Narito ang inyong Golden Earring,
na mag-o-open para sa The Who nang 3 araw sa Madison Square Garden, mula--
BATAY SA TALANG-GUNITA
Si Tiyo Charlie ba 'yon?
Tinutulungan kitang mag-pitch.
Tinutulungan akong mag-pitch? Batting practice ito.
'Di ko kailangan ng tulong mo.
Nag-aalala ako sa'yo. Lasing ka na.
Ano'ng ginagawa mo?
Sige, manahimik ka na.
Okey.
Wala naman ang mga iyon. Tara na, Chaz.
Okey, tara na.
Tara na, tara na, kaya mo 'yan.
Kita tayo sa bahay.
Nandoon din si Ruthie.
Kumpleto tayo.
Okey.
-Anong gagawin mo? -Sige na, Chaz, 'andiyan na, oh.
Okey, sige. Sige.
Tara na.
Umuwi na tayo.
Umuwi na tayo. Ulit.
Okey, ayos iyon, tara na.
Gamitin mo ang glove.
1973 noon, at pagkatapos 'di makabayad ng renta sa loob ng limang buwan,
kinailangan naming bumalik ng nanay ko sa bahay ni Lolo.
Iba ang kahulugan kay Mama ng tahanan mula sa kahulugan nito sa'kin.
Para sa kanya, pagkatalo iyon, isang lugar na inuuwian niya
kapag lahat ng inasahan niya ay hindi umubra.
Trabaho, apartment, nobyo.
'Di sa ganung pagkakasunod-sunod.
Pero gusto ko iyon.
Para sa'kin, ang bahay ni Lolo ay paikot-ikot na siklo
ng mga pinsan at tita, na may kasamang tawanan at iyakan.
At manaka-nakang nervous breakdown.
Pero higit sa lahat, doon nanirahan si Tito Charlie,
at 'pag 11 anyos ka, gusto mo ng isang Tito Charlie.
Kailangang malaman nilang 'di kaya ng imburnal 'yan.
Kung iihi ka, doon sa labas.
Kailangan ko ng tulong dito.
Hindi ako katulong.
Diyos ko po.
Radio DJ ang tatay ko sa New York.
The Voice ang tawag sa kanya.
Nagpapatugtog siya ng top 40 hits at nagkukuwento tungkol sa musicians.
Isang beses ko lang siyang nakita noong bata ako,
kaya kung kaya ko na, magtatago ako at pakikinggan siya sa radyo.
Kailangan kong magtago dahil pagkatapos niya kaming iwan,
sabihin na nating ginunting ni Mama ang lahat ng litratong naroon siya.
...matatag sa umpisa,
habang humahabol sina Paris Nights at Log Roller,
tumakbo sila papunta sa harapang gitna, humahabol ang nasa hulihan...
Gusto ko 'to.
Talaga?
Dahil sa mga tao. Gusto ko ng mga tao.
Bagong araw na naman bukas.
Bakit sinasabi ni lolo na dapat na tayong umalis?
Dahil makasarili siyang gurang na ayaw alagaan ang pamilya niya.
Gaya ni Papa?
Hindi, anak.
Ayaw ng lolo mong alagaan ang pamilya niya.
Walang inalagaan ang papa mo.
-Kilala kita. -Hindi kaya.
-Alam ko kung saan magtatapos iyon. -Hindi.
Maniwala ka.
-Sorry, anong sinabi mo? -Gusto kong makita...
-May batas. -At tingnan mo ang paa mo, 'wag ang akin.
Iyon ang "Love Will Find a Way" ni Pablo Cruise sa WNBC--
Kainin mo cereal mo.
Okay, dalawang rules.
'Di kita papanalunin.
'Pag natalo mo ako, nang patas, pero 'di kita papanalunin.
At lagi kong sasabihin sa'yo ang totoo.
Nakita kita sa yard na naglalaro.
Hindi ka kagalingan
at baka hindi rin gumaling,
kaya mas mainam siguro para sa'yo,
para makaiwas ka sa luha't pagkabigo at, higit sa lahat, delusyon,
na humanap ka ng ibang gawaing gusto mo.
-Ano bang pinakagusto mo? -Gusto kong magbasa.
Gusto ko ring magbasa. Magaling din ako sa sports, pero...
Itong tungkol sa radyo...
Hahanapin mo ang tatay mo sa radyo.
Tingin mo, nasa radyo ang tatay mo.
Wala siya sa radyo.
Isa lang siyang gagong pinatutugtog sa radyo.
'Wag kang umasang ililigtas ka ng tatay mo.
At 'wag kang mag-sports.
Iyon lang ang masasabi ko.
Ang larong 'to ay five-card stud.
Kailangan ni Mama ng pera.
Ito ang The Voice sa 97.1.
Pagod siya pag-uwi galing trabaho.
...top 10 songs ngayong linggo, mananalo ka ng Q-97 limited edition belt buckle
at pwede kayong manalo ng $500. Ano sa tingin n'yo?
Ang top 10. 'Di ka mananalo kung 'di ka maglalaro.
May nakaupo ba rito?
Wala.
Sabihin mo sa pinsan mo, pwede mong sakyan 'yong lintik na bike.
Hindi naman kanya ang bike na 'yon. Bike ng lahat iyon.
Kinuha ko ang bike na 'yon sa basura at inayos para sa inyo.
Pupunta na sila sa Colorado. Iyo naman ang bike na 'yon.
Diyos ko.
Paano ka nagkasakit?
Wala akong sakit. Sabado ng umaga ngayon.
Ganito talaga.
Pagdaraanan ito ng lahat ng tao.
Pumunta ka sa bar at kunan ako ng isang kaha ng yosi.
Sagutin mo 'yon bago ka maunahan ng lola mo.
Wala ako rito, o sinuman...
-Hello? -Uy.
Alam kong maraming pakalat-kalat na mga bata riyan,
pero ito ba si JR?
Papa?
-Ano? -Opo, si JR 'to.
Akin na ang telepono.
-Ako ang ama mo. -Wala rito si Mama.
'Di nanay mo ang itinawag ko, bata, ikaw ang tinatawagan ko.
Uy, gusto mo bang makalaro ng baseball ang tatay mo?
Talaga?
Oo, baseball kasama ng tatay mo?
Mets o Yankees?
Kahit anong gusto mo.
Sabi ni Tito Charlie, mga luku-luko ang Yankees,
pero umiinom sa The Dickens ang Mets.
Kumusta ang Tito Charlie mo?
-Kumusta ka? Gusto niyang malaman. -May utang pa rin siyang $30.
Sabihin mo, kalaban ng Mets ang Braves bukas ng gabi.
Kalaban daw ng Mets ang Braves bukas ng gabi.
'Di ibig sabihing magpapakita siya.
Alam mo, bata.
Bibili ako ng mga tiket at susunduin ka sa bahay ng lolo mo ng 6:30.
Ayos, salamat.
Marami tayong dapat pag-usapan.
Okey.
-Paalam sa ngayon. -Ba-bye.
Kukunin mo na ang yosi ko?
Babasahin mo ba ito?
-Hindi. -Ayos.
May interbyu ako sa Yale.
Sabi niya, maghanda ng 6:30.
Handa na ako ng 4:30 para 'di ako pumalpak.
Tumatatak sa isip ang kapalpakan, kaya ayoko no'n.
Kaso noong araw na iyon, ganoon din ang naramdaman ko.
Iyon ang naaalala ko bilang bata.
Laging iniisip ng bata na pumalpak siya.
Hindi ko alam kung anong hitsura niya.
'Di pa ako nakakapunta sa New York City para makita siya sa billboards.
'Di ko siya makikita sa maraming tao.
Pero naisip ko kung luksung-dugo 'yon na malalaman mo lang 'yon,
na para bang matagal mo nang kilala ang tatay mo, nang biglaan.
Posible iyon.
Ilang saglit pa, pagkatapos maaresto habang on air
dahil sa 'di pagtupad sa child support,
tumakas sa state si The Voice.
Sa panahon ding 'to siya tumawag nang lasing
at nagsabing ipaliligpit niya ang nanay ko.
Nanakot din siyang kikidnapin ako,
pero 'di iyon sineryoso ni Tito Charlie,
dahil may mga responsibilidad ang kidnapping.
Dalawang Musketeers tayo, 'di ba?
Oo.
May ipapakita ako, okey?
Alam 'to dapat ng mga lalaki, okey?
Kukunin mo ang inumin mo.
Dito iyan.
'Yong kaha mo ng sigarilyo? Diyan iyan.
Kita mo 'yon? Tingnan mo 'to.
Kita mo kung paano niya ilagay ang pera sa bulsa?
-Oo. -'Wag gano'n.
Ganyan magtago ng pera ang lasing. Hindi tama.
Kailangan mo ring alagaan ang nanay mo. Kuha mo?
Tulungan mo ako.
At alagaan mo ang mamahalin mo, kung magkakaroon ka no'n.
'Pag uminom ka, 'wag kang pakalasing. Kung 'di mo kaya, 'wag kang uminom.
'Wag mong gayahin ang mga gagong 'to,
na kung umarte sa paggasta ng pera,
at kung makalagok ng hammerhead na may lumang vanilla coke.
Gano'n ang tunay na lalaki.
Iinom ka, magyoyosi,
'wag mong itago pera mo na parang lasing.
At kita mo 'to?
Ang lalagyang 'to sa pitaka mo?
Dito ka mag-iipit.
$100, $5, kahit magkano, depende sa ekonomiya.
Ang mahalaga, 'wag mong gagastusin sa alak ang perang 'yon. Kuha mo?
Ano pa? Pagbuksan mo ng pinto ang iba, maging mabait ka sa nanay mo.
Tuturuan kitang magpalit ng gulong, mag-jump start ng kotse.
Magpalit ng gulong, mag-jump start, alagaan ang mama mo, mag-ipit.
Isa pa pala, napakahalaga.
Huwag na huwag kang mananakit ng babae.
Kahit saksakin ka niya ng gunting.
Kuha ko.
Iyon na iyon. Tunay na lalaki ka na. Bang.
Pwedeng basahin ang mga librong 'yon?
Magba... Tanga ka ba?
-Pwede bang basahin 'yon? -Anong pangalan ng lugar na 'to?
Tama.
Charles Dickens. Kilala mo kung sino iyon?
Ang may-ari.
Oo, pwede mong basahin, gaano man karami.
Dalhin mo sa poker room, basahin mo lahat. Magpakalunod ka.
Alam mo ang pwedeng mangyari?
Kapag marami kang binasang libro, baka, 'pag masuwerte ka,
pwede kang maging manunulat.
At iyon na iyon.
Mula noon, ginusto ko nang maging manunulat.
Hindi ako iyon.
May photographic memory ang lolo mo.
Marunong siya ng Greek at Latin.
Pero ang mga gamit sa bahay ay naka-duct tape
at umuutot siya't sinasabing hindi siya iyon.
Nagsasabi ng "apricots" nang walang dahilan.
Iyon ang ginawa niya sa kolehiyo.
Pero dito pa rin kayo nauwi.
Napakadamot nitong hukluban na 'to.
-'Di ka maramot sa pera. -Wala ako no'n.
Maramot ka sa pagmamahal.
Hindi ako iyon.
Ang babae, asawa at ina lang dapat para sa kanya.
Naging ganoon ka.
Manahimik ka na, tanda!
Dahil maramot siya sa pagmamahal at pag-unawa,
kaya wala akong edukasyon at kaya ikaw,
wala akong ideya kung paano,
ay mag-aaral sa Harvard o Yale.
Hindi ako iyon.
-Mag-aaral ka sa Harvard o Yale. -Para mabigo siya.
Harvard o Yale.
At galing iyon sa babaeng kumikita ng $30 kada araw!
At pagkatapos ng kolehiyo, sa Harvard o Yale,
maglo-law school ka.
Para makasuhan mo ang tatay mo sa child support.
Hindi, para matulungan ka niya sa mga bayarin mo sa septic tank.
...ang hitter, kaharap ang right-hander na si Jenkins.
Heto na ang infield. Kanila na ang pitch.
'Ayun na ang fastball para sa strike at two and two na...
Lintik, ano 'to?
Uy, Charlie. Kumusta ka?
-May STD ka pa rin, gago? -Galing sa kapatid mo iyon.
-Nasaan na ang $30 ko? -Nasa puwit ko. Kunin mo.
JR, mag-hi ka sa tatay mo.
At umalis kami.
Gusto mo sa bahay ng lolo mo?
Opo. Ibig kong sabihin, hindi.
Oo o hindi?
Gusto ko, pero ayaw ni Mama.
Tingin ko, mabait ang lolo mo.
Walang sinusunod na kahit sino, 'yon ang gusto ko sa kanya.
Sabi ni Mama, wala na raw siya sa sarili.
Iyon din. Minsan, masama ring wala kang sinusundan.
Nalulungkot si Mama 'pag kailangang umuwi sa bahay ni Lolo.
Sinisisi ba niya ako?
Iyon ang problema sa mga babae,
minsan, 'di nila iniisip ang sanhi at bunga ng mga bagay-bagay.
Gusto nila ng kalayaan,
pero sisisihin ka nila kapag binigay mo iyon.
Iyon ang karanasan ko.
Pagkatapos sa isa, doon na naman sa isa pa.
Uy, sabi ng mama mo, lagi mo raw pinakikinggan ang tatay mo sa radyo.
Sabi niya, masyado akong nakiknig o hinahanap kita.
Pababago-bago ka ng istasyon.
Ganyan iyon.
Gusto mong maging DJ paglaki mo?
Mag-aabogado ako.
-Diyos ko, bakit? -Gusto ni Mama.
Ang daming satsat no'n at ang daming pinaniniwalaan.
Sige.
Masaya akong makita ka, bata.
May barbecue meeting ako kasama ng isang sponsor.
-Pwede akong sumama? -Hindi.
Sabihin mo sa Mama mo, 'wag gastahin 'yan basta.
At ikaw, lagi kang makinig sa radyo.
Kita-kits, Junior.
Sabi ng doktor sa school, wala akong sariling identity.
Diyos ko. Gumawa ka ng sarili mo.
Paalam na.
Kita-kits.
Uy, gago. Ayos ang araw mo kasama ng bata?
Gago ka, Charlie.
Akin na ang $30 ko o lalayo ako sa kotse mo.
'Wag kang gago-- Alam mo?
'Wag kang umarteng matapang, okay?
Bakit mo siya pinakasalan?
Bata ako.
Tanga ako.
Ayokong maging Junior.
Ayokong may kapareho ng pangalan.
Pwedeng gamitin kahit anong pangalan.
Sino 'tong nag-pitch ng no-hitter nang sabog?
Si Dock Ellis.
Pwede kang magpakasabog, pero kailangan mong galingan.
Magdesisyon ka. Papalpak ka o matatakot ka.
Makokontento ka o tatakbo ka sa pagkapangulo, at iyon na iyon.
Anong gusto mong gawin ko?
Hindi pwede si Mama.
Saan siya hindi pwede? Saan tayo pupunta?
Pasensya na sa paghihintay.
Anong maitutulong ko?
Hindi ako sigurado.
May nagsabing nagta-tantrums daw siya. Baka ikaw.
Sekretarya ang nanay niya, busy siya, kaya ako ang pumunta.
Baka pwede mong sabihin sa'kin kung tungkol saan 'to.
Ayaw niyang ikuwento sa'kin ang pangalan niya.
Walang kuwento roon. JR lang ang pangalan niya. Iyon na iyon.
Baka wirdo 'to, pero hindi ako psychologist.
Bakit mo nasabi iyan?
Dahil hindi ako psychologist
at narito ako kasama ng psychologist na alam na 'di ako psychologist.
Ano ka, bobo?
Sige, ganito ka ba talaga?
Walang mahalaga, ikaw ang pinakamatalino sa kuwarto,
at nakaupo ka lang at naghahanap ng mali sa unang tingin.
Oo. May mga trabaho tayong lahat, at iyan ang iyo.
-Sige lang. -Initials ang JR.
O pinaikling Junior. Anong kaibahan no'n?
Ang kaibahan ay kung tinatago iyon sa kanya
dahil walang Senior sa buhay niya.
Hindi niya siguro maiisip iyon
kung 'di mo basta-basta binanggit iyon sa harapan niya.
Naniniwala akong ang kawalang kaalaman sa pangalan niya
at mga tanong hinggil doon ang ugat kung bakit wala siyang identity.
Napakahusay. Walang identity, kaya may identity crisis.
Wala siyang identity, kaya siya galit.
Baka hindi siya sigurado sa identity niya.
Gaano ka kasigurado sa identity mo?
Curious ako kasi parang interesado ka sa tatay niya
at sa pagkawala no'n at parang napakanegatibo no'n sa'yo,
kaya dinala mo ang bata rito at tino-traumatize siya.
Alam nating inaaya mong makipag-date ang mama niya.
Iyan ay--
Handa kang mang-traumatize ng bata
para maka-score sa nanay niya.
Walang pera si Tito Charlie para makapagkolehiyo.
Nag-aral siya mag-isa.
Pero 'di ibig sabihing maloloko siya ng palalong doktor na iyon.
Ang ganda nito, JR.
Okey. Heto.
Tanggalin mo ang mga drawing.
Alam kong maraming nag-iisip na mga manunulat sila,
at malalaman mong karamihan sa kanila, hindi talaga.
Ganito.
Kailangang meron ka "no'n."
Hindi ko alam kung ano "iyon," pero kung wala ka "no'n,"
agad-agad,
hindi mo makukuha iyon.
At masasabi kong meron ka "no'n."
Sabi na nga ba.
Sabi na nga ba!
May-- May ano lang.
Kalma. 'Di ko sinabing magaling ka, baka lang 'kako.
-Sige. -Halika rito. Sumama ka sa'kin.
Ang gagawin mo, basahin ang lahat ng 'yan.
Ayokong kausapin ka hangga't 'di mo nababasa 'yan.
Ayoko ring kausapin ka tungkol sa mga 'yan.
Bale, interbyu sa Yale.
Oo.
Matutuwa ang mama ko.
Oo, alam mo, iyon lang ang ginusto niya.
Sa lagay ko, masasabi kong
ang tanging dapat pagtuunan ng pansin sa mundong 'to
ay ang kagustuhang makita ang mukha ng Diyos Ama.
Tama.
Kaso nanganganib na ang simbahan.
Tatlo na lang ang nagsisimba.
Apat dati, kaso naaksidente si Mrs. Cafferty dahil pasaway ang anak niya.
Magpakabait kang anak.
Kaya ako pupunta sa interbyu.
Kailan ang huling kumpisal mo?
Wala sa Yale essay ko.
Gusto mong makapasok.
Tama.
Uy, kaninong anak iyon?
Sa kapatid ko.
Sinong kapatid? 'Yong maganda o 'yong baliw?
Gago ka? Gusto mong mamatay?
Uy, bigyan mo ang bata ng inumin, sagot ko.
May utang kang inumin kay Bobo.
Alam mo, may pakiramdam akong may dahilan kung bakit ka narito.
'Di ka lang pumupunta rito dahil gusto mo. Baka nakakalimutan mo.
Kailangan ni Lolo ng sigarilyo.
'Wag mong ilalayo ang tao sa yosi nila.
Baka umaakyat na sa pader ang matanda.
Bago ka pa makahuma, nandito na siya at kung ano-ano sinasabi. Heto.
Gusto kong bayaran si Bobo.
-Gamit ang pera ng lolo mo? -Oo.
Sige. Bobo, bayad ka na ng bata.
Ayos ang batang 'yan.
'Di muna tayo mag-aaral ngayon
at gagawa tayo ng mga imbitasyon.
Handmade invitations para sa agahan ng mga mag-ama.
Gagawa kayo ng sarili n'yong imbitasyon,
iuuwi n'yo sa mga tatay n'yo sa uwian.
Sa Sabado ng umaga, lulutuan natin sila ng almusal
at babasahan ng ginawa n'yo sa school,
para magkakilala kayong maigi.
At gusto kong mag-bonding kayo ng mga tatay n'yo. Okay?
Sinong may kailangan ng gunting? Ng colored pencil?
Teka. Akin na 'yan. Okay?
Sige, ilagay n'yo ang mga imbitasyon sa mesa ko.
Salamat, Michael, Stephen, Adam, mahusay.
Gusto ko iyan. Ayos.
-Ano iyon, JR? -Wala akong ama.
Wala na siya?
Hindi ko alam, siguro. Basta wala akong ama.
Wala, ibig sabihin, patay na.
Hindi. Hindi siya patay. Nasa radyo siya.
Pwedeng 'di na lang ako sumali sa agahan?
Tatawagan ko ang mama mo.
-Sige po. -Sige.
Alam ba nila kung ano na ang mundo ngayon?
Mahirap ikuwento ang tungkol sa tatay mo, JR,
dahil mahirap malaman kung saan magsisimula.
Baka pwede siyang palayain ng pulis?
'Di siya mapapabayad ng suporta ng mga pulis.
Mahirap ang agahang mag-ama.
Bakit 'di ikaw ang pumunta, gago?
Bakit hindi? Bakit hindi?
Ikaw ang pupunta?
Ang guwapo n'yong dalawa.
Naaalala kita.
Tara na. Bago pa magbago ang isip ko.
Mag-enjoy kayo.
Dahan-dahan, bata.
Heto na.
WELCOME SA AGAHAN NG MGA MAG-AMA
MANHASSET ELEMENTARY TAHANAN NG MGA FALCON
Ang educational system natin at ang kabuuan ng ating lipunan
ay sinira noong 19th century ng impluwensya ng mga German.
Talaga?
Ang kakayahan bilang konsepto
ay naging mekanikal at empirikal na construct.
Siguro'y benepisyaryo ka ng sistemang 'to.
Anuman ang umiiral na sistema,
siya ang pinaka may tsansang makaalis ng bahay ko gamit ang sariling kakayahan.
Salamat sa pagsama sa akin.
'Wag mong sasabihing mabuti akong lolo o gugustuhin na ng ibang magkaroon niyon.
May tumor sa thyroid ang mama mo,
at ipapatanggal niya 'yon.
Maaaring kanser 'yon.
Maging mabait ka sa kanya.
Okey.
Napatunayan ng biopsy na kanser ang tumor,
kaya tinanggal nila iyon kasama ng thyroid niya.
Walang chemo, walang radiation.
Tinanggal lang nila. Wala na ang kanser.
Mas madaling pakinggan.
Pero walang madali sa buhay ng nanay ko.
Gusto mo ng tubig?
Gusto kitang magtagumpay.
Paano kung hindi ko kaya?
Saksi ang Diyos,
mag-aaral ka sa Yale.
$11,000 ang gastos doon.
-Talaga? Sinong nagsabi? -Si Lolo.
Ayos lang ba kung naniniwala sa'yo ang mama mo?
Opo.
May mali sa utak ko.
Nahihirapan ako sa Wordy Gurdy.
Ano 'yong Wordy Gurdy?
Puzzle iyon.
Binibigyan ka ng walang kuwentang clue na may rhyme ang mga sagot,
gaya ng "Jane's Vehicles" ay "Fonda's Hondas."
Pinapahirapan mo lang ang sarili mo.
Kapag nagpa-puzzle ka, 'di ka magkaka-Alzheimer's.
Kalokohan 'to. "Richard's ingredients"?
Sinong Richard? Nixon?
Nixon's fixin's.
"Terrific Gary."
Super Cooper.
Iyon na, kagalang-galang na ang batang 'to.
Sobrang husay ng batang 'to.
Magpustahan tayo kung sinong mawawalan ng spot sa bowling.
-Prodigy ang batang 'yan. -Saan mo nakuha ang salitang 'yon?
Uy, bata.
Sige, isa pa.
-Sino pang sasama? -Si Pat.
-Sino siya? -Ang girlfriend ng tito mo.
Nagkakamali tayong lahat.
Gago ka rin.
Natuto kang magmaneho...
Mukhang walang problema.
Hi, guys.
Ikaw siguro ang batang JR. Bakit kasama mo ang mga pariwarang 'to?
Makakapag-bowling ako kasi nasagot ko ang Wordy Gurdy.
Mahal na mahal ka siguro ng mama mo.
Sana, kasi malungkot siya.
Okay, tama na iyan.
Ewan ko, pero lumalaki ang mga paa ko.
Size 12. Bobo, kunan mo ako ng size 13.
Kumusta ang mama mo at ang kanser niya?
Nagbibiro ka ba?
Naka-remission iyon. At manahimik ka.
Sorry. 'Di mo kailangang magpakagago.
Heto. Itatabi ko pa muna sana,
pero ibibigay ko na ngayon dahil-- Heto. Ibaliktad mo.
Pirma ni Tom Seaver iyan.
Salamat.
Makinig ka, magiging okay ang mama mo. Naiintindihan mo?
Pangako iyan.
'Di mo na uli makikita si Pat. Okey?
'Di naman siya masama.
Parang sukdulan na rin kasi iyon.
'Di iyon ang unang pagkakamali.
Kailangan mong tatagan kahit wala ang iba. Dapat alam nila.
Ibigay ang lahat, o 'wag na lang.
Alam mo 'yon?
Kuha ka ng bola.
Tingnan mo 'yon!
Diyos ko, Ma.
-Bakit? Wala akong lipstick. -Ibig ko sabihin...
'Di ako papasok.
Papasok ka.
Sabi ni Tito Charlie, ibigay ang lahat.
Sugal ang tinutukoy ng tito mo kaya siya nakatira sa bahay.
Oo. Pero 'di ba sugal 'to?
Mas okay na 'to kaysa 'di sumugal. 'Di ako nagsusugal, iyon ang problema.
Si Papa?
Oo nga.
Diyos ko. Diyos ko.
Diyos ko.
Diyos ko. Buksan mo na.
-Gusto kong buksan mag-isa. -Buksan mo na.
-Ma, ikaw na. -Ayoko.
Mahirap 'yan. Siya ang pinakanamuhunan diyan.
Sabi nang 'wag gumastos.
Wala kang panggastos. Wala nga ni barya ang nanay niya.
JR, buksan mo na!
'Di ko mabuksan.
-Buksan mo na, may mamamatay na rito. -Mamamatay na ako.
-Ano ba? Akin na nga 'yan. -'Wag, si JR dapat ang magbukas.
-Sugarol siya, basta... -Ako ang nagbayad ng application fee.
"Ginoong Maguire,
"ikinagagalak naming ibalita na ang ang Admissions Committee
ay iniimbitahan kang maging bahagi ng Yale class of 1986."
Ano?
"Malugod ko ring ipinaaalam na wala ka nang babayaran pa."
-Papatayin kita kung niloloko mo ako. -Basahin mo.
Eh, 'yong Human Learning and Memory?
Basta... Lagi kang kumuha ng Philosophy. Okay?
Lagi kang angat sa klaseng 'to dahil walang tamang sagot.
Pupuntahan ka ng mama mo, bibigyan ka ng pera, tanggihan mo.
Ako ang bahala sa'yo. Ngayon lang.
Kakausapin mo ang papa mo?
Hindi.
Okey.
Uuwi ako nang madalas.
'Di ito ang tahanan mo.
-Tahanan ko po 'to. -Hindi.
Hindi.
Okay, sige na.
-Kumusta? -Ayos lang.
-Hi. -Uy.
-Uy, ako si Jimmy. -JR.
-Buong pangalan mo? -Jackie Robinson.
Talaga?
Hindi, Junior iyon.
Akala ko, may pagka-Brideshead Revisited.
-Ang pangit nito. May may-ari na? -Wala pa.
-Ako si Wesley. -Ako si Jimmy.
Jimmy? Ayos na ang Jim.
-JR. -JR, as in...?
-Jackie Robinson. -'Di nga?
Hindi, Junior.
Sige. Junior, JR.
Unang gabi natin sa Yale.
-Oo nga. -Oo nga.
Magsaya tayo.
Makakatagpo mo si Satanas,
'di sa mga pagnanasa mo, o sa mga kaibigan mo,
pero oo rin, sa hinaharap, pero makakatagpo mo siya sa Paradise Lost.
Sa ngayon, sa klaseng 'to, kahit nilalabanan ko ang agos,
nagtuturo pa rin ako ng Western literature,
kung saan nag-uugat ang lahat sa dalawang epiko.
Ang Iliad at ang Odyssey.
Na nakalagay na sa isang libro,
in-edit at isinalin ko.
Ang Iliad at ang Odyssey ang dalawang seedlings,
ang mga "poyim" na 3,000 taon nang...
Ano ang "poyim"
Taong hindi Hudyo.
Ang Iliad at ang Odyssey ay unibersal.
Mga kuwento sila ng pag-uwi.
Magsisimula kayo sa pagbabasa ng kalahati ng Iliad,
at gawan n'yo ako ng 10-pahinang pagsusuri.
May mga tanong kayo? Sige.
-Pagsusuri saan? -Sa unang kalahati ng Iliad.
Oo, pero sa anong paksa?
Sa unang kalahati ng Iliad.
Pahirap siya.
Marahil alam na 'to ng ilan sa inyo,
ang Iliad ay sinaunang epikong Griyego na nasusulat sa dactylic hexameter.
-Sino iyon? -Sino?
'Yong naka-purple?
-Nobya ni Bantot. -Bantot?
Oo, pero mayaman siya.
...ng western classical poetry.
Kaya tandaan n'yo 'to at iba pang halimbawa ng gamit nito
habang binabasa n'yo ang teksto,
ang metamorphosis nito.
'Di naaabot ang lahat ng nakikita ko.
Dahil nagpapakaduwag ka.
Kung binabasa mo 'yong mga malulupit, na 'di mo magawa, tapos naduwag ka,
paano ka pa magiging manunulat?
Ani Socrates, mas natututo ka sa pangit na libro.
Si Aristotle yata iyon.
Kung nasa Yale ka, pero bahag ang buntot mo,
paano ka magiging estudyante ng Yale?
Sinuwerte lang ako.
Lagi akong nagsasagot ng Wordy Gurdy,
pero 'di ko maintindihan ang sinasabi nila sa Henry V.
Sinuwerte tayong lahat dito, loko.
Masuwerte ako at wala pang nakapansing tanga ako.
Suwerte rin iyon. Suwerte ang lahat.
Swerte ang lahat ng buhay at mga anak tayo ng mga sinuwerteng tao.
Ang mga ninuno natin, 'di naman mabilis, matalino o may malakas na immune systems.
Suwerte ang dahilan kung bakit tayo nandito lahat.
'Di ko naisip iyon nang ganoon.
Naniniwala ka kasi sa buwisit na paliwanag ng lipunan,
ikaw at lahat ng mga iyan, kaya ka hindi makapagsulat.
Hindi dahil pinapamukha sa'yo ni Homer na palpak ka.
Sana magkakilala kayo ni Tito Charlie.
-Ano ba siya? -May-ari ng bar.
Gusto ko talagang makilala ang Tito Charlie mo.
May IDs ka, tama?
Uy. Anong ginagawa n'yo rito?
Diyos ko.
Eh, ang mga reject na 'to?
Okay. Welcome sa amin, Jim.
Uy! May announcement ako.
Kayong lahat, ayon sa mga batas ng malayang estado ng New York,
opisyal nang binata ang pamangkin ko. Legal na ring lalaki mga kaibigan niya.
-Walang kuwentang batas. -Sagot ko na inumin ng mga 'to.
Gago ka. Akin ang una. Akin.
Kung ganoon, sagot kayo ni Joey D. Anong gusto n'yo?
Ni hindi ko alam kung anong iinumin.
Tingin ko, dapat uminom ang taga-Yale ng gin, pero desisyon n'yo 'yan.
Anumang piliin n'yo ngayon,
iyon at iyon na ang ibubuhos ko kada pupunta kayo rito.
Kailangang may sarili kayong inumin.
Nababaliw ako sa gin.
Kaya mo 'yon. Masarap ang gin martini ko.
Ang sikreto, kaunting patak ng Scotch.
-Chaz, sagot ko na sila. -Ako rin.
Grabe. Ngayong gabi, sagot kayo nina Chief at Joey D.
Maghanda na kayo.
Pumunta ka sa digmaan?
Sa Vietnam, Second Division, Quang Tri, 1967 hanggang 1969.
Hindi malalaman ng mga gaya n'yo ang nangyari doon.
Salamat sa 82nd division,
'di naging digmaan ang pag-airdrop n'yo sa Grenada.
'Di kami nag-air drop sa Grenada.
-Gaano ka katagal sa army? -Isang taon, pitong buwan, limang araw.
-Gaano ka katagal sa Vietnam? -11 buwan, 12 araw.
Sabi ni Chaz, nanliliit ka sa Yale.
Hindi.
Uy, kagaya 'yon ng kulungan.
Kahit saan, gaya ng kulungan.
Hahanapin mo ang pinuno, ang problema, tapos wawarakin mo ang lamang-loob niya.
-Bakit mo sinasabi sa bata 'yan? -'Ayun 'yon.
Sa Yale siya nag-aaral, hindi Rahway.
Alam mo. Para mo na ring tatay si Tito Charlie.
Hindi, siya ang Tito Charlie ko. Nasa radyo ang tatay ko.
Nasa radyo ang tatay mo?
Anong binabasa mo ngayong weekend?
Diyos ko.
Ano? Thomas Aquinas.
Kinailangang maniwalang may diyos, kaya binigyan niya ng pruweba ang mundo.
'Di ka naniniwala sa pruwebang 'to, pero babayagan ka ng simbahan.
-Anong ipinag-aalala mo? -Ayokong mag-alala.
Ayaw mo. Ngayon ka dapat sumusugod, ngayon mismo.
Ngayon mo itataya ang lahat. 'Pag walang-wala ka na.
Sige. Basahin mo si Orwell. Tungkol sa lower upper middle classes.
Sila talaga ang mga nakakabuwisit.
'Pag naintindihan mo 'yon, makakaya mong mabuhay sa Amerika.
Kung may kotse ka rin.
Halos buong summer ako noon sa Europa.
Italy, Diyos ko. Venice. Nakarating ka na ba sa Venice?
Hindi pa.
Iyon ang pinakawalang saysay na siyudad na nakita ko sa buhay ko.
Bangka ang taxi, bangka ang trak ng basura.
'Di ko talaga maintindihan.
-Paano ka nakapunta sa Venice? -Nag-aral mabuti, maganda ang grado.
Sabi ng tatay ko, "Pili ka ng siyudad."
Pinapanood sa'kin ng kapatid ko ang Don't Look Now ni Donald Sutherland.
Grabe. Ilang taon ka noon?
Naging binata ako dahil sa pelikulang iyon. Doon sa Venice.
Ang unang pelikula The Exorcist.
Tinigasan si Kuya kay Julie Christie. Basta ang ending, Venice ang pinili ko.
Ang tatlong linggo, naging tatlong buwan. Takot na takot ako sa The Exorcist.
Ang aral ng kuwento...
Oo, ang aral ng kuwento ay mag-aral nang mabuti't makakapunta ka sa Italy.
Kumusta ka? Nandiyan si Bantot?
'Di ko alam kung nasaan si Alex. 'Di ko siya gaanong nakikita.
-Uy. JR nga pala. -Sidney.
-Uy. -Magkaklase tayo.
Duda ako roon.
Kumusta ang Iliad mo?
-Ayos naman ang Iliad ko. -Talaga?
Oo. Kumusta ang iyo?
Lalong gumaganda ang Iliad ko habang tumatagal ang gabi.
-Talaga ba? -Oo.
Ayos.
-Kumusta ang party? -'Di masaya.
-Hindi? -Hindi.
-Saan ka papunta? -Pauwi na.
Ihahatid na kita.
Sige.
Anong ibig sabihin ng JR?
Komplikado iyon. Sasabihin ko sa'yo kapag nakilala na kita.
May trauma ba?
Oo.
Dahil sa ama?
Ipinangalan ako sa tatay ko. Pero ilang beses ko pa lang siyang nakita.
Lagi siyang nasa radyo. Sa New York.
Siya ang Johnny Ace o Johnny Michaels ng radyo.
Hinahanap mo ba ang tatay mo?
Hindi.
Alam mo, medyo red flag 'yang isyu sa tatay.
Mahilig kumain ang mga babaeng may problema sa tatay.
Pero talagang nagiging gago ang mga lalaki.
Wala akong isyu sa tatay ko. Lalaki lang siya sa radyo.
Buti naman.
Anong gusto mong maging, JR?
Bukod sa pagiging emosyunal?
Bukod doon?
Gusto kong maging manunulat.
Magiging manunulat ako.
Bakit manunulat?
Mula nang bata pa ako,
gusto ko nang magbasa ng kahit anong nahahawakan ko,
lahat ng mahuhusay na manunulat at aklat.
Nag-Yale ako para maging abogado.
'Di ka mukhang abogado.
-Iisipin kong papuri iyan. -Ganoon nga.
Dito ako nakatira.
Gusto mong sabay na mag-aral bukas?
Sige.
Tingin mo, in love ka na?
Oo. Tingin ko, in love na ako.
-Masuwerte siyang babae. -Ewan ko lang.
-Nag-iingat ka ba? -Diyos ko, Ma.
Matalino siya, madaling makaunawa.
Unawa tungkol saan?
Wala.
Teka, mayaman siya?
Siguro medyo-medyo may-kaya.
'Yan ang bata ko.
'Di ko alam ang ibig sabihin no'n, "Medyo-medyo."
'Yon ang mga taong nag-iisip na mayaman sila.
Ang totoong mayaman, nagtatago sila, para mapatay ng mga tao.
Pakiramdam ko lang, ang taas-taas ni Sidney habang nasa lusak ako.
Ang dami mong maibibigay sa kanya.
Wala akong pera. Walang ideya kung ano gusto kong gawin.
Bukod sa pagiging abogado at pagsuplong sa tatay ko.
'Di 'yon ang dahilan kung ba't gusto kong maging abogado ka. Ang sahol no'n, JR.
Hindi masamang ilagay ang babae sa mababang pedestal.
Mababa lang.
Biyaya ang pag-ibig. Subukan mong i-enjoy iyon.
Kapag nawasak ang puso mo, mabubuhay ka pa.
-Ma, may itatanong ako. -Ano iyon?
Kailangan kong pumunta kina Sidney sa Pasko.
-Ano? -Ano?
Pasko naman, nasa Connecticut ako. Nasa Volvo.
'Di ko nasiguro kailangang sanayin ka roon, ano?
Sanayin saan?
Na 'wag isiping may namamagitan sa atin?
-Nakarating ka na sa Westport? -Hindi pa.
Nakipag-sex ka nang sakay ng Volvo?
Walang hindi ginagawa o sinusubukan si Sidney.
Tinuruan niya akong magmahal,
at mabilis na lumipas ang semestreng iyon para sa aming dalawa.
Hindi ako naïve,
alam kong baka 'di magtagal ang unang matinding pag-ibig ko.
Pero may kakaiba sa kanya.
Na nagbigay sa'kin ng pag-asa.
Ayos ka lang? Kailangan mo ng doktor?
-Hindi. Saglit lang siguro. -Okay.
-Magandang umaga. -Magandang umaga.
'Yong mga magulang ko... nabalitaan na nila ang tungkol sa'yo.
Gusto ka nilang makilala.
Dapat siguro kitang ihatid sa tren.
Bakit?
Sobrang komplikado.
Wirdo ang pakiramdam ko.
Sorry at dinala kita rito ngayong Pasko.
May kikitain akong iba.
Kita na lang tayo sa baba.
Gusto mo ba ng scones, JR?
-Gusto ko po ng scones, sir. -Phil na lang.
Salamat, Phil.
Dahil Phil na ang tawag mo sa kanya, Mrs. Lawson ang itawag mo sa'kin.
Sabi ni Sidney... Paumanhin.
Sabi ni Sidney, pareho kayong architects.
May mga nagtatayo ng bahay, nagtatayo kami ng mga tahanan.
Anong kaibahan, maliban sa salita?
May naibagsak akong exam,
pero ang bahay ay tahanan,
puwera na lang kung kuweba iyon, tahanan ang bahay.
Sila rin ang nagpapatakbo ng magasing Tahanan.
Ano?
Magasing Tahanan.
TAHANAN BUHAY SA TAG-INIT
'Wag mo nang isipin.
Hindi.
Bale, meron kang nahiwalay na ama
na para sa'yo ay isang boses lang sa radyo.
Opo, ganoon nga.
Nagsa-psychotherapy ka ba? Tingin ko, kailangan mo.
Hindi po.
Nakakagulat.
Anong trabaho ng nanay mo, JR?
Nakatira siya sa Manhasset, sa bahay ng mga magulang niya,
na parehong medyo baliw.
At sekretarya siya.
At isa sa mga bagay na gustung-gusto niya ay magmaneho,
tumingin sa mga bahay na gaya nito,
at mag-isip kung paano ang buhay habang nakatira dito.
Masasabi ko na sa kanya.
Pakiusap.
Opo.
Anong inaaral mo?
Alam mo, Phil, nag-aaral ako ng mga tao.
Tingin ko, matagal na akong nag-aaral ng tao.
At ayos 'to.
Manunulat si JR.
Anong kurso mo sa Yale?
'Yong karaniwang kagaguhan. Gusto akong mag-abogasya ng nanay ko.
Mukhang napakatalino niyang babae, sobrang optimistic.
Phil, nakapag-sex ka na ba sa Volvo?
At iyon na 'yon. Iniwan sa Connecticut.
Dalawang taon akong nagpokus na paunlarin ang sarili ko.
Maging kilala.
Maging taong gugustuhin ni Sidney na balikan.
Uy, Charlie.
May nakaupo rito?
Tingnan mo nga naman. Maupo ka roon.
Magiging maganda ang senior year ko, nagsusulat sa dyaryo, nagtatrabaho sa bar.
Ito na ang taon ko.
'Di ko kailangan si Sidney.
'Tang ina siya.
Magaling ka ba sa pagsusulat?
Alam mo, parang laging tinatanong iyan.
Ewan. May naisulat na ako sa dyaryo ng Yale.
-Maraming 'di nagawa 'yon. -Marami ring nakagawa.
Gusto kong laging nakikita ka sa treng 'to.
Anong bumabagabag sa'yo?
Mahirap ako na may gusto sa mayaman.
Tapos na iyan.
'Di siya ganoon kayaman, medyo-medyo may-kaya.
'Di mo talaga nakikita ang mga mayayaman. Mga invisible sila.
May mga plano ka ba sa isip mo para magkaroon ng ipagmamalaki?
Para magustuhan ka niya?
Siguro.
Kung mahal ka niya, ayos lang kahit mahirap ka.
Dito mo unang narinig iyon.
Sa iba ko unang narinig.
Isa pa, para 'tong sa Gatsby, alam mo 'yon.
Kung ganoon, ano talaga ang bumabagabag sa iyo dahil 'di naman iyon?
Ang nawawalang ama. Alam mo ang isang 'yon?
Oo naman, bakit sa tingin mo nagiging pari ang mga tao?
Talagang napaniwala mo ako.
Tungkol saan?
Nitong nakaraang taon, isa't kalahating taon,
sa totoo lang... impyerno ang buhay ko.
-Dahil sa'kin. -Oo, dahil sa'yo.
Anong kailangan mo sa'kin?
Seniors na tayo.
Nagkaka-agita ako.
Agita ba ang pinagmulan ng agitation?
Hindi, mga lalaking iyon ang gusto.
Tingin ko, iniisip mong gusto ko ng bagay na hindi ko naman naiisip.
Puwera kung gusto mong isipin ko iyon.
May iba ako.
Nagbibiro ka talaga.
Hindi ko talaga maipaliwanag kung bakit bumabalik ako.
Nakuha niya ang numero ko.
Kapag may agita siya, kung ano man iyon.
Yiddish iyon para sa kaba.
Nagkakaroon siya no'n kaya kailangan niyang mapag-isa,
at magkaroon ng oras, tama?
May tanong ako sa'yo.
Anong kailangan mo?
Hindi ako henyo, obvious namang tanong iyon.
Anong gusto ko? Gusto kong maging manunulat, pero 'di ako magaling.
'Pag 'di ka magaling magsulat, mag-journalist ka.
-'Di ako maglo-law school. -Ako rin.
-Ang nanay ko... -Gusto ng nanay mong sumaya ka.
Oo nga.
'Di namin alam kung paano 'yon.
Bumalik na tayo at magtapos.
Sige.
-Narito ako, alam kong big deal iyon. -Talaga? Nagtapos siya sa Yale.
Nagtapos ang tatay mo sa Dartmouth.
Papasukin na natin sila.
Mga ginoo at binibini,
salubungin natin ng palakpakan ang Yale class of 1986.
May tawag para sa'yo.
Tanda mo pa ako?
Uy, Pa.
'Di ako nakapunta, alam mo na naman.
'Di na nakakagulat 'yon.
Pero gusto kong sabihin sa'yong tumigil na ako sa pag-inom
at marami nang nangyari...
humihingi ako ng paumanhin,
at kasama ka roon.
-Wow. -Ano ba, 'wag ka nga.
Uy. Masaya akong nakatapos ka. Nag-alala ako.
Hindi para sa lahat ang kolehiyo.
Para sana 'yon kay Mama, pero binuntis mo siya.
Oo, kani-kaniya tayo ng bangkang sasagwanin, JR.
Mukhang pinasagwan ka na rin ng nanay mo sa bangka niya.
Matagal na niyang sinasagwan ang parehong bangka natin.
Siguro.
Sige, on air na ako maya-maya, ibababa ko na 'to.
Nasaan ka?
Anong law schools ang tinitingnan mo?
Wala. Magiging nobelista ako.
Saan ka titira?
Kay Lolo, gaya ng iba.
Lahat tayo, na kay Lolo.
Alam kong inakala mong mababago nito ang lahat, pero--
-Kailangang may trabaho ka. -Magkakatrabaho ako. Pagnonobela.
Mas madaling mag-publish ng mga memoir.
Totoo iyon.
Heto.
Para ba 'to kay Sidney?
Hindi. Buksan mo.
Yale ring 'yan.
Ayoko ng alahas panlalaki, pero naisip ko,
dahil ginawa 'to ng Musketeers...
Para sa'yo 'yan.
Lintik.
Para mo na ring pinakasalan ang nanay mo.
Hoy. Hinay-hinay.
Sige. Sabihin nating ayos ka na sa isang magulang, ha? Siguro.
-Oo. -Paano 'yong The Voice?
-Ni 'di ko alam kung nasaan siya. -The Voice.
Nasira na ang buhay mula pa noong si Carter ang pangulo.
Bale, pareho kayong gagong nakatapos?
Charlie! Sagot ko na sila.
Salamat, Chief.
Magkano ang gastos nila ngayon para makapag-aral sa Yale?
Mga 60 libo.
-60? -May grants at scholarships si JR.
Ikaw, Wesley, bayad mo nang buo 'yon?
Sige, sagutin n'yo ako. Anong taon pinirmahan ang Magna Carta?
-Ewan. -Hindi ko alam.
-Sabi sa survey... -1215.
Iyon ang pundasyon ng English law, dapat alam n'yo 'yon.
-Panlaban sa paniniil. -Kay Haring John.
-Tama. -Sa puntong 'to, wala na akong paki.
Wala siyang paki.
Sinusubukan ko lang kayong malayo sa mga namumunong uri.
Huli na, Chief.
$60,000. Ang bahay ko, $12,000.
$7,000 lang ang bahay mo.
$7,000 lang ang bahay ko.
-Naisip kong makipaghiwalay na talaga. -Pwede tayong maging magkaibigan.
Hindi lang romantiko o seksuwal.
Mukhang maganda 'yan.
Anong ginagawa mo ngayon?
Madalas ako sa bar, sinusulat ang nobela ko.
Mas madaling mag-publish ng memoir.
Madalas 'yang sabihin ng mga tao ngayon.
Ilan nang pahina ang nasulat mo?
Marami na.
-Sumubok ka na ba sa mga dyaryo? -Oo.
-May clips ka? -Oo.
Nakontak mo na ang The New York Times?
Gusto mo bang nasa Times ako?
Mahal kita kahit saan ka.
Ayoko lang ng relasyon.
May relasyon tayo, hindi lang romantiko o seksuwal.
Parang masyadong matayog ang Times para sa akin.
Matayog ba ang Yale sa'yo?
-Pwedeng pumunta na lang tayo sa inyo? -Hindi.
Nagsasama na kami.
Nakita ka ni Sidney sa ganyang kondisyon.
-Pero tsinitsek ka niya. -Oo.
Tinitingnan niya kung ayos ka pa.
Ni hindi nga ako naging maayos.
Walang-wala ako.
Uy, makinig ka.
Anong sinabi ko sa'yo tungkol sa pagiging lalaki?
-Tanda mo iyon? -Oo.
-Tama? Magkatrabaho. Magkakotse. -Tama. Oo.
-Doon mo ibuhos ang lahat. -Wala akong mabubuhos.
Para maging independent ka na at magustuhan ka ng iba.
At kung 'di ka nila magustuhan, lumayas ka.
Hindi ba?
New York Times. Opo, pwede kong sabihin kung sinong tumawag?
Saglit lang po.
Ingat ka. Mag-uusap tayo.
-Uy, Harv. -Uy.
New York Times. Oh, hello.
-Hi, ikaw ba si JR? -Opo.
Okay, sumama ka sa'kin.
Gusto namin ang clips mo sa New Haven. Saan ka nagtatrabaho ngayon?
Nagsusulat ako ng fiction.
At nagtatrabaho sa negosyo ng pamilya.
Nasa hospitality business. Isang bar. Sa Long Island.
-Maganda ang clips mo, Mr. Maguire. -Talaga?
Gusto ng editors na makakita pa ng iba bago sila magpasya.
-Gusto n'yo pa ng iba? -Oo.
Ayos ba 'yon?
Oo.
Wala na akong iba pa.
Sasabihin ko kay Brian 'yan.
Gusto mong makilala si Brian?
Hindi na kung 'di ako matatanggap.
Bakit 'di mo siya kausapin?
JR? Pasok ka.
Hi, sir.
'Wag mo siyang sulatan at sabihing tumaas ang posisyon mo
dahil mawawalan siya ng tsansang malaman sa sarili niya.
Sinabi ko na.
Pwede ba?
'Wag mong sabihing gusto mo siya ulit. Sinabi mo?
Oo.
Pumunta ka ba roon at tinitigan ang building habang nasa ulan, gano'n?
Hindi.
JR, ilang beses ka nang iniwan ng babaeng 'to?
Kapag iniwan ka ng tao, anong ibig sabihin no'n?
Ikaw pa, sa lahat ng tao.
Kailangan lang niya ng panahon, alam mo 'yon?
Oo. Parang nakakaligtaan mo ang katotohanang
nagdedesisyon ang mga babae ng mga gusto at ayaw nila.
-Nagiging halata agad iyon. -Pero--
Nagdedesisyon ang mga babae.
-Alam ko, pero-- -Nang magkita kayo, sinong nagpasya?
Siya.
'Ayun na nga, tanga.
Standard na pattern. Malinaw sa lahat.
Nakakakita ka naman ng pattern, tama?
Uy! Natanggap si JR sa Times.
Copy boy ako. Tagabili ng sandwich, tagadala ng kape...
Uy, Charlie! Sagot na kita.
May problema ang unang byline mo.
Kailangang may tuldok ang initials.
Nag-research ako
at 'di gumamit ng dots si Harry S. Truman--
Hindi sila dots.
Si EE Cummings. Walang tuldok.
At ganoon din ang Times. At alam mo kung bakit?
Kasi parang nalimot na natin.
Ang Times style ay Times style, at ikaw si J.R. Maguire.
Period.
Walang tuldok sa dulo ng pangalan.
Congratulations sa magandang akda.
May byline ka na sa The New York Times.
May kailangan ka pa?
Wala na po, salamat.
Nasa firm ang tatay, partner ang kapatid, mangyayari na 'yan maya-maya lang.
-Ang lucky sperm club. -Mismo, oo.
-Heto. -Salamat.
Bale, na-promote ka.
Hindi, promoted ako kapag naging ganap na reporter na ako
at 'pag araw-araw nang lalabas ang byline ko.
At wala ka pa ring background na hinahanap ni Sidney
at unti-unti ka nang nagiging manginginom.
Oo nga...
Alam mo, mahirap ang usapang pamilya, anong gagawin mo?
-Nga pala, nasaan na ang tatay mo? -Nasa south.
-Para kang mama mo tungkol sa Yale. -Talaga?
Iniisip mong may kahulugan ang Times.
-Meron nga. The New York Times iyon. -Wala kaya.
-Ano ba ang may kahulugan? -Isang aklat.
Tatanda ka rin at matatanto mong wala ring kahulugan iyon.
At sinasabi ko sa'yo, JR,
magsulat ka man sa Times, o masulat mo man ang librong 'to,
'di ka tatawagan ni Sidney para balikan ka.
At alam mo kung bakit?
Bakit 'di ako tatawagan ni Sidney, henyo ?
Dahil siyam na beses na siyang nakipaghiwalay.
Dahil 'di ka niya mahal, p're.
Dahil ikakasal na siya sa Memorial Day.
Kaya mahalaga ang susunod mong gagawin.
Handa na kayong umorder?
Apat na gin martinis with a twist.
Uy.
Gumising ka.
Akala ko ba, magiging manunulat ka?
Oo nga.
Hindi ka manunulat. Copy boy ka lang.
-Nagsusulat ako. -Ng libro?
-Hindi. -Eh, 'di palpak ka lang.
-Hindi ako palpak. -Palpak ka.
At galing ka sa mahabang henerasyon ng mga palpak.
Totoo iyon.
Alam mo ang iniisip ko?
Baka hindi.
Tingin ko, dapat bumalik ka sa pagtulog, gumising pagtapos ng 20 taon,
at sabihin sa mga taong naging mahusay ka sana.
Iyon ang naiisip ko.
-Gago ka. -Gago--
SIDNEY LAWSON AT ROBERT DEVEREAUX, KASAL NA
Si Bantot.
Uy.
Hinahanap ka niya.
Ito na, boy tsamba.
Nagkaroon ng tsansa ang mga editor na masinsinang suriin ang gawa mo
at maganda ito.
Sadyang napakagaganda ng ilan sa mga gawa mo.
Kahit karamihan sa kanila, tungkol sa mga tao sa bars ng Long Island,
ilan sa mga gawa mo ay totoong napakagaganda.
Kaya nga sana maganda ang ibabalita ko.
Kapag nagkonsidera ang komite ng isang trainee,
may ilang editors na susuporta, may ilang hindi.
Nagkabotohan. 'Di ko masasabi kung sinong bumoto at bakit 'yon ang boto,
pero ang resulta,
'di kita mabibigyan ng posisyon bilang reporter.
Salamat.
Para kasing kulang ka sa karanasan. Alam mo 'yon?
Baka gusto mo sa mas maliit na dyaryo.
Alam mo 'yon? Kung saan ka matututo at uunlad.
Hindi na, salamat.
Ang mama mo.
'Wag mo akong tingnan ng ganyan. Sabi nila, minor lang.
Alam mo.
Posibleng mapatay ako, pero 'di 'yon magiging madali.
Okay. Sigurado kang ayos ka lang?
Oo. Ayos lang ako. Lalabas din ako, mga ilang araw lang.
Anong nangyayari? Kumusta?
'Di nila binigay sa'kin 'yong posisyon.
Mahusay. Mga karakter na ngayon ang mga gagong iyon.
Oo. Siguro nga.
Traumatic na nga ang insidenteng 'to. Pwede mong palakihin 'to.
Oo. Pwede nga.
Hindi, 'wag siguro.
Baka ito ang punto kung saan may sasabihin ka sa'king mahalaga.
Oo.
Ang totoo, 'di ako sigurado kung memoir ang dapat nating gawin.
Kailangan nating isipin ang uso, tama?
Pero memoir 'yon, at kung may structure man 'yon,
alam mo na ang gagawin mo.
Nasa North Carolina siya, may talk show.
Bumisita ang tatay mo minsan sa Manhasset,
nakikipagbati sa nanay mo.
Nagtren lang, wala siyang sasakyan.
Walang makikipagbating babae
kung wala kang sasakyan. Alam mo 'to.
Sabi mo nga, at dapat may pera.
Baka sa tranportasyon ng bukas o sa Holland, iba ang mga bagay-bagay,
pero sa Amerika, magkakotse ka, okay?
Sabi ng mama mo, lumayas siya.
Nagpakita siya. Pumunta sa bar.
Umorder ng well Scotch na walang ice.
'Wag kang oorder ng well scotch. 'Wag kang oorder nang walang ice.
Senyales iyon na malapit na ang katapusan.
Sa kaso niya, 20 taon na ang nakalipas.
Tapos pinahiram ko siya ng $30, na 'di ko pa rin nakikita.
At sa loob ng mga taong 'to,
ang natatandaan ko lang sa kanya ay ang boses na iyon.
'Yong boses niya mismo.
Habang tumatanda ako, naiisip ko,
ano 'yong problema?
Ibig kong sabihin...
Naaalala mo ba siya sa akin?
Bawasan mo ang pag-inom mo.
Tama siya, syempre.
Ang una niyang ginawa paglabas ng ospital, magyosi.
Ano 'yong kasabihan tungkol sa matatandang aso at bagong tricks?
Nabanggit din ang matatandang aso,
panahon na.
Halika't yakapin mo ang papa mo.
Salamat sa pagpunta.
Oo.
'Di ko alam kung nabanggit ko na sa telepono,
pero hinahayaan ko ang sarili kong uminom ng cocktail paminsan-minsan.
Akala ko...
-Hi, Johnny. -Uy.
Anong makukuha ko para sa'yo?
Double Scotch, kung anong well.
May yelo, kaunting tubig, walang prutas.
Walang prutas, okay.
-At sa'yo? -Ayos lang ako.
'Wag nga ako. Bigyan mo siya ng gaya sa'kin.
Sige.
Ako ang masusunod.
Puwera kung matatalo mo ako.
Hinahamon mo ako?
Sa pagiging pulpol na ama? Sige, mauna ka.
Parang ayos na naman ako.
Oo.
Umiinom ako ng cocktail paminsan-minsan.
'Di ko pa yata nabanggit sa'yo
na umiinom ako ng cocktail paminsan-minsan.
Natanto kong 'di ako alcoholic, kaya 'ayun.
Ayos na 'yon, alam mo.
Kapag nasa mood ako, nagka-cocktail ako.
At pwede kang mag-cocktail kasama ng tatay mo.
Heto na.
Salamat.
Okay, anong pinagkakaabalahan mo?
Manunulat ako.
Nagtatrabaho ako sa Times.
At kumusta ang nanay mo?
Ayos naman siya.
Talaga?
Maghahapunan tayo kina Kathy.
Siya ang bago ko.
Kaya...
tara na.
Uy.
Mukhang nagsimula na ang party nang wala ako.
Matagal nang nagsimula ang party bago pa kita nakilala.
Ito ang anak ko, si JR.
Anong ibig sabihin ng JR?
Junior.
Masaya akong makilala ka, JR.
Masaya akong makilala ka.
Anong hapunan?
May manok saka gulay. Anong oras ka kakain?
Gutom na kami.
Eh, iyan?
-Na nandito? -Oo.
Dito ang piece na 'yan. Ito, dito.
Ayos. Anong ginagawa mo rito kapag tapos ka na?
Binabarnisan ni Mama tapos dini-display.
Venice iyan.
Alam ko.
Nakapunta ka na ba roon?
Hindi pa.
Paano ba makapunta sa ibang lugar?
Buweno...
galingan mo sa school.
Galingan mo nang sobra sa school.
Iyon ang unang kinailangan kong gawin.
At minsan... hanggang doon na lang iyon.
Magaling ako sa school.
Oo. Kung paghuhusayan mo talaga sa school,
-walang-- -Siguro walang kuwenta sinusulat mo.
Nasaan na 'yong manok?
'Di ko kailangan ng mood swings mo sa araw na 'to.
Ano bang nangyari sa araw na 'to?
Nang-BJ ka para pambayad ng manok?
'Wag mo akong hawakan!
Hoy!
Lintik. Parang may nakita kang kakaiba, ah.
Na parang...
nagkasaysay ang lahat.
-Manahimik ka, gago. -Anong sinabi mo sa'kin?
Sabi ko, "Manahimik ka, gago!"
'Di mo ako mapapatahimik.
Propesyunal ako sa pagbo-broadcast.
Hindi mo ako pinatatahimik
noong hinahanap mo ako sa radyo noon.
Hayop ka.
Bata, 'di mo mapapatahimik ang tatay mo.
Anong gagawin mo kung wala ang masamang tao sa buhay mo?
Handa ka na.
'Wag mong sabihing 'di ka nagkaroon ng tsansa.
Nasaan ang telepono mo?
Sa airport po.
Pasensya na sa tatay mo.
Hindi siya ang tatay ko.
Hindi ka makakapili.
Siguro.
Hi, iho.
Hindi ka makakapaniwala. Nakakuha ako ng magandang trabaho.
Tumupad sa pangako ang tita mo.
Sa Westhampton. May mesa ako. Patingnan nga?
Oo nga.
Bibigyan ka ng libro ng phone numbers at addresses
at tatawagan ko sila tungkol sa pagkansela ng life insurance nila,
at nilalagay ang lahat sa IRA na lumalago nang walang tax.
Kumusta ang hitsura ko?
Napakaganda.
Diyos ko. Mahuhuli na ako.
May base na sweldo, tapos may porsyento kapag nakabenta ka.
May lasagna sa ref. Magtira ka para kay Charlie.
-Kumain na ang lolo mo. Ipagdasal mo ako. -Okey. Good luck.
Sigurado kang okey 'to?
Oo. Perpekto ang hitsura mo.
Ayos na ang mama mo, alam mo ba 'yon?
Nagbebenta siya ng insurance.
-May nagbebenta talaga ng insurance, ano? -Oo.
Masaya siguro ang iba sa kanila.
Pero tingin ko, nawala ang mga takot niya dahil sa Yale.
Wala ako sa posisyong husgahan kung anong hinahanap niya,
pero alam mo, mukhang ayos na siya.
Oo nga. Sana.
Bakit nandito ang mga gamit mo?
Pupunta ako sa Manhattan. Oras na. May lugar sa Wesley.
Gusto mong maging manunulat, dapat may trabaho ka.
Oo. 'Di ko pa sigurado kung ano iyon.
Nakuha na ang insurance.
Amerika ito. Pumili ka.
Iyon na ang lahat?
Oo. Iyan na iyon.
'Wag mong sabihing wala akong ibinigay sa'yo.
Nagbibiro ka. Nasa edad ka na ba para imaneho ito?
-Igalang mo siya. -Nasa kaliwa ang manibela.
Kotse ito ng lalaki.
Sigurado kang may gas 'to?
Akala mo siguro, binata ka na, ano? Itong pasaway na 'to.
'Di ako makapaniwala. Akala ng batang 'to, Elvis Presley siya.
Hindi na bata ang bata.
Ang totoo, utang niya sa akin ang kotseng 'to.
Lumayas ka na rito.
Ayaw namin sa'yo.
-'Wag ka nang babalik! Pasaway! -Oo nga!
Kung gusto mong maging abogado, pumunta ka sa law school.
Kung gusto mo ng diploma sa effort mo, ipasa mo ang bar.
Sa papel, opisyal ka nang abogado.
Ganoon ang karamihan ng trabaho.
Pero manunulat ka na kapag sinabi mong manunulat ka.
Walang nagbibigay sa'yo ng diploma.
Kailangan mong patunayan, kahit sa sarili mo lang.
Sa araw na 'yon, habang nagmamaneho patungong Manhattan,
may stashies sa pitaka ko,
sa kotse ni Tito Charlie,
doon ko natantong manunulat ako.
At, sinwerte ako, dahil madaling mag-publish ng memoir.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Jessica Ignacio
Mapanlikhang Superbisor: Maribeth Pierce