Historia Lisey
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI STEPHENA KINGA
Myślałem, że mieliśmy umowę.
Chyba pani nie rozumie, jak ważna to sprawa,
choć myślałem, że martwej wrony w skrzynce
trudno nie zrozumieć.
Do zobaczenia.
Spierdalaj, Jimmy.
To nie było zbyt miłe.
Urocza piosenka, prawda?
Proszę popatrzeć.
KAPITAN BLACK PUSTE DIABŁY
Widzi pani ten napis? Kapitan Black i Puste diabły.
Kapitan Black miał magiczne jo-jo.
Oczywiście to pani wie.
Te jo-jo były częścią kampanii promocyjnej wydawnictwa.
Kupiłem je na eBayu i nauczyłem się paru trików, tak jak kapitan Black.
Proszę patrzeć. Teraz je uśpię.
A teraz wyprowadzę psa na spacer.
Chce mi się pić.
Możemy się tym zająć.
Lepiej?
Będzie lepiej, kiedy sobie pójdziesz.
W porządku.
Nie zabiorę pani dużo czasu. Nie możemy sobie pozwolić na zwłokę.
Choć wolałbym zostać.
To ładny dom.
Nie żebym mu żałował. Był skończonym geniuszem.
Zarobił krocie dzięki wyjątkowemu talentowi.
Darowi od Boga. A pani tylko ogrzewała mu łóżko.
Jak jakiś pasożyt, czyż nie?
Panie Dooley, byliśmy partnerami.
Polegaliśmy na sobie.
I kochaliśmy się.
Dashmiel chyba tego nie rozumie.
Wie pani, jak to mówią. Opinia jest jak dupa. Każdy ma własną.
Talent Scotta nie był po prostu wyjątkowy. Był bardzo wyjątkowy.
Przeczytałem wszystkie jego książki. Może psor pani mówił.
Wie pani, którą lubię najbardziej?
Tę z jo-jo. Puste diabły.
Nie, proszę pani.
Jest dobra, ale nie tak bardzo jak Córka wodniaka.
Powiedzieć, że ją lubię, to za mało. Kocham ją. Czytałem ją wiele razy.
Uwielbiam scenę, w której Gene mówi swojemu podłemu ojcu, że nie wróci.
Wie pani, co mówi? Pamięta to pani?
Mówi, że jego ojciec nigdy nie rozumiał obowiązku miłości.
Właśnie to.
Dokładnie to.
Nigdy nie rozumiał obowiązku miłości.
Ile osób to czuło, ale nie umiało tego wyrazić?
Scott zasługiwał na taki dom.
A teraz nie żyje.
Cóż za szkoda. Szkoda też, że trzyma pani to, co chce zobaczyć świat.
„Kobiety popatrzyły na siebie tak, jak mężczyźni nigdy nie patrzą,
bo kobiety widzą więcej i bardziej kolorowo”.
„Bardziej kolorowo”.
Tylko Scott mógł to tak ująć, a nikt tego nie widział.
Siedzę tu przez panią w ciemnej skrzynce.
Wiesz, kogo ta kobieta teraz przed sobą widzi?
Złodzieja.
To pani mnie do tego zmusiła.
Proszę mnie posłuchać.
Świat zasługuje, żeby to zobaczyć.
Mieliśmy umowę i nie wywiązała się z niej pani.
Jaką umowę?
Da mi pani dokumenty, ja je dam psorowi,
a on je wyda, żeby ludzie zrozumieli, jak wspaniały był Scott Landon.
Panie Dooley. Nie mieliśmy żadnej umowy.
- Mieliśmy. - Nie.
Pewnie, że mieliśmy. Ale pani skłamała.
Gdzie są inne rzeczy?
Gdzie są ukryte rzeczy?
- Chowa je pani przed psorem. - Nie.
- Przed światem. - Proszę.
Przede mną.
Proszę.
Nie mogę tego przeboleć i bardzo mnie to złości.
Obiecuję.
- Możesz dostać je wszystkie. - Cicho.
Proszę być już cicho.
Proszę przestać być suką.
Przepraszam, że tak mówię, ale wolę nazywać rzeczy po imieniu.
„Moc tajemnic bywa zła. Tajemnice ranią nas”.
Powinniśmy czegoś posłuchać. To z Flag wojennych.
Relikwie mają kontynuację.
To tylko jeden rozdział i szkic.
Są tutaj, proszę pani.
Kłamie pani, a kłamcy zasługują na karę.
Lepiej, żeby psor do jutra się odezwał.
Nie ma jak… Nie ma jak się z tobą skontaktować.
Nie może.
Nie może się z tobą skontaktować.
Nie ma twojego numeru.
- Nie ma twojego adresu e-mail. - Do 22.00 jutro
albo następnym razem zranię panią mocniej.
Nie ma jak się z tobą skontaktować.
Nie.
Proszę być cicho.
Lisey. Nie.
O nie.
Lisey.
O Boże.
JEŚLI POWIESZ KOMUKOLWIEK, ZABIJĘ CIĘ.
ALE NAJPIERW ZABIJĘ TWOJE SIOSTRY.
LEPIEJ W TO UWIERZ TWÓJ PRZYJACIEL JIM DANDY
Wszyscy Landonowie szybko zdrowieją.
Inaczej się nie dało.
Noszę to nazwisko tylko przez małżeństwo.
Nie.
- Nie powinienem był ci mówić. - Nie.
Tatuś mówił, że zmarłych się nie odkopuje.
Nie.
Nie, musisz mi powiedzieć.
Musisz skończyć i obiecuję, że więcej nie będziemy o tym rozmawiać.
Kochałem go, Lisey.
Wiem.
Co się dzieje?
Wszystko w porządku.
Masz wrodzony talent.
Co to jest?
Gdzie jesteśmy?
Na Kochanym wzgórzu.
Musimy być cicho.
Dość tego.
Lisey.
Cześć, Dan.
Dobry wieczór pani.
Wszystko gra? Ma pani dziwny głos.
Wszystko gra. Jestem po prostu śpiąca.
Właśnie szykuję się do łóżka.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Chciałem powiedzieć,
że Roddy Boynton będzie w razie czego czekał w aucie.
- Dziękuję. - Dobranoc pani.
Na razie.
Powiedz, że nie uwierzyłaś w te bzdury
nawet przez sekundę.
Zawsze byłaś praktyczna.
Staw nie tylko leczył, potrafił też hipnotyzować.
BYŁAM W DOMU AMANDY. MAM JEJ BROŃ.
DOBRZE.
WRZUĆ JĄ DO RZEKI.
OK. MOGŁAŚ CHOCIAŻ UMYĆ NACZYNIA.
Co mam zrobić z Dooleyem, Scott?
I z Amandą?
Masz jakieś pomysły?
Skarbiemój.
Scott?
Kochałam cię. Ocaliłam cię.
Dałam ci lód.
Mama mi mówiła
Synu, proszę, uważaj
Jest coś takiego jak miłość
Co zewsząd nas otacza
Powiedziała mi
- Że ona może złamać mi serce - Złamać mi serce
I mnie unieszczęśliwić
Odkąd poznałem pewną kobietkę
Czuję, że to właśnie się dzieję I mówię wam
Już za późno na odwrót
Chyba właśnie się zakochuję
Dzwonię do niej Co najmniej dziesięć razy na dzień
To bardzo nietypowe
Dla mnie zachowanie
Nie mogę spać po nocach
Nie.
Bo pragnę ją trzymać w ramionach
Próbowałem sobie wmówić
Że to uczucie jest nie na miejscu
Już za późno na odwrót
Chyba właśnie się zakochuję
Bardzo chciałbym wiedzieć
Czy ona też mnie kocha
Ale boję się myśleć Że tylko ja się zakochałem
I nie mogę nic na to poradzić
- Już za późno na odwrót - Za późno
Chyba właśnie się zakochuję
Zakochuję się
Już za późno na odwrót
Chyba właśnie się zakochuję
Już za późno na odwrót
Kochałam cię. Ocaliłam cię.
Dałam ci lód.
Kochałam cię. Ocaliłam cię. Dwa razy.
Ocaliłam cię.
Ocaliłam cię dwa razy.
Dziś i jutro…
Manda?
Zamknij drzwi, Lisey. Wychowałaś się w stodole? Jezu.
Po co wychodziłaś z domu?
Według tego przystojniaka Robert Frost miał rację.
Świat zniszczy lód, a nie ogień.
Dobrze, że Scott jest na zachodzie. W LA jest pewnie ze 20 stopni.
Odwołał trasę.
Co? Nasz wielki literacki gwiazdor?
Coś jest z nim nie tak.
Od Bożego Narodzenia.
Nie jest sobą i wciąż mu się pogarsza.
Mówisz mi to, bo…
No tak. Jestem rodzinną wariatką.
Bo muszę z kimś pogadać.
Jasne, ale nie z Darlą, co?
Bo to nie ona czasem świruje i leży parę dni w łóżku, więc…
Boże, nie. Bo Scott z tobą rozmawia.
Poza mną rozmawia tylko z tobą.
Mówił ci coś? O tym, że jest w depresji?
O tym, że się czuje odcięty?
Nie. Choć zachowywał się trochę inaczej.
Ale nie tylko od Bożego Narodzenia. Raczej od Święta Dziękczynienia.
Opowiadał ci o swoim dzieciństwie?
Kiedykolwiek o nim wspomniał?
Nie. A tobie co powiedział?
- Serio? Nic? Nigdy? - Nie, powiedział.
Raz o tym rozmawialiśmy.
To było dawno. Zaraz po ślubie.
Powiedział, że Landonowie często odklejają się
od rzeczywistości.
Nazwał to „odejściem”.
Może to stres?
Stres go napędza. Uwielbia go.
To nie to. To raczej jak choroba. Jak…
Dwa typy szaleństwa.
Zło i odejście.
Mam to we krwi.
Coś we krwi.
Naprawdę przyszłaś do mnie, bo jestem wariatką.
Nie. Przyszłam, bo się boję.
I nie chcę go stracić.
Wycofuję się dlatego,
że się boję.
Boję się przyszłości.
Że umrę sama w tym domu i opłakiwać mnie będą tylko dwie siostry.
Dlatego czasem wracam do dzieciństwa.
Kiedy życie nie było takie skomplikowane.
No i czasem, kiedy się wycofuję…
Ciężko ci wrócić?
Jeśli się potnę…
ból mnie przywraca, ale kiedyś nie przywróci.
O Boże. Nie mów tak.
- Nie tnij… - Nie chcesz słuchać.
- Nie wierzysz, ale… - Nie tnij się już.
Powinnam już iść, bo się ściemnia.
Nie chcę jechać po ciemku.
Nie chcesz zostawić go samego.
Prawda?
Więc to napraw.
Trzymaj się go. On cię kocha.
I jeśli ktokolwiek może zapewnić mu związek z tym światem…
To ja.
To muszę być ja.
Scott?
Hej. Ale tu ziąb.
Może wrócisz do domu?
Co robisz?
Dobra. Przestań się wygłupiać. No weź.
Straszysz mnie.
Skarbie.
Hej, skarbie.
Nic ci nie jest?
Odezwij się.
Jeśli tam jesteś,
to wróć.
Po prostu wróć.
Gdzie jesteś?
Pamiętasz, kiedy zraniłeś się w rękę?
- Kiedy pokłóciłem się z pralnią. - Tak.
Umyłeś ją w zlewie, tak jak pokazał ci Paul.
Paul to zrobił, kiedy pociął go tata, po tym, jak kazał ci skoczyć?
Nie. To było później.
I rany Paula były poważne. To nie były tylko nacięcia.
Tatuś ciął głęboko. Ale nie o to chciałaś spytać.
No tak.
- Spytaj. Odpowiem… - Dobrze.
- …ale musisz spytać. - Dobrze.
Kiedy zeskoczyłeś z okna stodoły…
Tatuś dał mi całusa.
Całus był nagrodą od niego.
Tatuś wypuścił z Paula zło i się skończyło.
Baf, koniec.
Przynajmniej tamtego dnia.
Ale nie o to chciałaś spytać.
Jak się leczył?
Jak dochodził do siebie?
Jest pewne miejsce.
Nazwał je…
Księżycem Boo’ya.
Nazwaliśmy je Księżycem Boo’ya.
Zabrałem go, kiedy był ranny.
I wtedy, kiedy umarł.
Pochowałem go na Kochanym wzgórzu.
Tam dzisiaj byliśmy. To było nasze miejsce.
Zapytaj. Wiem, o co ci chodzi,
ale musisz zapytać.
Czy było prawdziwe?
To miejsce, w którym byliśmy?
Czy tylko je sobie wyobraziłam?
I wtedy… zabrał mnie.
Jeśli chcesz…
znowu cię tam zabiorę.
Tak.
Chcę.
- O czym pomyślałaś? - O wierzbie.
Dobrze. Lepiej niż Paul.
Boże, jakie kwiaty. Mogę je dotknąć? To bezpieczne?
Kiedyś jeden zabrałem, ale od razu zwiądł.
- Niedługo się ściemni. - Tu się nigdy nie ściemnia.
Księżyc jest zawsze tam, tuż nad horyzontem.
Lisey, patrz.
Paul zrobił to z rozwalonej skrzynki.
Staw jest najlepszy.
- Są tu ludzie? - Tak.
Ale są złamani.
Co to?
Pomyśl o czymś, Lisey.
O czymś w pokoju.
Co to było? To coś?
To długaśnik.
Nigdy go z bliska nie widziałem i nigdy nie chcę zobaczyć.
Nie chcę tu być.
Znam się z nim od dawna.
Pamiętasz, kiedy musiałem zabrać Paula, bo tatuś mocno go pociął?
Wtedy był tak blisko,
że mignął nam między drzewami.
Był bardzo wysoki.
Nieskończenie.
I przyniósł uczucia.
Rozpacz.
Smutek.
- On zna. - Co zna?
Mnie.
Nawołuje mnie.
Może się do nas dostać?
Prawdopodobnie nie.
Słyszę go czasem, kiedy piszę.
Jego umysł sięga do mojego.
A kiedy w nocy nie mogę spać, słyszę, jak nadchodzi.
Dostrzegam go w lustrze lub w szybie. Widzę jego twarz.
Wiele twarzy.
I chcę…
dlatego czasem…
Ale teraz mam ciebie, Lisey.
A ty mnie tu trzymasz.
Jesteś moją kotwicą.
Tu i ówdzie są kotwice.
Kotwice i sobowtóry.
Co to znaczy?
Czasem jestem sobowtórem.
Paul nigdy nim nie był.
Ale wielu rzeczy nie wiem i mogę się tylko domyślać.
Na przykład jak woda łączy Księżyc Boo’ya z naszym światem.
- Dlaczego ty możesz iść, a inni nie. - Bo mi pomogłeś.
Ale staw leczy.
To wiem na pewno.
To tam zabrałem Paula, kiedy tatuś go pociął.
- Szliśmy do stawu. - Czyli możesz go uleczyć.
Możesz go uleczyć, tak jak uleczyłeś siebie,
kiedy zraniłeś się w rękę.
Tak.
A potem przyszedł.
Długaśnik.
Idź stąd.
I nie próbuj mnie znowu oszukać z całą tą wodą.
Scott, słyszysz to?
Co to?
Nie wiem.
- Nie chcę tu być. - Spokojnie.
Paul, dokąd idziesz?
Paul, tędy.
Dokąd idziesz? Paul!
Z jakiegoś powodu Paul nie mógł się zatrzymać.
Paul, nie idź tam!
Wracaj!
Mówiłem ci, żebyś tam nie szedł!
Zranił mnie w rękę.
Już dobrze. Staw ją wyleczy.
Staw wyleczy wszystko, jak zawsze.
Chodź.
Odszedł.
Ale naznaczył nas.
Znał nas.
Chodziliśmy tam jeszcze wiele razy przed śmiercią Paula.
A kiedy teraz o nim myślę…
on myśli o mnie.
To nie myśl.
Nie myśl o nim.
Muszę wiedzieć jeszcze jedno o twoim bracie.
Wystarczy.
- Dlaczego jest wspak? - Bo wyryła to sobie na ręce.
YESIL IM ŻÓMOP
Bo wyryła to sobie na ręce.
Wiesz, co to jest?
Jesteś tam?
Ściśnij moją rękę.
Ściśnij moją rękę, jeśli tam jesteś.
Jesteś przy stawie?
Poszedłeś do stawu, żeby się uleczyć?
Chcesz wrócić?
Chcę wrócić.
Skąd?
- Chcę wrócić do domu. - Dobrze.
Chcesz wrócić do domu?
To musisz mi pomóc.
Bez ciebie sobie nie poradzę.
Więc mi powiedz.
Pomóż mi. Dobrze?
Pomóż mi.
Pomóż mi!
Wielu rzeczy nie wiem i mogę tylko się tylko domyślać.
Jak woda łączy Księżyc Boo’ya z naszym światem.
Dlaczego ty możesz iść, a inni nie.
Masz wrodzony talent.
Napisy: Marzena Falkowska