„Bo On sam cię wyzwoli z sideł myśliwego
i od zgubnego słowa.
Okryje cię swymi piórami
i schronisz się pod Jego skrzydła”.
Psalm 91
W PUŁAPCE MYŚLIWEGO
Pojawili się pewnego dnia jak stado kruków.
Powiedzieli, że nie spotka nas nic złego i będzie tylko lepiej.
Potem okłamali nas jeszcze wiele razy.
A my im na to pozwoliliśmy.
TRONDHEIM, NORWEGIA 1942 ROK
„Ochrypł kruk nawet, który przybycie Dunkana do mych bram obwieszcza”.
„Ochrypł kruk nawet, który przybycie Dunkana do mych bram obwieszcza.
Przybądźcie, duchy, zabójczych myśli karmiciele.
Z płci mej mnie wyzujcie
i napełnijcie mnie od stóp do głowy nieubłaganym okrucieństwem.
Zgęśćcie...”
„Zgęśćcie krew w moich żyłach”. Nie mogę tego zapamiętać.
Na poniedziałkowym przesłuchaniu nie mogę się pomylić.
Byłam wiarygodna?
Chodź, Billy!
Jak wyglądam?
Lepiej się czujesz?
- Wyglądasz okropnie. - Mamo, delikatnie!
To chyba mój.
Chcę czuć twoją obecność. Bardzo mi pomaga.
- Co dziś robiłaś? - Ćwiczyłam rolę.
O to chodziło? Wcale nie jesteś chora.
Posłuchamy radia?
Pomóż mi.
„Poza miłością, wszystko wydaje się stratą czasu”.
Esther!
- O mało nie wybiłeś szyby! - Zejdź!
Czekaj! Gdybyś spotkała Olę, powiedz mu, by wracał.
Pamiętasz mojego Olę?
- Wciąż go nie ma. - Wróci.
Jesteś bardzo miła. Nie pamiętam, jak się nazywasz.
- Esther Albertsen. - Jak biblijna królowa!
Zagrasz ze mną w karty?
Teraz nie mogę, pani Jensen.
- Ola! - Przyjdę jutro!
Dokąd idziemy? Tata mówił, że zamknęli kino.
Chodźmy nad fiord! Jego nie zamkną!
- Skąd masz papierosa? - Znalazłam na chodniku.
Niemcy...
- Dobry. Chcesz macha? - Ktoś trzymał go w ustach.
Palił go jakiś uczciwy Norweg.
- W USA sprzedają papierosy na ulicy. - Nie mieszkamy w USA.
- Tata mówi, że tam pojedziemy. - Zostaniesz gwiazdą filmową?
- Na co się gapisz? - Na nic...
Muszę pomóc tacie.
Mówiłaś, że się spieszysz. Biegnijmy!
Wspaniale! Jak zwykle.
Dziękuję, pani Henie.
- Widzimy się za miesiąc? - Oczywiście.
- Komu przekazać perukę? - Dyrektorowi teatru, Gleditschowi.
Do widzenia, panie Henie!
- Hans, jak się masz? - Witaj!
Esther? Namawiasz mego syna do palenia?
Skądże! Mówię mu, że to obrzydliwe!
Żartowałem!
Mów! Co się dziś wydarzyło?
Musisz być ostrożny. W Telvag aresztują Żydów.
Powinieneś wyjechać.
Tu jest moje życie, rodzina, praca...
Wprowadzają godzinę policyjną.
- Nasłuchałem się w życiu plotek. - W Telvag też tak mówili.
Damy sobie radę. Mamy już bilety do Ameryki.
- Gotowe! - Dziękuję.
Nie ociągaj się. Pan Gleditsch czeka na perukę.
Uwaga, mieszkańcy Trondheim!
Na rozkaz komendanta okręgu Terbovena
ogłoszono stan wyjątkowy w miastach:
Trondheim, Langstrad, Stranda i Byneset.
„Czy to sztylet przed sobą widzę, zwrócony ku mej dłoni rękojeścią?
Niech cię ujmę! Nie mam cię, a jednak ciągle cię widzę”.
- Masz tremę przed premierą? - Oczywiście.
Przećwiczmy moje monologi z „Dzikiej kaczki”. Podrzuć swoją kwestię.
Pewnie poszła na dno.
Tak bywa z dzikimi kaczkami. Nurkują jak najgłębiej.
Zapadają się w muł i wodorosty.
We wszystko,
co jest w głębinach i nigdy już nie wypływają.
- O co chodzi? - Henry Gleditsch?
Bilety na premierę już wyprzedane, ale coś dla panów załatwię.
Dziś, o godzinie 18.00, w obozie koncentracyjnym w Falstad, stracono
prominentnych obywateli okręgu. Byli wśród nich mieszkańcy Trondheim:
adwokat Otto Skirstad, wydawca Harold Langeller
i reżyser teatralny Henry Gleditsch.
Nie będziesz jadła?
Hans... musisz z nią pomówić.
Nie powinna wychodzić na ulicę.
- Buja w obłokach. - Nic jej nie grozi.
Poza tym... Niebawem sama będzie prowadziła zakład.
Tak, tato.
- Dama pik. - Nie oszukujesz?
Wyglądasz jak niewinna stokrotka, ale masz diabła za skórą.
Mówiłam, że karty poprawią ci nastrój.
- Co robisz? - Przepraszam.
- Vladimir Abramovitz? - Tak.
Czemu na drzwiach figuruje Hans Albertsen?
Jestem rodowitym Norwegiem.
Nie. Jesteś Żydem.
Co pan robi?
- Nie martw się. - Tata wróci.
Kto by strzygł nazistów?
Tor?
- Czemu nie pomógł pan tacie? - Chodziło także o moje życie.
Daj to matce.
- Esther, szybciej! - Tak, mamo!
Billy, musimy iść.
Powodzenia.
Esther, schodź!
Ptaka nie zabieram!
Sama go wypuszczę!
Bądź cicho! I ukryj się, dopóki nie wyjedziemy z miasta.
Zostań aktorką!
Wysiadać! Wszyscy!
Musisz być dzielna, Esther!
Stój, bo strzelam!
Tato!
- Widziałem kogoś. - Nie teraz, synu.
- Ktoś jest w lesie. - Słyszałeś? Nie teraz!
Znalazłem coś.
- Co? Rozum? - Daj mu spokój!
Nie znasz się na żartach?
Czemu urodziłaś takiego mięczaka?
Przestańcie!
Herr, Krause! Cieszę się, że pana widzę.
- Misja była udana? - Nie, jedna osoba uciekła.
Żydówka.
Chłopcze! Weź walizki!
Mamo...
Zostawiasz wyraźne ślady.
Kim byli ci ludzie?
Zamarzniesz tu na śmierć.
Kim jesteś?
Wiedziałem. Tylko was tata nienawidzi bardziej niż Anglików.
Możemy mieć poważne kłopoty.
To męskie ubrania. Innych nie mam.
- Co oni tu robią? - Czasem zostają na noc.
Szukają. Ludzi jak ty. Ale tu nigdy nie zaglądają.
Jesteś bezpieczna.
Sama zobacz.
Udają kobiety.
Tańczą. Są żałośni.
Aksel! Chodź tu!
- To mój ojciec. - Gdzie jesteś?!
Musisz być cicho.
Za Norwegię!
Długo tu jesteś?
Wciąż cię szukają.
- Z kim rozmawiasz? - Z nikim.
Nie wierzę ci.
- Nikogo tu nie ma. - Kłamiesz. Co ukrywasz?
- Nie żyje? - Sprowadź pomoc.
Mamo!
Fred?
- Znowu się upił? - Poślizgnął się. Aksel go znalazł.
Aksel, pomóż mi go wnieść!
- Co z tobą? - Daj mu spokój!
„Oto godny twór bojaźni twojej
jak ów sztylet, co wiódł cię do Dunkana.
Takie wybryki, osłupienia, drętwienia,
bajek są godne, które kobiety przy kominku snują,
w przytakujących babek towarzystwie. Wstydź się!”.
- Co ty wyprawiasz? - Potrzebuję pomocy.
Spójrz na mnie!
- Co tu robisz? - Zgubiłem się.
- Znasz go? - Nie.
Wsiadaj do wozu!
Zdejmij czapkę!
Gdzie go znaleźliście?
Wyskoczył nam przez wóz jak samobójca. Myślałem, że to zasadzka.
Idź do swojego pokoju.
Co ci się stało?
- Straciłem rodziców. - Głośniej!
- Jak? - Zginęli.
- Miałeś mówić głośniej! - Fred!
- Jak zginęli? - W nalocie angielskich bombowców.
Widzicie?! Dranie! Jak się nazywasz?
Ola Jensen.
- Masz inną rodzinę? - Babkę w Trondheim. Jest już stara.
- Załatwione? - Odeślemy go do Trondheim.
- Przydałby się nam pomocnik. - I gęba do wykarmienia?
- Miałeś iść do siebie! - On ma rację. Johann.
Ty masz wybory, a Fred nie może pracować.
- Kobiety i dzieci głosu nie mają! - A może... ona ma rację?
Pracy jest dużo. A twoja farma jest dla nas bardzo ważna.
Taki chłopak nie może nikomu zaszkodzić.
Słuchaj! Będziesz ciężko pracował i pomagał tym ludziom,
w zamian za ich gościnność?
Świetnie!
Dobra. Spróbujemy.
Zamknij!
Co z twoimi włosami?
Lepiej niech wszyscy myślą, że jestem chłopakiem.
Co z tą świnią?
Tuczyłem ją na powyborczą kolację i chyba nic z tego.
To nie wirus ani pryszczyca.
Sama mi powiedziała.
Nie ma śladu wysypki ani gorączki.
Gdzie się pani uczyła?
Zdrowa świnia ma doskonały apetyt.
Macie jaja, mleko, melasę? Dodajcie jej do paszy.
Na pewno się skusi. Przyjdę za tydzień na kontrolę.
Szkoda tego, jeśli nie wyzdrowieje. Nie ma tu prawdziwego weterynarza?
Nadali ci imię?
Masz piękne, ciemne oczy jak Humphrey Bogart.
Moja mama go uwielbiała.
Mogę ci mówić Bogie?
Symulujesz, żeby nie zjedli cię na kolację?
Spryciarz z ciebie, Bogie.
Wiesz, co robisz.
Tędy. Uważaj.
- Nie możemy tego ciągnąć. - Będzie gorzej, gdy przestaniemy.
Dlaczego?
Wtedy straciłbym rozum.
Zaczekaj. Proszę.
Otworzyć?
Później.
Dziś znowu muszę wyjechać.
Ale gdy wrócę... pojedziemy tam, gdzie nikt nas nie zobaczy.
Muszę wiedzieć, że to prawda.
Potrzebuje pani pomocy?
Zaskoczyłeś mnie.
Pomogę.
- Skąd to umiesz? - Mama mnie nauczyła.
Była wspaniałą matką... tak jak pani.
Idzie zawieja. Będzie zimno.
- Kolacja jeszcze nie gotowa? - Wybacz.
Co ty robisz cały dzień?
- Dziś zjemy w piątkę. - W piątkę?
- Jaka korzyść z tego chłopaka? - Zaraz ci powiem.
- Zadania wykonane? - Tak.
Zrobił dziś więcej niż ty w tydzień. I mniej pije.
Mieszkasz tu, bo jesteś moim bratem.
Nikt by cię nie przygarnął.
Jesteś do niczego.
Aksel chyba się nie mylił. Mam kogoś, na kim mogę polegać.
Później przygotuję ci łóżko.
Na co się gapisz, Fred? Zrób coś pożytecznego.
Dobranoc.
Kocham cię.
Nie jestem już dzieckiem.
Dobranoc, Ola.
Taka pogoda może trwać jeszcze kilka tygodni.
Umiesz zrobić śnieżnego anioła?
Spróbuj!
Mój wygląda jak ptak z podciętymi skrzydłami.
- Kim chcesz zostać? - Aktorką.
Tata obiecał, że pojedziemy do Ameryki.
- Jaki on jest? - Cudowny.
Najlepszy fryzjer w Trondheim.
- Kocha cię? - Oczywiście.
- Jak wygląda miasto? - Jest piękne.
Było, do przybycia Niemców.
Może gdy się wyniosą... pojadę tam z tobą.
Pomogę ci w karierze filmowej.
Ja, ty i twój tata.
Może.
Pewnego dnia.
„Jaki zły duch kazał ci myśl tę mi nasunąć?
Kiedyś ją powziął, wtedy byłeś mężem.
O ile więcej byś był tym, czym byłeś, o tyle więcej byłbyś nim.
Nie była wtedy po temu pora ani miejsce,
jedno i drugie stworzyć byłbyś gotów.
Teraz się jedno i drugie nastręcza, a ty się cofasz?
Byłam karmicielką i wiem, jak słodko kochać dziecię.
Wyrwałabym mu jednak pierś z ust, które się do mnie tkliwie uśmiechały
i roztrzaskałbym czaszkę, gdybym się do tego zobowiązała
jak ty do zadania swego”.
Świetne!
Jadę do Trondheim,
uzyskać nominację na komendanta Partii Narodowej.
To zaszczyt.
Ale tu nikogo to nie obchodzi.
Ja widzę to inaczej.
Nie będzie nas przez kilka dni. Miej oko na farmę.
Nie ma to jak męska ręka, prawda?
Doskonale.
Mogę odwiedzić twoją babcię. Chciałbyś jej coś przekazać?
Tak.
Proszę jej powiedzieć, że Ola czuje się bardzo dobrze.
Fred!
Jedziemy!
Cześć, Ola! Siadaj!
Nałóż sobie.
Wieczorem chyba gdzieś się wybiorę.
- Może do kina? - My też byśmy poszli.
- Mamo, proszę! - Nie wiem...
- Dobrze. - Jak się tam dostaniemy?
Może zawiezie nas Herr Krause.
Czemu miałby to zrobić?
Żeby odwdzięczyć się za naszą gościnność.
- Mamo, co ludzie powiedzą? - A co nas to obchodzi?
Kino jest we Flornes. Stamtąd będzie najwyżej...
sześć godzin do Szwecji. Tam jest bezpiecznie.
Widziałam niemiecką mapę.
Jeśli tata odwiedzi panią Jensen, muszę stąd zniknąć, zanim wróci.
- Nie możesz pojechać pociągiem? - Przecież nie mam dokumentów.
Mogę ci towarzyszyć?
- Jak to? - Chcę iść z tobą.
- Pomożesz mi? - Tak.
Dobrze, pójdziemy razem.
- Idziemy. - To jest fantastyczne.
Musimy wyjść teraz.
Później.
Teraz!
Jesteś gotowy, Ola?
Samochód czeka.
Podobał ci się film?
Miałeś rację. Kino jest cudowne.
Dziękuję, że nas zabrałeś.
O co chodzi?
- Naprawdę cię przepraszam. - To niczego nie załatwia.
Mieliśmy plan, a teraz tu utknęliśmy! Ty idioto!
Czemu to robisz?!
Co tu się dzieje?
- Co ty wyprawiasz? - Proszę mnie puścić!
- Jesteś dziewczyną... - Przepraszam!
- Pojdę do siebie. - Dlaczego się ukrywasz?
Bo jestem Żydówką.
Aksel wie?
- Pomaga ci. - Niech pani go nie wini.
Winić go?
- Idź do siebie! - Proszę nikomu nie mówić...
Idź do siebie!
Odejdę. Nikomu nie powiem o pani i Hermanie.
Nie możesz odejść, mój mąż nabrałby podejrzeń.
Idź do swojego pokoju.
- Nie sądziłem, że pana tu zastanę. - Podoba mi się tu.
Chłopcze! Weź bagaże Freda!
Ola! Musimy porozmawiać!
- Jak się udała podróż? - Dostałem nominację.
- Wspaniale. - Byłem u pani Jensen.
Nie chcesz wiedzieć, co powiedziała?
Bardzo się ucieszyła i pytała, kiedy wrócisz do domu.
- Co pan jej powiedział? - Że jesteś potrzebny tutaj.
Mam coś dla ciebie.
Otwórz.
Co ty na to?
Jest pan dla mnie za dobry.
- Przymierz. - Nie mogę.
To znaczy...
Zachowam go na wyjątkowe okazje.
Nie zabraknie ci ich.
„Pierwszym rozpraszamy, drugim zabijamy”.
- Miał pan szczęście. - Gdy wyceluję...
- rzadko chybiam. - Świetny strzał.
Dziękuję.
Kocham ten kraj!
Zobaczymy, na co cię stać. Śmiało!
Z naładowanej broni celuj tylko wtedy, gdy chcesz zabić.
Pokażę ci. Przyłóż do ramienia. Noga do przodu.
Gotowy?
Świetnie, Ola!
Tato, mogę spróbować?
Do tego trzeba silnych rąk. Przynieś ptaki!
Jeszcze po jednym?
- Każdy czasem utyka. - Co innego utykać...
a co innego być brzydkim.
Nie jesteś brzydki.
Zrób to jeszcze raz.
„Widzieli skały...
i lasy nierealne.
Mosty nad przepaścią...
i szary, ślepy staw...
który nad swym dnem dalekim wisiał,
niby nad krajobrazem niebo deszczu pełne.
Wśród łąk łagodną i wyrozumiałą,
bladą wstęgę drogi zobaczyli...
jak pas tkaniny wybielonej.
I tą że drogą w dal ruszyli”.
Głowa do góry! I wyprostuj ramię.
Spróbuj!
Świetnie!
Co to znaczy?
To znaczy...
bardzo dużo.
- Co pani zrobiła? - Ja nic.
- Ola się nią zajmował. - Umie zaczarować także zwierzęta.
Aksel mi pomagał. Karmiliśmy ją i dbaliśmy, by nie marzła.
- Udało się, tato. - Piękne zwierzę.
Jajka i mleko zrobiły swoje.
- Chyba nie płaczesz? - Nie.
To dla ciebie.
Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.
- Dziękuję. - Pamiętaj, by zasłonić okna na noc.
Niemcy boją się, że Anglicy zobaczą światło i zrzucą na nas bomby.
Skosztuj tego!
Podoba ci się tu?
Wyobrażam sobie, jaki musisz być samotny... z dala od rodziny.
Radzę sobie.
Panie Dalgaard?
Dobrze się pan czuje?
Wkrótce Boże Narodzenie.
Co się dzieje?
- Jesteś chory? - Nie chcę już udawać.
Musimy.
W wieku Aksela...
dostąpiłem zaszczytu wycięcia bożonarodzeniowej choinki.
Dostałem tę siekierę od ojca, a on dostał ją od swojego.
Mężczyzna przekazuje ją mężczyźnie.
Sądzę, że ty... sobie z nią poradzisz, Ola.
Znajdę ci drzewko godne naszej tradycji.
Przykro mi, Aksel, ale chyba wiesz, co to oznacza.
Aksel...
Udowodnię, że ojciec się myli.
A gdybyśmy tak ruszyli przed siebie?
Przewiążę to!
Dowiozę cię do domu!
Będzie dobrze!
Pomocy!
Ratunku!
- Co się stało? - Skaleczył się!
- Co jest? - Dziabnął się.
Dlaczego dałeś mu siekierę?!
Trzeba zawieźć go do lekarza!
- Zawsze robisz sobie krzywdę! - Mój dzielny żołnierz.
Zostałeś tylko ty, Ola. Może doktor by go zbadał?
Oczywiście.
Zdejmij sweter.
Doktor cię obejrzy.
- Nie bój się, nie zrobi ci krzywdy. - Nie zatrzymujmy pana doktora.
Robi się późno.
Johann?
Musimy przesłuchać przemytnika. Udostępnisz pokój?
- Kto to? - Facet z Trondheim. Pomagał nam,
ale teraz gra na dwa fronty. Długo mnie zwodził.
Zaprowadzę was.
Ola? Chodź.
Idźcie do sauny.
Chodź, Ola!
Teraz powiesz mi wszystko, co wiesz. Jasne?!
Słyszysz?!
Tylko mi tu nie mdlej!
Reichmann na linii!
Traci przytomność. Ocuć go! Zaraz wracam!
Ola! Twoja kolej!
Trzymaj!
Wyobraź sobie, że to Anglik, który zabił ci rodziców.
Udowodnij, że jesteś mężczyzną!
Udawaj.
Zabijesz go!
Prawdziwy z ciebie wojownik! To rozumiem.
Ten drań do rana zdechnie!
Czemu nie byłaś w szkole?
- O mało nie wybiłeś szyby! - Zejdź!
Wstań! Pokaż się.
Wspaniale! Dziś ważny dzień. Wybory w Zjednoczeniu Narodowym.
- Wszystko musi być doskonałe. - Oczywiście.
W ostatnich latach nie było nam łatwo.
Te wybory mają zasadnicze znaczenie dla przyszłości mojej farmy.
A ty... Pewnego dnia to wszystko...
może być twoje.
Tylko ty mnie rozumiesz.
Tylko ty.
W dzieciństwie byłem bardzo biedny.
Jak ty.
Bardzo biedny.
Tato!
Boli jak diabli, ale to nic. Wstałem!
To dobrze. Bezczynność zabija.
Nic mi nie jest.
Będziemy dziś mieli gości z partii Zjednoczenie Narodowe.
Lepiej nie wychodź z pokoju.
Dla własnego dobra.
- Rozumiem, tato. - Doskonale!
Może po wyborach nauczę cię strzelać.
Dziękuję!
Herr Reichmann, witam na farmie Dalgaardów.
Wspaniale!
- To pański syn? - Nie.
To Ola, należy do młodzieżówki Hird.
Wierzysz w naszą sprawę?
Führer ma wielkie plany na przyszłość.
Zbuduje koło Trondheim nową stolicę - Gwiazdę Północy.
Weź rzeczy pana Reichmanna. Mój brat zrobił dobry glogg.
Proszę czuć się jak w domu.
Anno! Pozwól na słówko.
- Masz mnie za głupca? - Piłeś.
Tylko pijak lub szaleniec mógłby z tobą wytrzymać!
Brzydzę się tobą!
- Pani Dalgaard? - Daj mi spokój.
Czekaj!
Chodź tu.
Muszę podać kolację. Ale z taką twarzą...
Nie pomyślał o tym.
Zaradzimy na to. Umiem robić makijaż.
Pani Dalgaard, jest pani bardzo piękna.
Może będę dzięki tobie.
Mogę?
Jak się naprawdę nazywasz?
Esther.
Esther Albertsen.
Chodźmy na dół.
Zapniesz mi naszyjnik?
Piękny, prawda? Herman mi go dał.
Ola!
Dobrze się bawisz?
Tu jesteś, Ola!
Piękny mundur! Mały nazistowski zbawca mego biednego brata.
Pijąc... stajesz się mężczyzną, Ola.
Alkohol dodaje odwagi.
- Prawda? - Dziwny jesteś.
Jeszcze po jednym.
Pij!
Pij, Ola!
Pewnego dnia... to wszystko będzie moje.
Wszystko.
Taki przybłęda jak ty mnie tego nie pozbawi.
Tej farmy? Bierz ją sobie.
Toast!
Za kolejny rok norweskiej dumy.
I za naszych odważnych, niemieckich żołnierzy,
którzy dzielnie walczą z bolszewikami.
Moja żona poda teraz danie główne.
Wojna ci służy.
To świnia, która nie chciała świętować Bożego Narodzenia.
Pewnie była Żydówką!
Co robisz, Anno?
Obsłuż Herr Krausego.
Niemcy i Norwegowie doskonale się czują na twojej farmie.
- To wyjątkowe miejsce. - Staramy się, Herr Krause.
To widać.
Johann? Przejdźmy do spraw poważnych.
Chcemy, byś został nowym szefem Zjednoczenia Narodowego.
Zanim zabierzesz głos... Chodzi o przepis 43-03.
„Rekwizycja farm na potrzeby Niemiec”.
Masz coś przeciwko rekwizycji twojej farmy?
Rekwizycji? Przecież właśnie gościmy tu żołnierzy.
Będzie ich więcej.
Myślałem, że wszyscy tu są stuprocentowo lojalni!
Przypieczętujmy to!
Powiedz kilka uroczystych słów!
Wyjeżdżam dziś z Hermanem. Zabieram Aksela.
Nie może pani. Herman jest gorszy od pani męża.
Należał do mojej matki.
Co z tobą?
- Fred, gdzie jesteś? - Już idę!
Aksel? Gdzie jesteś?
Co ty tu robisz?
Ruszamy dziś, póki śpią. Idziesz ze mną czy nie?
- Nie potrzebujesz mnie. - Potrzebuję!
- Ledwo chodzę. - Przygotuj konia i sanie.
Miałaś pomóc mi w sporze z ojcem, a ty zajęłaś moje miejsce.
- To nieprawda. - Prawda!
Nie możesz tu zostać. Twoja mama chce dziś uciec z Herr Krausem.
Wszyscy mnie opuszczają!
A Ameryka i mój tata? Potrzebuję cię!
Ola!
Co tu robisz?
Nic, panie Dalgaard. Dobrze się pan czuje?
Chodź!
Zrobimy z ciebie mężczyznę.
Przygotuj sanie.
Zostaniesz jednym z nas.
To nasza tradycja! Tak stajemy się mężczyznami!
Bawi cię to, Dalgaard?
Co to za zboczone zabawy?!
Zrobiłeś z nas głupców! Te wybory... są nieważne!
A Niemcy i tak zabiorą ci farmę!
- Co masz na swoją obronę? - Niech pan mu powie!
Jestem Żydówką. A on mnie ukrywa!
Co? Żydówka?!
Aksel!
Musimy uciekać!
Ty!
Kim jesteś?!
Johann? Co się dzieje?
Proszę, zakochana para!
Jesteś pijany.
- Opuść broń. - Wejdź do domu, porozmawiajmy.
Nie mów mi, co mam robić! To moja farma!
Tato!
Aksel, nie!
- Stań jak mężczyzna. - Tato!
- Nie teraz, synu! - Johann, jesteśmy sojusznikami.
Jazda! Strzelaj! Pozabijaj ich!
Zamknij się, Fred!
Ty i twoja ladacznica! Wiem, co się tu dzieje.
Puszczała się z nim, gdy ty wyjeżdżałeś do Trondheim!
Grali ci na nosie! Zadali się ze sobą! Ta dziwka!
Panie Dalgaard...
Musimy uciekać!
Uciekaj!
Jesteśmy nad jeziorem.
Tędy dostaniemy się do Szwecji!
- Przez jezioro? - To jedyna droga.
- Bezpieczna? - Zobaczymy.
Mówiłem ci, że się uda!
Poza miłością, wszystko wydaje się stratą czasu.
TRONDHEIM, ROK 1945
Nie. Już go tu nie ma.
Dziwka!
Zdrajczyni!
Niemiecka szmata!
- Dziękuję, panie Henie. - Dzięki, Esther.
Do przyszłego miesiąca.
To odrażające!
Miałam nadzieję, że cię tu znajdę.
Nazistowska zdzira!
Chwileczkę. Proszę zostać.
- Twój ojciec byłby oburzony! - To prawda!
Proszę tu więcej nie przychodzić.
Przepraszam.
Proszę wejść.
Był czas, gdy musiałam udawać kogoś, kim nie byłam.
Nie miałam innego wyjścia.
Ale gdy oni odeszli, znowu byłam sobą.
Reżyseria
Scenariusz
Wersja polska Platforma CANAL+
Tekst: Piotr Zieliński
Psalm 91 wg Biblii Tysiąclecia.
Fragmenty „Makbeta” Wiliama Szekspira
na podst. tłumaczenia Józefa Paszkowskiego
Fragment „Dzikiej kaczki” Henryka Ibsena
na podst. tłumaczenia Walerii Marrene.