Historia Lisey
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI STEPHENA KINGA
Każde małżeństwo ma swoje sekrety.
Czemu są dla ciebie takie ważne?
Historie to wszystko, co mam.
A teraz mam ciebie.
RELIKWIE
Kocham cię.
Jesteś każdą historią.
Z wielką przyjemnością przedstawiam państwu Scotta Landona,
autora Relikwii i Córki wodniaka, za którą otrzymał Nagrodę Pulitzera.
Kochamy cię!
Ta pani ma rację. Kochamy jego dzieła.
Żaden inny pisarz
nie łączył nigdy tak płynnie realizmu z fantastyką.
Scott Landon to skarb narodowy.
Przyjechał aż z Maine ze swoją uroczą żoną, Lisette...
Lisa!
...żeby zainaugurować budowę naszej Biblioteki Shipmana.
W XXI wieku świat ogarnął mrok.
Ale jeśli każda książka jest światłem,
to każda biblioteka jest ogniskiem,
wokół którego codziennie ogrzewa się 10 000 ludzi.
Niniejszym ogłaszam początek tej budowy!
Scott.
On ma broń.
Kocham cię.
Broń!
SKARBIEMÓJ!
BAF. PIERWSZY TROP PANIE DOKTORZE
Halo.
Telemarketer? Proszę usunąć mnie z listy.
Lisey?
Amanda? Czemu dzwonisz na służbowy?
Próbowałam na inne, które mam zapisane.
Ale masz ich tak wiele.
Kiedy żył Scott, potrzebowaliśmy ich. Ale...
To był ostatni.
Miałaś przyjść z Darlą na obiad.
Tak. Darla bierze coś na wynos. Miałam już być, ale zasnęłam.
Cała ty, Lisey.
Moja mała siostrzyczka.
W gabinecie Scotta?
Tak. Darla ci powiedziała?
Nie. Po prostu wiedziałam.
Bo dla ciebie nie umarł, prawda?
Nawet po dwóch latach.
Hej, wszystko gra?
Charlie się ożenił. Wiedziałaś o tym?
Tak, słyszałam.
Z jakąś francuską dziunią w St. John Valley.
Z bezwstydną francuską dziunią, na pewno.
Tak, Darla mi mówiła. Przykro mi, skarbie.
Spotykał się z nią cały czas, kiedy był ze mną.
Hej, dobrze się czujesz?
Cały czas, kiedy był ze mną!
Co ty robisz?
Co to jest? Co ty robisz?
Co to było? Coś się rozbiło?
O nie. Nic takiego. Tylko moje serce.
Mando?
Amando! Skarbie, co się dzieje?
- Lisey? - Hej, Darla.
Jedź od razu do niej. Chyba znowu to robi.
Jezu.
Kurwa.
Dzień dobry pani. Akurat byłem niedaleko.
Aż z Tennessee? Wątpię.
Chciałem spróbować jeszcze raz osobiście przekonać panią w sprawie dokumentów męża.
- Należą do biblioteki. - Profesorze...
- Ofiarował je... - ...to zła pora.
Sprawa rodzinna. Może pan przestawić auto, żebym mogła wyjechać?
Bardzo panią proszę.
Sława Scotta Landona tylko wzrosła
w ciągu dwóch lat od przedwczesnej śmierci.
Te niewydane prace muszą być zebrane.
- Zbadane. To nie zadanie dla... - Zabawne, że pan...
przyjechał dzisiaj,
kiedy oglądałam pańskie zdjęcie w kronice Horlicks.
Zdjęcie bohatera, który uratował życie słynnego pisarza.
Ale tak naprawdę uciekł pan jak królik.
- Proszę pani. - Ale wrócił pan
na zdjęcie i po zaszczyty.
Mnie nigdy nie zależało na zaszczytach. Nie wpuszczę tam pana.
Nigdy nie zobaczy pan jego dokumentów.
Była pani zwykłą hostessą w restauracji, kiedy panią poznał.
Fakt, że spała pani w jego łóżku,
nie daje pani prawa, żeby ukrywać jego dokumenty
przed resztą świata.
O Boże.
Niech pan spierdala.
Niech pan spierdala. Dzwonię na policję.
- Proszę pani. - Chce pan trafić za kratki?
Radzę wyjechać, zanim tu przyjadą.
Proszę pani.
Z drogi.
Jim? Mówi Roger Dashmiel.
Czy... byłaś dziś rano w stawie?
Nie wiem, ale Scott wiedział o innym stawie.
O tak. Wiedział.
Ty wiesz. Wiesz, ale się okłamujesz.
Okłamujesz się. To talent, którego nigdy nie miałam.
Manda!
Jezu, Manda. Co się stało?
Nic ci nie jest?
Kurwa.
Jest w sypialni. Musiałam ją tam zanieść, a ciebie tu nie było.
Przepraszam. Musiałam się czymś zająć.
Nie szkodzi.
Co to za zapach? Coś się pali?
Pieprzony makaron z serem.
Bierze leki?
W koszu są cztery puste butelki. Chyba je spuściła.
- Mówi? Czy jest jak... - Jak ostatnio? Jeszcze nie.
To znaczy... nie w tej chwili.
Mando?
Miała sporo do powiedzenia, kiedy ją myłam.
Hej, siostruniu Mandusiu-trusiu?
Biedna Amanda.
- Lisey? - Tak.
- Krew nie schodzi, kiedy wsiąknie. - Wiem.
- Zjadła coś? - Ani kawałka.
Taka była ostatnio, pamiętasz?
Wyszła z tego wtedy, wyjdzie i teraz.
- Wtedy pomógł jej Scott. - Tak.
- Może zawieźmy ją na pogotowie. - Nie. Zaczekajmy.
Zostanę z nią na noc. Zobaczymy, jaka będzie rano.
- Jesteś pewna? - Tak. Teraz moja kolej.
Kiedy Matt wraca z Kanady?
Za dwa tygodnie. Wolałabym, żeby został tam na zawsze.
Nie wiem. Przepraszam.
Nie szkodzi. Jesteś zmęczona.
Wszystko gra?
Tak. I tak nie chcę wracać do domu. Przyjechał ten idiota Dashmiel.
- Zadzwoń, jeśli się jej pogorszy. - Dobrze.
Jest nieznośną starą krową, ale ją kocham.
Tak. Miłość nas uwiązuje, co?
Co zrobił Scott, kiedy ostatnio taka byłaś?
Musiał coś zrobić.
Powiedz mi, co mam zrobić...
i zrobię to.
Chcę... napić się kakao.
Dobrze, Mandusiu-trusiu. Zrobię ci kakao.
Amando?
Lisey chciała przyjść.
Nie zgodziłem się. Nie tym razem.
To sprawa między nami.
Nauczyłem się tego dawno.
W dzieciństwie.
To sprawa między nami.
Już ci lepiej, prawda?
To ze stawu.
Najlepsza.
Przynajmniej na tym świecie.
Musimy porozmawiać... o Lisey.
Dobrze.
Hej, Jim.
Yoko Landon dalej nie chce oddać dorobku?
Zachowuje się jak...
Suka.
To nietaktowne, ale pasuje.
Zaczynam myśleć, że chce, żeby o nim zapomniano.
Nie może do tego dojść. Zgadzasz się?
Wiesz, że tak.
Pamiętasz, jak rozmawialiśmy o tym, żeby wywrzeć lekki nacisk?
Powiedziałeś, że umiesz przekonywać ludzi.
Tak, umiem. Wierz mi.
Oraz pomagać im zrozumieć.
To bardzo ważne.
Niewydane opowiadania Landona, może nawet powieść.
Pomyśl o tym. Siedzi na nich jak kwoka.
Mogę ci pomóc.
Naprawdę tak sądzisz?
O tak.
Wiele nie mogę ci zapłacić. Nie jestem bogaty.
Nie martw się o to, psorze.
Scott Landon jest życiem.
Jego książki mnie zmieniły.
Zdobędę dla ciebie te dokumenty.
Żadna kobieta mi nie odmówi.
- Jest gorące, więc potrzymam... - Scott dał mi pić, ale nie kakao.
To była zimna woda. Piękna woda.
Powiedział, że jest ze stawu. Stawu na Księżycu Boo’ya.
Jakiego stawu?
Tylko kto... da mi się teraz napić?
To była najsłodsza woda, jaką piłam.
Chciałabym mieć jej więcej.
Ale powiedział, że staw...
jest niebezpieczny.
Nie można oderwać od niego wzroku.
Jaki staw?
Wiesz, o czym mówię, Lisey.
Nie chcesz pamiętać, ale musisz.
Wysłał cię na łowy na bafa.
Powiedział mi to w dniu, kiedy dał mi się napić.
Powiedział, że to jak...
poszukiwanie skarbu.
Poszukiwanie skarbu.
Znalazłaś pierwszy trop?
Powiem ci, bo wiem to od niego.
To srebrna łopata, dzięki której go uratowałaś.
Powiedział, że będziesz ją widzieć, nawet zanim ją zobaczysz.
Widziałaś ją?
Tak.
Zostawił inny trop i powiedział, że go rozgryziesz.
Był wyjątkowy.
Amando?
- Wiem, że czasem znikał. Puf. - Amando?
Nikt nie umiał zniknąć tak jak Scott Landon.
Amando, co to jest?
Nie.
Rozwiąż wszystkie zagadki, znajdź wszystkie tropy...
a dostaniesz nagrodę.
Musiałeś bardzo to kochać.
Kochałem.
Ale ciebie kocham bardziej.
Tak?
Tak.
Ja też cię kocham.
- Wiesz... - Zamknij się.
Wiesz.
Wydaje dźwięk.
Oczywiście wykład odwołano.
Podsumujmy wydarzenia.
Popularny pisarz Scott Landon został postrzelony na kampusie Horlicks.
Zabrano go do szpitala Serca Jezusa,
gdzie przebywa w stanie krytycznym.
Stan pani męża jest poważny, ale stabilny.
Może nawet uratujemy mu płuco. Dzięki Bogu to był kaliber 22.
- To więcej niż trzeba. - Chodziło mi tylko...
Wiem, o co pani chodziło. Dziękuję.
Naprawdę z tego wyjdzie?
Nigdy tego nie obiecuję, ale ma szansę.
Czeka go oczywiście długa rekonwalescencja.
Może nie taka długa. Landonowie szybko zdrowieją.
Mogę go zobaczyć?
Oczywiście. Ale nie ma szans na rozmowę. Leży pod tlenem.
Gdzie byłeś?
Wiesz.
Nie wiem.
Wiesz.
Powiedz, że wydobrzejesz.
Nic mi nie jest.
- Wszyscy Landonowie... - Szybko zdrowieją, wiem.
Co z facetem, który mnie postrzelił?
Nie wiem. Nie obchodzi mnie to.
Bałam się, że coś takiego się stanie.
Tak, ale większość...
Większość cię kocha,
ale wystarczy jeden, który nie kocha.
Scott. On ma broń.
Ukradłeś mi zmysły.
- Synu. - Złodziej.
Lisey.
Bądź cicho.
Hej, skarbiemój.
Bardzo za tobą tęsknię.
Polujesz na bafa.
Patrz.
Próbowałem sobie wmówić Że to uczucie jest nie na miejscu
Już za późno na odwrót
Chyba właśnie się zakochuję
Już za późno na odwrót
Chyba właśnie się zakochuję
O tak, bardzo chciałbym wiedzieć
Czy ona też mnie kocha
Ale boję się myśleć Że tylko ja się zakochałem
I nie mogę nic na to poradzić
Już za późno na odwrót
Za późno
Chyba właśnie się zakochuję
Zakochuję
Już za późno na odwrót
Chyba właśnie się zakochuję
Już za późno na odwrót
Chyba właśnie się zakochuję
Prosimy o oklaski dla tych pracowitych muzyków.
Panie i panowie, nazywam się Dave Debusher.
Dandy Dave!
Zgadza się. Dandy Dave Debusher.
Dziś rano miałem przyjemność
oddać córkę mężczyźnie, który na nią nie zasługuje.
Tatusiu.
Ale który być może zasłuży na nią w przyszłości.
Według Lisey zostanie wielkim pisarzem.
Wspominała o jakimś magicznym surrealizmie.
Mam pewne wątpliwości.
Ale Lisey mówi, że podpisał umowę na książkę.
I że sława jest mu pisana. Mnie i mamie to wystarczy.
Nawijał tak przez całą noc.
Kochał cię, skarbie.
Był pijany.
Tak. I kochał cię.
Dlaczego łowy na bafa?
Dlaczego teraz?
Jak nazywał to twój brat?
Krwawy baf?
Nadchodzi.
Ale teraz musisz zająć się Amandą.
Znajdź wszystkie tropy, a dostaniesz nagrodę.
Pozwólcie,
że zapowiem tej pięknej młodej parze jeszcze jeden taniec.
Proszę.
Tatusiu, już tańczyliśmy.
Proszę o oklaski.
Miłości
Miałem nastrój bardzo zły
Spytałem więc lekarza, co dolega mi
Patrz.
- Poprosiłem lekarza - Lekarza
Panie doktorze
- Doktorze - Powiedz mi, proszę
Patrz na nas...
- Co mi dolega? - Doktorze
Scott?
Wróć!
Miłości, potrzebuję tylko miłości
Miłości
PANIE DOKTORZE BAF
Amando?
Hej, siostruniu Mandusiu-trusiu.
Wróćmy do łóżka.
Dobrze?
Niedługo zamykamy, proszę pana.
Wie pani, że to ulubiona książka Scotta Landona z dzieciństwa?
W końcu ją przeczytałem.
Nie wiedziałam.
Musiała go pani znać, prawda?
Nie ufundował tej biblioteki?
Rozmawiałam z nim, ale jego żonę znałam lepiej.
Lisę. Lisey.
Często tu przychodziła. Czasami czytała dzieciom.
Właściwie to chyba ona ufundowała...
Nie, pieniądze były od niego.
Prawda? Wszystko było od niego.
Chyba tak. W pewnym sensie...
W każdym sensie.
Wszystko było od niego.
Miał cztery lata.
Powiedział, że nauczyła go mocy wyobraźni.
To bardzo ciekawe.
Mocy wyobraźni. Proszę o tym pomyśleć.
Zasadzono ziarno, które zakiełkowało.
Wie pani, skąd to wiem?
Od znajomego profesora, który wie o Scotcie wszystko.
Nazywa się Dashmiel. Zabawne nazwisko. Mógłby być postacią z jego książki.
Mówię na niego Scott, bo mam wrażenie, że go znam.
Po ich owocach poznacie ich.
Naprawdę muszę już zamknąć, proszę pana.
Dashmiel.
Jak gdyby pytał, czy coś mu dasz.
Rozumie pani? Dashmiel. „Dasz mi”.
Powinniście dać tę książkę do osobnej gablotki.
Z małą tabliczką pod spodem, na której byłoby napisane:
„To tutaj zaczął Scott Landon”.
Żeby zainspirować przyszłe pokolenia. Co pani o tym myśli?
Myślę, że to dobry pomysł.
Naprawdę muszę już zamknąć, proszę pana.
Moglibyście...
postawić ją tutaj, żeby dzieci codziennie ją widziały
i się nią inspirowały.
Tak. Myślę, że to dobry pomysł.
Myślę, że tak zrobimy.
No to...
zgadzamy się co do tego.
Kamperzy górą.
Prześlij mnie, Scotty.
Dashmiel, „dasz mi”. Proszę o tym pomyśleć, bo coś w tym jest.
Dobrze.
- I dajcie tę książkę do gablotki. - To świetny pomysł.
To miejsce nie jest zasługą tej suki, którą poślubił, tylko jego.
Poprosiłam lekarza
Panie doktorze
Powiedz mi, proszę
Co mi dolega
Poprosiłam lekarza
Panie doktorze
OŚRODEK ODWYKOWY
SKARBIEMÓJ! DRUGI TROP BAF
Dobrze.
Spróbujmy znowu. Gotowa?
Na trzy.
Raz. Dwa. Trzy.
No i... Dalej, skarbie.
Mando.
Pani Landon?
Dzień dobry. Tak, mówi Lisa. Lisey.
Zacznę od tego, że bardzo mi przykro z powodu pani straty.
Pani mąż podpisał dla mnie parę swoich książek.
To jedne z moich najcenniejszych własności.
Dziękuję. To bardzo miło z pańskiej strony.
Domyślam się, że dzwoni pani w sprawie swojej siostry.
Skąd pan wiedział?
Trzy lata temu Scott zaprosił mnie na obiad.
Powiedział, że jego szwagierka miała epizod samookaleczania.
Tak, pocięła się.
Tak. A potem wpadła w częściową katatonię.
Powiedział, że te zachowania mogą wrócić. O to chodzi?
Tak. Ale panie doktorze...
Proszę mi mówić Hugh.
Zostawił dla mnie twój numer w książce adresowej Amandy.
Pewnie na wszelki wypadek.
Po obiedzie obeszliśmy placówkę.
Obiecałem, że jeśli pani siostra straci kontakt z rzeczywistością,
- o co się obawiał... - Znajdziesz dla niej miejsce.
Tak.
Musiał ją bardzo kochać.
Kochał obie moje siostry.
Proszę pozwolić, że nadam sprawom bieg.
Chętnie zrobię coś dla ulubionego pisarza i wdowy po nim.
Dziękuję. Jestem bardzo wdzięczna.
Proszę połączyć mnie z działem księgowości
i zajmę się płatnością.
Pani mąż już się nią zajął.
Miałem tylko zadzwonić, żeby opłaty zostały uiszczone.
Dobrze. Dziękuję.
- Był hojnym człowiekiem. - Dziękuję.
Oczywiście.
Powinienem był ci to powiedzieć, zanim się pobraliśmy.
Nie chcę rozmawiać o niczym poważnym. Tak tu ładnie.
Pamiętasz, kiedy się pociąłem, i spytałaś, czy oszalałem?
Mam wizje.
Spisuję je, a ludzie płacą, żeby je czytać.
Jesteś pisarzem. To twoja praca.
Spytałaś mnie o rodzinę. O tatę i brata.
Powiedziałeś, że to trudne wspomnienia.
To prawda.
Zaopiekujcie się nią.
Dobrze.
Skąd wiedział?
Skąd Scott wiedział?
Nie wiem.
Halo.
Pani Landon?
Tak. Kto mówi?
Proszę mi mówić Jim.
Jaki Jim?
Może Jim Dandy?
Dobra, rozłączam się.
Zajmę pani tylko minutkę.
Był u pani mężczyzna w sprawie dokumentów męża.
Ach tak. Świetnie.
Pewnie jest pan znajomym Dashmiela.
Czyli to jakaś propozycja kupna?
Chyba można to tak nazwać.
- Dobrze, ale nie. - Co „nie”?
Myślałam, że wyraziłam się dość jasno. Tak mi się wydawało. Ale chyba jednak nie.
Może wasza znajomość nie zaczęła się obiecująco, ale...
Zdecydowanie można tak powiedzieć.
Profesor Dashmiel wie więcej o Scotcie niż ktokolwiek inny na Ziemi.
Boże. Wie więcej? Czyli małżeństwo z nim się nie liczy?
Tak pan myśli?
Myśli pan, że jako żona go nie znałam?
Może pan nie wie, że Dashmiel nazwał mnie zwykłą hostessą?
Chodzi mi o to...
O Boże. Proszę przestać.
Prosiłam pana o telefon? Tak?
Nie.
Nie! Nie prosiłam.
Nie prosiłam o to.
Teraz rozmawia pani ze mną, a nie z nim, i mówię, że da mu pani to, czego chce.
Bez żadnych ale.
Najpierw da to pani mnie, a potem ja to dam jemu.
Nie miała pani prawa do Scotta Landona. Ani za jego życia, ani teraz.
Nigdy pani nie rozumiała jego geniuszu. Tak mówi psor.
Dlatego pani do niego zadzwoni i powie, że wszystko gra.
Że Yoko oddaje dorobek.
Yoko? Nazwał...
Nazwał mnie pan, kurwa, Yoko?
W przeciwnym razie
przyjdę i zranię panią w miejscach,
których nie pozwalała pani dotykać chłopcom na tańcach.
Proszę pani.
Rozumie pani, co mówię?
Tak.
Pani Landon?
Jim.
- Tak? - Słyszysz mnie?
Mówi pani trochę cicho, ale tak, słyszę.
Odpierdol się!
ŻONA LEGENDY
- On ma broń. - Broń!
- Ukradłeś moje historie.
Ukradłeś moje zmysły.
Jest bardzo blisko.
Ma wiele twarzy.
Nie rozumiem.
Wiesz.
Długaśnik.
Zamknij się.
Wydaje dźwięk.
Nie. Wcale tak nie było.
Wiesz.
WYDANE RĘKOPISY WCZESNE LATA!
SEKRETNA PERŁA POMYSŁY I NOTATKI
NIEWYDANE RĘKOPISY
PAMIĘCI
Napisy: Marzena Falkowska