Utrzymać linię! Aż do grani!
- Trzymać linię! - Wiatr się zmienia!
- Odcięło nam drogę ucieczki! - Zakładać sprzęt!
Leo, wracaj!
Ogień zmienił kierunek!
- Wycofać się! - Pomocy!
FORT LAUDERDALE, FLORYDA
Dzień dobry.
Jestem ze straży pożarnej, a on z gazowni.
Nasz system wykrył nieszczelność w przyłączu.
Zastaliśmy męża?
Bierze prysznic. Powinniśmy opuścić dom?
Nie, to pewnie tylko błąd komputera,
ale lepiej chuchać na zimne.
- Możemy wejść? - Proszę.
Daleko stąd do Jacksonville?
Wliczając korki?
Sześć godzin.
Może więcej.
Masz krew na koszuli.
Przebierz się.
Nie chciałbym robić objazdu. Za pół godziny będą o tym nadawać.
Gdyby miał rozum, to już by ruszał.
Zebranie się na odwagę zajmie mu dzień, drugi na planowanie.
Poza tym i tak tam będziemy. Nie zostawiamy nic przypadkowi.
Przepraszam.
Zdarza się.
JACKSONVILLE, FLORYDA
Szybko, bo się spóźnimy.
Co to znaczy „ograniczony”?
Irytująco niewrażliwy.
Nazwała cię kiedyś tak dziewczyna?
Tylko twoja mama.
Miała rację?
To też oznacza osobę, która trudno coś pojmuje.
Myślę, że taki właśnie byłem.
To ma więcej sensu.
Przeproś i obiecaj poprawę.
Bez obrazy, ale nie będę słuchał twoich porad randkowych.
Może zainteresuj się dziewczynami za rok, żebym mógł się psychicznie przygotować?
Jesteśmy w Fort Lauderdale
przed domem prokuratora okręgowego Thomasa Berdido,
gdzie zginął on wraz ze swoją rodziną
w wyniku wybuchu instalacji gazowej.
Szef policji i straż pożarna obiecują dołożyć wszelkich starań,
żeby odnaleźć przyczynę tej tragedii,
która zabrała tej społeczności ukochanego lidera.
Wszystko w porządku, tato?
Spóźnimy się.
Proszę ruszać.
Co z tobą, tato?
- Co robisz? - Jedziemy na wagary.
- Nie chcę, o ósmej mam test! - Jedziemy na wagary.
Zostaw już ten telefon.
Daj mi go.
Masz kłopoty? Co zrobiłeś?
To, co było trzeba, jasne?
Postąpiłem, jak trzeba.
Skoro tak, to czemu się boisz?
Wspaniała historia strażaków spadochroniarzy
spoczywa teraz na waszych barkach.
Z każdym skokiem, każdym zawróconym pożarem...
Spójrz na tych dzieciaków.
- Podaj butelkę, szefowa. - Nie wytrzymasz 15 minut?
- Morda, ty już rano byłeś nawalony. - To prawda.
Widzę, że się już znieczulacie.
Panie i panowie!
Ethan, gdzie się nauczyłeś tego spojrzenia?
- Nie tego. O właśnie. - O tym mówisz?
- Czujesz je, Benny? - Widzę mimo tych bryli.
- Przenika do mojej duszy. - Spędzam godziny przed lustrem.
Nie wątpię, seksowny draniu.
Dlaczego trafiłaś na wieżę?
Chyba mam farta.
- Jebać ich i te testy. - Palanty.
- Jebać ich. - Bez wyjątku.
Która wieża?
217, niedaleko ciebie.
Więc nie przesadzaj z grillowaniem, bo naślę na ciebie samolot.
Chciałbym zacząć inaczej niż w zeszłym roku
i poprzednich latach.
Rok temu było fajnie.
Więc kto mi powie, jaki mamy na dziś plan?
Nie pogardzę trójkącikiem. Albo wygraną na loterii.
Dla ciebie trójkącik to wygrana.
- Spadaj. - To prawda.
- Wasz dzisiejszy plan, pajace... - Nie kłócić się.
Właśnie.
I nie skaczcie zewsząd na spadochronach.
- Kto by robił takie rzeczy? - Pojęcia nie mam.
Jestem już dorosła i...
Cóż, dorosła.
Chcę cię utrzymać przy życiu.
Nie bój nic, to nasze zadanie.
Ty wypisuj mandaty, a my zadbamy o twoje zdrowie.
Spoko.
- Dokonujcie dobrych wyborów. - Za dobre wybory!
Za dobre wybory!
Aż mnie naszła ochota.
Jestem graczem zespołowym, więc mogę ci pomóc.
Nie daję facetom, których widziałam srających w lesie.
Weź spieprzaj. Mam taką samą zasadę.
Nie dajesz facetom, którzy srają po lasach?
- Komu wciskasz ten kit? - Jesteśmy za głośno?
Za głośno, Ethan? Wybacz!
- Teraz lepiej? - Gratulacje!
- Skup się. - Chcesz zobaczyć diabła w akcji?
Zaraz ci pokażę, chujku.
To ma wpaść do dziurki.
- Twoja stara też tak mówiła. - Patrz.
Szefowo.
- Twoja kolej. - Nie tykam niczego z kukurydzą w nazwie.
Cykor.
Tak to się robi.
Wyjaśniłaś go.
Nie oceniam. Próbuję tylko zrozumieć.
To twój chłopak?
Tak.
Za chuja tego nie pojmuję.
Co cię tak śmieszy?
Co za typ!
Bo próbuje rzucić fajki. Nie bądź takim chujem.
- Ona to robi! - Teraz?
- Tak, kurwa! - Spadochron!
Nic się nie nauczyłaś!
O kurwa!
Kurwa mać.
Ostatnim razem miękko wylądowałam.
Wcale nie, było podobnie.
Co zrobisz, aresztujesz mnie?
Kurwa.
Wiesz już, czemu oblałaś testy psychologiczne?
Musiałeś je tak mocno ścisnąć?
Boli?
- Kurewsko. - Może się czegoś nauczysz.
Nie przewracaj oczami.
Sama to na siebie sprowadziłaś.
Zasłużyłaś sobie.
Idziemy.
Słuchaj.
Oboje wiemy, że to nie była zabawa,
a już na pewno nie był to wypadek.
Wiem, co próbujesz zrobić, H.
Te dupki tego nie widzą, ale ja tak.
Może lato na wieży dobrze ci zrobi.
Może.
A może z niej skoczę.
Chryste Panie.
- Nic ze sobą nie wzięli. - Na pewno nie szczoteczki do zębów.
Prysnęli.
Tylko dokąd? Sprawdzę laptopa, ty przeszukaj dom.
WYŁANO LINK DO RESETOWANIA HASŁA
NA ZAWSZE W NASZEJ PAMIĘCI
Wypłacił 10 tysięcy z konta. Próbuje zniknąć.
Musimy wiedzieć, do kogo jedzie.
No dalej.
Dokąd jedziesz?
SZKOŁA PRZETRWANIA „SODA BUTTE”
Może jedzie do tego policjanta?
Szkoła przetrwania.
Robi się ciekawie.
Co wiesz o mojej pracy?
Jesteś księgowym. A przynajmniej tak myślałem.
Jestem audytorem sądowym, czyli...
szukam rzeczy, które do siebie nie pasują.
I coś znalazłem.
Przez to zginął dzisiaj prokurator, dla którego pracowałem.
Ale ja wciąż o tym wiem, czyli będą ścigać mnie.
Chodźmy na policję.
Policja chroni prokuratora cały czas.
I co mu to dało?
Ta sprawa dotyczy wielu ludzi, mających wiele do stracenia.
Gubernatorów, kongresmenów... Ufać możemy tylko tym, kogo znamy.
Rozumiesz?
- Cześć, kotku. - Hej.
- Jak pączuś? - Piecze się.
Chodź tu.
Dobrze was widzieć.
- Jak ci minął dzień? - Tak jak zawsze.
Serio?
Bo słyszałam, że uganiałeś się za spadochronem.
Ona pozwala swoim demonom przejmować stery.
- Ale nie byłeś dla niej za ostry? - Może trochę.
Wiesz, że to pierdoła.
Zasługuje na to.
Ona sama siebie nie oszczędza, więc mógłbyś odpuścić.
Nie ma to jak sprzeczka z żoną o tym, jak gadać z byłą.
Tym bardziej, jak trzyma jej stronę.
Po prostu nie trzymam twojej strony.
Ale ja nie mam swojej strony.
Czyli też jesteś po jej stronie.
Co to ma być? Oskarżasz mnie?
Czy my się kłócimy?
Faceci są tacy prości.
Nie kłócimy się. Kolacja jest na piecu.
W lodówce stoi piwo, a świat ma się dobrze.
Poczułeś to?
- Nie. - Boże, jak to nie poczułeś?
Po prostu.
- Chyba wiem czemu. - Czemu?
Bo masz zakuty łeb.
To moja wina, że nie poczułem kopnięcia?
Wszystko to twoja wina.
- Wszystko... - Nawet to dziecko.
Technicznie rzecz biorąc, jesteśmy winni po równo.
- Tak myślisz? - Dokładnie tak.
- Wiesz, co ja myślę? - Założysz mi dźwignię?
Uznajmy, że jesteś wszystkiemu winny, aż dziecko skończy cztery lata.
- Jasne? - Jak słońce, kotku.
Jak słońce.
- Allison, tu Owen. - Owen!
Dasz mi Ethana?
Mam poważny problem.
Co słychać, Owen?
Bywało lepiej.
Co się dzieje?
Cześć, kolego.
Co piszesz?
To dla ciebie.
Wszystkie moje tajemnice.
Ale nie chcę, żebyś to czytał
ani na to zerkał.
Obiecujesz?
To co mam z tym zrobić?
Dać zaufanej osobie.
Kiedy?
Jak się uda, to nigdy.
Przepraszam cię za to wszystko.
Postąpiłeś słusznie.
Prawda?
Tak.
Mimo to przepraszam.
Dzięki.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Możecie wybrać transport.
Weźmiemy pikapa.
Poważna sprawa, Ethan.
- Jak dobrze go znasz? - Był mężem mojej siostry.
Młody to mój siostrzeniec.
- Dolewka? - Poproszę.
- Panu też? - Nie, dziękuję.
- Na pewno nie chcesz steka? - Nie jem tego gówna.
- To cię zabije. - Pewnie ujeżdżałem tego byka za młodu.
Nie winię cię, że go nie jesz.
Co miałbym dla ciebie zrobić?
Sam tego nie wiem.
Jeśli mówi prawdę,
niech idzie do marshalów albo FBI.
Powiedziałem mu to samo,
ale on chciał, żebym zadzwonił do telewizji,
- ściągnął tutaj dziennikarzy. - Nie waż mi się tego robić.
Nie twórzmy sensacji.
Daj znać, jak do ciebie przyjedzie. Chcę go poznać.
Jasne.
Skończyliśmy.
Idź zwalczać przestępczość.
Postaram się.
Zamiast tego mógłbyś zjeść sałatkę.
- Kto je sałatkę na śniadanie? - Niech ci będzie.
Szeryfie?
Pańska żona. Odbierze pan?
Nie ma mowy.
Connor!
Odejdź od niego.
Spokojnie, tato.
Jest przyjazny.
Jedziemy.
Tu Ryś, słyszysz mnie?
Słyszę. Widzisz dym?
Widzę chmury burzowe i nasilający się wiatr.
Prognozowali burzę?
Nie zajmuj kanału, chyba że widzisz dym.
To nie telefon towarzyski.
Przyjęłam.
Kretyn.
Wiatr się zmienia!
- Odcięło nam drogę ucieczki! - Źle obliczyli wiatr!
- Jesteśmy w pułapce! - Hannah! Co robimy?
- Rozkładać koce! - Zakładać sprzęt!
Nie dam się w tym ugotować!
Leo, wracaj!
Uważaj!
Rozkładaj koc!
- Pomocy! - Ratunku!
Już po nich, Hannah.
Już po nich!
Wieża 217, tu baza. Odbiór.
To nie telefon towarzyski.
Przynajmniej tak mi powiedziano.
Jebać tego palanta. Dojeżdża do pracy hulajnogą.
Jak się trzymasz?
Siedzę w klitce na szczudłach bez toalety.
Muszę się stąd wyrwać.
Zadzwonię na telefon satelitarny.
- Znalazłaś lepsze miejsce? - Zależy, co rozumiesz przez „lepsze”.
Testy psychologiczne trzy dni po tym zdarzeniu to kryminał.
Nikt by ich nie przeszedł.
Służba Leśna szuka winnych, a sama umywa ręce.
Źle odczytałam wiatr.
Oni źle odczytali, a potem przekazali tobie.
To nie twoja wina.
Co mogłaś zrobić?
Powinnam była po nich pójść, ale, kurwa, stchórzyłam.
Wtedy sama byś zginęła.
Ryzyko zawodowe.
Myślisz o tym?
Codziennie.
Nie rób nic głupiego.
Wielu ludziom na tobie zależy.
Mnie, Benowi...
Mnie.
Widziałeś tę komórkę burzową na dwunastej od wieży?
- Widzisz ją na radarze? - Tak, powinna skręcić na północ.
Raczej nie skręci.
Ciekawe, co myśleli Lewis i Clark, kiedy to zobaczyli.
Myślisz, że szli tędy?
Dokładnie tędy.
To ich szlak.
My go tylko ubiliśmy.
Podoba mi się tu.
Ta przestrzeń.
Tam będzie dobrze.
Wszystko widać.
Kiedy mijał nas ostatni samochód?
Sześć minut temu.
- Dobre okienko. - Zrobimy to tutaj.
Skręcaj, sukinsynu.
Kurwa mać.
Zbliża się pojazd, dwa kilometry.
Kobieta za kierownicą, tablice z Montany.
AEK 559.
Zarejestrowany na Deborah Killdeer z Red Lodge w Montanie.
Kurwa.
- Pomożesz mu? - Wykluczone.
Padnij!
Po prawej jest powalone drzewo. Schowaj się pod nim.
Siedź cicho, choćby nie wiem, co się działo.
Strumienie prowadzą do rzek, a rzeki do miast.
Zadzwonisz do stacji telewizyjnej.
Dasz im to.
Chcę zostać z tobą.
Kocham cię, synu.
Idź.
Jesteś cały?
Tego się nie spodziewałem.
- Jest ruch. - Umrze w końcu ten skurwiel?
- Jesteśmy spaleni. - Kurwa.
- Ktoś wypadł z drogi? - Nie, nic się nie stało.
Cześć, skarbie. Przyjechali już?
Nie.
- Wracasz już? - Będę za jakieś pięć minut.
- Oddzwonię, kotku. - Jasne, pa.
- Ale bałagan. - Chcesz posprzątać?
To było zadanie dla dwóch drużyn.
Dwóch, kurwa, mówiłem im.
Ładnie tną koszty.
Do wszystkich jednostek, kod trzeci...
- Szybko poszło. - Konsekwencja utraty inicjatywy.
- Dwie ofiary, mężczyzna i kobieta. - Nie ma chłopaka.
Mogli go nie zauważyć?
Gdzie?
Już jedziemy.
Dokąd?
Chce się spotkać.
Jest tutaj? Po co?
Kurwa!
Proszę! Pomóżcie nam!
Zaczekaj!
Stój!
Zatrzymaj się. Nic ci nie zrobię.
Stój. Nic ci nie zrobię.
- Krwawisz. - To nie moja krew.
A czyja?
Nazywam się Hannah, a ty?
- Pierdol się. - Jak miło.
Jestem strażakiem.
Pracuję dla Służb Leśnych.
Mogę ci pomóc.
Porozmawiajmy, a ci pomogę.
Powodzenia.
Miasto jest 20 km w tamtą stronę
za wododziałami.
Udanej zabawy.
Czekaj.
W wieży mam radio.
- Wezwiemy szeryfa albo... - Nie, wiadomości.
Możesz wezwać telewizję?
Jasne, wezwę kogo zechcesz.
Szybki, kurwa, jesteś.
Kurde.
- Podrzucić cię bliżej? - On nie chce nas bliżej.
Zaparkuj od frontu. Przyjdę, jak skończymy.
Kulejesz?
To nic.
Zostawiliście chłopaka.
Mało prawdopodobne.
Obiecujemy całkowite rozwiązanie. „Mało prawdopodobne” odpada.
Facetowi udało się dotrzeć aż tutaj,
więc na pewno zrobił też kopie
wszystkiego, co znaleźliśmy w biurze prokuratora.
Można założyć, że są w posiadaniu chłopca.
Załóż najgorszy scenariusz.
Załóż katastrofę i...
przeciwdziałaj jej.
To spore ryzyko.
Jestem tego świadom.
Macie jakieś sześć godzin, zanim sprawa się rozdmucha.
Mogę załatwić więcej czasu.
Ale muszą być gotowi na wszystko.
Już ja ich przygotuję.
Powinny być dwie drużyny.
Uderzylibyśmy razem.
To już nie ma znaczenia, prawda, Jack?
- Nie ma. - Właśnie.
Traktuj to jako grę o sumie zerowej.
- Jedziemy na posterunek? - Do szwagra.
Tak sądzę.
Może nam się poszczęści.
Duże ryzyko jak dla jednego chłopca.
Boją się tego, co może wiedzieć.
Poza tym widział nas.
Od teraz eliminujemy każdego, kto widział nasze twarze.
To ściągnie uwagę na to miasto, a tego nie potrzebujemy.
Damy im inny powód do zmartwień.
Skupią się na tym.
- Ani śladu po Connorze. - Szukają go?
Wyślą ekipę, ale...
Ethan? Jesteś tam?
O Boże.
Musisz się zagrzać.
Głodny?
Nie.
Powinieneś coś zjeść.
Tu masz jakieś słodycze.
Posłuchaj mnie, kolego.
W wieżę uderzył piorun. Wszystko się usmażyło.
Nie możemy...
Nie możemy wezwać szeryfa ani...
nikogo.
Musimy iść do miasta.
Więc powiedz, czy musimy ruszać już teraz,
czy możemy poczekać do rana.
Masz kłopoty?
Ktoś jeszcze je ma? Powinniśmy kogoś poszukać?
Już nie.
Nie jesteś w stanie iść.
Tata mówił, że jeśli coś mu się stanie, to mam znaleźć kogoś, komu zaufam.
Coś się stało twojemu tacie?
Mogę ci zaufać?
Oczywiście, że możesz mi zaufać.
Gdzie go dopadli?
Na drodze.
Schowałem się pod drzewem.
Pobiegłem wzdłuż strumienia.
Bo strumienie prowadzą do rzek, a rzeki do miast.
To prawda.
- Ruszamy dzisiaj? - I to natychmiast.
Ogień przekroczył rzekę i zmierza w kierunku autostrady.
Wiatr północno-północno-zachodni, 10 km na godzinę.
Obecnie zagrożenie wynosi...
Kotku, dzwoniłam...
- Co tu panowie robią? - Agenci Freers i Michaels.
FBI. Zastaliśmy szeryfa Sawyera?
Jest na służbie. Złapiecie go przez radio.
- Nie mogliśmy go złapać. - Spróbujcie na innym kanale.
- Mieliśmy się tu z nim spotkać. - Możemy wejść?
Nie możecie.
Pokaż ręce.
Czysto.
Chyba jest w ciąży.
Jest pani w ciąży?
- Który miesiąc? - Szósty.
Chłopiec czy dziewczynka?
Dziewczynka.
Myśl o niej, kiedy zadam ci te pytania.
Prowadzicie szkołę przetrwania?
Przeżyjesz, jeśli powiesz prawdę.
- Chłopiec tu jest? - Nie.
- Był tu? - Nie.
- Policja go znalazła? - Nie wiem.
- Przyszedłby tutaj? - Nie wiem.
Wydajesz się mówić prawdę, ale...
musimy mieć pewność.
Mówię prawdę.
Muszę mieć pewność.
Mówię prawdę!
Muszę mieć pewność.
Mówię prawdę.
Mój mąż go znalazł!
- Jest z nim! - Dokąd go zabrał?
Nie wiem, ale mogę zadzwonić!
Mogę do niego zadzwonić!
Dzwoń.
Gdzie telefon?
Rozmawiaj jak gdyby nigdy nic.
Jasne?
Kotku, mamy tu pożar. O co chodzi?
Co z chłopcem?
- Co? - Nie jest głodny?
Na pewno jest. Przygotuję mu coś.
Poinformowałaś go. Dałaś mu, kurwa, sygnał!
Pieprzeni surwiwalowcy!
Chcesz surwiwalu? To ci go dam!
- Źle celujesz. - Wcale nie.
- Jesteś cały? - Nie, kurwa.
Nie pieprz, Pietrze, wieprza pieprzem,
bo przepieprzysz wieprza pieprzem.
Nie pieprz wieprza, Pietrze...
Koniec zabawy.
Biegniemy na zmianę na dół. Jak powiem „stop”, to stajesz,
padasz, a ja biegnę dalej. Będziemy się zmieniać. Gotowy?
Padnij!
Biegnij!
Padnij!
Biegnij!
Proszę...
Trafił cię.
Ominął mnie.
Trafił.
Wcale nie, kolego.
Musimy iść.
Zginął na moich oczach.
Wyrzuć to z siebie.
Nie ma krwi.
- Załatwiliśmy ją? - Może, nie widziałem.
- Źle wyglądasz. - Nic na to teraz nie poradzę.
Zajmij pozycję.
Allie?
Centrala, tu Alpha One.
Przyślijcie wsparcie.
- Rzuć broń! - W tej chwili!
Rzuć to, kurwa. Wyjdź na drogę.
Stój. Odwróć się.
Masz dziecko w drodze. Myśl tylko o nim.
Odepnij powoli pas
i rzuć go w lewo na ziemię.
Na kolana.
Padnij na ziemię.
Na ziemię.
Ręce za plecy.
- Zapasowa broń? - Prawa kostka.
Z twoją żoną jest mój człowiek. Zabije ją na mój rozkaz.
- Nie zostaniesz ojcem. Rozumiesz? - Rozumiem.
Według twojej żony chłopiec jest z tobą.
Gdyby to była prawda, roiłoby się tu od policji.
Jeszcze go nie odnaleziono.
Sądzimy, że wypadł z samochodu.
Z powodu pożaru odwołano poszukiwania.
My będziemy ekipą poszukiwawczą.
Jack...
Na pewno powinniśmy stąd odchodzić?
Nie mamy czasu szukać ich obojga.
Idziemy.
Wstawaj.
Za kilka lat będziesz nad jeziorem
albo w lesie za swoim domem z gorącą blondynką
i w pełni wykorzystasz tę sytuację.
Ognisko jest jak kocimiętka dla nastolatek.
Wystarczy tylko trochę drewna, iskry...
i voila!
Lecisz w ślinę z cheerleaderką.
- Zrobiłaś się dziwna przez ten piorun. - Zawsze byłam dziwna.
Wyglądałaś na smutną.
Smutną?
W zeszłym roku prowadziłam ugaszenie pożaru.
Myślałam, że odczytałam wiatr, ale on robił co innego.
Więc zamiast gasić pożar, musieliśmy uciekać.
A jako strażak nie chcesz tego.
Było tam trzech chłopców...
W twoim wieku.
Otoczyły ich płomienie, a ja mogłam tylko patrzeć.
Ja widziałem, jak mama umiera na raka.
Przy tobie ciężko mi żałować siebie samej.
Przepraszam.
Ja też.
Ogrzej się, kolego.
- Tata tak do mnie mówił. - Kurwa.
Przepraszam, już nie będę.
Nic nie szkodzi.
Możesz mnie tak nazywać.
Już się ogrzałem. Chodźmy.
Nie ma mowy, że młody to przeżył.
Nigdzie go nie ma.
Przeszukamy wzgórze?
- Mówiłem, że wyślą ekipę. - Sam sprawdzę.
Widziałem wiele wypadków.
Nikt nie przeżyłby czegoś takiego, a zwłaszcza dziecko.
To raz-dwa go znajdziemy. Zacznijmy szukać.
Co to miało być?
Odejdź.
Dzieciak żyje.
Sprawdźmy, czy potrafisz tropić.
Niczego nie sprawdzicie.
Kończę tu.
Pójdę i...
zachowam godność.
I tak wiemy, jak to się skończy.
Kurwa, ja wiem.
Miejmy to za sobą.
Współpracuj, a może przeżyjesz.
Za kogo ty mnie masz?
Za najgłupszego skurwiela na świecie?
- Cofnij się, Jack. - Spierdalaj.
Pozwolicie mi żyć?
To byłby błąd.
Opisałbym was wtedy każdemu, kto chciałby słuchać.
- Nieprawda. - Wytropiłbym was. Słyszałeś go?
- Mam współpracować? - Zabiję cię.
- To zabij! Na co czekasz? - Decyduj, Jack.
Dawaj! Mogę tu, kurwa, zginąć!
- Decyduj. - Pierdolę was obu.
Przesuń się, Jack.
Nigdy w życiu o tym nie powiesz.
Wiesz czemu?
Bo jak już znajdziemy chłopaka,
to nie ja go zabiję, tylko ty.
Tak bardzo nie chcę zabijać ciężarnej.
Ale odwal jeszcze raz coś takiego,
a spalę ją żywcem.
Wyraziłem się jasno?
A teraz szukaj.
Ruszaj.
W porządku, brachu?
Bo gadasz bezładnie.
Mam kurewsko dość tego miejsca.
- To pożar? - Tak.
I to duży.
Musimy wracać.
- Nie chcę znowu tamtędy iść. - Tędy nie przejdziemy.
Ogień trawi wszystko na swojej drodze.
Zauważyłabym go z wieży. Nie zgłosiłam tego.
Wyślą śmigłowiec, żeby sprawdzić dlaczego.
Musimy tylko zawrócić.
Tędy nie przejdziemy. Wracamy.
Już.
Biorę ciebie.
Nic ci nie jest?
Nic a nic.
Odwróć się.
- Po co? - Wystarczająco dzisiaj przeżyliśmy.
No już.
Connor, zejdź z łóżka.
Zejdź z łóżka.
Cicho.
Widziałeś twarze tych, co zabili twojego ojca?
- Tak. - Podejdź.
To oni?
Tak.
- Idź pod łóżko. - Nie możemy tu zostać.
Wiem. Schowaj się.
Idź.
Ilu ludzi siedzi w wieży?
Zazwyczaj jedna, ale...
zdaje się, że ta jest pusta.
Nie jest.
Jaki strażnik opuszcza wieżę podczas pożaru?
Jakie są szanse, że ma broń?
To lasy Montany, więc spore.
Ciężko wejść na wieżę niezauważonym.
Jeśli ktoś tam jest, pokaże mu się,
wtedy zdejmiemy ich z dołu.
Nic lepszego nie wymyślę.
Wchodzisz na wieżę.
Jeśli chłopak tam jest, sprowadzisz go tutaj.
Jeśli go nie ma,
podpalisz wieżę.
- Po co? - Dla pewności, że nie kłamiesz.
Ruszaj.
Już.
Nikogo nie ma! Zamknięte!
Przecież potrafisz wyważyć drzwi.
Przejdźmy wyżej.
Jeśli się ukryliście, to nie wychodźcie.
Mają mnie na muszce.
Jest ich dwóch, są uzbrojeni.
Dobrze sobie radzisz, Connor.
Nie wychylaj się, dobrze?
Nie ruszaj się. Siedź cicho.
Masz tu broń, H?
Ostry toporek.
To za mało.
Nie wiem, jak was stąd wyciągnąć.
Za godzinę dotrze tu pożar. Tak się wydostaniemy.
Nie mamy godziny.
Kurwa.
Nic nie widzę. Zero ruchu.
Po prostu tam stoi.
Mam już tego dość.
Wiem.
Chwila, mówi coś.
Mówi.
- Zabierz go stąd! - W nogi!
Dalej, Connor!
Ruszaj!
- Chodź! - Idź, Connor!
Trzymam cię.
- Ruch! Idą na zachód! - Kurwa.
Strzelaj, kurwa!
Nie mogę!
Idziemy.
Prawa!
Broń myśliwska.
Załatwię strzelca, ty idź po chłopca.
Jeśli to ona... to biorę strzelca.
Spotykamy się tutaj.
Osłaniaj mnie.
- Ruszam. - Idź.
Idź dalej.
W stronę ognia?
Tak, kolego.
Przestań, kurwa, na chwilę!
Gdzie mój mąż?
Na wieży.
- Żyje? - Nie wiem.
Koniec amunicji.
Kurwa.
Nienawidzę tego miejsca.
Ono ciebie też.
Chodź.
Podejdź.
Słuchaj.
Przebiegniesz sto metrów w stronę ognia.
Skręcisz w lewo i pobiegniesz aż do strumienia.
Znajdziesz najszerszy i najgłębszy jego fragment
i się w nim położysz.
- Rozumiesz? - Nie...
Nie zostawię cię.
Sto metrów, lewo, strumień.
Sto metrów, lewo. Powtórz.
- Powtórz! - Sto metrów, lewo.
Sto metrów, lewo, strumień.
Co zrobisz na miejscu?
- Położę się. - Co zrobisz?
Położę się.
Idź.
Niech to szlag.
Ethan?
Cześć, skarbie.
- Gdzie oberwałeś? - Nie wiem...
Nie wiem, jak źle jest.
Poszukasz rany?
Źle jest?
- Nie jest dobrze. - Spokojnie.
- Załatwiłaś ich? - Jednego. Nie wiem, gdzie jest drugi.
Spisałaś się.
Musisz stąd uciekać.
- Nie zostawię cię. - Myśl o naszej córce.
Ona musi to przetrwać, rozumiesz?
Nikt tego nie przetrwa, kotku.
Daj spokój.
Chcesz zginąć dla tego dzieciaka?
Nawet go nie znasz.
Odejdź stąd, a cię oszczędzę.
Masz moje słowo.
Po prostu odejdź.
Mnie szukasz?
Pierdol się!
Uciekaj, Connor!
Connor!
Będziesz się ukrywał?
Pokażę ci, co się dzieje, kiedy uciekasz.
Wyjdź, to przestanę.
Ukrywaj się dalej, to wyrządzę jej większą krzywdę.
Widzisz to?
- Nie wychodź. - Zamknij się.
Puścisz ją, jeśli wyjdę?
Nie.
Ale nie będzie już cierpieć.
Stój!
W porządku.
Nie uciekaj.
Dość uciekania.
Odwrócisz się?
Właśnie tak.
Nic ci nie jest?
Zrób to.
- Zrób to. - Patrz.
Ogień mnie wyręczy.
- Będziesz cierpiał. - Pierdol się.
W nogi.
Niedługo przylecą samoloty.
Ciekawe, czy się doczekamy.
Nie wiem.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Pa, kotku.
Biegiem!
Umiesz pływać?
- Co? - Czy umiesz pływać?
Słuchaj uważnie.
Weź głęboki wdech i się połóż.
Patrz na mnie.
- Zasnąłem. - Zauważyłam.
Co się stało?
Nic.
Chodźmy.
- Dokąd idziemy? - Jak najdalej stąd, kolego.
- Wieża stoi! - Przeszło przez nią!
Mamy żywych!
- Skaczemy! - Śmiało!
Ruchy!
Dwoje ludzi!
Na mojej trzeciej.
- To Hannah. - Widzicie ich?
Idźcie, zajmę się nimi.
Cholera, Hannah.
Spojrzeliśmy mu prosto w oczy.
Jak było?
Pięknie.
Wcale nie pięknie. Ja srałem ze strachu.
Ja też, ziomeczku.
Pokaż tę ranę.
Tym razem ci się udało.
Dzięki.
Chryste.
Co tu się, kurwa, stało?
- Po prawej. - Widzę.
Usiądź, kochana.
Spójrz na mnie.
No już, spójrz na mnie.
Potrzebujemy śmigłowca.
Potrzebujemy śmigłowca ratunkowego. Niech się kieruje na mnie.
Bez pośpiechu.
Wróci po nas?
Tak, kolego.
Za namiotami, obok mobilnej jednostki medycznej.
Duża biała ciężarówka.
Wy to jecie?
Trzy razy dziennie.
Dlatego jesteś taka chuda.
Szczupła, kolego.
Szczupła.
- Co dalej? - Udzielisz wywiadu...
Chodzi mi, co później.
Jutro. Za miesiąc.
Dokąd mam iść?
Nie wiem.
Ale obiecuję,
że razem to ogarniemy.
Jesteśmy na miejscu.
Tłumaczenie - Altair87 Korekta - Igloo666
facebook.pl/GrupaHatak
facebook.pl/AzjaFilm
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.