Otwórz oczy.
To stąd bierze się nasza magia?
W tej świecy kryje się cud podarowany naszej rodzinie.
Jak go dostaliśmy?
Dawno temu,
niedługo po tym, jak urodziły się nam trojaczki...
twój dziadek Pedro i ja musieliśmy opuścić nasz dom.
I choć wielu do nas dołączyło,
pragnąc znaleźć nowy dom,
nie zdołaliśmy uciec przed niebezpieczeństwem...
i twój dziadek zginął.
Lecz w owej mrocznej chwili
wydarzył się cud.
Świeca stała się magicznym płomieniem, który nigdy nie gaśnie.
Ów płomień podarował nam schronienie.
Miejsce pełne cudów.
Encanto.
Cud nabrał mocy.
I nasz dom,
nasza casita,
ożył, by dać nam schronienie.
Gdy moje dzieci dorosły,
każde z nich otrzymało magiczny dar, który miał służyć nam wszystkim.
A gdy dorosły ich dzieci...
One też dostały magiczny dar.
To prawda.
I tak oto, wspólnie, dary naszej rodziny
uczyniły nasz nowy dom rajem.
Dziś świeca podaruje dar tobie, ukochana.
Bądź wsparciem dla nas i dla naszego domu.
Przynieś dumę rodzinie.
Przyniosę dumę rodzinie.
Tak, casita, już idziemy.
Wiesz, jaki otrzymam dar?
Jesteś niezwykła, Mirabel Madrigal.
Dar, który otrzymasz,
będzie równie wyjątkowy jak ty.
NASZE MAGICZNE ENCANTO
Przynieś dumę rodzinie.
Cześć, dziadku!
Kiedy będzie nadanie magicznego daru?
Uroczystość kuzyna jest dziś wieczorem.
Co to za dar?
Wkrótce się przekonamy.
A jaki ty masz?
A kto pyta?
My!
Cóż, "wy", tu nie chodzi tylko o mnie, lecz o całą wspaniałą rodzinę Madrigal.
Kim jest wspaniała rodzina Madrigal?
Nie odczepicie się, co?
Casita, pomóż mi.
Szuflady!
Posadzki!
Drzwi!
Zaczynajmy!
Oto nasz dom Kilka pokoleń tu mieszka
Tętni muzyką Wybija własny rytm
To moja rodzina Idealna konstelacja
Tyle tu gwiazd I każdy wiedzie prym
Jedno jest pewne To babcia rządzi tu
To ona przed laty Przywiodła nas tu
Każdego roku Darów nam przybywa
Mamy ich wiele I tyle warto wiedzieć
Oto rodzina Madrigal
To dom rodziny Madrigal
Idziemy tam
Gdzie wszyscy są fantastyczni I magiczni
Moja rodzina to Madrigal
-Ojej, to oni! -Co to za dary?
-Nie pamiętam wszystkich. -Mylą mi się.
No dobrze, nie panikujcie.
-Jak mamy nie panikować? -Powiedz nam!
-Jakie ty masz moce? -Powiedz, kto co potrafi!
Dlatego kawę piją tylko dorośli.
Cioteczka Pepa Jej nastrój wpływa na pogodę
Gdy ma zły humor Pogoda jest pod psem
Wujaszek Bruno
Nie mówimy o Brunie!
Podobno wróżył przyszłość A potem odszedł w dal
Moja mama Julieta Szczególny talent ma
Na każdą dolegliwość przepis zna
Jej kuchnia uzdrowi cię raz-dwa
Jesteście pod wrażeniem? A co dopiero ja?
Mamo!
Oto rodzina Madrigal
To dom rodziny Madrigal
Zróbcie przejście!
Wiem, że to fantastyczne I magiczne
To moja rodzina Madrigal!
-Ci dwaj zakochali się w rodzinie Madrigal -W rodzinie Madrigal
-I teraz są w rodzinie Madrigal -W rodzinie Madrigal
Wujek Félix ożenił się z Pepą A tata z Julietą
-I tak babcia została babcią Madrigal -Babcia Madrigal
Dalej, dalej
Pomocą zawsze będziemy służyć
By na ten dar od losu zasłużyć
Miasteczko rośnie w siłę Świat dalej kręci się
Lecz praca i oddanie Cudowny płomień podsyca
I każde pokolenie Musi dbać, by go podsycać
Która to siostra, a która kuzynka?
Tyle osób!
Jak tu się połapać?
Dzieci tu bez liku Więc podkręćmy głośniki
Wiecie, co teraz będzie? Wnuków wyliczanka!
Wnuków wyliczanka
Kuzynka Dolores słuch ma ostry jak szpilka
Camilo zmienia postać Antonio czeka na swój dar
-Moje starsze siostry to Isabela i Luisa -Isabela i Luisa
Jedna silna, druga powabna Ideał w każdym calu
-Isabela -Rozsiewa kwiecisty czar
Isabela
Chodzący ideał
Luisa, Luisa
Luisa ma silne ręce
Uroda i siła, czego chcieć więcej?
-Szykujmy się! -Biegnę, babciu!
Oto życie w rodzinie Madrigal
Teraz znacie rodzinę Madrigal
W której każdy jest fantastyczny I magiczny
Teraz już znacie rodzinę Madrigal Adiós
A jaki ty masz dar?
Muszę już biec do rodziny Madrigal
Teraz już znacie rodzinę Madrigal
To nie miała być autobiografia
To tylko rodzinna biografia W drogę!
-A Mirabel? -Najpierw była babcia
Potem ciocia Pepa Nasza pogodynka
A Mirabel?
Moja mama Julieta Uleczy cię jej pyszna arepa
-A Mirabel? -Papá Agustín
Oferma z niego Choć nie robi nic złego
A Mirabel?
Pytaliście o moją rodzinę O siostry i kuzynów
Mirabel
Mój kuzyn Camilo rozbawi was Co dzień sto razy pod rząd
Kuzynka Dolores słyszy ten chórek Choć daleko jest stąd
Patrzcie, pan Mariano
Poślub moją siostrę, jeśli chcesz
Ale ostrzegam, że to prima donna
Ups, wymsknęło mi się Nic już nie powiem, no to pa!
-Moja rodzina jest super -Mirabel
-To moja rodzina -Mirabel
Cóż
Mirabel!
Co ty wyprawiasz?
Pytali o naszą rodzinę i...
Właśnie miała nam powiedzieć o swoim superfajowym darze!
Mirabel nie otrzymała daru.
Nie dostałaś daru?
Mirabel! Dostawa!
Specjalna oferta, bo jako jedyna w rodzinie nie masz daru.
To zestaw "Dary dla Nieobdarowanej", bo nie posiadasz żadnego daru.
Dzięki.
Przekaż Antoniowi, że życzę mu powodzenia.
Poprzednia ceremonia to był straszny niewypał.
Mowa o tej twojej, tej, co nie wypaliła.
Na twoim miejscu okropnie bym się smuciła.
Cóż, moja droga, ja się nie smucę.
Prawda jest taka, że nawet bez daru
jestem równie wyjątkowa co reszta rodziny.
Komu więcej różu?
Gdzie odstawić ten wóz?
Może masz dar do wciskania sobie kitu.
Zrobiłam tęczę!
Przenieście gdzieś te krzesła.
Przepraszam.
Dolores, słyszałaś może, że ktoś się spóźni?
Zawieś to wyżej. Wyżej.
Dobra robota.
Camilo, przydałby się drugi José!
José!
Luiso, pianino na górę!
Już się robi! Uważaj, siostra!
Ceremonia musi wypaść idealnie. A nie jest idealnie.
Tylu ludzi się zjawi,
a nic nie jest gotowe.
Kwiaty!
Czy ktoś powiedział "kwiaty"?
Isabela!
Nasz aniołek!
Nie musicie klaskać.
-Dziękuję. -Nie ma za co.
Dam ci radę po znajomości.
Gdybyś tak się nie narzucała, nie wchodziłabyś innym w drogę.
Wiesz co, Isa, to się nazywa pomaganiem.
To nie ja wchodzę innym w drogę, tylko ty.
Przepraszam.
Kochanie, wszystko w porządku? Nie musisz się tak forsować.
Wiem, mamá.
Po prostu robię swoje. Jak reszta rodziny.
Ma rację, amor.
Pierwsza Ceremonia Nadania Daru od czasu twojej. Góra emocji.
-Użądlenia! -Wiem coś o tym.
Gdy ja i wuj Félix staliśmy się częścią tej rodziny,
outsajderzy bez darów, bez ani jednego,
otoczeni wielkimi talentami, czuliśmy się jak...
beztalencia.
Jasne, papi.
-Po prostu cię rozumiem. -Jedz.
Mi amor, jeśli chcesz porozmawiać...
Muszę rozwiesić dekoracje. Dom sam się nie przystroi.
Wybacz. Sam też umiesz. Wyglądasz cudnie.
-Corazón, pamiętaj! -Pamiętaj!
-Nie musisz niczego udowadniać! -...niczego udowadniać!
Babcia
-Tu się rozłóżcie. -Posprzątajcie pokoje!
Przestańcie narzekać.
Widział ktoś tiple?
Została godzina!
Nie!
Może ktoś inny zajmie się dekoracjami?
Nie, to miała być niespodzianka. Dla ciebie.
Mirabel, wiem, że chcesz pomóc.
Ale dziś wszystko musi pójść idealnie.
Całe miasteczko polega na naszej rodzinie, na naszych darach.
Niektórzy lepiej się przysłużą, nie robiąc nic.
Niech reszta robi to, co potrafi najlepiej.
Dobrze?
-Pepa! Zachmurzyłaś się! -Wiem, mamá.
Nie wiem, gdzie się podział Antonio! Czego ode mnie chcesz?
Mamá, bądź miła dla Mirabel.
Wiesz, że dziś będzie jej ciężko.
Jeśli ceremonia znów się nie powiedzie,
to wszystkim nam będzie ciężko.
Antonio!
Wszyscy cię szukają.
Ten prezent ulegnie samozniszczeniu, jeśli nie weźmiesz go
za trzy...
dwie...
jedną...
Masz tremę?
Nie martw się.
Dostaniesz swój dar, otworzysz drzwi
i będziesz zachwycony.
Wiem to.
A jak się nie uda?
Gdyby teoretycznie miało się tak stać,
po prostu zostaniesz tu ze mną.
Na zawsze.
Będziesz zdany tylko na mnie.
Chciałbym, żebyś też dostała swoje drzwi.
Wiesz co?
Nie musisz się o mnie martwić,
bo mam cudowną rodzinę
i cudowny dom.
I cudownego ciebie.
A gdy dostaniesz swój wyjątkowy dar i swoje drzwi,
będę najszczęśliwsza na świecie.
Szkoda tylko, że nie będziemy już w jednym pokoju.
Wiem, że lubisz zwierzęta.
Zrobiłam go dla ciebie, żebyś po przeprowadzce do nowego pokoju
mógł się do kogoś przytulić.
No dobrze, hombrecito, jesteś gotowy?
Wybacz, jeszcze jeden przytulas.
Dobrze, już idziemy!
Proszę bardzo!
Cecilia, piąteczka!
Jesteś.
Spójrz tylko. Jak ty wyrosłeś!
Pepi, amor, przez ciebie cały przemoknie.
Twój papa jest taki dumny!
Ja tak nie mówię.
Babcia wzywa.
Będziemy czekać przy twoich drzwiach.
Dobra, już nie będę!
Pięćdziesiąt lat temu,
w najczarniejszej godzinie
ta świeca podarowała nam cud.
Największym zaszczytem dla naszej rodziny
jest to, że możemy używać naszych mocy, by służyć naszej ukochanej społeczności.
Dziś gromadzimy się tu znowu,
by ujrzeć, jak kolejne z nas wkracza w światło,
by przynieść nam dumę.
Nie wolno mi.
Potrzebuję cię.
Chodź, pójdźmy do twoich drzwi.
Będziesz używał swego daru ku chwale naszego cudu?
Będziesz służył społeczności
i wzmacniał nasz dom?
Rozumiem, co mówisz.
Jasne, że mogą przyjść!
Mamy nowy dar!
W środku jest większy?
Antonio!
Dokąd chcesz pobiec?
-Ale jazda! -Już, wystarczy!
Niesamowite.
Wiedziałam, że ci się uda.
Dar równie wyjątkowy, co ty.
Zróbmy sobie zdjęcie!
Zbierzcie się wszyscy!
Co za cudowny wieczór! Idealny!
Wszyscy razem!
La familia Madrigal!
Nie bądź zła, nie wściekaj się
Nie miej żalu, nie smuć się
Nadal należę do rodziny Madrigal
I wcale nie jest mi źle
W cieniu waszego blasku schowam się
Jest mi źle Jest mi źle
Gór nie przeniosę
Nie wyczaruję tysiąca róż
Nie mogę dłużej po nocach nie spać
Czekając, aż stanie się cud
Chorych nie uzdrowię
Nie słucha mnie huragan ani deszcz
Niewidzialny ból prześladuje mnie
Wciąż czekam na cud Na cud
Wiecznie sama
Wiecznie pragnę więcej
Jakbym u drzwi czekała wciąż
Aż rozbłysną tak jak wy
Niech ktoś coś zmieni
Niech szansę mi da
W cieniu nie chcę już być Otwórzcie oczy
Góry przenosić chcę
Drzewa i kwiaty siać na zawołanie
Niech ktoś wreszcie powie mi Dokąd iść
Wciąż czekam na cud Na cud
Chorych chcę uzdrawiać
Pokazać rodzinie nowy cud
Kim tak naprawdę jestem Więc co począć mam?
Dość mam czekania na cud Zatem więc
Jestem gotowa Już teraz, już!
Byłam cierpliwa, wytrwała i posłuszna
Ześlij mi dar Jak kiedyś przed laty
Gdy spłynął na nas cud
Czy za późno już na cud?
Casita?
Dalej, babciu!
Dom jest w niebezpieczeństwie!
Płytki zaczęły spadać, ściany popękały.
Świeca prawie zgasła.
Pokaż mi.
Co?
Nie, to...
Wszędzie były rysy.
Wszędzie.
Dom był w tarapatach, a świeca...
Przysięgam...
Wystarczy.
Wszystko gra w La Casa Madrigal.
Magia ma moc.
I drinki pewnie też.
Proszę! Muzyka!
Jeśli to sobie ubzdurałam, to skąd ta rana na mojej dłoni?
W życiu nie popsułabym wieczoru Antoniowi.
Naprawdę tak myślisz?
Myślę, że to był dla ciebie bardzo trudny wieczór.
To...
Próbowałam chronić rodzinę.
Może nie jestem siłaczką jak Luisa
czy chodzącym ideałem jak señorita perfecta Isabela,
która zawsze ma idealną fryzurę, ale...
Nieważne.
Gdybyś tylko dostrzegła w sobie to, co ja w tobie widzę.
Jesteś taka, jaka powinnaś być.
Równie wyjątkowa, co reszta członków tej rodziny.
Wyleczyłaś moją ranę plackiem kukurydzianym.
Wyleczyłam ją matczyną miłością do córki.
Z cudownym umysłem,
-wielkim sercem, fajowymi okularami... -Przestań!
Mamá!
Wiem, co widziałam.
Mój brat Bruno zagubił się w tej rodzinie.
Nie chcę, by ciebie też to spotkało.
Wyśpij się.
Jutro poczujesz się lepiej.
Pedro.
Potrzebuję cię.
Nasza casita się rozpada.
Gdyby reszta rodziny wiedziała, jak bardzo jesteśmy bezbronni.
Jeśli nasz cud wygasa...
Nie możemy znów stracić domu.
Czemu to się dzieje?
Pomóż mi to dostrzec.
Jeśli istnieje odpowiedź, pomóż mi ją znaleźć.
Pomóż mi chronić naszą rodzinę.
Ocalić nasz cud.
Ocalę nasz cud.
Zaraz. Jak się ocala cud?
Muszę się dowiedzieć, co jest nie tak.
Nie mam pojęcia.
Ale znam kogoś w naszej rodzinie, kto słyszy wszystko i wszystkich.
Jeśli ktoś wie, co dolega naszej magii,
to ona.
Dolores.
Wiesz, że jesteś moją ulubioną kuzynką,
i zawsze mogę ci się zwierzyć,
więc ty mnie też.
Weźmy na przykład ten problem z magią, którym nikt się nie przejął,
ale może usłyszałaś coś, o czym powinnam wiedzieć.
Camilo! Nie podszywaj się pod Dolores, żeby wykraść dokładkę.
Warto było spróbować.
Tylko ty martwisz się o magię.
I gadające w ścianach szczury.
I Luisa. Słyszałam, jak drgała jej powieka. Całą noc.
Proszę bardzo.
Wszyscy do stołu. Szybciutko.
-Luisa. -Kochani.
Jesteśmy wdzięczni za cudowny dar Antonia.
Poprosiłem, by ogrzały ci krzesło.
Dziękuję, Toñito.
Musimy pomyśleć, jak najlepiej wykorzystać twój dar.
Luisa, Dolores mówi, że okropnie panikujesz.
Wiesz przypadkiem, co się wczoraj działo z magią...
-Wiesz! -Mirabel!
-Nie uważasz, więc ci pomogę. -Ale ja...
Casita!
Jak mówiłam,
musimy należycie doceniać podarowany nam cud,
więc dziś damy z siebie więcej niż zwykle.
-Pomogę Luisie. -Czekaj.
Najpierw pragnę coś ogłosić.
Rozmawiałam z Guzmánami o zaręczynach Mariana i Isabeli.
Dolores, wiemy, kiedy się tego spodziewać?
Dziś wieczorem. Marzy o pięciorgu dzieci.
Cudownie!
Przystojny młodzieniec i nasza idealna Isabela
zapoczątkują nowe pokolenie magicznych darów
i wzmocnią oba nasze rody.
Nasza społeczność polega na nas.
La familia Madrigal!
Luisa. Co?
-Wybacz. -Co z tobą?
Luisa, zaczekaj!
-Luisa, możesz przekierować rzekę? -Jasne.
-Osiołki wyszły z zagrody. -Już się robi.
Luisa!
Zaczekaj!
Powiedz mi o magii.
Co się dzieje? Co ukrywasz?
Nic. Mam mnóstwo na głowie. Lepiej wracaj do domu.
Luisa, mój dom jest pochyły...
Dolores mówi, że powieka ci drga. To coś nowego.
Czymś się denerwujesz.
Z drogi. Przez ciebie upuszczę osła.
Mogłabyś chociaż...
-Powiedz, co się dzieje. -Nic się nie dzieje.
Widzę, że coś cię trapi.
Jeśli wiesz, że coś się dzieje,
ale nie chcesz mi powiedzieć...
Nic się nie dzieje!
Jeju. Przepraszam.
Tak mi się wyrwało. Chciałam powiedzieć...
Czemu miałoby się coś dziać?
Nic się nie dzieje. Z magią
ani ze mną. Wcale się nie denerwuję.
Ale powieka ci...
Jestem silna Nie nerwowa
Twarda niczym Ziemi skorupa
Jasne.
Przenoszę góry Kościoły przenoszę
Błyszczę jasno, bo wartość swoją znam
Oczywiście. Dokąd idziecie?
Zbędnych pytań nie zadaję
Żaden problem, zawsze radę daję Diamenty, platyna
To dla mnie Pierzyna
Co trzeba, zbuduję Co każą, zdemoluję
Lecz w głębi duszy czuję katusze Jak w cyrku po linie lekko stąpać muszę
Czy w głębi duszy Myślał Herkules
"Spadam stąd, ten Cerber jest za duży"?
W głębi duszy
Na podziw chcę zasłużyć Więc muszę innym służyć
Rysa czy usterka
Ostatnia kropelka Co miarę przepełnia
Co miarę przepełnia?
Presja narasta, kap, kap, kap Miara pełna jest
Presja narasta, tik, tak, tok Aż rozsadza cię
Siostra jest starsza Siostra cię wyręczy
Cały ten ciężar Który tak nas dręczy
Co wam po mnie Jeśli werwy mi brak?
Jeśli nagle presja chwyci mnie Cyk, cyk, cyk i utracę moc
Presja rośnie, tik, tak, tok Aż po samo dno
Siostra jest starsza Siostra cię wyręczy
Może się utrzyma na życia przełęczy
Co wam po mnie Jeśli siły mi brak
Jeśli zawiodę
W głębi duszy
Nerwy skrywać muszę I boję się, że coś spokój nasz zburzy
W głębi duszy
Statek, co w rejs ruszył Lodowca by nie skruszył
W głębi duszy Nie wiem, co się stanie
Czy tak już pozostanie? Jak klocki domino
Twoje plany runą Nie poradzisz nic
Bo wciągnął cię ten wir Ale może
Uwolnię się
Od nadmiaru oczekiwań
I wreszcie poznam, czym radość jest
Lub zwykły relaks
Czy chwila błoga Zamiast się zmagać
Ta ciągła presja nigdy nie odpuszcza
Ale nie daj się, to nie koniec jeszcze
Presja narasta, kap, kap, kap Miara pełna jest
Presja narasta, tik, tak, tok Aż rozsadza cię
Siostra cię wyręczy Spokojna głowa
To na nią zawsze spada Każda troska nowa
Gnie się pod ciężarem Ale nic nie złamie jej
Wiarę miej
Presja chwyta mnie, cyk, cyk, cyk Dusi moją moc
Presja rośnie, tik, tak, tok Aż po samo dno
Nie bój nic, siostra cię wyręczy
Żadna presja nie będzie cię dręczyć
Co wam po mnie Jeśli siły mi brak?
Żadnych rys Żadnych wad
Zero gaf Zero presji
Chyba zbyt wiele na siebie bierzesz.
Może zbytnio się forsuję.
No.
I coś ci powiem.
Wczoraj, gdy widziałaś te pęknięcia,
poczułam się... słaba.
Co?
-Luisa! Osły! -Już się robi!
Czekaj. Co chcesz przez to powiedzieć?
Wiesz, co szkodzi magii?
Nie wiem. Ale podsłuchałam raz dorosłych.
Wujek Bruno, zanim odszedł,
miał jakąś okropną wizję.
Wujek Bruno? Co to za wizja?
Nikt nie wie. Nikt jej nigdy nie znalazł.
Jeśli chcesz wiedzieć, co szkodzi magii, zacznij od wieży Bruna.
Znajdź tę wizję.
Czekaj! Jak mam znaleźć wizję? Czego konkretnie mam szukać?
Gdy ją znajdziesz, będziesz wiedziała.
Ale uważaj na siebie.
To miejsce jest niedostępne nie bez powodu.
Idealny związek.
Idealny.
Przysłuży się naszemu Encanto.
Casita.
Możesz wyłączyć ten piasek?
Nie możesz tu nic zdziałać?
Poradzę sobie.
Muszę to zrobić.
Dla ciebie, dla babci...
i trochę też dla mnie.
Znajdź wizję, ocal cud...
TWOJA PRZYSZŁOŚĆ CZEKA
Cześć.
Sporo tych schodów.
Przynajmniej mam towarzysza.
Jednak nie. Już sobie poleciał.
No dobrze.
Oto rodzina Madrigal
Mnóstwo mamy schodów w casa Madrigal
Przydałby się magiczny sposób By wspiąć się tak wysoko, ale cóż
Istna magia, że tyle schodów się tu zmieściło!
Bruno, przeklinam twój pokój!
No nie...
Spoko, żaden problem.
Tchórz!
Pusto.
Co szkodzi magii?
To ja.
Skąd wracasz w takim pośpiechu?
Przepraszam...
Co masz we włosach?
Mój dar!
-Mój dar słabnie! -Co?
Rozmawiałyśmy z Mirabel o tym, że zbyt wiele na siebie biorę.
Więc próbowałam nosić mniej, ale narobiłam sobie zaległości.
I czułam, że wszystkich zawodzę.
Miałam wyrzuty sumienia, więc pochwyciłam wszystkie osły,
ale gdy chciałam wrzucić je do stajni, okazało się...
że są ciężkie!
Coś ty zrobiła? Co jej powiedziałaś?
Nic. Ja...
Mirabel... Muszę przyprowadzić Guzmánów na zaręczyny Isabeli.
Zostaw Luisę w spokoju. Muszę z nią porozmawiać.
Nie chcę dziś więcej kłopotów.
Przestań kombinować!
Czemu jestem w twojej wizji, Bruno?
Ciociu! No weź.
Przepraszam, nie chciałam...
A sio!
Przyszłam po resztę rzeczy Toñita,
ale usłyszałam imię, którego mamy nie wymawiać.
Świetnie. Wzburzyłam się. Zaraz zacznie kropić,
a potem zrobi się ulewa...
Czyste niebo.
Ciociu Pepo? Gdyby...
Gdyby w jego wizji była pewna osoba, to co by to oznaczało?
Nie mówimy o Brunie.
Wiem. Ale załóżmy, że kogoś ujrzał...
Mirabel, zaraz przychodzą Guzmánowie.
Pytam tylko, czy było to raczej pozytywne, czy może niezbyt pozytywne...
-To był koszmar! -Félix!
Powinna o tym wiedzieć, Pepi.
Nie mówimy o Brunie.
Ujrzał coś okropnego. A potem...
Bum! I stało się.
Nie mówimy o Brunie.
Może nie zrozumieliście jego wizji?
To lepiej spróbuj ją zrozumieć, bo ty w niej byłaś.
Nie mówimy o Brunie-nie-nie-nie
Nie mówimy o Brunie
-Tego dnia był mój ślub -To był nasz ślub
Szykowaliśmy się A niebo było bezchmurne
Ani jednej chmurki na niebie
Wtem Bruno zjawił się Z przewrotnym uśmieszkiem
Grzmot
Czemu wciąż wtrącasz się?
Wybacz, kochana, mów dalej
Bruno mówi, że zanosi się na deszcz
Po co jej to mówił?
Przez to zachmurzyłam się
Pora na parasol
Huragan naszym świadkiem był
Cóż za radosny dzień Ale nie
Nie mówimy o Brunie-nie-nie-nie
Nie mówimy o Brunie
Zawsze się bałam Słysząc Bruna przepowiednie
Wciąż w głowie słyszę Jak mamrocze dziwne brednie
Nie wiem, czy to on Czy piasek sypie się
Niełatwo dźwigać tego daru ciężar
Babcia i rodzina nie wie, co zamierzał
Tych jego przepowiedni Nie rozumiał nikt
Rozumiesz to?
Wielki jak dąb Szczury na ramieniu
Ciemność nastaje w krąg Gdy woła cię po imieniu
Zagląda do twych snów I żywi się twym strachem
Nie mówimy o Brunie-nie-nie-nie
Nie mówimy o Brunie
Powiedział, że rybka mi padnie I nazajutrz padła
Nie, nie
Powiedział, że przytyję I spełniło się
-Nie, nie -Powiedział, że ołysieję
I sami popatrzcie
Nie, nie
Klamka zapadła Gdy usłyszysz przepowiednię
Powiedział mi Że moje marzenia
Na pewno kiedyś spełnią się
Powiedział mi Że moja moc urośnie
Niczym owoce na winorośli
Mariano zmierza tu
Powiedział mi Że mężczyzna moich snów
Nie dany będzie mi
Bo zwiąże się z inną
-Wciąż go słyszę -Siostrzyczko
Nie waż się mówić nic
Wciąż go słyszę
Tak, Bruno Jeśli chodzi o Bruno
Chcę wiedzieć wszystko o Bruno Całą prawdę i tylko prawdę o Bruno
Isabelo, twój chłopak tu jest!
Czas na kolację
-Tego dnia był mój ślub -To był nasz ślub
-A niebo było bezchmurne -Ani chmurki na niebie
Powiedział mi Że moja moc urośnie
-Grzmot -Czemu wciąż wtrącasz się?
Mariano zmierza tu
-Bruno mówi, że zanosi się na deszcz -Po co jej to mówił?
-Przez to zachmurzyłam się -Pora na parasol
Huragan naszym świadkiem był
-On tu jest -Nie mów o Brunie
Czemu wspomniałam o Brunie?
Ani słowa o Brunie
Teraz wiem, to był błąd!
Mirabelko! Gotowa na imprezę? Bo ja...
Włamałam się do wieży Bruna.
Znalazłam jego wizję. Mamy kłopoty.
Magia umiera. Dom się rozpada, dar Luisy słabnie.
I wygląda na to, że to przeze mnie?
Tatku?
Ani mru-mru. Babci zależy, by ten wieczór był idealny.
Dopóki Guzmánowie tu są, nie włamałaś się do wieży Bruna,
magia nie umiera, dom się nie rozpada,
a dar Luisy nie słabnie.
Nikt się nie dowie. Zachowuj się normalnie.
Nikt nie musi wiedzieć.
Ja już wiem.
Wszystkim wygada.
Do stołu!
Połączone rody Guzmán i Madrigal przysłużą się Encanto.
Tak. Oby ten wieczór nie okazał się totalną porażką.
Za idealny wieczór!
Awokado?
Camilo. Masz krzywą minę.
Wody?
Mirabel.
Podaj śmietanę, proszę.
Tatku, śmietana?
...wizję Bruna.
Pepa! Chmura.
Czyste niebo, czyste niebo.
Wizja Bruna.
Mirabel?
Wszystko w porządku?
W jak najlepszym. Po prostu się cieszy.
Że przyszedłeś się oświadczyć. Zrób to.
-Tak. -Jak najprędzej.
Miałem właśnie...
Miałeś to zrobić. Świetnie.
Ponieważ każde z was ma jakiś talent,
Mariano chciał rozpocząć od piosenki.
Luiso, możesz przynieść pianino?
Dobrze.
Według rodzinnej tradycji piosenka powinna być na koniec.
Isabelo, najurokliwsza w swojej rodzinie.
Świetnie ci idzie.
Najcudowniejszy kwiecie w całym Encanto...
Nie!
Czy zgodzisz się...
Nie!
Co tu się dzieje?
Mirabel była w wizji Bruna.
Według niej zniweczy naszą magię, więc już po nas!
Babciu, proszę! Musi być jakieś wytłumaczenie.
Nienawidzę cię!
-Jestem do niczego! -Luiso!
Coś ty narobiła?
To nie ja! To wizja Bruna!
Magia jest silna. Wszystko jest w porządku.
Jesteśmy rodziną Madrigal!
Mirabel!
Już dobrze, mami. Głęboki wdech i wydech.
Stój!
Nie!
Na pomoc!
Casita!
Pomóż mi!
Spociłaś się.
Nie!
-Żegnaj. -Co?
Nie. Zaczekaj!
Czekaj!
Czemu zabrałeś tę wizję?
Stuk, puk! W niemalowane.
Co to znaczy?
To dlatego wróciłeś?
Wujku?
Stuk, puk! W niemalowane.
Nikt nie miał zobaczyć tej wizji.
-Ale... -Sól.
Cukier.
Czekaj.
Byłeś tu przez cały czas? Naprawiałeś pęknięcia?
To? Nie. Bałbym się tego ruszać.
Tym zajmuje się Hernando.
-A kto to taki? -Jam jest Hernando. Niczego się nie boję!
To ja.
Zawsze mówiłem, że mam dar aktorski.
Jestem Jorge. Wyrabiam szpachlówkę.
Kiedy tu wróciłeś?
Nigdy się stąd nie wyniosłeś.
Wyniosłem się ze swojej wieży, pokonałem sporo schodów...
a tu mam kuchnię za ścianą.
I darmową rozrywkę.
Co lubisz? Sport?
Teleturnieje? Telenowele?
Niespełniona miłość.
Nie rozumiem.
Bo to jego ciocia, która cierpi na amnezję.
Nie pamięta, że jest jego ciocią.
To niedozwolony rodzaj...
Nie rozumiem, czemu odszedłeś, ale tylko na niby.
No cóż, góry wokół Encanto są strasznie wysokie.
Poza tym darmowa wyżerka i tak dalej.
Lubicie darmową wyżerkę, co nie?
Wiecznie głodne i nienasycone.
Mój dar nie służył rodzinie.
Ale ja ją kocham.
Nie wiem tylko, jak...
No nic, lepiej już idź, bo...
Nie mam dobrego powodu. Gdybym miał,
to przyznałabyś mi rację.
Dlaczego byłam w twojej wizji?
Wujku?
Chciałam tylko, by rodzina była ze mnie dumna.
Choć raz.
Jeśli powinnam przestać...
Jeśli szkodzę własnej rodzinie,
to mi powiedz.
Nie mogę ci powiedzieć,
bo sam nie wiem.
Miałem tę wizję tego samego wieczoru, gdy nie otrzymałaś swojego daru.
Babcia martwiła się o magię,
więc błagała, bym zerknął w przyszłość i sprawdził, co to znaczy.
Zobaczyłem, że naszej magii coś zagraża.
Nasz dom się rozpadał.
A potem zobaczyłem ciebie.
Ale ta wizja była jakaś inna. Niejednostajna.
Nie dawała jednoznacznej odpowiedzi. Przepowiednia była niejasna.
Twoja przyszłość pozostawała niepewna.
Ale wiedziałem, co się stanie. Co wszyscy sobie pomyślą.
W końcu jestem Bruno i każdy zawsze zakłada najgorsze.
Dlatego...
Odszedłeś, żeby mnie chronić?
Sam nie wiem, jak się to potoczy.
Domyślam się,
że los rodziny, Encanto
i samego cudu
będzie w twoich rękach.
Chyba że się mylę.
To wielka niewiadoma. Dlatego ta wizja jest...
Chętnie bym pomógł, gdybym mógł,
ale nic więcej nie wiem.
Powodzenia. Żałuję, że tylko tyle ujrzałem.
No właśnie.
Właśnie!
Zamiast żałować, że tylko tyle ujrzałeś, ujrzyj więcej!
W kolejnej wizji.
Nie miewam już wizji.
-Mógłbyś mieć. -Ale nie chcę.
Nie wystarczy komuś powiedzieć, że losy świata są w jego rękach.
Skoro nasz los zależy ode mnie, to mam prawo żądać kolejnej wizji.
Może wskaże mi, co robić.
Nawet gdybym chciał, to nie mogę, bo zdemolowałaś moją jaskinię wizji.
Więc się nie da, bo potrzebuję otwartej przestrzeni.
-To ją znajdź. -Gdzie?
W moim pokoju.
Szczury wszystko mi powiedziały. Nie jedz ich.
Nasza rodzina potrzebuje pomocy. A ty nie możesz tu tkwić.
Mogłeś mi powiedzieć, gdy zobaczyłeś tę wizję.
Pomyśl o naszej rodzinie.
Myślałem o swojej córce.
Pepa, uspokój się.
-Robię, co mogę. -Tak.
Cieszcie się, że to nie huragan.
Zawsze byłaś szczególnie surowa dla Mirabel.
Spójrzcie tylko.
Musimy chronić naszą rodzinę. Nasze encanto. Nie możemy stracić domu.
Mieszkańcy miasteczka niepokoją się o magię.
Chcą z panią porozmawiać.
Mirabel nie bez powodu była w tej wizji.
Znajdźcie ją.
Lepiej się spieszmy.
Przyszłości nie pospieszysz.
A jeśli ujrzę coś gorszego?
Nie spodoba ci się moja wizja i znów się zacznie.
"Bruno ściąga nieszczęścia. To straszydło. Przez jego wizję rybka mi padła".
Nie uważam, że ściągasz nieszczęścia.
Czasem, gdy odstajesz od reszty, ludzie cię nie rozumieją.
Dasz radę.
Koi nerwy.
Dam radę.
Złap się.
Znów to samo. Muszę to przerwać!
Nie. Muszę wiedzieć, jak to się skończy. Musi być jakaś odpowiedź.
Może coś przegapiliśmy?
Widzisz to samo, co ja.
-Gdyby jeszcze coś było... -Tam!
Patrz tam!
Motyl!
Podążaj za motylem!
Gdzie to jest?
Wszystko się pomieszało.
To świeca. Świeci coraz jaśniej!
-Pomożesz świecy! -Jak?
Ktoś jest obok ciebie.
-Stoczycie bój! -Co?
Czekaj, nie. To uścisk?
Mam się bić czy przytulać?
Uścisk. To uścisk!
By świeca zapłonęła jasno, musisz ją przytulić.
Ale kogo?
Już zaraz...
-Kto to? -Za momencik...
Już!
Isabela?
To twoja siostra. Wspaniale!
Zawsze ta sama reakcja.
Niby w czym to pomoże?
Nie wiem. Nasza rodzina ma cud. Jak uzdrowić rodzinny cud?
Przytulając siostrę.
Mirabel?
Chyba nie zostało nam wiele czasu.
To się nie uda.
Ona nigdy mnie nie przytuli. Nienawidzi mnie.
Nie wiem, czy słyszałeś, ale popsułam jej zaręczyny.
-Na dodatek jest wkurzająca. -Mirabel?
-To musiała być Isabela! -Mirabel?
Czemu się mnie czepia?
To jej róże wyłażą z...
Mirabel!
Wybacz.
Nie dostrzegasz sedna sprawy.
Los naszej rodziny nie jest w jej rękach.
Tylko w twoich.
To właśnie ciebie potrzebuje ta rodzina.
Musisz to tylko dostrzec.
Sama, bo ja zmykam.
Jak to? Nie będzie cię przy tym?
To twoja wizja, Mirabel. Nie moja.
Boisz się, że babcia cię zobaczy.
No tak. Między innymi.
Jak już ocalisz cud, wpadnij do mnie.
Jak ocalę cud, zadbam o to, byś wrócił do domu.
Stuk, puk. W niemalowane.
Dasz radę. Ocalisz cud.
Przytulasem.
Isa? Hej!
Wiem, że trudno nam się dogadać,
ale od teraz będę lepszą siostrą.
Więc powinnyśmy się uściskać.
Wyściskajmy się za wszystkie czasy.
"Za wszystkie czasy"?
Luisa nie ma siły udźwignąć empanady...
Mariano ma nos jak rozkwaszona papaja.
Postradałaś zmysły?
Isa, chyba przepełnia cię gniew.
A wiesz, co pomaga wyzbyć się gniewu? Ciepły uścisk.
Wynocha.
Wszystko było idealne.
Babcia była szczęśliwa. Cała rodzina była szczęśliwa.
Chcesz być lepszą siostrą? Przeproś za to, że zrujnowałaś mi życie.
No już. Przeproś.
Bardzo...
mi...
przykro...
-że masz takie wspaniałe życie! -Wynocha!
Czekaj! Dobra, przepraszam!
Nie chciałam zrujnować ci życia.
Niektórzy z nas mają większe problemy,
ty samolubna, rozpieszczona księżniczko!
"Samolubna"?
Przez całe życie muszę odgrywać idealną!
A ty tylko mi to utrudniasz!
Wcale nie! Idź i poślub tego przystojnego dryblasa!
Wcale nie chcę go poślubić! Robiłam to dla rodziny!
O jeny.
Isa,
to poważne wyznanie.
Chodź tu.
Uściskaj mnie.
Isa?
Zrobiłam coś niespodziewanego
Coś z kolcami Coś nowego
Isa? To dobry moment, żeby...
Brak mu symetrii i harmonii Ale piękny jest
I jest mój Co jeszcze potrafię?
Stój, uściskaj mnie
-No już, uściskaj mnie -Co jeszcze potrafię?
Dalej, uściskaj mnie
Przytulasy! Uściskaj mnie
Sadzę róże i mimozy
Wnet ożywa kwiatów dywan
Wyćwiczone, sztuczne pozy
Moje myśli uśmiech skrywa
A gdybym w końcu wyraziła To, co czuję w danej chwili?
Czy ty wiesz, dokąd zmierzasz?
A gdybym w końcu zrozumiała Że nie musi być idealnie?
Wystarczy być Kim to ja chcę być
Zachwycająca jakaranda
-Pnącza fig, pędów zwis -Figa!
Może być!
Palma de cera pod niebo wzbija się Na sam szczyt się wdrapię
Co jeszcze potrafię?
Czy rosiczki mogę zesłać deszcz?
Ostrożnie, bo drapieżna jest Ale jedna nie zadowoli mnie
Czegoś nowego chcę czuć dreszcz
Dość mam pięknego Wolę czegoś szczerego, ty nie?
Twoje życie wyglądało jak sen Od kiedy przyszłaś na świat
Jak głęboko sięgają korzenie?
Znam tylko kwiaty, które tworzą twe czary
Ale cieszę się Że rośniesz też ty
-Jak wysoko sięgnę? -Jak wysoko sięgniesz?
Wzbiję się aż pod niebo Już czas
Zachwycająca jakaranda
-Pnącza fig -Dalej!
-Pędów zwis -Rośnij!
Palma de cera pod niebo wzbija się Na sam szczyt się wdrapię
Co jeszcze? Co jeszcze?
Co potrafisz Gdy porywa cię ten moment?
Chwytaj go Naprzód idź
Co zrobisz, gdy wiesz Że nie chcesz idealną już być?
-Ja sobie radę dam -Zróbcie przejście nam!
-Oto ja i moja tabebuja -Tabebuja!
-Sieję zmiany -Siejesz zmiany
-Zmieniam wizje -Zmieniłaś moją
Droga jest prostsza, gdy jesteś tu
To twoja zasługa
Co jeszcze potrafię?
Pokaż, co potrafisz
-Co jeszcze potrafię? -Potrafisz wszystko
Co jeszcze potrafię?
Sprowadzasz mnie na złą drogę.
Co tam się dzieje?
Babciu, wszystko w porządku.
Ocalimy cud. Magia...
Co ty wygadujesz?
Spójrz na nasz dom! Na swoją siostrę!
Proszę... Isabela była nieszczęśliwa.
Dziwisz się? Popsułaś jej zaręczyny.
Nie. Tego właśnie było jej trzeba.
A potem zrobiłyśmy to!
Świeca rozbłysnęła, a rysy...
-Mirabel. -To dlatego jestem w tej wizji!
By ocalić cud!
Skończ to, Mirabel!
To przez ciebie dom zaczął pękać.
Przez ciebie odszedł Bruno.
Luisa traci moc, a Isabela kontrolę.
Przez ciebie!
Nie wiem, czemu nie otrzymałaś daru,
ale to nie pretekst, by szkodzić naszej rodzinie.
Nigdy nie zdołam cię zadowolić.
Prawda?
Choćbym nie wiem jak się starała.
Podobnie jak reszta z nas.
Luisa nigdy nie będzie wystarczająco silna.
A Isabela wystarczająco idealna.
Bruno odszedł, bo widziałaś w nim samo zło.
Wcale nie dbał o naszą rodzinę.
Bruno kocha naszą rodzinę.
Tak jak ja. Jak my wszyscy.
To ty o nią nie dbasz.
-To ty rujnujesz nasz dom. -Nie waż się...
To przez ciebie gaśnie nasz cud.
Nie!
Świeca!
Casita! Pomóż mi!
Nie!
Uważaj, Antonio!
Uciekajmy stąd!
Mirabel!
Mirabel, musimy uciekać!
Mirabel!
Zostaw ją!
Mirabel! Dom zaraz się zawali!
Uciekaj!
Nie.
Mirabel!
Jesteś cała?
Mirabel.
Julieta, chodź tu!
Nie ruszaj się. Zaraz wracam.
Jak to się stało?
Chodź, pomogę ci.
-Wszyscy są cali? -Antonio, nie płacz, papito.
Jak to możliwe? Już po encanto.
Co teraz będzie?
Moje moce przepadły.
A Antonio? Co teraz pocznie?
Mirabel?
Mirabel! Gdzie jest Mirabel?
Gdzie ona jest?
Mirabel!
Jeszcze się nie znalazła?
-Mirabel! -Mirabel!
Mirabel!
Mirabel.
Przepraszam.
Nie chciałam nam zaszkodzić.
Chciałam tylko
być kimś, kim nie jestem.
Nigdy nie mogłam zdobyć się na to, by tu wrócić.
To nad tą rzeką dany był nam nasz cud.
To tu dziadek Pedro...
Myślałam, że nasze życie będzie inne.
Że ja będę inna.
Podarowano mi cud.
Drugą szansę.
Tak bałam się, że to utracę...
że zaniedbałam tych, którym ten cud miał służyć.
I za to bardzo cię przepraszam.
Nigdy nie skrzywdziłaś naszej rodziny.
Wszystko przepadło...
przeze mnie.
Babciu.
Wreszcie to rozumiem.
Straciłaś dom.
Straciłaś wszystko.
Tyle wycierpiałaś,
zupełnie sama,
po to, by to się nie powtórzyło.
To dzięki tobie byliśmy ocaleni.
Dzięki tobie mieliśmy ten cud.
I dzięki tobie staliśmy się rodziną.
Cokolwiek się popsuło,
naprawimy to, wspólnie.
Poprosiłam Pedro o pomoc.
Mirabel.
Przysłał mi ciebie.
To nie jej wina!
To nie jej wina.
To była moja wizja.
Ja to zrobiłem.
Powiedziałem jej: "Ruszaj!", a ona...
Bo chciała pomóc.
Nie obchodzi mnie, co o mnie myślisz. Ale jeśli przez twój upór...
Brunito.
Mam wrażenie, że przegapiłem coś ważnego.
Chodźmy.
Co się dzieje? Dokąd jedziemy?
Do domu.
To ona! Znalazłem ją!
Ja ją znalazłam!
Wróciła!
Mirabel!
Mamá.
Skarbie, tak się martwiłam.
Nie mogliśmy cię znaleźć.
Wszędzie roiło się od pszczół.
Nic mi nie będzie.
Przecież nie mamy domu.
No co? Nie mamy domu. To już nie wolno mi tego powiedzieć?
Co to ma być? To nie dom.
Oto nasz dom Zbudujmy go od podstaw
Nie traćcie wiary To uda się, ja wiem
Oto nasza rodzina Cudowna konstelacja
Tyle tu gwiazd I każda z nich błyszczeć chce
Gwiazdy nie błyszczą, lecz płoną
A konstelacje zmieniają się
Czas prawdę poznać, że
Nie twój dar, lecz ty liczysz się
Przepraszam, że byłam taka spięta
Tak się bałam, że was utracę też
Cud to nie jakieś magiczne dary
Cudem jesteście wy
Nie jakiś dar, lecz wy
Cudem jesteście wy
Wy wszyscy Wy wszyscy
W takim razie Będziemy mówić o Brunie?
To Bruno?
No tak Sporo by mówić o Brunie
Więc zacznę sam Pepa, gdy za mąż wychodziłaś
Nie chciałem, byś się smuciła
To nie wróżba była Po prostu się pociłaś
Chciałem, byś wiedziała Że brat i tak cię kocha
I w dzień, i w noc Czy plucha, czy szron
Masz tę moc!
Wciąż jej to powtarzam, no
Wiele przeprosin jeszcze mi zostało
Cieszymy się, że tu jesteś, to za mało?
-Nie musisz się kryć -Nie rozdzieli nas nic
Na dobre i na złe Znajdziemy rozwiązanie
Wiedziałam, że tu jest Bo słyszałam głos w ścianie
Co to za dźwięk?
Całe miasteczko zebrało się
Hej!
Gdy rąk jest rój Gdy rąk jest rój
Tym lżejszy znój Tym lżejszy znój
Darów nie mamy Lecz wspólnymi siłami
Zdziałać możemy wszystko
Nic skrzydeł nie doda jak praca zespołowa Krzepę masz
-Lecz czasem mam doła -Ja też!
Choć sił mi ubyło To nabieram wiary
Od teraz niech słońce i nawóz czynią czary
Zasadźmy coś nowego I niech zdrowo rośnie
Pod niebo radośnie
Naprzód!
Gwiazdy nie błyszczą, lecz płoną
Konstelacje mienią się
Pory roku są karuzelą
Spójrz na naszą córeczkę
To cała ty
Hej, Mariano, nos masz na kwintę
Miłości tyle w sobie mam
Mam bardzo fajną kuzynkę Znasz może Dolores?
Resztę zostaw mnie. Pa, pa!
Głos donośny masz
Mama jest dumna Bo dobrze o nią dbasz
Poezję tworzysz Codziennie przed snem
Raz kozie śmierć Więc obudź się i ujrzyj mnie
Dolores, ja cię widzę.
A ja cię słyszę.
Tak!
Wszystkich was Wszystkich was
-Pobierzmy się. -Nie tak prędko.
Wszystkich was Wszystkich was
Nasz słodki dom Na nowych fundamentach
Nie jest idealny
-My też nie -Otóż to
Jeszcze coś, nim urządzimy święto
-Co? -Gałka do drzwi
Zrobiliśmy ją dla ciebie.
Widzimy płomień twój
Odwagę twoją też
Zobacz teraz sama
Prawdziwy dar to ty Otwórz drzwi
Otwórz oczy
Co widzisz?
To... ja.
Cała ja
No już! Chodźcie!
Tak!
Tak, amor!
Wszyscy razem...
La familia Madrigal!
Napisy: Ewa Nowicka