว
จากสมัยที่ผมยังเด็ก
บางสิ่งบางอย่างจากพอล
จาก… จากพอลเหรอ
โอย พ่อครับ
พ่อ ช่วยด้วย
พอลถูกความชั่วครอบงำ
พ่อครับ พ่อ ช่วยด้วย
พอลถูกความชั่วร้ายครอบงำ พ่อครับ
แกติดเชื้อ
เขาข่วนผม
นับตั้งแต่…
หลายปีที่ผ่านมา…
บางอย่างมัน…
นี่มาจากพอลเหรอ
ผมไปที่บูยามูน…
จากห้องรับรองที่สนามบิน
ผมไปอีกแล้ว
ทางยังคงถูกปิดกั้น
ไม่มีทางไปถึงสระน้ำได้
ไม่นะ พยายามเข้า ลองดู
ลองดู ลองดูอีกที ลองไปเรื่อยๆ
คุณกับผม ลีซีย์
คุณกับผม
เหลือเชื่อจริงๆ
ว่าผมรักคุณมากขนาดไหน
ฉันรักคุณ ฉันรักคุณนะ หยุดเถอะ
ไม่ต้องพูดแล้ว แค่…
- หยุดพูด เดี๋ยวหายใจไม่ทัน… - ผมหลงทางในความมืด
ผม…
หลงทางในความมืด
แล้วคุณก็พบผม
คุณคว้าผมไว้
ไม่นะ ไม่ ไม่ๆ
ไม่เอาๆ
โถ ที่รัก
ไม่เอานะ
- ไม่เอาๆ ไม่นะ ไม่ๆ - ที่รัก
อย่าไปนะ
ที่รักจ๋า
ไม่ๆ ไม่ๆ ไม่ๆ
ไม่เอานะ อย่าไป อย่าไปนะ
อย่าไป
อย่าไปนะ
ไม่นะ อย่าไป
ฉันไม่รู้จะอยู่แบบนี้ได้ไง ที่รัก
ฉันไม่รู้จะคิดให้ออกได้ไง
เป็นคุณคงรู้แน่ คุณ…
คุณต้องรู้แน่
คุณเคยบอกว่าการพูดคือการรับรู้
แล้ว… แล้วจะให้ฉัน… ให้ฉันพูดว่าอะไรล่ะ ให้ฉันพูด…
ให้ฉันพูดว่าคุณตายแล้วงั้นเหรอ
ให้ฉันพูดว่า…
คุณจากไปแล้วงั้นเหรอ
คุณจะไม่กลับมาแล้วใช่ไหม
คุณไปแล้วไปลับจริงๆ เหรอ
คุณชะตาขาดแล้วงั้นเหรอ
ไม่ฟื้นขึ้นมาแล้วเหรอ
ไม่หวนกลับมาเหรอ
ไม่
ลาโลกงั้นเหรอ
ฉันไม่รู้ จะให้ฉันพูดว่าไง
อะไรล่ะ ฉันไม่รู้เลย
ฉันไม่รู้จะคิดให้ออกได้ไง
ไม่มีแสงสว่าง
ไม่มีประกายไฟ
ไม่มีแสงสว่าง
ไม่มีประกายไฟ
ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีประกายไฟ
ไม่มีแสงสว่าง
ไม่มีประกายไฟ
(ตำรวจ)
เรียกฐาน นี่หน่วยสอง ออกมาที่ถนนชูการ์ท็อป
นึกว่าคุณเลิกปฏิบัติหน้าที่ไปแล้ว
ผมว่าจะขับผ่านไปดูบ้านแลนดอน อีกสักรอบ
ผมแค่รู้สึกแปลกๆ น่ะ เสร็จจากนี้ก็จะเลิกงานแล้ว
รับทราบ เปลี่ยน
ลีซีย์
เฮ้
นั่นอะไร
อ้อ ไม้ฮอกกี้น่ะ ไม้ฮอกกี้ที่มีลายเซ็น
มันอยู่ในตู้อุปกรณ์กีฬาของสามีนาง
แต่เห็นชื่อไม่ชัด ฉันว่านักฮอกกี้คงไม่รู้หนังสือแน่ๆ
แพทริซ เบอเฌอรอนย่ะ และถ้าไม้เสียหายละก็ แมตต์ฆ่าเธอแน่
ว่าแต่แผนการคือยังไง
ฉันจะเล่นงานเขา พอเขาเดี้ยงแล้ว
เธอก็เอามากองไว้ แล้วฉันจะพาเขาไปบูยา…
เธอจะพาเขาไปที่ที่เธอเคยไปน่ะเหรอ
บูยามูนเหรอ
บ้าจริง
ดีแล้ว ขอให้ไอ้เวรนั่นตัวเปียกโชก
อแมนดา เธอรู้ไหมว่าทำไมเธอถึงมีสองร่าง
แล้วผ้าทอนั่นอีก มันอยู่ในสถานที่สองแห่งพร้อมกัน
โทษที อะไรนะ
ผ้าทอที่แม่แสนดีให้เรามา เป็นของขวัญวันแต่งงาน สก็อตต์ชอบมาก
เธอนี่แต่งงานกับคนประหลาดจริงๆ
สก็อตต์ก็มีสองร่างเหมือนกัน เขา… เขามีสองร่างตั้งแต่ประมาณแปดปีก่อน
เขาไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับสองร่างเลย อย่างน้อยก็กับฉัน
เขารู้ว่าจะไปที่นั่นได้ยังไง ลีซีย์
แต่นอกเหนือจากนั้นแล้ว ฉันว่าเขาก็ไม่ได้รู้อะไรมาก
ไม่ แต่เขารู้เรื่องสระน้ำ
เพราะเขาพูดถึงมันตลอดเวลา ที่เขาออกไปบรรยาย
สระน้ำที่เราทุกคนไปดื่มกัน
ทีแรกฉันนึกว่าเป็นแค่การเปรียบเปรย
ตอนนี้เธอรู้ดีกว่าเดิมแล้วนี่
เธอจำอะไรได้บ้าง
ฉันจำได้ว่ามันงดงาม…
และเลวร้าย
และฉันไม่อยากกลับไปที่นั่นอีก
ดีแล้ว งั้นเธอก็อยู่กับเราที่นี่
โอเค ฉันจะพยายามๆ
แล้วคนที่อยู่บนม้านั่งล่ะ
คนที่ห่อตัวไว้ พวกเขาเป็นใคร
ไม่รู้ ฉันไม่อยากพูดถึงคนที่ห่มผ้าห่อศพ
- เธอคิดว่าพวกเขาเป็นใคร - ฉันไม่อยากพูดเรื่องนั้น
โอเคๆ ขอโทษ
อย่าหัวร้อนสิ…
ฉันคงไม่หัวร้อนหรอกถ้าเธอไม่… พูดถึงเรื่องที่ฉันไม่อยาก…
หยุดเลย โอเค ทั้งคู่แหละ พอได้ละ
แค่… ไปได้แล้ว ไปซ่อนตัว ไปอยู่ในห้องน้ำแล้วปิดประตูซะ
ต้องให้เขาคิดว่าฉันอยู่คนเดียว ตอนที่เขามาถึง
ฉัน… ฉันจำได้อย่างนึง
ไม่ใช่จากบูยามูน แต่จาก… จากที่นี่ สิ่งที่สก็อตต์พูด
หลังจากที่…
ครั้งสุดท้ายที่ฉัน… ที่ฉันกรีดตัวเอง ตอนที่ฉันเสียสติไป
ก่อนเขาจะตาย
อะไรสักอย่างเกี่ยวกับเรื่องราว เขาบอกว่ามันคือเรื่องราวของลีซีย์
เขาไม่เคยอุทิศหนังสือ ให้เธอไม่ใช่เหรอ
ใช่ ฉันขอไม่ให้เขาทำ
ทำไมล่ะ
เพราะทุกอย่างเปลี่ยนไป หลังจากที่เขากลายเป็นคนดัง
คนทั้งโลกหันมาสนใจเขา
เราต้องมีความเป็นส่วนตัวในชีวิตคู่ ส่วนที่เป็นความลับ
และถ้าเราไม่มีความเป็นส่วนตัว…
เราคงไม่มีทางอยู่รอดจากความบ้าบอ เรื่องชื่อเสียงและความร่ำรวยหรอก
เรื่องราวมันเกี่ยวกับอะไรเหรอ
ฉันว่าเขาไม่ได้พูดนะ
ถ้าเขาพูดจริงๆ ฉันก็จำไม่ได้แล้ว ขอโทษที
เธอมีแผนจัดการกับดูลีย์จริงๆ ใช่ไหม
ใช่
แต่เราต้องมีรหัสลับ เผื่อว่าฉันต้องการเธอ
อ้อ คำปลอดภัย ใช่ เหมือนซาดิสต์กับมาโซคิสต์
อะไร เธอกับชาร์ลี ชอบแนวซาดิสต์กับมาโซคิสต์เหรอ
โธ่ จะบ้าเหรอ ความตื่นเต้นในห้องนอน สำหรับเขาคือการสวมถุงเท้าคาไว้
คำว่าอะไร ลีซีย์
"กรีนลอว์น"
เธอจะได้ยินฉันคุยกับเขา…
เดี๋ยวนะ เดี๋ยวๆ ทำไมเธอต้องคุยกับเขาด้วย
เพราะฉันต้องคุยกับเขาน่ะสิ ฉันต้องเข้าใกล้ตัวเขา
ฉันต้องเข้าใกล้เขาให้ได้
อย่าออกมาจนกว่าเธอจะได้ยินคำว่า "กรีนลอว์น" แล้วเธอค่อยเล่นงานเขา
- นั่นแผนสองใช่ไหม - ใช่ นั่นแผนสอง
โอเค แผนสองห่วยแตก ส่วนแผนหนึ่งก็ไม่ได้เรื่องเลยสักนิด
ฟังดูเหมือนไม่ได้คิดมาให้รอบคอบ จริงๆ นะ ลีซีย์
บางทีเราต้องปล่อยให้เรื่องราว มันเล่าตัวเองออกมา
- โอ๊ย ขอทีเถอะ - ไม่ๆ
- ขอให้เธอหยุดพูดจาเหลวไหลซะที - ไม่เอาน่า
บางทีเราต้องปล่อยให้เรื่องราว มันเล่าตัวเองออกมา
เธอเชิญคนบ้า คนจิตวิปริตเข้ามาในบ้านตัวเอง
- หยุดตะโกน นางรู้ว่านาง… - ไปซ่อนตัวได้แล้ว
- นางไม่มีแผนเลย - ไปอยู่ในห้องน้ำแล้วปิดประตู
จะให้ฉันทำยังไง
บ้าฉิบ
ไปอยู่ในห้องน้ำ
ฉันปวดฉี่
ไม่ได้นะ
ลีซีย์
อะไร
ฉันปวดฉี่
เธอก็อยู่ในห้องน้ำแล้วนี่
- ดาร์ลาไม่ยอมให้ฉันฉี่ - เงียบน่า
เธอโตเป็นควายแล้ว อั้นไว้ก่อนสิ
เงียบๆ ทั้งคู่เลย เงียบๆ
คุณดูลีย์
ฉันรู้ว่าคุณมาแล้ว
ผมอยู่นี่ คุณผู้หญิง
คุณมองไม่เห็นผม แต่ผมเห็นคุณ
คุณโกหก
ถ้าผมโกหกขอให้ฟ้าผ่าตาย
อะไรอยู่ในมือคุณ ใช่ปืนไหม
ฉันจะมีปืนไปทำไม
เรามาเจอกันเพื่อแลกเปลี่ยน ไม่ใช่เหรอ
คืนนี้ผมมีธุระอย่างอื่นกับคุณ
คุณมาเพื่อฆ่าฉันใช่ไหม
สิ่งที่คุณซ่อนไว้ลับหลัง ประภาคารนั่นน่ะ
นั่นมันของสามีคุณ
มันคือรางวัลที่ใหญ่ที่สุด ของสก็อตต์ แลนดอน
นิยายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ขายได้ 750,000 เล่ม Coaster's Daughter น่ะ
ฉันสงสัยอะไรบางอย่าง จิม
ฉัน… ฉันหวังว่าคุณคงไม่ว่าอะไร ที่ฉันเรียกคุณว่าจิม
ฉันรู้สึกเหมือนเราเป็นเพื่อนกันแล้ว
ถือว่าใช่แล้วกันนะ
มีบางอย่างที่สก็อตต์พูดถึง เวลาที่เขาพูดเกี่ยวกับงานเขียน
เขาบอกว่าเขาเรียนรู้มาจากดิกเคนส์
(สก็อตต์ แลนดอน The Coaster's Daughter)
ผมไม่ได้มาเพื่อคุยเรื่องงานเขียน คุณผู้หญิง
ว่าไงนะ
คุณเป็นสาวกประเภทไหนกัน
คุณไม่อยากคุย เรื่องนักเขียนคนโปรดของคุณ
"ยิงฉันขึ้นไปเลย สก็อตตี้"
- "หน้าที่ของความรัก" - ผมคือผู้พยากรณ์
"หน้าที่ของความรัก" ของโปรดของคุณนี่
ผมคือสาวกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยมี และผมมาที่นี่เพื่อให้แน่ใจ
ว่าผลงานของสก็อตต์ แลนดอน จะถูกแบ่งปันให้คนทั้งโลกรับรู้
สก็อตต์บอกว่าตัวละครทุกตัวในนิยาย ต้องถูกหลอกใช้สองครั้ง
แต่มีตัวละครนึงในเรื่องราวของเรา ที่ถูกหลอกใช้ไปแค่ครั้งเดียว
และตัวละครนั้นคือ… คือโคล
ผู้ชายที่ยิงสามีฉัน ที่มหาวิทยาลัยในเทนเนสซี
เฮ้ แต่คุณมาจากเทนเนสซีใช่ไหม
- จิม แดนดี้จากมลรัฐแห่งอาสาสมัคร - เงียบนะ
คุณรู้จักโคล
คนที่ยิงสามีฉัน ใช่ไหมล่ะ
คุณรู้จักเขาจากโรงพยาบาลจิตเวช จากโรงพยาบาลบ้า
- หุบปาก - ใช่
สก็อตต์กับฉันเคยคุย เกี่ยวกับคนอย่างคุณ ตลอดเวลาเลย
เราเรียกพวกคุณว่า "คาวบอยเมายา"
พวกคุณส่วนใหญ่ไม่มีพิษมีภัย ถูกไหม
แต่คุณกับโคลน่ะไม่ใช่
เงียบนะ หุบปากๆ
แค่คาวบอยเมายาไม่กี่คน ที่นั่งจ่อมอยู่ในโรงพยาบาลบ้า
พูดคุยกันว่า สก็อตต์ แลนดอนเป็นของใคร
- คุณไม่ใช่ฮีโร่หรอก - หุบปาก
- คุณไม่ใช่ฮีโร่ - หุบปากนะ หุบปากๆ
คุณก็แค่แฟนที่บ้าคลั่ง
หุบปาก หุบปากๆ
ชอบประภาคารของฉันไหม
นั่นไม่ใช่ประภาคารของคุณ
มันคือประภาคารของทุกคน มันคือรางวัลของสก็อตต์ แลนดอน
แกนั่นแหละคือรางวัลของฉัน
กรีนลอว์น! กรีนลอว์น! กรีนลอว์น!
เฮ้ย!
ไอ้สารเลวชาติชั่ว ลงนรกไปซะ
อย่าแหยมกับนางนะ ไอ้ระยำ
เฮ้ย มาทางนี้ มาจัดการฉันสิ
ลีซีย์
แม่งเอ๊ย!
ตายซะ ตายๆ
ไปลงนรกซะ
ไอ้ชาติหมา เอามันออกไปจากตัวฉัน เอามันออกไป
ฆ่ามันเลย
เคารพกัน
ไม่มีเมีย
เคารพกัน
คุณพยายามจะทำอะไรกับผม คุณผู้หญิง
ต้องห่วงเรื่องแรงจูงใจอยู่เสมอ
ระวังเรื่องเหตุบังเอิญ
อธิบายถึงสถานการณ์
เหลวไหลสิ้นดี
เพราะชีวิตจริงมันไม่ใช่แบบนั้น
คุณอยู่กับใคร
ไม่เคยเลยสักนิด
ความจริงคือไอ้หมาตัวนั้น
คุณอยู่กับใคร
ที่เดินทางไกล 1,500 ไมล์ แล้วโผล่หน้ามาที่บ้านหลังหายไปสามปี
คุณก็แค่เมียเขา คุณไม่ใช่ศิลปิน
ราล์ฟคือความจริง
คุณไม่ใช่กวี
ราล์ฟคือความจริง
คุณก็แค่นอนกับเขาเท่านั้น
หายไปไหนแล้ว
คุณมันน่าขยะแขยง
- ฉันรู้ว่าแกอยู่ที่นี่ - อย่าเห็นแก่ตัวสิ
- ทำไมไม่แบ่งปันให้คนอื่น - ฉันรู้นะ
แบ่งปันให้โลกรู้
ออกมาสิ
ออกมา
แกอยู่ไหน
จะบอกอะไรให้นะ คุณผู้หญิง
คุณไม่มีทางได้กลับบ้านแน่
คุณคือความผิดพลาด ครั้งใหญ่ที่สุดที่เขาเคยทำ
ออกมาสิ
มาเลย
คุณก็แค่อีบ้าที่ไม่รู้สี่รู้แปด
กลัวรึไง
ไปตายซะ ผมนี่แหละคือประภาคาร
- มาเร็ว ออกมาสิ - ผมคือผู้พยากรณ์
ออกมาสิ มานี่เลย มานี่
ช่วยฉันหน่อย
อยู่นี่เอง
คำบรรยายโดย ชลันธร เรืองภักดี