NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Duncan, wychodzimy do szkoły za dziesięć minut.
- Nie chcę się znów przez ciebie spóźnić. - Dobra.
Duncan!
Duncan?
Duncan, nic ci nie jest?
Na co patrzysz?
Chyba tu umarłem.
Wiem, jak to brzmi…
ale takie mam wrażenie.
Co pamiętasz?
Byłem dzieciakiem…
otworzyłem te drzwi i…
Pamiętasz Klucz Ducha?
Klucz z czaszką?
Czaszką?
Używałeś jakichś niezwykłych kluczy?
Może z tatą albo jego znajomi?
Zaraz!
- O tym mówicie? - Skąd go masz?
Znalazłem na górze.
- Na górze? Gdzie? - Nie wiem. Nie pamiętam.
- Kiedy? - Kiedy?
Nie jestem pewny.
Wiecie…
Chyba jeszcze się nie obudziłem.
Pogadamy, gdy napiję się kawy, dobra?
Jasne.
Będę szczery. Trochę się martwię.
Nie wierzę, że popsuliście wujka.
Nie popsuliśmy go, Bode.
Wygląda na to, że przywróciliście mu wspomnienia o magii,
a ponieważ jest dorosły, to go popsuło.
Jest zdezorientowany.
Może mu przejdzie.
I jakimś cudem…
znalazł to.
Znalazł Klucz Dokądkolwiek?
Gdzie? Jak?
Czyżby Dodge upuściła go podczas ataku w Koronie Cieni?
Nie, nie byłaby taka niezdarna.
Prawda?
Kto wie?
W których drzwiach był?
W ogóle w jakichś był?
Mówi, że był na górze.
Kiedy go znalazł?
- Nie pamięta. - Musimy się dowiedzieć!
Tak. Zajmiemy się tym, gdy pomożemy Duncanowi.
Erin, to był twój pomysł.
Wiem. Myślałam, że to mu pomoże.
Ale może to tylko połowa rozwiązania.
Klucz Duncana.
Ten, którego użyliście, by pamiętać magię.
Klucz Pamięci. Tak go nazwaliśmy.
Może dzięki niemu jego mózg przetworzy wspomnienia.
Wiesz, gdzie może być?
Mogę poszukać.
Rendell gdzieś go ukrył.
Musimy naprawić wujka Dunca,
ale musimy też ustalić,
dlaczego Klucz Dokądkolwiek nagle się pojawił.
Zapytam go.
- Nie. - Czekaj.
Zostań w domu i zajmij się Duncanem, ale nie męcz go tematem klucza.
I tak ma mętlik w głowie.
Minęło dopiero kilka godzin.
Dajmy mu trochę czasu i zobaczmy, czy dojdzie do siebie.
Nawet jeśli zdobędziesz Klucz Ducha, co ci da konfrontacja z Chamberlinem?
Nie możesz go zabić. Już nie żyje. To duch.
Oszukał mnie.
Nie wiem tylko dlaczego.
Może się pomylił. Jest stary.
Ale ten dziadek dobrze wie, co robi.
A czemu nie włamać się do Keyhouse
i nie zgarnąć Klucza Ducha z szuflady Bode'a?
Dlatego.
Myślisz, że już dawno bym tego nie spróbował?
Wciąż posiada ten klucz. Nawet jeśli nie ma go przy sobie.
Scot! Cieszę się, że cię spotkałem.
Dobra,
ta impreza, którą dziś prowadzę…
Tak. Jasne.
Sprawdzam tylko, czy ty i Gabe się dogadaliście.
Bez obaw. Nie będzie powtórki.
Dobrze. Dzięki.
STO LAT, JACKIE
Boże. Masz dziś urodziny?
Nie wierzę, że to zrobiłeś.
- Ktoś cię lubi! - Jesteś taki słodki.
Obiecałem ci coś epickiego i dotrzymam słowa.
SENSIBLY JANE
Epicka.
Dziękuję.
Przyznaję, że chyba już taką mam.
- To nie jest prezent. - Nie, jest super!
Pamiętasz, jak działa?
Tak.
Sześć połączonych kręgów. Mówiłeś, że może zabrać cię wszędzie.
Teraz gdzieś idziemy?
Dobrze przyjrzyj się drzwiom na okładce.
Dobra.
Zamknij oczy.
I wyobraź sobie te drzwi.
Uwaga na schodek.
Otwórz oczy.
To…
Dzień dobry, panienko.
Tyler?
Za chwilę
zatrzymamy się przy domu Jane Austen.
Powiedział Jane Austen?
Poznajesz?
- Jesteśmy… - W Bath.
Sto lat, Jackie.
O mój Boże!
Więc dziś jest ta twoja impreza w bursie? Co planujesz?
- Chodzi ci o gry? Nie lubię ich. - Tak.
Ego nadal boli po przegranej w kręgle?
Absolutnie nie.
Myślę, że dzięki temu jest silniejsze i bardziej odporne.
Ale dasz im coś do jedzenia?
Chyba tak.
Może tę zupę rybną, którą wszyscy tu kochają?
To nie jest jedzenie na imprezę w bursie.
Chcesz, by pachniało ci rybami przez tydzień?
Jasne. Dlatego moja żona zajmowała się kwestiami socjalnymi.
Pizza. Zaufaj mi, pizza to twój przyjaciel.
Dobra.
Dziękuję.
Pa.
Kins.
Musimy pogadać.
Dobra. Posłuchaj.
Wiesz chyba, że to wczoraj, to nie była moja wina.
Jedynym logicznym wyjaśnieniem jest magia. Nie panowałem nad sobą.
Scot, rozmawiałam z Duncanem.
- I? - Pozytywka była w Keyhouse.
Nikt jej nie używał.
Może to był inny klucz. Nie wiemy, ile ich jeszcze jest.
Ostatnio bardzo się stresujesz.
O nie! Nie! Znaczy, dobra.
Tak, stresuję się, ale nie o to chodziło wczoraj.
- Gabe chyba był w to zamieszany. - Co?
Zastanów się.
Był taki zaczepny.
Jakby chciał, żebym go zaatakował.
Tylko on mógł coś na tym zyskać.
- Myślisz, że jest o ciebie zazdrosny? - Może.
Może nie podoba mu się, że wciąż jesteśmy przyjaciółmi.
- Gabe cię bronił! - Jasne.
Nawet gdy go przewróciłeś, chciał ci odpuścić.
Jak wspaniałomyślnie.
- O co ci chodzi? - No weź, Kinsey! Znasz mnie!
Kinsey,
znasz mnie.
Jak dobrze znasz Gabe'a?
Znam go równie długo jak ciebie.
A wiesz, że spotyka się z Eden?
Widziałem ich dziś w bursie.
To nie było zwykłe spotkanie. Kłócili się.
I wyglądało to intensywnie.
Musiałeś źle zrozumieć.
Nie wierzysz mi?
Nie wierzysz… Wiesz co?
Namieszałaś sobie w głowie i wielu rzeczy nie widzisz.
Taka prawda.
Lepiej będzie, gdy dostaniesz się do tej szkoły.
Wujku Dunc?
- Odpoczywam, stary. - A długo będziesz odpoczywać?
Jeszcze trochę, dobrze?
ALBUMY
DUNCAN I RENDELL
Rendell, boję się.
Spokojnie.
Jestem z tobą.
Hej!
Hej, jesteś w domu.
Tak, nie poszedłem dziś do szkoły.
Idealnie, bo potrzebuję przysługi.
Savini szukają upiornego lasu
do sequela filmu.
Pomyślałem, że szybciej oblecę okolicę jako duch.
Będziesz mógł latać tylko w okolicy Keyhouse.
To wystarczy.
Dobra. Wejdź.
Pospiesz się. Na górze jest wujek.
Twoje ciało może go przestraszyć.
Rozumiem.
Już wróciłeś?
Okłamałeś mnie.
Poszedłem za twoim przykładem.
Ich może oszukałeś,
ale po tej stronie nie ukryjesz, kim jesteś.
Nie jesteś przyjacielem Locke'ów.
Widzę pasożyta na twoim kręgosłupie.
Masz mnie.
Straciłem ostatni kawałek szepczącego żelaza.
Wiesz, co musiałem zrobić, żeby otworzyć te drzwi?
Tak.
Miałem nadzieję, że dzieci Rendella unikną
zła za tymi drzwiami.
Że zdołam je ochronić.
Ale niestety,
ukrywanie przed nimi prawdy nie wystarczyło.
Powiesz mi wszystko, co chcę wiedzieć!
Nie masz szans stworzyć klucza.
Nigdy nie miałeś.
Nie jesteś jednym z nas.
Duncan!
Nie martw się.
Najważniejsze rzeczy będziesz pamiętał.
Nie.
O cholera. Tylko nie to.
Co wy robicie?
Wujku Dunc?
Co ty tu robisz?
- Wszystko w porządku? - Tak.
Ja tylko…
porządkuję pewne rzeczy.
Wracajmy do domu.
Chodź.
Dobrze ci szło, ale to się wkrótce skończy.
Na co patrzysz?
Teraz, Sam!
Teraz!
Chciałbyś. Nie możesz mnie zabić, Sam.
Nikogo już nie skrzywdzisz.
Niezła próba, dupku.
Nie!
Dzięki. Na razie, Duncan.
Co robiłeś w szopie?
Przypomniało mi się. Byłem z twoim tatą i jego znajomymi. I byłem zły.
Taki zły. Nie pamiętam czemu.
Muszę się położyć. Głowa mi pęka.
Dobra.
Mogę w czymś pomóc?
Chciałabym. Szukam czegoś do czytania.
Dziwnie wygląda.
Starzej?
Nie.
To znaczy tak.
Ale i ta broda.
Nie musiał się golić do ostatniej klasy.
Ale pasuje mu.
Tak, pasowała.
Przepraszam. Nie musimy o nim mówić, jeśli nie chcesz.
Nie.
Chcę móc rozmawiać o nim bez płaczu.
Powiedział mi o tobie.
Chyba ostatni raz go wtedy widziałam.
Wpadł z wizytą w Święto Pracy.
Latem, po pierwszym roku studiów.
Rendell tu wrócił?
Nie wiedziałam.
Cieszyłam się, że był szczęśliwy.
Widział z tobą swoją przyszłość.
Przepraszam.
Hej, co u Duncana?
Coś z nim jest nie tak.
Przypomniał sobie, że coś stało się w szopie.
Rozbolała go od tego głowa. Odpoczywa na górze.
To był błąd.
Nie możemy go tak zostawić. Jest z nim coraz gorzej.
Gdy Tyler wróci, wyjmujemy wspomnienia.
Powinnam to przewidzieć.
Popełniłam tyle błędów, odkąd wyjęłam swój strach.
Skoro tak uważasz,
może włóż go z powrotem?
Nie wiem, gdzie jest.
Panujesz nad tym, co masz w głowie, prawda?
Trochę.
Więc może możesz też kontrolować to, co kiedyś tam było.
Spróbuj się skupić.
Co o tym myślisz?
Weź w każdym kolorze.
Chcę kupić coś tobie.
Dzięki, nie trzeba.
Ale ty nie opuścisz Bath bez tego. Przykro mi.
Dobra, ale chcę dla ciebie znaleźć idealną pamiątkę.
Trzy w cenie jednego.
ANGLIA
Pomóc pani?
Nie.
- Co? - Mogę w czymś pomóc?
Nie wiem.
Przepraszam.
Na co się gapisz? Jeśli znów to zrobisz…
Odejdź ode mnie! Już!
Jackie!
Tyler.
Co się dzieje? Gdzie jesteśmy?
Wszystko gra. Jesteśmy w Anglii.
Nie rozumiem. Jak tu trafiliśmy?
Spokojnie.
- Zrobiliśmy filmik, który to wyjaśnia. - Chcę do domu.
W porządku.
Oddaj go. Wiem, że go masz.
Ktoś tu jest?
Bode, to ty?
Nie! Coś ty narobił?
Duncan?
Wszystko gra?
Mój brat zabił tu Lucasa.
Czemu to zrobił?
Jak mógł to zrobić?
Duncan, chyba nie rozumiesz.
Byłaś tam.
Wszystko w porządku?
Przypomina sobie tamtą noc.
Rendell próbował nas chronić.
Wiem, że to zagmatwane, ale Rendell nas chronił…
Nie dotykaj mnie! Proszę.
Duncan!
Duncan, tak mi przykro. Naprawimy to.
Proszę. Daj mi odpocząć.
Nie mogę czekać na Tylera.
- Musimy wyjąć wspomnienia. - Gdybyśmy znaleźli Klucz Pamięci…
Co to było?
To chyba nie jest najlepszy pomysł.
Czujesz różnicę?
Zapomniałam.
Boję się tylu rzeczy.
- I to dobrze? - Lepiej wiedzieć, co mi grozi.
Mogę to pożyczyć?
Daj mi jeszcze jedną szansę, zanim znów usuniemy jego wspomnienia.
Och! Przepraszam.
Nie szkodzi. Właśnie wychodziłam.
Co to było?
Chciała coś pożyczyć. Spóźnię się.
Chciałam pogadać.
Muszę się przygotować na imprezę pana Bennetta.
A to nie dla ludzi z bursy?
Tak, ale Gabe chciał, żebym z nim poszła.
- Chciałam z tobą o nim porozmawiać. - Na temat Gabe'a?
Nie.
- Josha. - Możemy to zrobić, gdy wrócę?
- Jasne. - Dzięki.
Baw się dobrze.
Czyli już tak było.
Coraz częściej. Im bliżej jesteś urodzin.
Wiem, jakie to dezorientujące…
Nie wiesz. Nie możesz wiedzieć.
Masz rację. Nie wiem.
Jeszcze nie.
Nie chcę już tego robić.
- Czego? - Tego!
Magii! Starać się zachować pamięć.
Przestańmy walczyć z nieuniknionym.
To nie jest nieuniknione.
Mój tata i jego znajomi znaleźli sposób.
- Udało im się. Nam też się uda. - Nie słuchasz mnie, Tyler.
Nie chcę już tak się czuć.
To zbyt trudne.
Jackie, proszę.
Potrzebuję czasu.
Daj…
Daj mi go jeszcze trochę, a rozgryzę to.
Cześć, Kins.
Hej.
Nie mieszkasz w bursach. Przyszłaś na darmowe żarcie, jak ja?
Nie, przyszła z Gabe'em.
Jasne.
Są wegetariańskie?
Tam, na stole.
- Coś mnie ominęło? - Nie. Pójdę po wodę.
Zdecydowanie coś mnie ominęło.
Myślałam, że jesteś bezglutenowa.
Czasami trzeba to olać.
Jeśli zacznę cię lubić, Eden, świat mi się rozsypie.
Nie byłeś na lekcjach.
Gdzie byłeś rano?
Nie przygotowałem się, więc zostałem w pokoju.
Wszystko gra?
Tak. W porządku.
A ten karabin Springfield pochodzi z 1855 roku.
To była pierwsza amerykańska broń regulaminowa,
która używała pocisku typu Minié kaliber .58 cala.
„Mini”!
Rozmiar w sam raz dla ciebie!
Hej! Trochę szacunku.
Traktuję historię bardzo poważnie, więc…
Czy to jest stara kula muszkietowa?
Znalazłem ją w starych papierach…
Proszę, nie dotykaj tego.
Przepraszam.
Tego nie powinno tu być.
To dziennik mojego przodka, kapitana Fredericka Gideona.
Był brytyjskim żołnierzem w czasach rewolucji.
- A oni nie byli źli? - Musisz pytać?
- Cicho! - Nie wiedziałem.
Próbuję poznać jego historię.
Na przykład, dlaczego ten pocisk znaleziono koło jego dziennika.
Chyba jeszcze śpi.
Jak się czuje?
Miał ciężki dzień.
Ty chyba też.
Chyba wiem, jak ustalić, gdzie Rendell ukrył Klucz Pamięci.
Ostatni raz widziałam klucz, gdy widziałam jego.
Pogrzebałam to wspomnienie.
Ale jeśli je znajdę…
może pomogę Duncanowi.
Nie pozwolę, byś znów tam utknęła. Obiecuję.
Widziałaś Gabe'a?
Już dłuższy czas nie.
Wiesz co? Chyba już pójdę.
Dobra, dogonię cię.
Myślałam, że Brytyjczycy ukrywają uczucia.
Nie radzi sobie za dobrze.
- Nie wiem, czemu czepia się ciebie. - Broniłam Gabe'a.
No tak.
Plus jest taki, że teraz będą mieli czas, by się pogodzić.
Plus czego?
Scot zostaje. Nie dostał się do Rochester.
Nie powiedział ci?
Cóż, na omówienie tego też będziecie mieli czas.
Poszukam Gabe'a.
Ktoś tu potrzebuje nowego hobby.
Wygląda znajomo?
Skąd ma szepczące żelazo?
Nie wiem. Ale przynajmniej przeżyjesz.
Co?
Cóż, zastanawiałem się
nad użyciem szepczącego żelaza, które jest w tobie.
Ale już nie muszę.
Żartowałem.
Hej.
Co tu robicie?
Gabe to prawdziwy dżentelmen.
Pokazywał mi drogę do łazienki.
I jakoś się zgubiliśmy, więc pójdę jej poszukać.
Tak.
Gotowa?
Jasne.
Kopnęło mnie.
POŻEGNANIE RENDELLA
Mogę?
Użyliśmy Klucza Pamięci, żeby nie zapomnieć.
By żyć z poczuciem winy.
Ale dorośli nie powinni pamiętać magii.
Dlatego Rendell ukrył klucz.
Tam! Tam poszedł.
Akademia Matheson.
Klucz musi gdzieś tam być.
To już coś.
Co tu tak cicho? Nie tęskniłaś za mną?
Gabe, chyba mamy problem.
Nie sądziłam, że ją na to stać.
Kinsey zachowywała się dziwnie na imprezie.
Potwór chyba wrócił do domu.
Co teraz zrobimy?
Mówiłeś, że potrzebujesz Locke'a, żeby stworzyć klucz.
Na co czekamy?
Idź po swoją laskę.
Hej.
Jak impreza?
Spoko.
Kinsey.
Usiądź ze mną.
Wiem, że…
ta scena z Joshem w szkole musiała wyglądać dziwnie.
To bardzo wczesny etap.
- Nie jestem chyba gotowa… - Mamo, pasujecie do siebie.
Jeśli jesteś szczęśliwa, to ja też.
Dzięki.
Myślałam,
że dlatego jesteś nie w humorze.
Coś się stało z Gabe'em?
Jak poznać, czy coś jest ostrzeżeniem, czy po prostu przesadzasz?
Gdy masz wątpliwości wobec każdej swojej decyzji?
Mniej więcej.
Nie ma łatwej odpowiedzi.
Musisz zaufać instynktowi.
Za dużo myślisz.
Tak jak twój tata.
Czyli to jego wina.
Całkowicie.
Co ty tu robisz?
Rysujesz?
Mogę zobaczyć?
Proszę,
przestań.
Co się dzieje?
Wyjdź.
Wynoś się.
Nie jesteś prawdziwy.
Wynocha!
OPARTY NA KOMIKSIE J. HILLA I G. RODRIGUEZA
Napisy: Paweł Awdejuk