synchro**stemil99**
Po wszystkim, co widzieliśmy, niewiele jest w stanie nami wstrząsnąć.
Ale ta sprawa... wciąż mnie prześladuje.
AMITYVILLE W STANIE NOWY JORK
ROK 1976
Dwa miesiące przed naszym przybyciem, rodzina Lutzów uciekła z domu w środku nocy,
żywiąc przekonanie, że dom był nawiedzony.
Kościół zwrócił się do nas o pomoc.
Mieliśmy ustalić, czy rzeczywiście dzieje się tam coś niedobrego.
Gotowi? To zaczynajmy.
Bądźcie cicho i zamknijcie oczy.
Wyobraźcie sobie, że spowija was aureola jaskrawego światła.
Ochroni was.
Rok przed wprowadzeniem się Lutzów,
młody mężczyzna, Ronny DeFeo, zamordował w tym domu swoją rodzinę.
Mieliśmy nadzieję odkryć, czy mord był wynikiem gniewu,
czy też, jak Ronny DeFeo zeznał w sądzie, zmusiło go do tego coś demonicznego.
Zostań tu.
Zabij ją. Zastrzel ich.
- Zastrzel ją! - Coś ty zrobił?
Zastrzel ją! Strzelaj!
Zastrzel ich wszystkich.
Zabij ją. Zastrzel ją.
Kochanie, co ci jest? Co widzisz?
Lorraine. Co się dzieje?
- Muszę to zobaczyć. - Wystarczy. Pora wracać.
Co się dzieje?
Chce mi coś pokazać.
Lorraine!
- Boże! - Kochanie.
Już dobrze.
Ed, to jest tak blisko piekła, jak nigdy nie chciałabym się znaleźć.
Prowadzona przez Eda i Lorraine Warrenów sprawa nawiedzenia w Amityville
wywołała burzę medialną i sprawiła, że znaleźli się w centrum zainteresowania.
Tymczasem inne nawiedzenie, porównywane później do Amityville,
miało miejsce tysiące mil dalej, w Enfield w Anglii.
Była to dla Warrenów jedna z ich najbardziej diabolicznych spraw.
Historia oparta na faktach.
OBECNOŚĆ 2
{c:$1f1fff}.:: GrupaHatak.pl ::.
{y:u}{c:$1f1fff}Tłumaczenie: Seki
{y:u}{c:$1f1fff}Korekta: rarehare
Keith i ja wymykamy się wieczorem z jego kumplem Michaelem,
który, nawiasem mówiąc, chciałby cię poznać.
Nie ma mowy. Gdyby moja mama dowiedziała się o tym, byłabym trupem.
Więc nie daj się złapać, sztywniaro.
Potrzymaj.
Oddam ci tabliczkę Ouija, którą zrobiłyśmy.
Chyba pozwolę Keithowi pocałować mnie po francusku.
Co? Nie gadaj!
Co wy wyprawiacie? Janet, daj mi to.
I wejdźcie do środka. Biegusiem.
Margaret.
- Margaret! Johnny! - Janet! Billy!
- Hejka. Co tam u was? - Nie za dobrze.
Dlaczego? Co się stało?
To długa historia. Później ci opowiem.
W porządku.
- Jak leci, Billy? - Zamknij się, Peter.
- Lesba! - Mówisz o swojej matce?
- Dziękuję, Camilla. - Nie ma sprawy.
Palant z niego. Ignoruj go.
Dobra.
- Mama mnie zabije. - Co żeś znowu zrobiła?
- Nie ja, tylko Camilla. - Co przeskrobałaś z Camillą?
To długa historia. Chłopcy! Uważajcie!
- Janet! - Wskakuj, Billy.
Chodźcie.
DOM HODGSONÓW ENFIELD, ANGLIA - ROK 1977
W tym miesiącu nie dam rady zapłacić za czynsz.
Rozmawiałam z nimi i przekierowali mnie do was.
- Proszę się uspokoić... - Jestem spokojna.
Nie rozumiem, dlaczego mi nie pomożecie.
Nie.
Od trzech miesięcy nie zapłacił ani grosza alimentów.
- Wróciliśmy! - Rozumiem. Kapitalnie.
- Cześć, mamo! - Miłego popołudnia.
Janet, mało nam zmartwień, że musi jeszcze wydzwaniać dyrektorka,
- która przyłapała cię na paleniu? - Nie paliłam. Przysięgam.
- Kupiłaś herbatniki? - Nie słyszałaś, co powiedziałam?
Rozmawiałam z panią More. Jak możesz kłamać mi w żywe oczy?
Nie kłamię!
A właśnie, że kłamie. W całej szkole o tym głośno.
- Paliła z Camillą. - Zamknij się, kłamczuchu!
Mamo, mówiłaś, że kupisz mi...
Nie kupiłam żadnych herbatników, bo nas, cholera, nie stać!
Mama idzie.
Lepiej to zostaw i bierz się za mycie zębów.
Dobra.
Syrena tak tu wyje, jakby całe miasto płonęło.
- Spójrz, co znalazłam. - Herbatniki!
- Ale mówiłaś, że nas nie stać. - I tak miałam zamiar rzucić palenie.
- Margaret? - Tak?
Przyszykowałaś na jutro swój mundurek?
Tak, mamo. Właśnie to robię.
- Johnny, umyłeś zęby? - Tak.
- Billy, pora się położyć. - Już idę, mamo.
Odłóż to, Johnny. Pora spać.
- A to skąd się wzięło? - Zrobiłam ją w szkole z Camillą.
- Nie wygląda najlepiej. - Ale działa, mogę przysiąc.
Pytałyśmy już o wiele rzeczy. Usiądź, pokażę ci.
W porządku. O co mam pytać?
Nie wiem. O co chcesz.
Dobra.
Moja siostra i ja chcemy wiedzieć,
czy są tu jakieś duchy, pragnące się z nami porozumieć?
Czy tata kiedykolwiek wróci do domu?
Czy są tu jakieś duchy, które mogą mi odpowiedzieć?
Nie przejmuj się tym.
To tylko głupia gra. Zwykła bujda.
Dlaczego walisz w drzwi?
- Nie walę. - Nienormalna.
- Jest ciekawa nowych doznań. - Twierdzi, że nie paliła.
Nie powinnaś się tym zadręczać, Peg. Bóg mi świadkiem, że popalałam w szkole.
I to dużo.
Nie martwi mnie to, że spróbowała, tylko że przestała słuchać, co do niej mówię.
To tylko taki etap.
Mogę ją ukarać, ale będę miała wyrzuty sumienia, bo wiem, że to nie jej wina.
Kocha swojego tatę.
Kiedy odszedł, bardzo to przeżyła.
Ale puścić jej tego płazem też nie mogę, prawda?
Niechętnie o to pytam, ale powiedziałaś Richardowi?
Powiedziałabym, gdyby się chociaż pojawił.
Łajdak.
Teraz wszystko spadło na mnie.
Nie wyrabiam w byciu matką. Jestem do niczego.
Nie jesteś, Peggy. Zbyt surowo się oceniasz.
Przeklęty dom!
Powracamy do prawdziwych pogromców duchów,
Eda i Lorraine Warrenów,
opowiadających o swoich przeżyciach w domu w Amityville.
Porozmawiamy teraz z naszym kolejnym gościem,
doktorem Stevenem Kaplanem,
który twierdzi, że śledztwo Warrenów w sprawie nawiedzenia w Amityville to stek bzdur.
- Dlaczego pan tak uważa? - Bo było to ewidentne oszustwo.
- Nie powstrzymało to... - Nigdy tego nie udowodniono.
Wręcz przeciwnie.
Lutzowie wszystko zmyślili, żeby móc czerpać zyski z rozgłosu.
To nieprawda. Ciągle się z tym spotykamy.
Łatwo jest być tu, gdzie pan i wątpić w ich historię.
Co innego natomiast być tam i doświadczyć tego na własnej skórze.
Nie muszę lecieć na Księżyc, by wiedzieć, że nie jest z zielonego sera.
Ed Warren nigdy nie zawitał do domu, którego nie uważał za nawiedzony.
A zanim jego żona skończyła palić kadzidełka i dzwonić dzwoneczkami,
- wszyscy inni też uwierzyli w duchy. - Jaką ma pan właściwie specjalizację?
Daj spokój, Warren. Okaż odrobinę ogłady.
Nie okażę jej komuś, kto oczernia moją żonę i mnie.
- Uważaj, kogo nazywasz kłamcą. - Bo co?
Bierzemy udział w tych programach, żeby uświadamiać ludzi,
ale jak tylko zabiorę głos, jeden z tych dup...
profesorków musi się wciąć, próbując zdyskredytować naszą pracę.
- Mógłbyś się uspokoić? - Wiem, wiem. Policzę do dziesięciu.
W porządku, Billy. Gotowy poćwiczyć wymowę?
KRZYWY CZŁOWIEK
Był sobie Krzywy Człowiek, co przechadzał się krzywą dróżką.
Monetę krzywą znalazł...
Nic się nie stało. Spróbujemy jeszcze raz.
Gotowy?
Monetę krzywą znalazł raz jeden na krzywej kładce.
Kupił krzywego kota, który złapał krzywą mysz.
I mieszkali wszyscy razem w malusieńkim krzywym domku.
Brawo!
Idzie ci coraz lepiej. Zasłużyłeś na herbatnika.
Herbatnik!
Starczy tego dobrego. Idziemy spać.
- Dobranoc, mamo. - Dobranoc, skarbie.
Tylko się nie przejadaj, bo w nocy zachce ci się pić.
- Dobrze. - Obiecujesz?
- Dobranoc, chłopcy. - Dobranoc, mamo.
Nie. Pomocy.
Przestań.
Nie.
- Janet? - Proszę.
Obudź się. Coś ci się śni.
To mój dom!
Nieprawda. Odejdź.
Kim jesteś? Co tu robisz?
Bawię się z Billym.
- Zostaw go w spokoju. - Janet, z kim rozmawiasz?
Musisz odejść.
- To wy jesteście intruzami. - Janet, obudź się.
Powiem mamie, jeśli nie przestaniesz.
Skręcę jej kark.
Nie, proszę.
Umrze razem z Billym.
Nie.
Janet, już dobrze.
Śpij dalej.
Nie zbliżaj się do Billy'ego! Zostaw nas w spokoju. Słyszysz?
Janet, co ty wyprawiasz? Nikogo tu nie ma.
To mój dom.
Mamo!
- Billy? Co się stało? - Ktoś jest w moim namiocie!
- Co? - Ktoś jest w moim namiocie!
Widzisz? Nikogo tu nie ma. Przyśnił ci się koszmar. To wszystko.
Idź do swojego pokoju.
Mój Boże. Janet.
Omal nie dostałam zawału. Co ty tu robisz?
Chyba znowu lunatykowałam.
Jak to "znowu"? Dobrze się czujesz?
Jesteś rozpalona. Chodź. Wracajmy na górę.
Myślę, że będzie lepiej, jak zostaniesz jutro w domu.
Połóżmy się spać.
- Chcę być stylistą i uznanym malarzem. - Przestań wciskać mi te brednie.
Mając trzydziestkę na karku...
A tak w wieku dziesięciu lat...
Wszystko fotografuje się teraz z efektem rozmycia. Dalej, rób zdjęcie.
Same lipne wymówki.
Kiedy porzucisz tę szkółkę i załatwisz sobie prawdziwą robotę?
- Kolęda. Która? - Wszystkie.
Za kilka minut...
Panie przewodniczący, panie prezydencie,
szanowni państwo, stoję tu dziś przed wami w czerwonej sukni wieczorowej...
Dom Hodgsonów.
Cześć, mamo.
Tak, troszkę.
Dopiero co jadłam, więc nie jestem głodna.
Tak, jestem. O której wrócisz?
Dobrze. Pa, mamo.
Tak, jestem Żelazną Damą. Żelazną Damą zachodniego świata.
Dobre z ciebie ziółko.
Ależ matulu, wybacz spóźnienie,
ale po drodze musiałem kupić ci chleb razowy, który tak dobrze wpływa na twoje zdrowie.
Nie życzę sobie takich uwag.
Podejdź tu i pozwól, że wyciągnę ci kłaki z pępka.
Zadbany na wielką paradę i schludny na niedzielę.
Będę cię obserwować.
Mój dom!
- Wcześnie wstałeś. - Tak, nie mogłem spać.
- Naszła cię wena? - Nie tak bym to określił.
Przyśniło mi się coś dziwnego.
Zobaczyłem to, a kiedy się obudziłem, nie mogłem przestać o tym myśleć.
Pomyślałem, że może to pomoże.
Żaden ze mnie Picasso, ale chyba nie jest tak tragiczny.
Musimy z tym skończyć.
Nadal możemy wykładać, ale nie bierzmy nowych spraw.
- Przynajmniej na jakiś czas. - Dobrze. Mogę zapytać dlaczego?
Jeśli chodzi o występy w telewizji, możemy z nich zrezygnować.
- Dzień dobry. - Hejka.
- Ufasz mi? - Wiesz, że tak.
To zaufaj mi teraz.
Dobrze.
- Do czego ci to potrzebne? - W razie, gdybym znowu lunatykowała.
Mamo?
Johnny?
- Janet, co się dzieje? - Ktoś tu jest!
Co ty pleciesz? Nikogo tu nie ma!
- Ktoś jest w naszym pokoju! - Łóżka całe się trzęsły!
- Janet, jeśli zmyślasz... - Nie kłamię! Patrz, ugryzł mnie!
O mój Boże.
Bawiłyście się tym, strasząc się wzajemnie?
Nic dziwnego, że się nie wysypiam.
- Ale, mamo... - Ani słowa więcej.
Wracajcie do łóżek!
Na pomoc!
DOM NOTTINGHAMÓW - Peggy, Vic, otwórzcie drzwi!
Widziałam to na własne oczy. Cholerna szafka sama się przesunęła.
- I co? - Ale ziąb.
Przeczesałem caluśki dom. Nikogo w nim nie ma.
- A w pokoju Margaret i Janet? - Sprawdziłem dokładnie każdy pokój.
Byłem nawet w piwnicy. W domu nie ma żywej duszy.
Co on robi?
Nauczyliśmy go dzwonić, kiedy chce wyjść.
Wyprowadzisz go, Billy?
Patrzcie. Policja przyjechała.
Co oni tu robią?
- Ja ich wezwałem. - Co?
- Pewnie ktoś wykręca ci jakiś numer. - Tak, to na pewno robota jakiegoś hultaja.
- Czyli nie widziała pani intruza? - Nie. Ale teraz już wierzę mojej córce.
- Musi istnieć jakieś wytłumaczenie. - Po to tu właśnie jesteśmy.
Przynieś mi krzesło z kuchni.
Dochodzi zza ściany.
- Może to myszy? - Cholernie wielkie myszy.
Nic na to nie poradzimy.
Możemy umieścić ten incydent w raporcie i potwierdzić go w razie czego, ale to wszystko.
"W raporcie"? No rewelacja.
Ilekroć mam jakiś problem, każą mi wypełniać formularze.
Na miłość boską.
Proszę posłuchać, to nas trochę przerasta.
Miejscowy ksiądz to przyjaciel rodziny. Poproszę go, by się z panią skontaktował.
Nadal są na świecie uczciwi ludzie.
Pewna kobieta poszła do sklepu. Zostawiła tam swój portfel.
Było w nim dużo pieniędzy.
Pomyślała wtedy: "To koniec, przepadł".
Myślała, że ktoś go już zabrał. Ale dla pewności wróciła do sklepu.
Jakaś niewiasta podniosła portfel i zaniosła go do sprzedawcy.
Kobieta odzyskała pieniądze i wszystko, co się w nim znajdowało.
Judy?
Kochanie.
- Co ci jest? - Mamo.
Kto to?
Idź do siebie.
Kim jesteś?
Gadaj, kim jesteś!
Mamo, obudź się!
Czego chcesz?
Przykro mi, Lorraine.
- Dobrze się czujesz? - Nic mi nie jest.
- Pani Hodgson. - Tak?
Nazywam się Kent Allen. Jestem z programu "Wide Angle".
Chciałbym porozmawiać z panią o dziwnych wydarzeniach sprzed tygodnia.
Jak się pan o tym dowiedział?
Funkcjonariusze policji wypełnili raport. Parę osób wprawił w osłupienie.
Wolę nie obnosić się z moimi sprawami w telewizji.
- Miłego dnia. - To nadal trwa?
Opowiedzenie o tym może się okazać pani najlepszą szansą na znalezienie pomocy.
Kręcicie? No to lecimy.
Za drzwiami tego z pozoru normalnego domu
w Ponders End w północnej części Londynu
rodzina przeżywa prawdziwy koszmar.
Spojrzałam w górę i w oknie zobaczyłam najmłodszą dziewczynkę, Janet,
unoszącą się w powietrzu.
Wbiegliśmy więc do środka, a po pokoju latały klocki LEGO.
Jeden z nich tak mnie rąbnął, że aż polała się krew.
Byłam świadkiem, jak krzesło samo się przesunęło po podłodze.
Sprawdziłam, czy zamocowano tam linki, ale nie znalazłam niczego, co by to wyjaśniało.
Maurice Grosse to konsultant techniczny,
badający wspomniane doniesienia dla Towarzystwa Badań Parapsychicznych.
Nie mam żadnych wątpliwości.
Liczba udokumentowanych incydentów jest w tym przypadku absolutnie zdumiewająca.
Jednakże, Anita Gregory, parapsycholog i wykładowczyni
na Politechnice Północnego Londynu nie jest przekonana.
Mamy tu do czynienia głównie z dziećmi. A one potrafią płatać bardzo pomysłowe figle.
W centrum tych upiornych wydarzeń znajduje się jedenastoletnia Janet Hodgson.
Niedawno rozmawiałem z Janet i jej czternastoletnią siostrą Margaret.
To, co za chwilę zobaczycie, odbierze wam mowę.
Jak to jest mieszkać w nawiedzonym domu?
Sama nie wiem. Nie da się przywyknąć.
Przed tym wszystkim byliśmy zwyczajną rodziną.
Pogorszyło się, od kiedy pan Grosse zaczął mówić do tego czegoś.
- Jak to? - Zadawał pytania.
Na przykład kazał pukać dwa razy na "tak", raz na "nie".
Tego typu rzeczy.
Zastanawiam się, co by się stało, gdybyśmy spróbowali do tego przemówić.
Jest tu ktoś?
Czy jest tu z nami ktoś, kto chciałby się porozumieć?
Powtórzę pytanie. Czy ktoś jest tu z nami?
- I nic. - To nie szafa grająca.
Janet, dobrze się czujesz?
Janet?
- Janet, dobrze się czujesz? - Przestań nazywać mnie Janet.
Nie tak masz na imię?
Janet śpi, a teraz mówię ja.
Jak się mam do ciebie zwracać?
- Jak cię zwą? - Nie powinno was tu być.
Nazywam się Maurice Grosse. A ty kim jesteś?
To mój dom. Wynoście się.
Nie, to nie twój dom. Wyjaw nam teraz swoje imię.
- Puk, puk. - W porządku.
- Kto tam? - Bill.
Jaki Bill?
Jestem Bill Wilkins i mam 72 lata.
- Skąd przybywasz? - Zza grobu.
- Jak umarłeś? - Oślepłem i miałem wylew.
Opadłem z sił i umarłem na fotelu w kącie.
- Po co tu wróciłeś? - Lubię słyszeć ich krzyki.
- Dlaczego nie zostawisz nas w spokoju? - Zamknij paszczę, stara krowo!
Janet, kochanie. Nic ci nie jest, córeczko?
- Przepraszam. - Janet.
NADPRZYRODZONY DOM
- Peggy, co ja teraz pocznę? - Dzisiaj nie musisz się tym frasować.
Możecie tu zostać tak długo, jak będziecie chcieli.
Mamo.
Billy, nie powinieneś szykować się do spania?
Pomyślałem sobie, że może zechcesz poczęstować się herbatnikiem.
Dziękuję!
Był sobie Krzywy Człowiek, co przechadzał się krzywą dróżką.
Monetę krzywą znalazł raz jeden na krzywej kładce.
Kupił krzywego kota, który złapał krzywą mysz.
Baron?
Był sobie Krzywy Człowiek, co przechadzał się krzywą dróżką.
Mamo!
- Co się stało? - Krzywy Człowiek!
Jaki człowiek? Co ty wygadujesz?
- Krzywy Człowiek! - Uspokój się! Powiedz, co się stało.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Krzywy Człowiek postąpił naprzód i rozbrzmiał krzywy dzwon.
Tak oto krzywa dusza zabrnęła do krzywego piekła.
Wymordował krzywą rodzinę i zaniósł się krzywym śmiechem.
Janet!
O mój Boże. Nie.
Wezwijcie pogotowie!
To mój dom. Wynoście się.
Nie, to nie twój dom. Wyjaw nam teraz swoje imię.
- Puk, puk. - W porządku.
- Kto tam? - Bill.
Jaki Bill?
Jestem Bill Wilkins i mam 72 lata.
- Co sądzicie o tym głosie? - Słychać w nim zdezorientowanie.
To słowa staruszka?
Głos na tej taśmie należy do jedenastolatki.
Rodzina zwróciła się po pomoc do Kościoła?
Tak. Ale, prawdę mówiąc, niechętnie się w to zaangażowaliśmy.
Sprawa zamieniła się w prawdziwy cyrk medialny.
Okrzyknęli ją: "Angielskim Amityville".
Pięknie.
Boicie się, że to oszustwo.
Zdolność Kościoła do niesienia pomocy ściśle zależy od jego reputacji.
Czego się od nas oczekuje?
Chcielibyśmy was prosić, abyście polecieli do Londynu
i przez pełne trzy dni byli naszymi oczami i uszami.
Nie musicie niczego robić.
Jeśli okaże się to oszustwem, to nic nie będzie was tam trzymało.
Lecz jeśli to prawda, to jest tam rodzina, która desperacko potrzebuje naszej pomocy.
- Dziękujemy za wiarę w nas. - Dajcie mi znać, co postanowicie.
Powiedziałem mu, że to przedyskutujemy.
- Nie ma nad czym dyskutować. - Skarbie, sama słyszałaś.
Nie chcą, żebyśmy ingerowali. Poobserwujemy i przekażemy informacje.
Bywały sprawy, które porzucaliśmy.
Ale nigdy nie było rodziny, której odmówilibyśmy pomocy.
Miałam wizję w Amityville. Tę samą, co siedem lat temu.
Widziałam twoją śmierć.
To dlatego zamknęłaś się na osiem dni?
- Widziałaś moją śmierć? - Ty też ją widziałeś.
Demon z twojego obrazu istnieje. Oboje widzieliśmy ten sam nieludzki byt.
To ostrzeżenie.
- Jeśli z tym nie skończymy, umrzesz. - Twoje wizje to dar od Boga.
I jeśli Bóg ukazuje ci moją śmierć, to robi to z jakiegoś powodu.
Może masz temu zapobiec. No weź, nie uciekamy przed walką.
Jeśli polecimy...
Jeśli mamy to zrobić, masz mi obiecać, że będziemy tylko obserwować.
Jeśli pojawi się zagrożenie, damy znać Kościołowi i odlecimy.
Obiecaj.
Obiecaj mi to, Ed.
Obiecuję.
Państwo Warren, jestem Maurice Grosse.
Bardzo dziękuję za przybycie.
Zatrzymacie się u Hodgsonów, prawda?
Zawsze to lepiej wtopić się w otoczenie.
Racja.
Jesteśmy na miejscu.
To tutaj.
Udało nam się uchwycić niesamowite rzeczy.
Będziesz pod wrażeniem, kiedy je zobaczysz.
Świetnie. Chciałbym też jeszcze raz przesłuchać te taśmy.
Vic Nottingham. Cześć, Vic.
- Miło mi. Ed Warren. - Witaj, Ed.
- A to jest Peggy Hodgson. - Miło mi panią poznać. Ed Warren.
- To moja żona, Lorraine. - Bardzo mi miło.
- Będę się zbierał, Peg. - Pozdrowisz ode mnie dzieci?
Naturalnie.
- Miło było was poznać. - Pana również.
- No to jesteśmy. - Zapraszam do środka.
W domu jestem obecnie tylko ja i Janet. Pozostałe dzieci są u sąsiadów.
To był pokój dziewczynek, ale już z niego nie korzystamy.
Dlaczego?
Bo tutaj najczęściej dochodzi do manifestacji zjawisk paranormalnych.
Baliśmy się, że komuś może coś się stać. Dlatego właśnie zamknęliśmy pokój.
Rozumiem, że Janet lewitowała. Miało to również miejsce w tym pokoju?
- I to nie raz. - Tak.
- Udało nam się to sfotografować. - Pozwoli pan, by to pani Hodgson mówiła.
Sąsiedzi je naznosili.
Powiesiłam je wszystkie w nadziei, że przedmioty przestaną się przemieszczać.
- Poskutkowało? - Nie. Tarabanią całą noc.
Cześć. Jestem Lorraine.
Mogę się przysiąść?
Wiesz, dlaczego tu jestem?
Twoja mama opowiedziała mi o wszystkim, dlatego postaram się wam pomóc.
Chciałabyś o tym porozmawiać?
Kiedy byłam w twoim wieku, odwiedzałam moją mamę w szpitalu
i zobaczyłam anioła.
Tak.
Stał przy łóżku chłopczyka.
Dotykał jego policzka, a potem przestał.
I spojrzał na mnie.
Moja mama i pielęgniarki mi nie uwierzyły, ale ja wiedziałam, że to nie złudzenie.
Wiem, jak to jest.
Wiem, jakie to uczucie stracić przyjaciół, bo jest się innym.
Wiem również, że jedna osoba może wszystko zmienić.
Musisz jedynie otworzyć się przed innymi.
Skąd wiedziałaś, że możesz zaufać tym, przed którymi się otworzyłaś?
Nie wiedziałam. I niekiedy to raniło.
Minęło naprawdę sporo czasu, ale w końcu znalazłam kogoś, kto mi uwierzył.
- I co wtedy zrobiłaś? - Poślubiłam go.
Jestem okropnie zmęczona. Nie mogę tu zasnąć.
Pozwalano mi spać w pokoju pielęgniarki, bo byłam tak bardzo wycieńczona.
Ale nawet tego mi odmówiono. Wszyscy się mnie boją.
Nie mam przyjaciół ani gdzie się podziać. Nie czuję się przez to normalna.
Cokolwiek ci to robi, pragnie, byś tak się czuła.
- Ale dlaczego? - Bo to daje mu siłę.
Od kiedy to się zaczęło, Janet budzi się tu w środku nocy.
To rzekomo w tym fotelu rozstał się z życiem Bill Wilkins.
Skąd go macie?
Mój były mąż kupił meble razem z domem.
Jeśli wolno mi zapytać, czy utrzymujecie z nim kontakt?
- Nie. - Przykro mi to słyszeć.
Istnieje jakaś szansa na zejście się?
Zmajstrował bliźniaki z kobietą z domu za rogiem.
- Wezmę to za "nie". - Lekko nie było.
- Odchodząc zabrał muzykę. - Wiem, że czasami...
W dosłownym tego słowa znaczeniu. Wziął ze sobą wszystkie winyle.
Moje dzieci uwielbiały słuchać jego kolekcji Elvisa.
Tak wiele przeszły. A teraz jeszcze to wszystko.
Moment nie jest przypadkowy.
Złośliwe byty nader często żerują na negatywnych emocjach.
Lubią kopać leżącego.
- Nie wydaje się to w porządku. - Bo to nie jest w porządku.
Wiesz, kiedy głos ma zamiar przemówić?
Czasami.
A gdy do tego dochodzi, głos dobiega jakby z wnętrza?
Nie.
Bardziej jakby zza pleców. Jak gdyby mnie wykorzystywał.
Czy kiedykolwiek mówił rzeczy, które tylko ty słyszałaś?
- Co mówił? - Że chce cię skrzywdzić.
Kiedy tak powiedział?
Teraz.
Musimy to robić?
Kościołowi trzeba wykazać, że głos nie jest dziełem pani córki.
Nabierając wody w usta dowiedzie, że nie jest to jakaś forma brzuchomówstwa.
Musi siedzieć w tym fotelu? Niedobrze mi się robi na ten widok.
Wiemy, jakie to dla pani trudne, ale duch przywiązał się do tego miejsca.
Edowi łatwiej będzie nawiązać kontakt, jeśli będzie siedziała w fotelu.
Nic ci nie będzie.
- Gotowa? - Chyba tak.
Jest 21 grudnia 1977 r.
Znajdują się tu Ed i Lorraine Warrenowie. Są z nami Peggy i Janet Hodgson.
Obecny jest również Maurice Grosse.
Zaczynajmy.
Czy jest tu z nami ktoś, kto chciałby się porozumieć?
Zamieniamy się w słuch.
Dlaczego nękasz dziewczynkę i jej rodzinę?
Mówi, że nie będzie z wami rozmawiał, kiedy wszyscy się tak gapicie.
Dziwne. Ciekawe dlaczego? Wcześniej nie był taki nieśmiały.
A jeśli się odwrócimy? Wtedy z nami porozmawia?
Może.
Spróbujmy ponownie.
I co ty na to, Bill? Masz swoją prywatność.
Pokaż się i porozmawiaj.
Oto jestem.
Rozmawiam z duchem, który prześladuje tę rodzinę?
Czy tak się mnie postrzega? Czy to właśnie robię?
Tak.
I przybyłem położyć temu kres.
Wiesz, kim jestem?
Ed.
Eddie.
Edward.
Zostańmy przy Edzie.
- Twój ojciec mówił do ciebie Edward. - Nieprawda. Mówił mi Ed, tak jak wszyscy.
Przestań, Bill. Nie jesteś psychiatrą,
a ja nie przyszedłem tu na pogawędkę o moim ojcu.
Przejdźmy do rzeczy. Co ty na to?
Dlaczego nie dasz im spokoju?
- Bo to mój dom! - Nieprawda.
Prawda.
Przyszedłem zobaczyć się z moją rodziną, ale jej tu nie ma.
Bo nie żyjesz.
Jeśli mieszkała tu twoja rodzina, to dawno stąd odeszła.
- Dokąd? - Nie wiem.
Gdybym wiedział, może mógłbym ci pomóc.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
To dlaczego nie ruszysz dalej?
- Nie wierzę w to. - Dlaczego?
Co jest złego w pójściu do Nieba?
Ja...
nie jestem...
świętym!
Mam dla ciebie nowinę, Bill. Nie obchodzi mnie, w co wierzysz.
Widzisz to?
Pomóżcie... To... w... niewoli.
Pomóżcie...! To... w... niewoli!
- Wyczuwasz jakąś obecność? - Nie, wręcz przeciwnie.
Niczego nie wyczuwam.
Możemy mieć do czynienia z histerią, co wyjaśniałoby rozdwojenie jaźni i halucynacje.
To też mi nie pasuje.
Nie potrafię tego wyjaśnić. Serce podpowiada mi, by im uwierzyć.
Sama słyszałam ten głos, ale czułam jedynie ich własny strach.
Nic ponadto.
Chyba nie zasnę tak daleko od ciebie.
Będziesz musiał.
Przez to nie będziesz mógł doczekać się powrotu do domu.
Kochanie, tak bym chciała, żebyś tego nie robiła.
Pomaga mi to zasnąć.
Przynajmniej wiem, że nigdzie się nie ruszę.
Nie paliłam, mamo.
Wtedy w szkole, z Camillą, trzymałam papierosa, ale tylko tyle.
Przysięgam.
Chciałam tylko być spoko. Głupio postąpiłam.
Kochanie...
Przepraszam, że ci nie wierzyłam.
Moja maleńka.
Pomocy!
Janet!
Janet? O mój Boże.
Janet?
- Pomocy! - Janet!
Pomóż mi, proszę! Mamo, proszę!
- Wypuść mnie! Ktoś tu jest! - Nie mogę otworzyć!
Mamo! Pomóż mi!
Janet!
- Co się dzieje? - Ktoś jest z Janet!
- Nie mogę otworzyć drzwi! - Biegnij po klucz!
Janet, trzymaj się! Już idziemy!
- Mam klucz! - Dobra.
No dalej!
Janet, już idziemy!
Zdejmijcie to! Zdejmijcie to z niej!
Ktoś tu był. Widziałam na własne oczy.
On to zrobił mojej córeczce.
To ślad po ugryzieniu z pierwszej nocy. Jest trochę niewyraźny, ale nadal widoczny.
Bardzo charakterystyczny. Brakuje dwóch zębów.
Dokładnie. Jest za duży, żeby mogło go zostawić dziecko.
Uważacie, że to sprawka ducha? Tego całego Billa Wilkinsa?
Namierzyłem właściciela domu i okazało się, że jego ojciec faktycznie tam mieszkał.
Nazywał się William Wilkins i umarł na wylew w tamtym fotelu.
Wszystko się zgadza.
Te informacje są powszechne. Mogła o tym usłyszeć od sąsiadów.
A co z deklaracjami, że Janet teleportowała się po domu we śnie?
Są tak samo przekonujące, jak te jej lewitowanie.
Ktoś z was był świadkiem tego wydarzenia?
- Nie. Ale mam zdjęcia. - Właśnie. Proszę.
Ustawiłem aparat w pokoju dziewczynek,
czekałem na dole z pilotem i pstrykałem fotki,
kiedy tylko usłyszałem jakieś poruszenie.
Muszę przyznać, że sposób, w jaki podgina kolana
i wyprostowana postawa ciała sprawiają wrażenie, jakby podskakiwała.
Co sugerujesz? Byliście tam wczoraj.
- Widzieliście na własne oczy. - To Peggy widziała atakującego Janet.
Przecież teleportowała się do pokoju zamkniętego od zewnątrz, na miłość boską.
A co z tym jej głosem? Jak to wyjaśnić?
Myślę, że po raz pierwszy przemówiła nim przed kamerami.
Z wodą w buzi nie mogła, dopóki nie odwróciliście wzroku.
Mogła ją wypluć i wziąć drugi łyk, zanim się odwróciliście.
Rok temu Welshowie nabrali mnie, że są opętani przez demony.
Szczerze mówiąc, nie wiem, co gorsze:
demony czy ludzie żerujący na naszej skłonności do wiary w nie.
Demony są gorsze.
Ale przyznacie, że to podejrzane.
Naprawdę wierzysz, że wszystko sfingowała?
A co z Peggy?
Wykorzystuje to jako pretekst do przyznania jej lepszych warunków mieszkaniowych.
- Złożyła już wniosek. - Nie mówię, że to oszustwo.
To, czym się zajmujemy, czasem wymaga sporej wiary.
Uwierzyć, gdy inni nie wierzą.
- A więc im wierzycie? - Tak, wierzymy.
Ale Kościół musi mieć dowody. Tego właśnie potrzebujemy.
Podzwonię i postaram się załatwić jakieś kamery wideo.
W międzyczasie Ed i ja spędzimy czas z Peggy i dziećmi.
Muszą znowu być rodziną.
- Cześć, mamo! - Co wy tu robicie?
Co to ma znaczyć?
Dostaliśmy winyle od państwa Warrenów.
- Kupili nam płytę Elvisa! - Album "Blue Hawaii".
Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko odrobinie amerykańskiej kultury.
Ani trochę.
Tęskniłam za tobą.
Bardzo mi was brakowało.
Czy dokuczał wam jakiś łobuz?
Pete, w szkole. Zawsze zaczepia Billy'ego.
- I co wtedy robicie? - Wstawiają się za mną.
I dobrze, bo duch w tym domu jest bardzo podobny do tego łobuza.
Uwziął się na Janet.
Musicie wstawić się za nią tak samo, jak to było w twoim przypadku.
Rodzina trzyma się razem. To natomiast stracona sprawa.
A niech to, wszystkie urządzenia szlag trafia bez powodu.
Będziemy mieli tu muzykę, w ten czy inny sposób.
Czyja to gitara?
Należała do mojego taty, ale pozwolił mi ją zatrzymać.
- Mogę? - Tak.
Wyszedłem z wprawy, więc obiecajcie się nie śmiać.
A zwłaszcza ty.
Mądrzy ludzie powiadają, że śpieszą się wyłącznie głupcy.
Dziękuję. Nie śmiej się.
Ale nic nie poradzę, że zakochuję się w tobie.
Czy powinienem zostać?
Czy byłby to grzech, że zakochuję się w tobie?
I tak samo jak rzeka raźno wpływa do morza,
najdroższa, tak to już jest, niektóre rzeczy są nam pisane.
A teraz wszyscy razem.
Ujmij mą dłoń. Me życie zabierz też.
Bo nic nie poradzę, że zakochuję się w tobie.
Bardzo dziękuję.
Taka mała i taka lekka.
Dlaczego pomagacie takim jak my?
Gdy byłaś mała, nie bałaś się, że coś może czaić się pod łóżkiem?
Pod moim coś się czaiło.
Coś złapało mnie za rękę i zwaliło na podłogę.
Było zbyt ciemno, żeby cokolwiek dostrzec,
ale od razu wybiegłem z pokoju. Wiesz, co zrobił mój tata?
Zaciągnął mnie z powrotem do pokoju i rzekł, że muszę stawić czoła własnym lękom.
Umierałem ze strachu.
Ale potem przypomniałem sobie, co powiedziała zakonnica na lekcji religii.
"Bóg pomoże tym, którzy go potrzebują".
Wziąłem więc krzyżyk z szafki i oznajmiłem temu czemuś pod łóżkiem,
żeby brało nogi za pas, bo inaczej Bóg mu dokopie.
To najlepsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobił dla mnie mój ojciec.
On, rzecz jasna, postąpił tak, bo w gruncie rzeczy mi nie wierzył.
Minęły lata, nim w końcu znalazłem kogoś, kto mi uwierzył.
- I wiesz, co zrobiłem? - Poślubiłeś ją?
A więc słyszałaś już tę historię?
No dobra.
- Jak wam idzie? - Udało się naprawić.
Drzwi od szafy też usprawniliśmy. I jeśli chcesz, zerknę również na pralkę.
Nie śmiem o to prosić. Na dole panuje istny chaos.
Jak źle może być?
O, do licha.
- Nadal jest spokojnie? - Tak. Dzięki Bogu.
To byłoby coś, gdybyśmy udowodnili, że istnieje życie po śmierci.
Dokonalibyśmy historycznego odkrycia.
To dlatego pan to robi? Chce pan być częścią historii?
To nie laboratorium, tylko czyjś dom. Dla mnie liczy się tylko pomoc tej rodzinie.
Przepraszam. Nie chciałem, by tak to zabrzmiało.
Kilka lat temu moja córka zginęła w wypadku samochodowym.
Krótko potem zacząłem doświadczać pewnych rzeczy.
Sądzę, że usiłowała skontaktować się ze mną.
I pomogłoby mi, gdybym wiedział, że ona... jest gdzieś tam.
Ta nie cieknie.
No pięknie.
Chyba ją znalazłem.
Widzę ją.
Chyba ją mam.
No to zakręcamy. Właśnie tak.
A to co?
Ed, coś jest za tobą.
Co się dzieje?
Jezu!
Złapał mnie. To był on. Próbował wciągnąć mnie pod wodę.
- O mój Boże. Spójrz. - Zadrapałaś się.
To nie zadrapanie, tylko ugryzienie. Dziabnął mnie tak, jak wcześniej Janet.
Janet, podasz mi następną?
Janet, coś nie tak?
- Nie widzisz tego? - Czego?
W kuchni.
Powiedz, co widzisz.
Bawi się nożami i ukrywa się w cieniu.
Johnny, co robisz?
Nie rób tego! Nie idź tam, Johnny!
Przypomnijcie sobie, co powiedział pan Warren.
Nie możemy pozwolić mu znęcać się nad nami.
To nasz dom.
Johnny. Wróć, proszę.
- Co jest? - Janet zniknęła!
Chodź.
- Mamo! - Johnny!
- Ed, co się dzieje? - Mamo.
Mamo, tam jest Johnny!
Nie!
Cofnij się.
No dalej.
Gdzie oni są? Johnny?
Kochanie. Chodź do mnie.
Nic ci nie jest? Już dobrze, kochanie.
- Już dobrze. - A gdzie Janet?
Gdzie jest Janet?
Janet!
Ludzie, coś tu odbieram.
Ed, uważaj na...
Mi... ma... mnie...!
- Janet. - Już dobrze.
- Chodź do mnie. - Ostrożnie.
Już dobrze, kochanie. Jestem przy tobie.
Jak się tam dostała?
Już dobrze, maleńka. Co tam masz?
- Możemy...? - O co chodzi?
- Udaje. - Co?
Mam dowód.
I tyle było z twojej wiary.
Co takiego?
Moja córka nie udaje. Sama widziałam różne rzeczy.
Przyłapano ją na gorącym uczynku.
To niemożliwe. Widziałaś ją tam?
Jakim cudem dwunastolatka rzuciłaby stołem przez cały pokój?
To koniec. Rozumiesz?
Dla dobra twojego dziecka, nie utrudniaj tego jeszcze bardziej.
- Sama by na to nie wpadła. - Jak śmiesz?
Myślisz, że ją do tego namówiłam?
A co z policją? Też jest w zmowie?
Nie trzeba. A wy?
Wierzycie nam, prawda?
Chcemy pomóc, ale Kościół obejrzy nagranie i będzie po sprawie.
Usiłują się zdystansować od wszystkiego, co z daleka trąci oszustwem.
Opuśćcie ten dom.
No już, wynocha. Wynoście się wszyscy!
Won!
Może byłabyś w stanie nawiązać kontakt z duchem?
Nie mogę. Wierz mi, próbowałam. Przykro mi, ale niczego tu nie wyczuwam.
Więc to koniec?
Oferujecie im pomoc, a potem się wycofujecie?
Nam też się to nie podoba.
Powiemy Kościołowi o wszystkim, czego byliśmy tu świadkami.
Ale nasz jedyny solidny dowód to nagranie Janet pozorującej opętanie.
Tak, ale było, dosłownie, dziesiątki innych, autentycznych.
To ci się przyda.
A to, że tym razem udawała, nie zmienia faktu, iż...
Nie, to wszystko zmienia. Działamy z ramienia Kościoła.
Kazaliby nam wracać do domu nawet gdyby Peggy nas nie wyrzuciła.
Świetnie się spisałeś, Maurice. Byłeś z nimi, kiedy inni się odwrócili.
Dziękuję.
Ale czasem trzeba wykazać się sporą wiarą.
Uwierzyć, gdy inni nie wierzą.
- To nie w porządku. - Wiem.
Bezpiecznej podróży.
Naprawdę zniszczyłaś kuchnię?
Ale dlaczego?
Bo to coś powiedziało, że was pozabija,
jeśli się ich nie pozbędę.
Nie sądzisz, że to dziwne, iż zainscenizowała to wszystko
w jedynym pomieszczeniu, na które skierowana była kamera?
Tak.
Cholera.
Lorraine, rozpakuj magnetofony.
Nawiń taśmę i ustaw na początek.
W porządku.
Pamiętasz te dziwaczne, niepełne wiadomości od Janet?
- To znaczy od Billa. - Tak.
Były dwie, prawda? Oto pierwsza.
Pomóżcie... To... w... niewoli.
Pomóżcie...! To... w... niewoli!
Myśleliśmy, że odnosił się do siebie, prawda?
- Zgadza się. - Posłuchaj drugiej.
Mi... ma... mnie...!
Jeśli mam rację...
Pomóżcie mi. To ma mnie w niewoli.
Pomóżcie mi! To ma mnie w niewoli!
Przyszedłem zobaczyć się z moją rodziną, ale jej tu nie ma.
Chciałbym już odejść, ale nie mogę.
Dlaczego?
To coś chce mieć tę małą. I jest o krok od osiągnięcia celu.
Powiedz mi, jak to powstrzymać.
Jestem nadawane i jestem przyjmowane.
Towarzyszę ci od pierwszego oddechu.
Nie prosiłeś się o mnie, lecz zostanę z tobą aż po grób.
Nie rozumiem. Proszę...
Boże! Krwawisz!
Co się dzieje?
Duch starca jest tylko pionkiem. Zniewolono go, żeby osłabił wolę Janet.
- Co mogłoby go zniewolić? - Coś nieludzkiego.
Coś, co przyjmuje bluźnierczą postać w celu atakowania mojej wiary.
W tym domu jest demon.
Znajdź Vica, zanim odjedzie. Musimy tam wrócić.
Dobra.
Mamo, pomóż mi! Mamo, proszę!
Na miłość boską, zostaw nas w spokoju!
Margaret!
Biegiem na zewnątrz! Dalej, wychodzić!
Idźcie do Peggy!
- A co z tobą? - Nie zostawię Janet!
- Nie! Janet! - Mamo!
Nic już nie rozumiem.
Najpierw mówicie, że to pic na wodę, a teraz twierdzicie co innego.
Dar Lorraine był blokowany.
Duch starca nie mógł się przebić, dopóki nie opuściliśmy domu.
Wszystko, czego doświadczyli, było przejawem obecności demona.
Starzec i Krzywy Człowiek to tylko mydlenie oczu,
mające uniemożliwić nam dostrzeżenie prawdziwego zła.
W mojej wizji chciał mi pomóc, ale za bardzo się bał.
I ciągle mówił zagadkami.
Na przykład: "Jestem nadawane i jestem przyjmowane.
Towarzyszę ci od pierwszego oddechu.
Nie prosiłeś się o mnie, lecz zostanę z tobą aż po grób".
Imię. Nie prosi się o nie. Zostaje nadane w dniu narodzin.
Znając imię demona, będziemy mogli go przegnać.
- Zgadza się, ale go nie znamy. - Może jednak znamy.
Inaczej po co dawałby nam tę wskazówkę? Musiał myśleć, że skądś je znamy.
To co teraz zrobicie?
Demon wpływający na dar Lorraine zdecydowanie przerasta moje możliwości.
Musimy zabrać Janet do kościoła, zanim ten demon ją zabije.
- Janet! - Co się stało?
- Dzięki Bogu, że jesteście! - Janet jest w środku!
Cholera.
- Ed, jesteś cały? - Tak.
Pójdę od tyłu.
Nie! Ed! Idę z tobą!
Peggy, zostań tu! Zaczekaj z dziećmi w aucie!
Janet!
Wsiadajcie! Ty też, Peggy!
Ed?
Nie!
Nie chcą się otworzyć!
Ja spróbuję.
- Wyważmy je! - Dobra. Zaczekaj.
Nie ruszaj się stamtąd. Vic zaraz tu wróci.
Nie ma czasu. Idę dalej.
Nie rób tego, Ed! Sam nie dasz mu rady!
- Ona potrzebuje naszej pomocy! - Ed, proszę. Po prostu na mnie zaczekaj.
Zaczekaj na mnie, proszę.
Nie mogę cię stracić. Tak bardzo się boję.
Wiem.
Ja też się boję, ale muszę jej pomóc.
A co z moją wizją?
Wiem, że złożyłem ci obietnicę, ale muszę to zrobić.
- Kocham cię, Lorraine. - Ed, nie! Stój!
Ed! Nie! Stój.
Niech mi ktoś pomoże!
Odsuń się.
Boże.
Janet, gdzie jesteś?
- Ratunku! - Janet!
- Pomóż mi! - Janet!
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Jakie nosisz imię? Jakie nosisz...?
Jakie nosisz imię?!
Ależ ja je znam. Kazałam ci je podać.
Gadaj, kim jesteś!
I mi odpowiedziałeś. Wyjawiłeś mi swoje imię.
A ja je zapisałam.
- Potrzebna mi moja Biblia! - Po co? Co się dzieje?
Imię demona da nam nad nim władzę.
V.
A.
L.
A.
K.
Valak.
Janet!
Był sobie Krzywy Człowiek, co przechadzał się krzywą dróżką.
Monetę krzywą znalazł raz jeden na krzywej kładce.
Kupił krzywego kota, który złapał krzywą mysz.
I mieszkali wszyscy razem w malusieńkim krzywym domku.
- Vic, przepuść mnie! - Nie, zaczekaj. Ja tam pójdę.
- Lorraine! - Ed!
Lorraine!
Ed!
Janet?
Janet! Nie!
Trzymam cię.
- Janet! - Ed!
Ed!
Lorraine!
Ed!
Twoje imię daje mi nad tobą władzę, demonie.
A ja je znam!
Jesteś Valak Plugawiec! Bezcześciciel! Władca węży!
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego, odsyłam cię z powrotem do piekła!
W porządku. Nic nam nie jest.
- Ed, wszystko dobrze? - Zajmij się nią.
Janet? O mój Boże!
- Nic jej się nie stało? - Zadzwonię po pogotowie.
Podnieś się, kochanie.
Weź głęboki oddech. Głęboki oddech. Właśnie tak.
Nic ci nie jest?
Wyjdzie z tego.
- Nic jej nie będzie? - Nie. Jest cała i zdrowa.
- Uratowałeś ją. - Nie. To ty uratowałaś nas.
A nie mówiłem ci, że tak właśnie miało być?
Ale wierzyłeś we mnie.
Nie udałoby mi się bez ciebie.
Dziękuję, że do nas wróciliście.
No już, usiądź sobie.
To chroniło mnie od małego. Chcę, żebyś go wzięła.
A kiedy dorośniesz, daj go komuś, kto będzie go potrzebował.
Zgoda?
Szczęściara ze mnie.
Powiedziałaś, że jedna osoba może wszystko zmienić.
Ale ja mam takie dwie.
Nawiedzenie w Enfield stało się jedną
z najbardziej udokumentowanych spraw w historii zjawisk paranormalnych.
Peggy Hodgson przez resztę swojego życia mieszkała w domu na Green Street.
W 2003 roku zasnęła na wieki w fotelu w salonie...
w tym samym miejscu, gdzie Bill Wilkins zmarł przed czterdziestoma laty.
I tak samo jak rzeka raźno wpływa do morza,
najdroższa, tak to już jest, niektóre rzeczy są nam pisane.
Ujmij mą dłoń. Me życie zabierz też.
Bo nic nie poradzę, że zakochuję się w tobie.
Opowiedz o wydarzeniach z pierwszej nocy.
- Co robili twoi bracia? - Wygłupiali się.
Ale pewności nie mam.
- Bali się? - Byli przerażeni.
A co z Janet?
Gdy wydobywa się z ciebie, czujesz coś w gardle?
- Nie. - Niczego nie czujesz?
- Patrzę właśnie na Janet... - Nie stawiajcie oporu.
Głos dobiega od niej, ale jej usta się nie poruszają.
Wyłącz to! Wiem...
Janet, czy wiesz, kiedy głos ma zamiar przez ciebie przemówić?
- Nie. Nigdy. - Wiesz, kim jestem?
- Znasz moje imię? - Tak. Ed!
- Byłeś chrześcijaninem? - Nie! I ty to wiesz!
- Pamiętasz, w którym roku umarłeś? - Tak. W sześćdziesiątym pierwszym roku.
W 1961 r.
RODZINA W ENFIELD NĘKANA PRZEZ "POLTERGEISTA"
TAJEMNICA ENFIELD
{c:$1f1fff}.:: GrupaHatak.pl ::.
{y:u}{c:$1f1fff}Tłumaczenie: Seki
{y:u}{c:$1f1fff}Korekta: rarehare
OBECNOŚĆ 2