Historia Lisey
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI STEPHENA KINGA
Jesteś świetny!
Przyszedłem cię zobaczyć!
To najlepszy dzień życia!
Jest dokładnie taka jak w Relikwiach. Zrobiłem ją dla ciebie.
To magiczna różdżka.
Dzięki.
Nie chcę autografu. Chcę tylko, żebyś wiedział, że zmieniłeś moje życie.
Właśnie ty!
Dobrze, dziękuję. Możemy już wejść.
OCHRONA
Nie brzmi to za dobrze, proszę pana.
Nic mi nie jest. Naprawdę.
Dobrze.
Ostatni raz, kiedy pisarz miał na drzwiach garderoby gwiazdę…
Tak. Żyję jak w bajce.
Personel księgarni, która sponsoruje to wydarzenie,
bardzo chciałby pana poznać.
Nie ma sprawy. Daj mi tylko parę minut, żebym się ogarnął.
Oczywiście.
O rany.
Kurwa.
APTECZKA
Proszę pana?
Nie chcę pana ponaglać, ale publiczność czeka.
Słyszy mnie pan?
Proszę pana?
Nic panu nie jest?
Słyszy mnie pan?
Co z panem?
Proszę pana!
Proszę pana.
Proszę otworzyć drzwi.
Nic panu nie jest?
Proszę pana?
Proszę pana!
Drzwi łazienki się za mną zamknęły.
Możesz poprosić ochronę, żeby przyniosła mój telefon?
Pewnie.
Jestem gotowy.
Do dzieła.
Gościmy dziś pisarza, którego nie trzeba nikomu przedstawiać.
Po wielu latach i dziesięciu bestsellerach stał się ikoną literatury.
Szanowni państwo, powitajcie gorąco Scotta Landona.
Dobrze tu być, w dodatku żywym.
Tablica zakazuje pływania w stawie!
Co my na to, kamperzy?
Wskakujemy!
- Kto wywiesił tę tablicę? - Radosna policja!
Zanim przeczytam wam fragment mojej nowej książki…
opowiem trochę o tym, jak powstaje powieść.
Przepraszam.
Powoli, Scott.
Co się dzieje?
Każda…
powieść
jest walką między pisarzem a…
Jest walką między pisarzem a historią.
I pisarz, a przynajmniej ten tutaj…
zawsze próbuje…
wytrzymać i zachować kontrolę.
Historia…
Kurwa.
- O Boże. - Nic ci nie jest?
Może przerwa?
- To krew na jego ręce? - Co jest?
Czy ktoś może
zadzwonić do mojej żony…
Czy na sali jest lekarz?
Hej, kochanie. Która godzina?
To nie pani mąż.
Mówi dr Jantzen ze szpitala Hudson Hill Memorial.
Przyjęliśmy dziś pani męża.
Co? Co się stało?
Miał wygłosić odczyt w The Colonnade Theater i zemdlał.
Chwila. Nic mu nie jest?
Myślę, że powinna pani jak najszybciej tu przyjechać.
Dziękuję.
- Tak mi przykro… - Gdzie on jest?
SZPITAL
Dr Jantzen czeka na panią.
Kaszlał już w samochodzie i to wcale nie lekko.
A potem przyszłam do garderoby…
- Dziękuję. - Pani Landon?
- Tak. - Proszę za mną.
Dziękuję bardzo.
Dr Morris, kod 112.
- Dr Jantzen. - Dobry wieczór.
Szybko pani dotarła. To dobrze.
- Gdzie on jest? - Piętro wyżej.
Nigdy nie widzieliśmy, żeby stare rany się otwarły.
Woda w jego płucach… Podłoże jest prawie na pewno wirusowe.
Nie wiemy, co to za wirus,
ale wiemy, że zaatakował niezwykle szybko.
- Chciał, żeby go odłączyć od respiratora. - Co? Czemu?
Chce z panią porozmawiać.
Jak bardzo jest źle?
Ma 41 stopni gorączki i niewydolność narządową.
Przykro mi.
Wytrzymuje dla pani.
TLEN W POMIESZCZENIU WYELIMINUJ ŹRÓDŁA OGNIA I ISKRY
- Lisey? - Tak.
Gorąco mi.
Bardzo.
Jest lód?
Możemy prosić o lód?
Oczywiście.
Dobrze, chodźmy.
Chodźmy do stawu.
Doczołgaj się tam, jeśli musisz.
Długaśnik.
Co z nim?
Blokuje drogę.
Jest wyższy niż drzewa.
Nie można go obejść.
Nie. Co się stało?
Co się stało?
Coś…
z dawnych czasów.
Z mojego dzieciństwa.
Coś od Paula.
Od Paula?
Och, tatusiu!
Tatusiu, pomocy!
Paula chwyciło zło!
Tatusiu, pomóż!
Paula chwyciło zło! Tatusiu!
Zakażenie.
Pociął mnie.
Od tamtej pory…
przez wszystkie te lata…
coś było…
To od Paula?
Poszedłem na Księżyc Boo’ya…
z poczekalni na lotnisku.
Poszedłem znowu.
Wciąż jest blokada.
Nie można dojść do stawu.
Nie. Spróbuj.
Spróbuj jeszcze raz.
Ty i ja, Lisey.
Ty i ja.
O Boże.
Bardzo cię kochałem.
Kocham cię. Przestań.
Nie mów, tylko…
- Oszczędzaj oddech. - Zgubiłem się w ciemności.
Zgubiłem się…
w ciemności.
A ty mnie znalazłaś.
Trzymałaś mnie.
Nie.
Och, kochanie.
Nie.
- Nie. - Kochanie.
Nie odchodź.
Skarbiemój.
Nie.
Nie odchodź.
Nie wiem, jak żyć, kochanie.
Nie wiem, jak o tym myśleć.
Ty byś wiedział.
Twierdziłeś, że mówić znaczy wiedzieć.
Co więc mam powiedzieć? Mam powiedzieć…
że kopnąłeś w kalendarz?
Mam powiedzieć…
że wykitowałeś?
Poszedłeś do piachu?
Odszedłeś na wieczną wartę?
Wyzionąłeś ducha?
Wyciągnąłeś kopyta?
Przekręciłeś się?
Nie.
Usnąłeś snem wiecznym?
Nie wiem. Co mam powiedzieć?
Co to jest? Nie wiem.
Nie wiem, jak o tym myśleć.
Bez światła.
Bez iskry.
Bez światła.
Bez iskry.
Bez światła. Bez iskry.
Bez światła.
Bez iskry.
Baza, tu dwójka na Sugartop Road.
Nie skończyłeś?
Sprawdzę jeszcze dom Landonów.
Mam dziwne przeczucie. Potem kończę.
Przyjęłam.
Lisey.
Co to jest?
Kij do hokeja. Podpisany.
Był w szafie jej mężusia.
Nie mogę odczytać nazwiska. Hokeiści to chyba analfabeci.
Patrice Bergeron. Jeśli go zniszczysz, Matt cię zabije.
To jaki jest plan?
Zaatakuję go, a kiedy upadnie, rzucicie się na niego, a ja wezmę go…
Do tego miejsca, w którym byłaś.
Księżyc Boo’ya?
Jezu.
Dobrze. Oby ten dupek przemoknął.
Amando, wiesz, czemu byłaś sobowtórką?
Afgan też. Był w dwóch miejscach naraz.
Co takiego?
Afgan. Prezent ślubny od Dobrej Mamy. Scott go uwielbiał.
Poślubiłaś niezłego dziwaka.
Scott też był sobowtórem. Jakieś osiem lat temu.
Nigdy nic nie mówił o sobowtórach. Nie mnie.
Wiedział, jak tam dotrzeć,
ale poza tym niewiele więcej.
Ale wiedział o stawie,
bo na wykładach cały czas o nim opowiadał.
O stawie, z którego wszyscy pijemy.
Myślałam, że to metafora.
Teraz znasz prawdę.
Co pamiętasz?
Pamiętam, że był piękny…
i straszny.
Nigdy więcej nie chcę tam wracać.
No to zostaniesz z nami.
Dobrze, spróbuję.
A ludzie na ławkach?
Ci w całunach. Kim oni są?
Nie wiem. Nie chcę mówić o zawiniętych.
- Ale jak myślisz? - Nie chcę o tym mówić.
Dobrze, przepraszam.
Nie unoś się tak…
To ty się nie unoś i nie gadaj o czymś, czego…
Przestańcie. Obie.
Schowajcie się w łazience i zamknijcie drzwi.
Musi myśleć, że jestem sama.
Pamiętam jedną rzecz.
Nie z Księżyca Boo’ya. Stąd. Coś, co powiedział Scott.
Zaraz po…
Kiedy ostatni raz się pocięłam i straciłam przytomność,
zanim umarł.
Coś o historii. Powiedział, że to historia Lisey.
Nigdy nie zadedykował ci książki.
Nie. Prosiłam, żeby tego nie robił.
Dlaczego?
Bo kiedy zdobył sławę, wszystko się zmieniło.
Wkroczył świat.
Małżeństwo musi mieć prywatną, sekretną część.
Gdybyśmy jej nie mieli,
nie przetrwalibyśmy całego tego bogactwa i sławy.
O czym była ta historia?
Chyba nie powiedział.
A jeśli powiedział, to nie pamiętam. Przepraszam.
Naprawdę masz plan, jak pozbyć się Dooleya?
Tak.
Ale musimy mieć kod, gdybym was potrzebowała.
Słowo bezpieczeństwa. Jak w sado-maso.
Co? Bawiliście się z Charliem w sado-maso?
O Boże, nie. Dla niego łóżkową zabawą było nieściąganie skarpet.
Jakie słowo, Lisey?
Greenlawn.
Usłyszycie naszą rozmowę…
Chwila. Po co masz z nim rozmawiać?
Bo muszę. Muszę być blisko niego.
Muszę być blisko niego.
Wyjdźcie dopiero, jak powiem „Greenlawn”. Wtedy go zaatakujcie.
- To jest plan B? - Tak.
Plan B jest do dupy. A plan A jest kompletnie bez sensu.
Chyba tego dokładnie nie przemyślałaś.
Czasem musisz dać historii opowiedzieć się samej.
- Błagam cię. - Nie.
- Skończ te bzdury. - Przestań.
Czasem musisz dać historii opowiedzieć się samej.
Zaprosiłaś do domu jebanego świra!
- Przestań krzyczeć. - Schowajcie się.
- Nie ma planu! - Zamknijcie się w łazience.
Co mam robić?
Kurwa.
Idźcie do łazienki.
Muszę się wysikać.
Nie.
Lisey?
Co?
Muszę się wysikać.
To jesteś w dobrym miejscu.
- Darla mi nie pozwala. - Cicho.
Jesteś dorosła. Wytrzymasz.
Bądźcie cicho.
Panie Dooley.
Wiem, że pan tu jest.
Jestem tu, proszę pani.
Nie widzi mnie pani, ale ja panią widzę.
Kłamie pan.
Z ręką na sercu, proszę pani.
Co pani trzyma w ręku? Broń?
Na co byłaby mi broń?
Mamy dokonać wymiany, prawda?
Mam wobec pani inne plany.
Chce mnie pan zabić, prawda?
Ta latarnia, za którą się pani chowa, należała do pani męża.
To była największa nagroda Scotta.
Za sprzedaż 750 tysięcy egzemplarzy najwspanialszej powieści, Córki wodniaka.
Ciekawi mnie jedno, Jim.
Mam nadzieję, że mogę ci mówić po imieniu.
Czuję, jakbyśmy byli przyjaciółmi.
Rozumiem, że tak.
Kiedy Scott mówił o pisaniu, często powtarzał jedną rzecz.
Nauczył się jej od Dickensa.
CÓRKA WODNIAKA
Nie przyszedłem tu rozmawiać o pisaniu.
Co?
Co z ciebie za kamper?
Nie chcesz rozmawiać o ulubionym pisarzu.
„Prześlij mnie, Scotty”.
- „Obowiązek miłości”. - Jestem prorokiem.
Najbardziej lubisz „obowiązek miłości”.
Jestem najlepszym kamperem na świecie i chcę dopilnować,
żeby cały świat ujrzał dzieła Scotta Landona.
Scott powtarzał, że każdą postać w książce trzeba wykorzystać dwa razy.
Ale w naszej historii jedna postać została wykorzystana tylko raz.
To Cole.
Ten, który postrzelił mojego męża na uniwersytecie w Tennessee.
Ty jesteś z Tennessee, prawda?
- Jim Dandy ze stanu ochotników? - Niech się pani zamknie.
Znałeś Cole’a.
Człowieka, który postrzelił mojego męża. Prawda?
Znałeś go ze szpitala psychiatrycznego.
- Cicho! - Tak.
Dużo rozmawialiśmy ze Scottem o takich gościach jak wy.
Nazywaliśmy was „kosmicznymi kowbojami”.
Większość z was jest niegroźna, prawda?
Ale nie ty i Cole.
Niech się pani zamknie!
Dwóch kosmicznych kowbojów, siedzących w psychiatryku
i gadających o tym, do kogo należy Scott Landon.
- I nie jesteś bohaterem. - Cicho!
- Nie jesteś bohaterem. - Niech się pani zamknie!
Jesteś tylko szalonym fanem!
Niech się pani zamknie!
Podoba ci się moja latarnia?
Nie jest pani!
Należy do wszystkich! To nagroda Scotta Landona!
Ty jesteś moją nagrodą.
Greenlawn!
Ty skurwysynu! Zdychaj!
Zostaw ją, skurwysynu!
Hej! Chodź tu! Złap mnie!
Lisey!
O kurwa!
Zdychaj!
Spierdalaj!
Ty jebany dupku! Zabierz go ode mnie!
Zabij go.
Szacunek!
Nieżonaty!
Szacunek!
Co mi pani chce zrobić?
Zawsze trzeba martwić się o motywacje.
Wystrzegać się zbiegów okoliczności. Wyjaśniać sytuacje.
To bzdura!
Bo życie tak nie działa!
Kto z panią jest?
Nigdy.
Rzeczywistość to pieprzony pies.
Kto?
Przebył 2500 kilometrów i po trzech latach wrócił do domu.
Jest pani tylko żoną! Nie artystką!
Rzeczywistość to Ralph.
Nie jest pani poetką!
Rzeczywistość to Ralph.
Tylko z nim pani sypiała!
Gdzie jesteś?
Jest pani obrzydliwa!
- Wiem, że tu jesteś. - Egoistka!
- Czemu się pani nie podzieli? - Wiem.
Podzieli ze światem!
Chodź tu.
Gdzie jesteś?
Coś pani powiem.
Nie wróci pani do domu.
Była pani największym błędem, jaki popełnił!
Chodź tu!
Prymitywna suka!
Boisz się?
Niech się pani pierdoli! Jestem latarnią.
- Chodź. - Jestem prorokiem.
Chodź tu!
Pomóż mi.
Tu jesteś.
Napisy: Marzena Falkowska