AKADEMIA DOBRA I ZŁA
Wiele lat temu dwóch potężnych braci stworzyło szkołę,
by utrzymać w świecie baśni równowagę między dobrem a złem.
Bracia dzielili się władzą przez całe wieki.
Jednak z czasem wiele rzeczy się zmienia…
Oszukiwałeś. Na arenie obowiązuje zasada zero magii.
Liczy się, że wygrałem. Nie złapałeś mnie na oszustwie.
- Może drugą rundę? - Jutro. Dziś nie mam czasu.
Treningi z tobą to jedyna rzecz, która mnie cieszy.
Rozumiem, ale praca czeka.
Taki minus zarządzania najważniejszą szkołą na świecie.
To mnie nudzi!
Rafal, czego chcesz?
Stocz drugą walkę.
Och…
Użyjmy magii.
Zero ograniczeń.
Proszę, Rhian.
Pokaż, co potrafisz.
Co cię napadło?
Rafal, wystarczy!
Może tobie. Mnie przestała wystarczać połowa.
Chcę zdobyć całość!
Stój!
Rafal, co ty wyprawiasz?
Krwawa magia.
Od lat o niej marzyłem, ale wczoraj wreszcie ją odkryłem.
Rafal, słusznie jej zakazano.
Ona cię pożre. Stracisz panowanie.
A może wolę chaos?
Przez setki lat dobrzy bohaterowie wygrywali.
Zachowywaliśmy równowagę!
Teraz moja kolej.
Rafal…
Ja podyktuję warunki.
Świat będzie wyglądał zupełnie inaczej.
Chcę współpracować.
Zło nie współpracuje.
Zło się nie dzieli.
I zadbam o to,
by zło nie przegrało.
Nie!
O Rafal.
Wiele lat później w odległej krainie
rozwijała się nowa opowieść…
Dawno, dawno temu żyła sobie dziewczyna o imieniu Sofia.
Wyjątkowa piękność o wielkiej odwadze
i niezrównanym wdzięku,
a jej losem było odmienić świat.
Mówię do ciebie po raz ostatni.
Ty leniwa, głupia dziewucho.
Rusz tyłek, z łaski swojej. Ale już!
Sofio, wiem, że mnie słyszysz.
Niech ktoś mnie porwie.
Dobra, już nie śpię. Dziurę wyrąbiesz.
Wyrąbię, jeśli nie wstaniesz. I nie czesz włosów godzinami.
Przynajmniej mam włosy.
Przestańcie już chłopcy.
Dzień dobry, kochana rodzino.
Ej, oddawaj pomidora, Sofio. Przyda się do gulaszu.
Fuj. Dłużej nie wytrzymam.
Tymczasem po drugiej stronie Gawaldonu,
tuż za miastem, w ubogiej chatce na szczycie Cmentarnego Wzgórza
mieszkała dziewczyna imieniem Agata.
Niech to.
Ech…
Znów wygrałeś w kto dłużej nie mrugnie.
Możesz przyjść na chwilę, Agi?
Warzę miłosny wywar dla wdowy Grunfeld.
Ale czegoś mi brakuje.
- Cząbru. - Oczywiście.
Agata nie była pewna, czy jej mama była czarownicą,
bo jej eliksiry nie działały.
Za to matka była pewna, że Agata wiele osiągnie.
Czuła, że jej córka ma ogromny talent i że jest urodzoną wiedźmą.
Tak samo myśleli młodzi z wioski.
Wiedźma!
- Spalić ją! - Wiedźma!
Dzień dobry, mali leśni przyjaciele.
Dziwaczka!
Nie znoszę tej wiochy.
Na szczęście miały siebie nawzajem.
Przyjaźń między tak odmiennymi dziewczynami
wydaje się nieprawdopodobna.
Lecz łączyła je szczególna więź…
UKOCHANA ŻONA I MATKA
…którą zadzierzgnęły w dzieciństwie.
Bowiem Sofia po śmierci matki, osoby, która kochała ją najmocniej…
Nie zapominaj, że jesteś wyjątkowa.
Odmienisz świat pewnego dnia.
Będziesz żyła długo i szczęśliwie.
…spotkała przyjaciółkę, która kochała ją jeszcze mocniej.
- Tata? - Ja przyniosłam ci to.
Przykro mi z powodu twojej mamy.
Pod drzewem życzeń na rozstajach
zawarły pakt, który miał trwać całe życie.
Powtarzam ci po raz setny. Nie.
Skrócony seans piękności.
Zrobimy sobie maseczki z ogórka i oczyszczanie.
Cześć, jędzo.
Nie odpowiesz?
Nie ona, ty.
- Aha. - Rzuciłaś klątwę na Erica?
Kim jest Eric?
- Chodziliśmy do jednej klasy. - Twierdzi, że na niego patrzyłaś.
A teraz coś go swędzi.
Przykro mi. Może się rzadko myje.
No właśnie. Masz pluskwy?
Hej, zamknij się!
Uważacie się za lepsze od innych, ale wyglądacie jak perz i wieprz.
Świrki! Ech…
Ja jestem Eric.
Gość szaleje za tobą.
Kto, Eric?
Przepraszam, kim jest Eric?
O, miałam iść po cząber do pani Fisher dla mamy.
Muszę wstąpić po coś zielonego.
- Spotkamy się u Deauville. - Sofio, ale ja…
Dobra. Yyy…
Spoko.
Wiedźma.
Idzie wiedźma.
Hej.
Dzień dobry, mały wełniaczku.
Ojej, jaki słodki.
A ty mieszkasz na cmentarzu?
Mieszkam obok cmentarza, tak.
Mhm.
Słuchaj, w mieście ludzie mówią, że jesteś wiedźmą.
Wiesz, co zawsze robiliśmy z wiedźmami w Gawaldonie?
Paliliśmy.
- To miłego dnia życzę. - Czekaj!
Nie potrzeba nam wiedźm w naszej osadzie.
Zrozumiałaś?
Zagrażacie przyzwoitym ludziom z Gawaldonu.
Słuchaj, nie znam przyzwoitych ludzi z Gawaldonu.
- Wszystko gra? - Tak, w porządku.
Lepiej stąd znikajmy.
Hej, chodźmy do Deauville. Może ma coś nowego.
Nie spieszysz się do domu?
Daj spokój, będzie fajnie.
KSIĘGARNIA DEAUVILLE
Ach!
Miłe czytelniczki! Dobrze, że wpadłyście.
Wczoraj przyjechała nowa dostawa.
- Coś o duchach? - Tak, obiecujące nowości.
A nieznane baśnie?
Tylko takie, które czytałaś już ze 100 razy, Sofio.
Ale zauważyłam bardzo ciekawe stare wydania w pudle.
Popatrzcie sobie. Pogrzebcie tam.
To zabrzmi dziwnie, ale nie myślałaś, by wyjść ze strefy komfortu
i poczytać coś innego niż baśnie?
Co? Krew homunkulusa? Raczej podziękuję.
Za to Kopciuszka wciągnę zawsze.
Popatrz tylko na tę suknię.
Ach!
Znalazłaś.
Popatrz na te zdobienia.
Co to za łabędzie?
To herb, znany. Akademii Dobra i Zła.
Nie mów, że o nie słyszałaś?
- Gdzie to jest? - Nikt nie wie.
W innej epoce, innym świecie.
Legenda głosi,
że to tam się zaczyna każda prawdziwa, wielka baśń.
- Uuu… - Szkoła Dobra kształci bohaterów.
Szkoła Zła – złoczyńców.
- Tak słyszałam. - Chyba od pomyleńców z przytułku.
To nie temat do żartów.
Dwadzieścia lat temu młoda Leonora zniknęła z wioski
podczas krwawej pełni.
Niektórzy sądzą, że Akademia ją wezwała.
Co się z nią stało?
Nie wiadomo.
Nigdy nie wróciła.
Przynajmniej się stąd wyrwała. Robią czasem nabór?
Żartujesz, nie?
Jasne.
„Do Akademii Dobra i Zła.
Chciałabym uczęszczać do waszej uczelni. Pozwolę sobie wymienić swoje zalety.
Cechy idealnej kandydatki.
Od wczesnego dzieciństwa czułam,
że moim przeznaczeniem jest zmienić świat”.
Gotowa na wszystko, byle uciec od swojego szarego życia…
Proszę, działaj.
…Sofia zawierzyła swoje marzenia mocy
drzewa życzeń na rozstajach.
- Nienawidzę macochy! - Czekaj. Że co?
Zwolniło się miejsce w fabryce. Mam rzucić szkołę, iść do pracy, zarabiać.
Też rzucę. Może mi też załatwić posadę?
I co potem?
Wsiąkniemy w to miasto jak cała reszta?
Nie. Mama mówiła, że czegoś dokonam.
Czegoś ważnego.
Dlatego ucieknę. Dziś w nocy.
Sofio, nigdy nosa nie wysunęłaś z Gawaldonu.
Nawet nie wiesz, jaki jest świat. Nie mamy o tym pojęcia.
O to chodzi.
Nie poznam świata, jeśli tutaj zostanę.
Nie chcę wieść nudnego życia.
I nie będę.
Popatrz na to.
- Pamiętasz? - Och!
Tak, znalazłam ją ostatnio na strychu.
Już dokonałaś czegoś ważnego.
Bo zostałaś moją przyjaciółką.
Proszę, bez ciebie sobie nie poradzę.
Pomówię z twoimi rodzicami. Powiem, że to niesprawiedliwe.
Będę cię tytułować królową Sofią z Gawaldonu.
Nawet zrobię maseczkę z ogórka.
Tylko nie wyjeżdżaj.
- Dobra. - Obiecujesz?
Słowo.
- Och, dziękuję! - Och!
„Królowa Sofia z Gawaldonu”.
W tamtej chwili Sofia postanowiła,
że przestanie marzyć, że jej życie magicznie się odmieni.
Że nadszedł czas, by wziąć sprawy w swoje ręce.
Nawet gdyby miała złamać obietnicę daną najlepszej, jedynej przyjaciółce.
Przepraszam, Agi.
Jednak niektóre życzenia są zbyt potężne, by można je było odwrócić.
OPUSZCZASZ GAWALDON
- Czyli jednak chcesz uciec. - Przepraszam.
Co to było?
Krwawy księżyc. A jednak.
Sofio.
Hej, musimy szybko uciekać.
- Agi, ja o to prosiłam. - Słucham?
Sofia!
Sofio!
Poczekaj!
Żegnaj, Gawaldonie!
Żegnaj, szare życie!
Do widzenia, małe ambicje!
Agi, puść mnie! Proszę, puść mnie!
Nie! Nigdy cię nie wypuszczę!
O nie!
Agi, to było to, czego chciałam.
Wybacz mi, ale nie mogłam ryzykować.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Tak, widzę.
O Boże!
Agata, jest dobrze!
Nie, nie jest dobrze!
Jest nieźle.
Wiedziałam! Miałam rację!
Spójrz. To pewnie szkoła dla dobrych.
Jaka śliczna.
Zaraz, to znaczy…
Ojejku, szkoła dla złych.
Agi, to spełnienie moich marzeń.
Ja tego nie chciałam. Nie!
Sofio, musimy wracać. Przecież moja mama sobie nie poradzi.
Ptak cię odniesie, jak mnie zostawi w szkole dobrych.
Niech odniesie nas ob…
Nie, Agi!
Stój! Zrzuciłeś złą dziewczynę!
Nie! Odwieź mnie, proszę!
Słuchaj, to pomyłka jestem dobra…
O kurczę, ptak zżarł koszulę.
O łał.
Mogę dotknąć włosów?
Zwykle wiedźmy nie mają księżniczkowych.
Pewnie pachną ciastem.
Lubię ciasto.
- Nie jestem wiedźmą! - Dokąd idziesz?
Chodź tu!
Na pomoc!
Do kolejki, mała.
Powoli! Ach!
- Sorki. - Uważaj, świrko!
Hej, stój!
Musisz mnie wysłuchać. Jestem tu przez pomyłkę.
- Jestem dobra! - Nie znoszę pierwszaków!
Przecież miałam być księżniczką, a nie wiedźmą.
Nie!
Czy ona zabiła wróżkę?
Yyy… Co?
Yyy…
Ojejciu.
Zgubiłaś się?
Tak. To mało powiedziane.
Jak można się stąd wydostać?
Uch. Co się tu zjawiło?
Wygląda jak wiedźma.
Może raczej jak troll.
Albo jak demon.
Może jakby garbuska?
Wcale nie mam garba.
Serio, nie masz też krawcowej.
Jak się przedostanę do tej szkoły?
Poznałam po zapachu. To wiedźma.
Posłuchajcie. Muszę odszukać przyjaciółkę.
Nieważne, wróżki to sprzątną.
Chodźcie.
Czego? Już znikam.
Nie, nie…
Przestańcie gryźć!
Ach! Puśćcie mnie!
Zostawcie, ja nie chcę!
Tadam!
To znowu ja! No siema!
Czystsza od moich dłoni. Serio.
- Hort jestem tak w ogóle. - Hort?
Brzmi jak rodzaj kaszlu.
Nikt nie powiedział mi nic milszego.
Och… Świrus.
Przepraszam panią.
Mam sprawę. Trafiłam tu przez pomyłkę.
Och! To okropne. I niemożliwe.
Krok w tył. Nazwisko?
Czekaj, wiesz co? Sama zgadnę.
- Nie zgadnie pani. - Hmm. Sofia…
z Gawaldonu.
Zgadłam?
- Na pewno. - To na pewno pomyłka.
- Ja… - Czytelniczka.
Lubię czytać, owszem.
Ciii. Cicho. Raz na jakiś czas szczęśliwi kandydaci z zewnątrz
są zapraszani do tej szlachetnej akademii.
Nazywamy ich Czytelnikami,
bo tylko czytali o cudownych przygodach, które miały tu miejsce.
A teraz przepraszam.
Łotrzy narybek już czeka.
Będzie show.
Uwaga!
Uwaga, przyszli łotrzy!
Jeśli otworzycie małe, przekrwione oczka,
znajdziecie przydzielone pokoje i plany lekcji w tej sali.
Dobrze wam radzę. Przyswójcie je.
I nie zawiedźcie.
O mamo.
Nigdy więcej mnie nie dotykajcie.
Dobrze. Spokój.
A słyszałam, że wróżki są miłe.
Nowa pieśń Przynosi wieczną cześć
O, to chyba piekło.
Och…
Aha, to piekło.
Co?
- O kurczę. - Proszę bardzo.
Znalazłaś Salon Piękności.
Brawo, Agato z Gawaldonu.
Proponuję się troszkę odświeżyć przed wprowadzeniem.
Albo bardziej niż troszkę, hmm?
Zna pani moje imię?
Przecież czekałam na ciebie.
Jestem profesor Dovey.
Chętnie ci pomogę. Pomogę we wszystkim.
Nareszcie. Znajoma, Sofia, chciała tu iść.
- Nigdzianka? Nie. - Że co?
Sofia jest nigdzianką,
a ty zawszanką.
Zawszanie zawsze pragną żyć długo i szczęśliwie.
Nigdzianie nigdy tego nie chcą.
Szkoła dla złych. Szkoła dla dobrych.
- Źli… - Tak, jasne.
Ale z pewnością to była pomyłka.
Proszę spojrzeć.
Kochanie,
dobroci nie mierzy się przecież tylko i wyłącznie
na podstawie wyglądu.
No skąd. Liczą się dobre uczynki.
Kto tu trafi, musi mieć wielką moc.
Ale ja nie mam.
No to w takim razie na pewno uda ci się ją odnaleźć.
Poczuć. Bo magia to przecież głównie emocje.
Im silniejsze emocje, tym potężniejsze czary.
Wyzwól w sobie pasję,
a wtedy będziesz mogła osiągnąć wszystko, co zechcesz.
Podarek.
- Jak to się robi? - Już mówiłam.
- Dobra. - Tak!
Dziękuję za ten pokaz.
Yyy, powodzenia w pokazach sztuczek magicznych.
Idę poszukać przyjaciółki i wracam do Gawaldonu.
Stój!
Słuchaj. Jeśli zaszła pomyłka,
to ktoś w naszej akademii będzie za nią spalony.
Dosłownie!
Udawajmy, że to nie pomyłka, a potem coś się wymyśli. Tak?
A poza tym stąd się naprawdę nie da wyjść.
Co proszę?
O, już wiem! Dostaniesz swoją zbroję.
Tak!
O proszę. Spójrz tylko.
Niech zgadnę. Nie lubisz różu. Nie ma sprawy.
Są też suknie amarantowe, arbuzowe, pąsowe,
morelowe, malinowe, różane.
Tyle kolorów!
Kocham tę robotę.
- Sofio! - Agi!
Hej!
Dali ci suknię?
Siadaj cicho, Czytelniczko!
- Czekaj! - No dalej.
Oj. No weź!
Zostań tu!
Hej.
To znowu ja.
Żałosne.
Ojciec mi zabronił gadać z Czytelnikami. To przynosi pecha.
Może czytałaś o moim ojcu. Kapitan Hak.
Ma całkiem fajną łajbę.
Może gryza? Dobre, przegniłe.
Najpierw wdzięk i piękno.
- Skoro nalegasz, Clarissa. - Cudnie, że się zgadzamy.
Witam nowych uczniów.
Jestem profesor Dovey.
Dyrektorka szkoły dla dobrych.
Zawszanie!
A ja Lady Lesso, dyrektorka szkoły dla złych.
Zabić!
- W szkole dla dobrych nie ma chłopaków? - Och. Jeszcze ilu.
Dostaniesz mdłości.
Zgodnie z tradycją, szkoła, która wygrała w zeszłym roku…
Znowu my. Nie do wiary!
- Tak. - …zaszczyci nas wszystkich
niesamowitym pokazem umiejętności rycerskich.
Panowie!
Co za banda przegrywów.
Ojej.
Prawda, że cudowni?
Jeśli skończyliście pokaz tańca.
- Pora na walkę. - O nie.
Co wy na to?
Kto to jest?
To Tedros!
Jego stary był królem,
więc teraz gość próbuje gwiazdorzyć.
Wiecie co? Dam wam fory.
Tedros!
Nie wiem, czym tu się podniecać. Jego stary miał okrągły stolik.
To syn króla Artura?
Nuda.
Łał.
Fajnie, chłopaki.
A umiesz walczyć naprawdę, pięknisiu?
Przygotuj się na śmierć.
No daj spokój.
Skoro do tego doszło, zróbmy z tego show.
Litości! Faul!
Nie widzicie? Ma magiczny miecz.
To nie fair!
To ekskalibur.
Serio?
Jejciu. Jaka jestem wredna.
A niech to.
Jak to dobrze, że przegraliście. Znowu.
Brawo!
Co za rycerski popis!
Spójrzcie.
Eee…
Och!
- Przepraszam, panienko, ale chyba… - Tutaj nie pasuje? To prawda.
Zresztą nie chciałam twojej głupiej róży.
A tak w ogóle, tak wygląda normalna dziewczyna.
Ta róża była dla mnie.
Normalsie.
Miejsce koło mnie jest wolne.
A tak w ogóle to nie wiesz, co chciałem powiedzieć. Nie zgadłaś.
Czym on pachnie?
Sodówą.
W naszych dwóch szkołach
wspólnie położymy kres zamętowi.
A wasze dusze staną się tutaj wreszcie krystalicznym,
czystym dobrem.
Lub czystym złem.
Przyszli bohaterowie i złoczyńcy,
zostaliście wybrani, by utrzymać równowagę
między dobrem a złem.
Bo jeśli równowaga zostanie zaburzona…
Chyba nie musimy tym straszyć nowych uczniów, prawda?
To taki piękny pierwszy dzień.
Nie dołujmy się.
Poza tym czuję, że ten rocznik poradzi sobie wprost fantastycznie.
I tak jak wasi rodzice przybyliście tutaj,
ponieważ bajarze potrzebują bohaterów i łotrów,
aby uczyć ludzi w ludzkim świecie, jak wybierać swoją drogę.
Zatem słuchajcie zasad, uczcie się
i pamiętajcie, że tylko historie najlepszych uczniów
zostaną spisane.
A jeśli trafiliśmy do nie tej szkoły?
Albo zaszła pomyłka i powinniśmy wrócić do domu?
W Akademii Dobra i Zła nie ma pomyłek.
Cóż, udanego semestru.
Uczniowie zgłoszą się do przypisanych sypialni.
Świetnie.
Dobrzy nie nocują ze złymi.
Reeno, niech wróżki przyniosą mój bagaż.
Wynoszę się.
Jak mi przykro.
Tylko niczego nie popsuj.
Słodkich snów, nigdzianko.
Hej!
Nie, nic nie rozumiecie. Muszę znaleźć przyjaciółkę.
No i trafiła do nas.
Niech zgadnę.
Jesteś Bella, czy Anastazja, czy Dzwoneczek?
Nie zgadłaś. Jestem Sofia.
Co to za maniery?
Witaj w pokoju szóstym.
Jestem Dot, córka Roberta de Rainaulta.
- Roberta… - Halo? To szeryf z Nottingham.
W porządku. Nie jest superznany.
Jasne. Kto by tam znał Robin Hooda?
Naucz się historii, blondynko.
Nieważne, to Anadil.
A to nasze słoneczko, Hester.
Możesz spać koło mnie, Sofio.
Trochę dziwne imię dla złoczyńcy.
Litości.
- Ona nie jest łotrem. - Jasne, że nie.
Spójrzcie na mnie.
Czy wyglądam jak wiedźma,
jak troll czy ta obleśna jędza?
Ta jędza to moja matka.
Och… Dobra, oczy przed siebie.
To amorek, nie potworek.
Dobra, tylko spokojnie.
Tylko spokojnie. Dasz radę.
Och!
Hej.
Uczniom nie wolno tu wchodzić.
Musisz dostać karę!
A myślałam, że w Gawaldonie było źle.
Mów, księżniczko, w jakiej sprawie mnie wezwałaś na górę?
Szłam w ciasnych szpilkach.
Czytelniczek.
Upierają się, że trafiły do złych szkół.
Wyczuwam, że coś z nimi jest nie tak.
Uważam, że nie tak,
to była decyzja dyrektora, żeby je przyjąć do Akademii.
Co, jeśli się pomylił?
Może zamienił je miejscami
i stanie się coś strasznego?
Nigdy się nie przyzna.
Zwali na nas. Byle zachować twarz.
A wiesz, co wtedy może się zdarzyć?
Nie było pomyłki. Poza tym powinnaś się cieszyć.
Znowu trafiła mi się nieudacznica. Sofia z Gawaldonu.
Co? Skąd? O czym ty mówisz?
Pff. Błagam. Zło nie wygrało w niczym od ponad 200 lat.
Ale byliście blisko parę razy.
Blisko to za mało!
- Będę pracować z nimi dwa razy ciężej. - Hmmm.
Bo świat, w którym zło ma mniej siły niż dobro,
to świat pozbawiony równowagi.
Cóż, jeśli to wszystko, wracam do pracy.
Och…
Lesso!
Trzymaj się z dala od Sofii, mała wiedźmo.
Ona ma swoje przeznaczenie,
a teraz należy do mnie.
Gdzie jesteś, Sofio?
Na pewno twoja mama jest piękna w środku.
Ja chcę do tamtej szkoły. Jestem dobra.
Tak, w byciu złą.
Nie jestem zła!
Sprawdźmy to naukowo.
Jeśli jest dobra, wróżki ją złapią przy upadku,
a jeśli roztrzaska sobie z hukiem czaszkę o bruk na dziedzińcu,
to jest zła.
Drugie. Obstawiam to drugie.
Przecież ona jest zła, tylko o tym nie wie.
Nie, jestem dobra.
Jęczy jak dobra.
Pachnie jak dobra.
I ma włosy jak dobra.
- A może miała! - Hej!
Tylko nie włosy!
Chcesz dowód, że jestem dobra? Znajdź lusterko i przyjrzyj się.
Jędzo!
Mówiłam. Wyjątkowo wredna.
- Sofia! - Agi!
Agi, hej.
- Chodźmy. - Czekaj. Dokąd idziemy?
Musimy cię wyprowadzić.
- Dobrze. - Niedobrze.
Ktoś czy coś czyha na ciebie.
Widziałam.
Skończmy to teraz.
Agi, stój! Nie warto!
Chodźmy.
Plan Agaty był prosty.
Znaleźć dyrektora
i zgłosić chęć opuszczenia szkoły jemu bezpośrednio.
Był tylko jeden problem.
Jak tu wejdziemy?
On na pewno tutaj wchodził. Widziałam.
Hej! Otwierać!
Super. Teraz utknęłyśmy.
Czy były przygotowane na to, co czaiło się w mroku?
Agata krzyknęła w ciemności.
Halo?
Ale nikt nie odpowiedział.
Kto tu jest?
Sofia dostrzegła na ścianach całe rzędy półek z książkami,
pełnych baśni z każdego zakątka świata.
Słuchaj, słyszymy ten komentarz, świrusie.
Jeśli chcesz nas wystraszyć, to ci się nie uda.
Dziewczęta usłyszały drapanie w ciemności.
Podeszły w jego kierunku.
To jakiś głupi żart.
- Gadające pióro? - Sofio, stój!
Nie ruszaj!
No proszę, żaden uczeń dotąd tu nie wszedł.
Jesteście wyjątkowe.
Baśniarz zaczął pisać waszą historię, zanim się zjawiłyście,
dlatego nie mogę zrozumieć, dlaczego chcecie nas opuścić.
To ona chce odejść, a ja nie.
Sofio, musimy cię stąd zabrać.
Ekhm, drogie panie, chcę was zapewnić, że nic wam nie grozi.
Gwarantujemy bezpieczeństwo Czytelnikom.
Serio? A co z tym ogromnym wirem krwi, który ma obsesję na punkcie Sofii?
Nic się nie bój. Tu krąży tyle duchów i wcielonych zaklęć,
że nawet ja sam za nimi nie nadążam.
Czuję, że Sofii coś grozi.
Przecież nie możemy się tutaj ćwiczyć
w odkrywaniu roli z dziecinnych bajeczek.
Nasi absolwenci żyją pełnią życia i mają przygody,
które potem spisane zmieniają świat.
Próbuje mi pan wmówić, że Śnieżka,
Kopciuszek i Tomcio Paluch żyli naprawdę?
Tak jak Herkules
i Sindbad,
i Cyd Waleczny,
i wielu innych, którzy zwalczali zło na świecie.
Wypełniać przeznaczenie. Tego uczymy.
I tego pragnę się uczyć, ale jestem w złej szkole.
Przecież jestem dobra. Popełnił pan błąd.
- Hmm. - Tak sądzę.
No może i popełniłem. Ale musisz tego dowieść.
Czemu? To pański błąd.
Bowiem jeśli baśniarz już coś zapisał.
tylko baśniarz może to odmienić.
To nie ma sensu.
Jak mamy zmienić jego myśli, o ile pióro myśli?
O, jeszcze jak.
I jest na to jeden sposób.
Czy wiecie, co to za rzecz, której zło nie posiada,
a bez której nie ma dobra?
Wiem, maniery.
Zamek.
- Piękne loki. Konie! - Mmm…
Prawdziwa miłość.
Którą tradycyjnie symbolizuje pocałunek.
To znaczy…
Nie wierzę, że ja to mówię.
Jeśli Sofia pocałuje ukochanego,
to będzie dowód, że pan nas źle ocenił?
Jeśli ktoś ze szkoły zła pokocha z wzajemnością,
wszystko się odmieni.
- I mogłabym zmienić szkołę? - Sofio!
Zawsze tego pragnęłam, Agi. Nie chcę wracać do Gawaldonu.
Do szarości.
To moja jedyna szansa.
Proszę, daj mi zostać.
Pomyślę o tym.
Wspaniale.
Cóż, poszukaj mi teraz księcia o pięknych ustach.
Pamiętajcie, Czytelniczki,
każdy pocałunek ma swoją cenę.
Zaraz, co to znaczy?
Dzień dobry, słonka. Wstawajcie!
Pierwsza impreza sezonu, bal zawszan, już za dwa tygodnie.
Musicie się dużo nauczyć.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, Agato.
Wstawać, leniuchy!
KANDYDACI DO POCAŁUNKU
Psst.
Kto to?
- Ten brunet. - Tristan.
Złapałam jego różę.
Liczę, że zaprosi mnie na bal zawszan.
Musi cię zaprosić chłopiec, bo oblejesz.
A nie chcesz oblać.
Bo za trzecim razem cię skreślą.
Co to znaczy? Wyrzucą?
Eee… Nie.
Po prostu zamienią cię w coś innego.
Czasem w gadający imbryk
albo myszkę, albo coś dużo gorszego.
Ale na zawsze? Co?
Obrzydzenie.
Dlaczego musimy być bardzo brzydcy?
Hort! Obudź się!
Bo wtedy straszymy małe dzieci.
Nie. To tylko dodatek.
Dlaczego musimy być brzydcy i paskudni?
Też się nad tym zastanawiam.
Zaniedbując swój wygląd,
jesteśmy zmuszeni skupić się na inteligencji.
Brzydota to wolność!
Siekacz mi wypadł.
To paskudne, ale ja mam to gdzieś.
I w tym tkwi siła!
PIELĘGNACJA BRZYDOTY
Siadajcie, dziewczęta.
Jestem profesor Anemonia.
Nauczę was,
ile władzy może zdobyć kobieta
dzięki urodzie.
Uśmiech jest dla damy mieczem
w walce o nieprzemijającą, prawdziwą miłość.
No. Proszę, otwórzcie lustra.
I ognia!
- Cudownie, Reeno. - Dziękuję, pani profesor.
To wspaniałe, Beatrycze.
Przepraszam, ale to brzmi okropnie.
Uśmiechy mają dać nam siłę?
Uśmiechy na moich zajęciach należą do minimum programowego.
Proszę, pokaż mi uśmiech, o ile nie chcesz oblać.
Ja? Uśmiech?
Już się boję.
Co to było?
Oblewasz, Czytelniczko.
Co? Oblewa mnie pani za brzydki uśmiech?
Tak. Do roboty.
Nędznicy, pijcie i zobaczcie,
jacy będziecie paskudni i potężni.
Czytelniczko.
Ty pierwsza.
Nie. Nie zgadzam się na to. Nie jestem brzydka.
Na razie. Hort!
Tak, panie profesorze?
Bardzo cię przepraszam.
Nie martw się. Dla mnie będziesz najpiękniejsza.
Jesteś Agata, prawda?
- Cześć. - Nie przeszkadzam ci?
- Skąd. - O, dziękuję.
Siadaj, proszę.
Jestem Gregor. Eee…
Gregor z Bajki.
Syn Księcia z Bajki.
Niepodobny do ojca.
- Agata. - Podobno nie chcesz tu zostać.
Wiesz, ja tak samo.
- Serio? - Ja się nie nadaję na księcia.
To nie jest moja droga.
Wiesz, co bym wolał? Prowadzić sklep spożywczy.
- Co? Serio? - Tak.
Uwielbiam jedzenie, oprócz mięsa, bo nie znoszę widoku krwi.
Dzisiaj oblałem pojedynki. Zaciąłem się w palec.
Ach!
Oblali cię za draśnięcie?
Nie całkiem.
Zobaczyłem krew i zemdlałem, a byłem w zbroi.
Ćwiczyliśmy na wzgórzu.
Więc się stoczyłem.
I po drodze skosiłem całą masę.
Powinienem być sklepikarzem, co?
Powinieneś być tym, kim zechcesz.
Bardzo przepraszam. Muszę z kimś pomówić.
O, oczywiście.
- Do zobaczenia. - Dzięki.
- Czy ktoś cię napadł? - Tak.
Kijanki.
Na lekcji brzydoty.
A ja oblałam lekcję piękności.
- Co konkretnie? - Uśmiechy.
Uśmiechy?
Nieważne. Znalazłam ci księcia z bajki.
Znalazłam swoją miłość. To Tedros.
Coś zaiskrzyło, kiedy się zobaczyliśmy.
No i pasujemy estetycznie.
Wiesz, niestety Beatrycze go przejęła.
Uważasz, że jest ładniejsza?
Mówię tylko, że potrzebujemy wolnego księcia.
To musi być pocałunek z miłości.
Wystarczy pocałunek.
O, serio?
Ech…
Widzisz? Nic się nie stało.
Musi być miłość.
Możemy to powtórzyć.
Słodki jesteś.
Daj mu list. Powiedz, jaka jestem dobra i miła.
O! Tylko bez dziwactw.
Rozumiesz mnie? Nie mów o swoim kocie.
- Dobra. - Dobra.
Niech złapie przynętę. Ja się zajmę resztą.
Złaź ze mnie!
Kim jesteś?
Jam jest gnomem z Błękitnego Boru.
Myślałam, że każdy gnom jest niski.
Myślałem, że księżniczki są miłe.
Dzień dobry, uczniowie. Ustawcie się.
Proszę podpisać listę, bym wiedział, kto przeżył, a kto nie.
Hej, normalna.
Jak tam czytanie w myślach?
Yyy…
O… Tak.
Tamto. Wybacz, przepraszam.
Byłam przytłoczona pierwszego dnia.
Wiem. Ta szkoła potrafi przytłoczyć.
A księżniczki się tak zwykle nie zachowują.
Imponujesz mi.
Hmm. Inne słodko machają rzęsami?
Tak, właśnie, a to okropnie nudne, więc dzięki, że nie jesteś nudna.
Nie, w zasadzie jestem nudna.
Inaczej myśli tylko mój kot.
No i…
Mówi się, że koty znają się na ludziach.
- Od kiedy - Od dziś.
Odkąd ja tak powiedziałem.
Jestem popularny, nie?
Pierwszy książę z bajki i tak dalej.
Chyba jak zostaniesz królem,
to ci powiększą koronę.
Tyle sodówki w głowie.
Umm…
Dobre.
Ach…
Umm…
To do ciebie.
- Tak? - Nie ode mnie.
Od przyjaciółki, Sofii.
Kojarzę, od tej wiedźmy o blond włosach.
No co ty, ona nie jest wiedźmą. Trafiła nie do tej szkoły.
To się tutaj nie zdarza. Dałaś się oszukać.
Nie, to naprawdę pomyłka, uwierz mi.
Sofia jest na pewno księżniczką.
Mam na imię Agata, tak w ogóle.
Agata.
Pasuje.
I na pewno nie jesteś normalna.
W dobrym sensie.
Zbierzcie się wszyscy. Będziemy puszkować balonowy sok.
Jestem Juba, szkolny ekspert od surwiwalu.
Mieszkam w lesie od setek lat i nigdy nie umarłem.
Przynajmniej nie przypominam sobie.
Ach, to taki nasz gnomowaty humor.
No, wędrujmy razem do lasu.
Niech otworzą się bramy. Dalej.
Otwierać!
Otwierać.
Otwierać te borowe bramy!
Dziękuję. Za mną, moi drodzy.
Nie przetrwacie żadnej przygody, jeśli nie umiecie przeżyć w lesie.
Błękitny Bór przygotuje was na wszelkie niebezpieczeństwa.
- Hej. - O, cześć.
Gregor, co ci się stało w czoło?
Ach. Spadłem przy ujeżdżaniu rumaka dziś rano.
Hej!
Okazuje się, że nie mam ręki do koni.
I potrzebuję okularów.
Sklep spożywczy to moje przeznaczenie.
Daj spokój Tedrosowi, złodziejko.
Jest mój.
Ups.
Chodź.
Za mną!
Polana ślicznych kwiatków,
ale jak to dobrze wiemy z baśni,
ładne też bywa zabójcze.
Ech, nie!
Żrąpolany.
No, takiego bukietu żadna panna nie chciałaby złapać.
Humor gnoma.
Ech.
Nie bój się, Gregor.
Nie dosięgnie cię, chodź.
Nienawidzę tej szkoły.
Szybciej! Za mną.
Ach, to jest mój ulubiony zakątek.
Polana dyni.
Spokojna za dnia,
ale nocą
zamienia się w krwawy koszmar. Kosiarze polują na każdego,
piją krew
i urywają ręce i nogi.
Kosiarze? A kto to?
Tacy jak on.
To strach na wróble.
A piwonie to zwyczajne kwiatki?
Pamiętajcie, tylko najgorsze zło umie udawać dobro.
- Uciekam z lasu. - To zły pomysł.
Nie zatrzymuj mnie!
Gregor, stój! Już dwa razy oblałeś.
Gregor!
Nie wiesz, co oni ci zrobią.
- Chodź tu, wracaj! - Nic mi nie będzie!
Agata! Na pomoc!
Agata!
Gregor?
Każdy złoczyńca ma talent i potrafi przekuć go w broń
przeciw antagoniście.
- A kim jest anta-cośtam? - To twój arcywróg.
Opowieść się nie kończy, dopóki któreś z was nie zginie.
No, teraz mnie oczarujcie tym,
co uważacie za swój wyjątkowy talent.
Hort, ty pierwszy.
Otóż pracowałem nad swoją wilkołaczą mocą.
Pokażę. Ekhm.
Dzięki.
Jak będę potrzebowała wilkołaka z jednym włoskiem,
to się odezwę. Siadaj!
Dot, powiedz, że umiesz więcej.
Owszem.
Zatruta?
Yyy, jeszcze nie wiem.
Lepsze to niż włosek.
Może coś z ciebie będzie.
Sofio.
Kto jest naprawdę dobry, potrafi zaklinać zwierzęta.
- Przyjaźniłam się z wiewiórkami. - O matko, litości.
Może się zaprzyjaźnij z klifem i z niego zeskocz?
Lecz się i przepracuj kompleks mamusi.
Nie masz prawa mówić o mojej mamie.
Nic o niej nie wiesz!
Na pewno wspaniale się spisała, wychowując cię na wariatkę.
Nie znoszę cię, świrusko.
I wszystkiego, co robisz.
To dowód na to, że jestem w złej szkole.
Chciałabyś odejść, księżniczko?
Ta wściekła wariatka z kompleksami z wielką przyjemnością
pozbędzie się ciebie na zawsze.
Och, cudowna sprawa.
Sofio, uważaj!
Ostrożnie, Czytelniczko. Zbliża się.
Oj, niebezpiecznie. Wykorzystaj swój talent.
Nie wiem, jaki mam talent!
Przyjaciele wiewiórki, Sofio! Wezwij swoich przyjaciół!
Na pomoc!
Oj, nawet wiewiórki cię nie lubią.
Biedna mała księżniczka.
Nareszcie stąd znikniesz.
Ona ją zabije!
Nie!
Sofio, nie wolno ci nikogo zabić aż do zdobycia dyplomu.
Odwołaj je.
Stójcie!
O Boże.
Rafal.
Ależ jesteś… cudowna.
Sofio.
Hester!
Bardzo cię boli?
Wyzdrowiejesz. Spokojnie.
Kto to był? Kim jest Rafal?
Nie wymawiaj jego imienia.
Albo tylko przy mnie.
Kto to jest? Skąd mnie zna?
To brat dyrektora Akademii.
Kiedyś był najpotężniejszy w naszej szkole.
Zło nie pokonało dobra od czasu, kiedy zniknął,
ale twoje moce nagle go zaciekawiły.
Nie wiedziałam, że mam moce. Nie chcę mocy. Chcę…
Skończ tę śpiewkę!
To, co zrobiłaś w klasie,
jest dowodem, że nie było żadnej pomyłki.
Nieważne, jaka jesteś.
Liczy się to, co robisz, i kim się stajesz.
Teraz idź i nikomu nie mów.
A jeśli Rafal cię odwiedzi, musisz mi to zgłosić.
No idź.
Jeśli ona jest wybraną, Rafal…
zrobię wszystko, co w mojej mocy, by ci dopomóc.
Miły…
Nie.
Oczywiście nie nienawidzimy. Zło nienawidzi.
Dobro kocha. Zło atakuje.
Dobro broni.
Chinen, kiedy dobro ma prawo do ataku?
Nigdy. Dobro tylko broni.
Gdyby dobro zaatakowało, z definicji nie byłoby dobrem.
No właśnie.
A z nim coście zrobili?
Słucham?
Gregor oblał trzy razy,
a potem zniknął i krzyczał z bólu.
W co go zmieniliście?
Nie ma wyjątków. W Akademii należy przestrzegać zasad.
Dziewczęta, tak jak mówiłam,
zło ma wiele oręży, a my…
My mamy zwierzątka.
Zwierzęta lądowe i zwierzątka wodne.
Zatem, drogie dziewczęta, dzisiaj wam przedstawiam
złote rybki,
naszych cichych podwodnych przyjaciół,
którzy rozumieją nas i nasze najgłębsze pragnienia.
Dlatego, że byli tu uczniami?
Cisza.
Nie każdy zasługuje na swoją własną opowieść.
A tak pomagają komuś osiągnąć szczęśliwe zakończenie.
Dziewczęta, jeśli o czymś mocno marzycie,
mogą sprawić, by to się spełniło.
Która pierwsza?
Ja!
Kiko.
To Tristan! Kocha mnie.
Teraz ja!
- Ach… - Przejdź, Kiko.
Odejdź. No rusz się!
Tedros.
Piękna z nas para.
Na balu zawszan
wiele z was otrzyma swój pierwszy pocałunek.
Za tydzień.
Agata.
Życzenie.
Jakie chcę?
Pomyśl, czego pragnie twoje serce.
Proszę. Wróćcie do domu.
Co ty wyprawiasz?
Co się dzieje?
Coś jest nie tak. Przestań.
Nie mogę się ruszyć!
Cofnijcie się!
Och!
Sto lat temu oblałam.
Od stu lat spełniam życzenia.
Ty pierwsza pomyślałaś o mnie. Żebym wróciła.
Dziękuję.
Uciekajcie! Agata, szybko!
Uciekaj!
Szybko!
Gregor?
Hej, Gregor.
- Nie stój. Odsuń się od niego. - Gregor!
Hej. Nie wiem, czy potrafię ci pomóc, czy nie.
Ale zrobię… wszystko.
Obronię cię!
Nic się nie bój, Agato.
W porządku?
Co ty zrobiłeś? To był mój przyjaciel.
Chciał cię zabić. Ocaliłem cię!
Nadęty głupku, zabiłeś go!
Tedros cię ratował!
Dziewczęta wracają do pokoi. Zajęcia są dzisiaj odwołane.
Ty pójdziesz ze mną. Idziemy!
Ale już!
Gregor, tak mi przykro.
- Agata… - Dość!
To nazywacie dobrem?
Niszczycie miłego chłopaka,
bo nie dorastał do waszych nierealnych oczekiwań?
Co konkretnie jest w tym dobrego?
Każdy ma tutaj swoją rolę do odegrania. Z czasem też to zrozumiesz.
Wcale nie!
Mówiłam, ja tu nie pasuję.
Co się z tobą dzieje?!
Dawno, dawno temu dobro było szczere i prawdziwe.
Dziś nadeszła epoka egoizmu i perfekcjonizmu.
A ty co? Wykorzystałaś życzenie, by uratować tę dziewczynkę?
Pamiętasz, jak powiedziałam, że magia to uczucia?
Ale największą siłą jest współczucie.
A pasja, którą okazałaś, wskazuje,
że właśnie, moja panno, idealnie tu pasujesz.
Jesteś pierwszą prawdziwą księżniczką, którą ta szkoła widziała
od bardzo, bardzo dawna.
Musimy pogadać.
Dałaś Tedrosowi list?
Tak, ale tu dzieje się coś bardzo niedobrego.
Ale odkrycie.
Odwiedził mnie dziś rój pszczół,
który jest też ucieleśnieniem zła.
Na imię ma Rafal.
To jego widziałam. Musimy stąd uciekać. Nie czekać na buziaczki.
Co powiedział Tedros?
Że twoja przyjaciółka ma mocny sierpowy.
O nie. Co ci się stało w oko?
Ją spytaj.
Uderzyłaś go?
Agi, dlaczego?
Odważyłem się ratować jej życie.
Przyjdź na dziedziniec, kiedy skończysz, co masz do zrobienia.
Przepraszam.
Agi ma temperament. I potrafi być agresywna.
Sofia, tak?
Tak.
Ładne piszesz listy.
Nie wiedziałam, jak się z tobą poznać.
Starają się nas rozdzielić.
Pewnie lepiej rozdzielić dobro i zło. Mniej problemów.
O ile nie jesteś przypadkiem w nie swojej szkole czy coś.
Ona jest w swojej szkole
i z pewnością nie powinna gawędzić z księciem.
- Tedros! - Nie możecie jej stąd wyciągnąć.
Pomocy! Nic nie zrobiłam!
Hej.
Ona jest zła, Tedros. Niech się nią zajmą.
Dokąd mnie zabieracie?
- Do Lochu Zguby. - Że co?
Stójcie!
Nie! Nie zrobiłam nic złego!
Właśnie dlatego znalazłaś się tu.
Ty.
Ty, którą Rafal wybrał z grona wszystkich.
Powinnaś przywracać świetność naszej szkole.
Ale skąd. Wolisz marnować czas na flirty z głupimi książętami z bajki.
Nie rób mi krzywdy.
Otrzymałaś ogromny dar, Sofio.
Którego nie pozwolę ci zmarnować.
Nadszedł czas…
Musisz zdecydować, po czyjej stronie stoisz.
Rafal pragnie kogoś dogłębnie złego.
To jasne. Anielska uroda nikomu nie pozwala
dostrzec, kim jesteś w głębi serca.
Nie!
Hej, głąbie. Stój!
O nie! Czego znowu chcesz?
Stałeś i patrzyłeś, gdy wielkie psie stwory wyciągały Sofię.
Ratuję księżniczki i walczę ze złymi. Nie ratuję złych.
Wiesz, kto jest zły?
Wiem, bo to jest napisane na bramie tej szkoły.
Ja jestem dobry. Tego się ode mnie oczekuje i wymaga.
- Spróbuj pojąć tę koncepcję. - Świetnie ją pojmuję, ale jest głupia.
Zły stwór, którego zabiłeś?
Tak, to był Gregor.
Nieprawda, bo bym o tym wiedział.
Nie wiedziałeś.
Na pewno?
Spytaj Dovey, a potem wróć i mi powiedz, czy umiesz poznać zło.
Spróbuj dla odmiany raz spojrzeć krytycznie,
a nie widzieć świat w czarno-białych kategoriach.
Możesz być zdziwiony, co dostrzeżesz.
Dlaczego mnie to spotyka?
To twoje przeznaczenie.
Rafal?
Możesz osiągnąć więcej, niż marzyłaś, Sofio. Naprawdę.
Nie zapominaj, że jesteś wyjątkowa.
Któregoś dnia odmienisz świat, córeczko.
Jesteś wyjątkowa, Sofio.
Oni tego nie widzieli.
Byłaś miła, uprzejma, cierpliwa, a czy ktoś ujrzał w tobie dobro?
Nie.
Tylko mnie możesz zaufać.
Odrzuć głupie zasady.
Możesz robić, co chcesz. Bez obaw.
A jeśli czegoś nie dostaniesz,
weź to.
Zachęcona słowami Rafala,
Sofia postanowiła zrobić wszystko,
by zdobyć Tedrosa i pocałunek prawdziwej miłości.
Coś zgubiłaś?
Czy patrzysz, komu przyłożyć?
Szukam Sofii. Chcę sprawdzić, czy nic jej nie jest.
Tutaj na pewno się zjawi. Dzisiaj jest wielki dzień.
Uczniowie dostaną dostęp do magii.
Hej, coś ci powiem. Niektórzy mówią, że jesteś wiedźmą.
- Wiem, to nie nowość. - Ale…
Chcę zapewnić, że ja tak nie myślę.
Nie?
Więc kim jestem, hmm?
Chciałbym wiedzieć.
Bo nigdy nie poznałem nikogo takiego.
Nie… mogę tego…
Czego? Upaść?
Cicho!
Niech wszyscy siadają.
- Zaczynajmy. - Mhm.
Aby używać czarów,
trzeba najpierw obudzić blask palców.
Kiedy nauczycie się magii, nie będziecie mogli bez niej żyć.
Jak świetnie.
Podobno niektórzy dzięki magii zmieniają się w zwierzęta.
Chciałabym się zmienić w kota nocą i spać na piecu. Byłoby cieplutko.
Zaczynamy?
Nie bójcie się, zawszanie. Dobro nie czuje bólu.
Nigdzianie…
to będzie bolało.
Co z tego?
Zbiórka!
Pięknie.
Blask palca pozwala wam dostrzec moc, którą macie w środku.
Ała!
Dziękuję pani.
Kiedy palec świeci,
znaczy, że czujecie emocje tak mocne, że można rzucić zaklęcie.
Im silniejsze uczucia…
tym silniejsze czary.
Nie spóźniłam się?
O co tutaj chodzi?
O co? Zrobiłaś mi przysługę.
Dawno powinnam mieć nowy styl.
No, jeśli mi aktywujecie moce,
będę wdzięczna.
Dzięki.
Rozejm?
No. Sesja piękności?
Gotowi?
Czy jesteś dobry, czy zły, uroda wymaga pracy.
Musimy pogadać.
O czym?
Panuję nad sytuacją.
Chyba nie panujesz.
Mam słuchać porad od kogoś, kto rzeźbił w smarkach?
Dlaczego się tak zachowujesz?
Bo mam dosyć roli żałosnej, małej Sofii.
Broniąc mnie patelnią, nie byłaś żałosna.
Lubię nową siebie.
No dobra. Mów, co z tą książką.
Ojciec Tedrosa wybrał Ginewrę, bo była piękna,
ale ona zdradziła go z Lancelotem.
Król Artur stracił tron i zmarł z miłości.
A mówisz mi to po co? Coś mi to ułatwi?
Nie rozumiesz?
Po tym, co spotkało ojca,
Tedros nie poleci na dziewczynę, która jest tylko piękna.
Musimy mu pokazać, że jesteś dobra,
Przy wszystkich, by nikt nie miał wątpliwości.
Dobrze.
Co mam zrobić?
Hej.
Wybacz. Straciłeś koncentrację.
Nigdy jej nie tracę.
To może przynoszę szczęście?
Nie pochlebiaj sobie.
To kodeks książęcy.
Trafiasz, gdy masz czyste serce.
Co ty wyprawiasz?
W mojej krainie dziewczyny mogą robić to, co chłopcy.
To wcale nie o to chodzi. Nigdzianie nie strzelają.
Bo mają nieczyste serce.
Mówiłam ci. Nie jestem nigdzianką.
No proszę, nienigdzianko.
Łokcie przy sobie.
Naciągnij, rozluźnij chwyt.
Najlepiej, jeśli się skupisz na tarczy.
No i puść.
Nigdy w ciebie nie wątpiłem.
Chcesz się przejść?
Sama nie wiem. Z kim?
Z jednym księciem, który chce cię lepiej poznać.
Trzymaj.
Zdrajcy.
Chyba puszczę pawia.
Nie wiem, co w nim widzi.
To obraża nas wszystkie.
To nie w porządku. Tak mi przykro.
To jest złe.
Jest moja!
No nasza.
Jest nigdzianką!
To odrażające.
A może zjedzmy ich.
Spędzają razem cały dzień.
To tragedia.
Rozumiesz, że nikt nie może nas zobaczyć.
Jasne.
Jeśli będę z kimś, kogo mają za złego, wprowadzi to w szkole chaos.
Jakoś przeżyję.
I dosłownie zwariują, gdy zaproszę cię na bal.
Co? O…
- Teddy, naprawdę? - Oczywiście.
Co?
Nie.
Nie zabierzesz tej roznegliżowanej wilkołaczki zamiast mnie.
Zróbcie coś.
Ciii.
Dokąd idziesz?
A masz!
Zostaw mnie!
Przestańcie!
- Musimy ich wysłuchać. - Cisza!
- Ma być cisza. - Proszę!
Randki zawszan z nigdzianami są ściśle wbrew zasadom.
- Dziękuję. - Tak.
Źli i dobrzy nie pasują do siebie.
To… obrzydliwe.
Przepraszam. Mogę? Mam wybrać królową Camelotu.
Długo się namyślałem.
Wybrałem Sofię, jest dobra. Trafiła do złej szkoły.
Tedros mi wierzy, a wy?
Poza tym nic nie rozdzieli prawdziwej miłości.
Przecież to pierwsza reguła baśni.
Jeśli to prawdziwa miłość,
będzie miała potężną siłę.
Można to sprawdzić tylko w jeden sposób.
Zarządzam Próbę Baśni.
Co? To już jest przesada.
Tak, przyjmuję.
Och…
Przepraszam. Co to jest Próba Baśni?
Każde z was wejdzie do Błękitnego Boru z różnych stron.
Musicie zwalczyć wszelkie niebezpieczeństwa
i odnaleźć się przed świtem.
Pomoc jest zakazana.
Sofio, damy radę.
Jesteśmy oboje dobrzy i silni. Ochronimy się.
- Damy radę. - Co?
Przecież oboje zginą.
Próba się zaczyna…
o zmierzchu.
Tedrosie z Camelotu.
Sofio z Gawaldonu.
Próby Baśni nie można lekceważyć.
Za bramami szkoły czają się niebezpieczeństwa.
Podtrzymujecie decyzję?
O tak.
Tak.
Oczywiście.
Gdy ktoś chce się wycofać,
rzuca czerwoną chustkę na ziemię, a znajdzie się w bezpiecznym miejscu.
Niech próba się zacznie.
Tedros!
Halo? Jestem tutaj!
Możesz mnie ocalić!
Kwiatki. Śliczne.
Trzymam się ślicznego.
Witajcie, przyjaciółki.
Jesteście takie piękne.
To ja.
Przestańcie!
Tedros, pomocy!
Tedros!
Gdzie jesteś?!
Dobrze.
To tylko dynia.
Tedros, pomocy!
Tedros!
Sofio, wstawaj, uciekaj!
Sofio!
Sofio. W porządku.
Leć do niego. Kiedy cię uratuje, pocałuj go. Wtedy uciekniemy.
Zgoda? Idź.
- Sofio! - Tedros!
Tedros, dzięki…
Sofio, bierz ekskalibur.
Pomóż mu.
Sofio, rzuć mi miecz, szybko!
Sofio, zrób coś!
Co ty tu robisz?
Sofio, oszukiwałaś.
- Zabrałaś Agatę! - Nie!
Sama przyszłam. Przysięgam.
- Tak. - Bo Sofio by nie pomogła.
- Nieprawda. - To nie fair.
Zawsze książę ratuje księżniczkę.
Nie ocalę świata, jak zginę.
Myślałem, że jesteś dobra.
Nie!
To ty.
To twoja wina.
Ja tylko chciałam pomóc.
Sofio, oboje byście zginęli. Wiesz o tym.
Kłamiesz! Wszystko zaplanowałaś.
Najpierw ukradłaś mi szkołę, teraz chcesz mi skraść księcia.
Jak ty możesz?! Jestem twoją przyjaciółką.
Księżniczka nie przyjaźni się z wiedźmą.
Gdzieś ty była?
Chciałam pomówić z Sofią, ale zamknięto ją.
Tak. Została zamknięta, bo złamała zasady. I ty tak samo.
Dlaczego próbowałaś jej pomóc?
Nie wierzyłaś, że sama da sobie radę?
Myślałam, że wierzysz, że Sofia jest całkowicie dobra.
Nie wierzę.
Nie wierzę, że ktoś do końca jest dobry albo zły,
bo ludzie są skomplikowani,
chociaż w tej szkole udajecie, że nie.
Moje dziecko, w akademii wszyscy muszą przestrzegać zasad.
Bez przerwy to mówicie, ale po co te zasady,
skoro nic nie robicie, kiedy mroczne zło się tu czai?
Daj spokój. Sofia robi dużo zamieszania, ale nie jest groźna.
Nie Sofia. Rafal!
Coś ty powiedziała?
Rafal! Widziałam go znowu w lesie,
ale nikt z was się tą sprawą nie zajął.
Znowu? Co chcesz powiedzieć?
Czy już wcześniej widziałaś Rafala? Tutaj?
Tak, w wieży krwi. Powiedziałam o tym dyrektorowi.
I Sofia widziała go w klasie.
Razem z Lady Lesso. Nie powiedziała?
Ooo… Lesso.
Wszystko jasne.
Chodź ze mną. Zaraz zgłębimy tę sprawę.
Naprzód. Ruszaj.
Sofio, wiesz…
Agata… prosiła, żebym ci dała to.
Ja…
liczę, że się lepiej poczujesz.
„Droga Sofio, przepraszam za to, co stało się w lesie.
Nie chciałam ci zrobić krzywdy,
ale gra toczy się o więcej niż tylko pocałunek księcia.
Widziałam w lesie Rafala.
Myślę, że tu się dzieją naprawdę poważne rzeczy.
To prawdziwe zło i musimy trzymać się razem.
Ufać jedynie sobie. Jesteśmy przyjaciółkami.
Musisz wiedzieć, że zawsze będę po twojej stronie.
Ucałowania, Agi”.
Tylko mi nie mów, że w to uwierzyłaś.
To kłamstwo.
A poza tym ten książę na ciebie nie zasługiwał.
Wróciłeś?
- A myślałam… - Że odszedłem? Nigdy.
Nawet kiedy cię wszyscy zdradzili.
- Oprócz Agi. - Tak?
Sama zobacz.
Myślałam, że wierzysz, że Sofia jest całkowicie dobra.
Nie wierzę.
Ona cię okłamuje, Sofio.
Knuje przeciwko tobie od początku.
Chce, żebyś wróciła do tej okropnej wioski.
Ja cię ochronię.
Pomogę ci.
Nie bój się.
Myśl o sobie jak o gąsienicy, która przemieni się w motyla.
Już wkrótce
będziesz znacznie piękniejsza i znacznie potężniejsza.
Będziesz królową, której ta szkoła nigdy nie widziała.
Dam ci moce, o których inni tylko marzą.
Będziesz nie tylko najpiękniejszą z nich,
ale też najsilniejszą.
Krwawa magia, Sofio.
Ukochana,
czy przyjmujesz…
ten dar?
O tak.
Wiedziałaś, że Rafal był w szkole i nawet nic nie pisnęłaś?
Ach, wyleciało mi z głowy.
Jasne! Widziałaś ucieleśnienie zła i to ci wyleciało z głowy?
Jestem dyrektorką szkoły dla złych. Czy to ci może coś wyjaśnia?
To wyjaśnia, że nikt z władz nie ma pojęcia, co tu się wyprawia.
- Cicho, dziecko! - Bo co? Oblejesz mnie za grymasy?
- Czego Rafal chce od Sofii? - Chce, by zło wreszcie wygrało!
Tego chce.
Sądzisz, że o to chodzi? Rafal nie chce, by zło wygrało.
Kiedy usiłował zabić dyrektora, własnego brata,
chciał zniszczyć akademię, obie szkoły,
chciał sam przejąć całą magię świata.
Dziękuję za uwagę, pani od urody.
Hej! Byłam tu dziekanem wydziału historii magii.
Nim się tu zjawiłaś, Ruda!
- Serio? - Tak!
Zanim ta szkoła stała się płytka,
a mnie zdegradowano do nauki o pięknie.
Chyba widać, gdzie naprawdę mam uśmiechy.
Dobrze, musimy chronić Sofię.
Będziemy, kiedy ją odszukamy.
Sofia zniknęła.
A Anemonia ma rację.
Rafal zniszczy akademię, jeśli połączy siły z Sofią.
Kłamstwo. To kłamstwo!
Kolejny podstęp, by dobrzy wygrali!
Uwierz mi, nie.
Jeśli mój brat naprawdę powstał z martwych,
to najpewniej żadne z nas nie przeżyje, Lady Lesso.
Żadne!
Szukajcie Sofii. W obu szkołach.
Tak, oczywiście.
Ty, Agato,
idź na bal zawszan.
Sofia mogła się tam zjawić. Jeśli tak, sprowadź ją do mnie.
Ruszaj.
ZEMSTA
„Żywa lalka”.
Sofio.
Co ty… O Boże.
Co Rafal z tobą zrobił?
Nauczył mnie rozumieć, kim naprawdę jestem, ot co.
Tego pani chciała?
Teraz jestem piękna, nieprawdaż?
Jestem trującym oczkiem w głowie Rafala.
Tą, której talent przyćmi wszystkich innych.
Chyba nie jesteś zazdrosna?
Leonoro z Gawaldonu.
Rafal mi powiedział.
Leonora, samotna Czytelniczka, która chciała być kimś więcej.
Zobaczył coś w tobie. Zło, którego nie dostrzegałaś.
I sprowadził cię tutaj, by podsycać zło.
Starałaś się, ale wciąż nie byłaś dość zła.
Odwrócił się od ciebie, mimo że go kochałaś.
I próbowałaś odtąd dowieść mu, że jesteś go warta.
Licząc, że będzie z tobą.
Aż tu się zjawia Sofia.
Co on ci obiecał?
I co ty obiecałaś jemu?
Och…
To była obietnica jak ta lala.
Sofio.
Już się bałem, że nie przyjdziesz na bal.
Potem pomyślałem: „Przecież zawsze robi to, co chce”.
Tedros, widziałeś Sofię?
Ech. Moglibyśmy pogadać o czymś innym? Na przykład, co się stało w lesie?
Tak później. Kiedy ją znajdę.
Krzyczy na ciebie,
lekceważy cię, obwinia o wszystko, co jej nie wychodzi,
a ty jej pomagasz?
Naprawdę, czym sobie na to zasłużyła?
W domu w Gawaldonie wszyscy nazywali mnie wiedźmą.
Śmiali mi się w twarz,
że jestem brzydka i grozili, że spalą mnie i moją mamę.
Cała wioska się śmiała,
oprócz Sofii.
Ona zawsze mnie broniła, odkąd byłyśmy małe.
Jest jak siostra,
a ja nie porzucę swojej rodziny.
Nigdy.
To dobrze.
Nie należy porzucać rodziny.
Agato, ocaliłaś mi życie
i wskazałaś, że świat nie jest czarno-biały.
Nigdy nikt tyle dla mnie nie zrobił.
I… teraz zrozumiałem,
że to ciebie kocham.
- Matko, w najgorszym momencie. - Nie.
Myślałem o tym i kocham cię.
Tedros, proszę, przestań.
Rafal wykorzystuje Sofię.
Eee… Kim jest Rafal?
Sofio, co ci się stało?
- Mój Boże. - Spokojnie, Teddy.
Przejdzie do jutra.
Postaraj się nie patrzeć i nie popsuć wieczoru.
To bal zawszan! Ach!
Jednak przyszłam.
Zaprosiłeś mnie, pamiętasz?
- Obiecałeś. - Sofio, proszę.
Cicho, Agi. Mówi główna bohaterka.
Idziesz ze mną?
Cofasz swoje słowo?
Bo wiesz… źle się dzieje,
gdy dobrzy nie dotrzymują słowa.
Nie było żadnego słowa. Zdradziłaś mnie. Jestem z Agatą.
- Stój. To nieprawda. - Kłamiesz.
Wiecie co? Chyba naprawdę nabrałam wprawy.
Sofio, przestań!
Cokolwiek się stało, mogę ci pomóc.
Jak przyjaciółka.
Nie, Agato.
Jesteś arcywrogiem.
Ta opowieść nie skończy się, póki jedna z nas nie zginie.
Sofio.
Pa.
Tedros.
Chodź, szybko!
To znaczy, że bal odwołany?
Trzeba ją zatrzymać.
Nie, nikt nie skrzywdzi Sofii.
Spójrz, co narobiła.
Musimy ją zabić, nim zniszczy wszystkich.
Panowie, do broni!
- Już czas! - Stójcie!
Zło atakuje, a dobro broni, pamiętacie?
Nie atakujcie!
BAL NIGDZIAN
Moi nigdzianie!
Mamy gości.
Jak ich powitamy?
Zabijmy ich!
Zostawcie ich w spokoju!
Sofio, proszę. Bali się, że ich zaatakujesz.
Coś ty, jak byśmy mogli?! To by przecież był takie złe.
Pokażmy im, jacy jesteśmy dobrzy.
Zatańczmy.
Powitajcie wszyscy naszych gości.
Przygotowaliśmy podarki powitalne.
- Do boju! - Tedros, to podstęp!
Zabić wiedźmę!
Ognia!
No proszę.
Skoro zło atakuje, a dobro broni,
wygląda na to, że dobro stało się złe.
A zło staje się dobre.
Och, jakie dobre.
Odejdź, Tedros!
Teddy, mamy tyle ważnych tematów.
Ty i twój oddział zaatakowaliście niewinnych ludzi.
To naprawdę było bardzo złe.
Chodziliście na lekcję obrzydzania?
Nie!
Proszę, Sofio.
Musisz z tym skończyć!
Już za późno.
Zaatakowali. Teraz my bronimy.
Stać!
Kto potrzebuje czekolady?
Nazywasz siebie księciem, Teddy?
Stójcie! Posłuchajcie!
Nadchodzę, królowo!
Nie! Tedros!
Genialne uczucie. Czekałem na to cały semestr.
Tedros! Hej!
No już, z drogi, Agi!
To moje szczęśliwe zakończenie.
W ten sposób będziesz zmieniać świat?
O tym naprawdę marzyłaś?
By mieć wszystko u swoich stóp?
Tak. Tylko popełniłam błąd, myśląc, że muszę zmienić szkołę.
Wystarczyło przecież wymienić szkoły.
Błędem było, że pomyślałaś, że jest ci to potrzebne.
Popatrz, co się z tobą stało.
Popatrz, co stało się z naszą przyjaźnią.
Sofio, Rafal jest wrogiem.
Musimy go pokonać.
To ty jesteś moim wrogiem.
Sofio, stój!
Nie, Sofio!
No… to jeszcze ostatni punkt.
Dyrektorku?
Gdzie jesteś, stary?
Pora zapłacić za błędy!
Dysząc rządzą zemsty,
Sofia przeczesywała wieżę,
szukając tej osoby, która się co do niej myliła.
A przynajmniej tak myślała.
Co to znaczy?
Że twoja opowieść dopiero się zaczęła, Sofio z Gawaldonu.
Rafal.
To wszystko był test, Sofio.
Wszystko.
Test na prawdziwą miłość.
Nic nie rozumiem.
Ja już spełniłem twoje życzenie. Sprowadziłem cię tu.
Jasnowidze dostrzegli twój potencjał. Nie chciałem, by się zmarnował.
Kto jeszcze wierzył w ciebie,
dbał o ciebie,
bronił cię
i dawał ci wszystko?
Gdy używasz mocy
i widzisz upadek wrogów,
jak się czujesz?
Wspaniale.
Dobro nie było ci pisane.
Ani mnie, rzecz jasna.
Dlaczego udawałeś dyrektora?
Był moim bratem.
Setki lat temu
powierzono nas Bajarzowi na wieki,
bo nasza więź była silniejsza od wszelkich różnic.
Dopóki broniliśmy siebie, byliśmy nieśmiertelni i młodzi.
Dobro i zło razem w idealnej równowadze.
Ale czas…
Czas wprowadził niezgodę.
I co się stało?
Walczyliśmy…
Zabiłem go.
Zabiłeś brata?
Jak mogłeś to zrobić?
Cóż, tak samo jak ty chciałaś zabić swego księcia.
Bo tacy już jesteśmy.
Po śmierci brata
przybrałem jego postać, by ukryć swoje intencje.
Zacząłem zaburzać równowagę od środka.
W Akademii Dobra i Zła nie ma pomyłek.
Dobro wygrywa od 200 lat.
Uuu… A teraz? Z baśni na baśń niszczyłem ich charakter.
Nagradzałem za palenie staruszek w piecach,
za odcinanie syrence języka,
za zmuszanie kobiet do tańca w parzących butach.
Dobro stało się próżne.
Głupie.
Słabe.
Jednak ty, Sofio,
ty mnie zawstydziłaś.
Rzuciłaś sobie szkołę do stóp w tydzień.
Poza dobrem i złem.
Jesteś… wcieleniem chaosu.
I razem jesteśmy niepokonani.
Agata!
Tedros?
Agi.
- Nic ci nie jest? - Myślałam, że nie żyjesz.
Nic mi nie jest. Wysłuchaj mnie.
Muszę skończyć z nigdzianami. Raz na zawsze.
Nie, Tedros!
Ta cała wojna między szkołami
naprawdę jest zła. Przemówię do rozumu Sofii.
Po tym, co zrobiła? Nic nie tłumacz. Nie posłucha!
Nie, wykorzystuje ją brat dyrektora.
Dał jej magię krwi. Dla niej to zbyt wiele.
- Ona nie wie, co robi. - Doskonale wie.
Dotrę do niej.
- Na pewno. - Posłuchaj.
- Co? - Ona uciekła.
Zamieniła się w kruka i poleciała do wieży.
- Co? - Tutaj toczy się walka.
Nie myśl o Sofii.
Tedros, powiedziałeś, że jesteś gotów zobaczyć świat
w odcieniach szarości.
- Mhm. - Teraz masz szansę.
Proszę, musisz mi zaufać.
Chodź ze mną ratować Sofię. Tak ocalimy akademię.
Zawszan i nigdzian.
- Proszę. - Tedros! Pomóż! Nie dajemy rady!
Dobrze, idź do niej. Dołączę jak najszybciej. Przyrzekam!
Pójdziesz ze mną, Sofio?
Potrzebny jest nasz pocałunek miłości.
Pocałunek zła przypieczętuje naszą miłość
i otworzy nam bramy do krainy zła.
Dla mnie i dla ciebie… miła.
Jestem twoim księciem.
Prawdziwą miłością.
Zawsze byłem.
Powiedz… czy pójdziesz ze mną?
Tak… tak.
I w ten sposób zło zdobyło pocałunek miłości
i skazało na zagładę obie szkoły i wszystkich w ich murach,
tak dobrych, jak i złych,
by ginęli w męczarniach,
a zło Rafala, prawdziwe zło, zapanowało nad światem.
Co ja zrobiłam?
Czemu wszyscy mają umrzeć? Myślałam, że zło miało wygrać.
To moi przyjaciele!
To jest zło z bajki dla dzieci.
Trzeba je sprzątnąć, by zrobić miejsce prawdziwemu złu.
Niechaj trwa długi i nieszczęśliwie.
Nie! Nie chciałam ich skrzywdzić. Mówiłeś, że będziemy nimi rządzić.
I będziemy rządzić. W tej krainie, gdzie każdy jeden uczeń,
każdy profesor, każdy, kto się nam przeciwstawiał, jest martwy,
także twój arcywróg.
TU SPOCZYWA CIAŁO AGATY
Nie, Agi!
Wcale tego nie chciałam!
Och, za późno już na żal, Sofio.
Odstraszyłaś wszystkich.
Okłamałaś wszystkich, wszystkich zdradziłaś.
Zostałaś sama.
Teraz jesteś moja…
Odsuń się od niej!
Agi!
Ty żyjesz?
Tak mi przykro.
Nie szkodzi. Jestem z tobą.
Wiesz co? Więcej oczekiwałem, Czytelniczko.
Na pewno wiesz, co się dzieje z tymi, którzy niszczą miłość.
Ha! Miłość? To żadna miłość.
Wiesz, dlaczego dobrzy wygrywają?
Dlatego, że walczą o innych, że dbają o siebie nawzajem.
To prawdziwa miłość.
A zło myśli tylko o sobie.
A to jest przeciwieństwo miłości.
Cóż za urocze słowa,
ale nie mają mocy ani żadnego znaczenia.
No, a teraz, proszę, zostaw moją narzeczoną.
Ona nie będzie twoja, potworze.
Nigdy, po moim trupie.
Cóż…
Jak sobie życzysz.
Nie!
Sofio!
Sofio.
Nie!
To niemożliwe.
Nie po tym wszystkim.
Nie…
Wszystko dobrze.
Naprawdę sądziłeś, że to ci się uda?
Na moim terenie?
W dłoni tego ojca ten miecz mógł mi kiedyś zagrozić.
Ale w dłoniach jego syna, wymoczka…
…to tylko przerośnięty nóż do masła.
Sądzisz, że ta opowieść…
jest o twojej miłości.
Nie, ona jest o mojej.
O mocy złego pocałunku,
dzięki której zabiłem przyszłego króla.
Albo o tej, która cię powstrzymała.
I… koniec.
O matko!
Hej, kochana. Wszystko dobrze.
Hej, już dobrze.
Przepraszam cię za wszystko.
Ciii. Wszystko dobrze.
Nic ci nie jest.
Ja nie chcę być zła.
Nie jesteś zła.
Jesteś człowiekiem.
Dopóki jesteś ze mną.
Zawsze będę przy tobie.
Przyrzekasz?
Przyrzekam.
Kocham cię, Agi.
Zawsze cię kochałam… przyjaciółko.
Hej.
Nie.
Sofio.
Ja też cię kocham.
O, Sofio.
Hej. Cześć.
Hej.
Przepraszam, przygniotłam cię?
Boże.
Nie rób mi tego więcej.
Wracajmy do domu.
Tak.
Wracajmy.
I w ten sposób nasze bohaterki pokonały największe zagrożenie
w historii Akademii Dobra i Zła.
A świat baśni nie zniknął,
lecz odmienił się na zawsze.
Dobro i zło razem?
W jednej szkole?
Hmm.
Co teraz?
Może zjednoczenie?
Może nawet… przyjaźń?
Ech, nie.
- Bez pośpiechu. - Co nagle, to po diable.
No cześć.
Moje serce należy do innej.
A nasze dwie bohaterki mogły ruszyć w drogę do Gawaldonu,
bo pocałunek Agaty dał im wolność.
Bowiem nie ma czystszej miłości niż miłość przyjaciółek.
Będzie lepiej, jeśli odejdę.
Agi, jeśli chcesz zostać z Tedrosem, zrozumiem.
Zajmę się twoją mamą.
To będzie dla mnie zaszczyt.
Dziękuję, Sofio.
Nie opuszczę przyjaciółki.
Dziękuję, Tedros, że chciałeś się zmienić.
Wierzę, że kiedyś się spotkamy. Znowu.
Hej, stój!
Przyjęto je z otwartymi ramionami…
i otwartymi umysłami.
Nigdy nie czuły się tak kochane.
Chociaż pewne rzeczy się nie zmieniają.
- Wiedźma! - Wypad!
Chyba że użyjesz mocy, aby je odmienić.
I można powiedzieć, że tak kończy się ta historia.
A jednak strzała Tedrosa przebiła wrota między światami…
Potrzebuję cię, Agato.
Stało się jasne, że to dopiero…
początek.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI SOMAN CHAINANI