[podniosła muzyka chóralna]
AKADEMIA DOBRA I ZŁA
Wiele lat temu dwóch potężnych braci stworzyło szkołę,
by utrzymać w świecie baśni równowagę między dobrem a złem.
Bracia dzielili się władzą przez całe wieki.
Jednak z czasem wiele rzeczy się zmienia…
[pełna napięcia muzyka]
[szczęk mieczy]
[muzyka cichnie]
[brat 1] Oszukiwałeś. Na arenie obowiązuje zasada „zero magii”.
Liczy się, że wygrałem. Nie złapałeś mnie na oszustwie.
- Może drugą rundę? - Jutro. Dziś nie mam czasu.
Treningi z tobą to jedyna rzecz, która mnie cieszy.
Rozumiem, ale praca czeka.
Taki minus zarządzania najważniejszą szkołą na świecie.
To mnie nudzi!
Rafal, czego chcesz?
Stocz drugą walkę.
[pomruk zniecierpliwienia]
Użyjmy magii.
Zero ograniczeń.
Proszę, Rhian.
Pokaż, co potrafisz.
Co cię napadło?
[muzyka pełna napięcia]
[okrzyk bojowy]
Rafal, wystarczy!
Może tobie. Mnie przestała wystarczać połowa.
Chcę zdobyć całość!
[krzyczy]
[złowieszcza muzyka]
Stój!
Rafal, co ty wyprawiasz?
Krwawa magia.
Od lat o niej marzyłem, ale wczoraj wreszcie ją odkryłem.
Rafal, słusznie jej zakazano.
Ona cię pożre. Stracisz panowanie.
A może wolę chaos?
[krzyczy]
[jęk]
Przez setki lat dobrzy bohaterowie wygrywali.
Zachowywaliśmy równowagę!
Teraz moja kolej.
Rafal…
Ja podyktuję warunki.
Świat będzie wyglądał zupełnie inaczej.
Chcę współpracować.
[złowieszczy śmiech]
Zło nie współpracuje.
Zło się nie dzieli.
I zadbam o to,
by zło nie przegrało.
[obaj] Nie!
[nastaje cisza]
[stękanie]
[jęk wysiłku]
O, Rafal.
[smutna muzyka orkiestralna]
Wiele lat później w odległej krainie
rozwijała się nowa opowieść…
[podniosła muzyka balowa]
- [muzyka cichnie] - [okrzyki zdumienia]
[narratorka] Dawno, dawno temu żyła sobie dziewczyna o imieniu Sofia.
Wyjątkowa piękność o wielkiej odwadze
i niezrównanym wdzięku,
a jej losem było odmienić świat.
[okrzyk gości]
[stukanie laski]
Mówię do ciebie po raz ostatni.
Ty leniwa, głupia dziewucho.
[damskim głosem] Rusz tyłek, z łaski swojej. Ale już!
[pukanie]
[kobieta] Sofio, wiem, że mnie słyszysz.
Niech ktoś mnie porwie.
[pukanie]
Dobra, już nie śpię. Dziurę wyrąbiesz.
[kobieta] Wyrąbię, jeśli zaraz nie wstaniesz.
I nie czesz włosów godzinami.
[cicho] Przynajmniej mam włosy.
- [trzask bitego szkła] - [krzyki chłopców]
[mężczyzna] Przestańcie już, chłopcy.
[dalsze krzyki i śmiechy chłopców]
Dzień dobry, kochana rodzino.
[śmiechy]
Ej, oddawaj pomidora, Sofio. Przyda się do gulaszu.
Fuj. Dłużej nie wytrzymam.
[narratorka] Tymczasem po drugiej stronie Gawaldonu,
tuż za miastem, w ubogiej chatce na szczycie Cmentarnego Wzgórza
mieszkała dziewczyna imieniem Agata.
[cicha, pogodna muzyka]
[mruczenie]
[prycha] Niech to.
Ech…
Znów wygrałeś w „kto dłużej nie mrugnie”.
[pukanie]
[kobieta] Możesz tu przyjść na chwilę, Agi?
Warzę miłosny wywar dla wdowy Grunfeld.
Ale czegoś mi brakuje.
- Cząbru. - Oczywiście.
[narratorka] Agata nie była pewna, czy jej mama była czarownicą,
bo jej eliksiry nie działały.
Za to matka była pewna, że Agata wiele osiągnie.
Czuła, że jej córka ma ogromny talent i że jest urodzoną wiedźmą.
Tak samo myśleli młodzi z wioski.
[szyderczo] Wiedźma!
- [chłopiec 1] Spalić ją! - [chłopiec 2] Wiedźma!
[pisk wiewiórek]
Dzień dobry, mali leśni przyjaciele.
[rżenie koni]
[śmiechy]
[szydercze wiwaty] Dziwaczka!
[jednocześnie] Nie znoszę tej wiochy.
[śmiech obu dziewczyn]
[narratorka] Na szczęście miały siebie nawzajem.
Przyjaźń między tak odmiennymi dziewczynami
wydaje się nieprawdopodobna.
Lecz łączyła je szczególna więź…
UKOCHANA ŻONA I MATKA
…którą zadzierzgnęły w dzieciństwie.
Bowiem Sofia po śmierci matki, osoby, która kochała ją najmocniej…
Nie zapominaj, że jesteś wyjątkowa.
Odmienisz świat pewnego dnia.
I będziesz żyła długo i szczęśliwie.
[narratorka] …spotkała przyjaciółkę, która kochała ją jeszcze mocniej.
- Tata? - Ja przyniosłam ci to.
[Agata] Przykro mi z powodu twojej mamy.
[narratorka] Pod drzewem życzeń na rozstajach
zawarły pakt, który miał trwać całe życie.
Powtarzam ci po raz setny. Nie.
Skrócony seans piękności.
Zrobimy sobie maseczki z ogórka i oczyszczanie.
[walnięcie o stół]
Cześć, jędzo.
Nie odpowiesz?
Nie ona, ty.
- Aha. - Rzuciłaś klątwę na Erica?
[szeptem] Kim jest Eric?
- Chodziliśmy do jednej klasy. - Twierdzi, że na niego patrzyłaś.
A teraz coś go swędzi.
Przykro mi. Może się rzadko myje.
No właśnie. Masz pluskwy?
Hej, zamknij się!
Uważacie się za lepsze od innych, ale wyglądacie jak wesz i wieprz.
[udawane jęki obu]
Świrki! Ech…
Ja jestem Eric.
[chichoty]
Gość szaleje za tobą.
Kto, Eric?
Przepraszam, kim jest Eric?
O, miałam iść po cząber do pani Fisher dla mamy.
Muszę wstąpić po coś zielonego.
- Spotkamy się u Deauville. - Sofio, ale ja…
Dobra. Yyy…
Spoko.
[odgłos powozów, meczenie owiec]
[cicha, upiorna muzyka]
[z odrazą] Wiedźma.
[szept] Idzie wiedźma.
[meczenie]
Hej.
[łagodna muzyka]
Dzień dobry, mały wełniaczku.
Ojej, jaki słodki.
To ty mieszkasz na cmentarzu?
[pełna napięcia muzyka]
Mieszkam obok cmentarza, tak.
Mhm.
Słuchaj, w mieście ludzie mówią, że jesteś wiedźmą.
Wiesz, co zawsze robiliśmy z wiedźmami w Gawaldonie?
Paliliśmy.
- No to miłego dnia życzę. - Czekaj!
[kpiące stęknięcie]
Nie potrzeba nam wiedźm w naszej osadzie.
Zrozumiałaś?
Zagrażacie przyzwoitym ludziom z Gawaldonu.
[odgłos upadku]
Słuchaj, nie znam przyzwoitych ludzi z Gawaldonu.
- Wszystko gra? - Tak, w porządku.
[stłumiony śmiech] Lepiej stąd znikajmy.
[pogodna muzyka]
[dziewczyny chichoczą]
[targowy gwar]
Hej, chodźmy do Deauville. Może ma coś nowego.
A ty nie spieszysz się do domu?
Daj spokój, będzie fajnie.
KSIĘGARNIA DEAUVILLE
[Deauville] Ach!
Miłe czytelniczki! Dobrze, że wpadłyście.
Wczoraj przyjechała nowa dostawa.
- Coś o duchach? - Tak, obiecujące nowości.
A nieznane baśnie?
Tylko takie, które czytałaś już ze 100 razy, Sofio.
Ale zauważyłam bardzo ciekawe stare wydania w pudle.
Popatrzcie sobie. Pogrzebcie tam.
To zabrzmi dziwnie, ale czy nie myślałaś, żeby wyjść ze strefy komfortu
i poczytać coś innego niż baśnie?
Co? Krew homunkulusa? Raczej podziękuję.
Za to Kopciuszka wciągnę zawsze.
Popatrz tylko na tę suknię.
[Deauville] Ach!
Znalazłaś.
[Deauville] Popatrz na te zdobienia.
Co to za łabędzie?
[Deauville] To herb, znany. Akademii Dobra i Zła.
Nie mów, że nie słyszałaś.
- Gdzie to jest? - Nikt nie wie.
W innej epoce, w innym świecie.
Legenda głosi,
że to tam się zaczyna każda prawdziwa, wielka baśń.
- [ironicznie] Uuu… - Szkoła Dobra kształci bohaterów.
Szkoła Zła – złoczyńców.
- [Deauville] Tak słyszałam. - Chyba od pomyleńców z przytułku.
To nie temat do żartów.
Dwadzieścia lat temu młoda Leonora zniknęła z wioski
podczas krwawej pełni.
- [upiorny syk] - [stęk Leonory]
[Deauville] Niektórzy sądzą, że Akademia ją wezwała.
- [huk otwieranych drzwi] - [wrzask Leonory]
[Sofia] Co się z nią stało?
[złowieszcza muzyka]
- [Deauville] Nie wiadomo. - [wrzask]
Nigdy nie wróciła.
Przynajmniej się stąd wyrwała. Robią czasem nabór?
[śmiech] Żartujesz, nie?
Jasne.
[Sofia] „Do Akademii Dobra i Zła.
Chciałabym uczęszczać do waszej uczelni. Pozwolę sobie wymienić swoje zalety.
Cechy idealnej kandydatki.
Od wczesnego dzieciństwa czułam,
że moim przeznaczeniem jest zmienić świat”.
[narratorka] Gotowa na wszystko, byle uciec od swojego szarego życia…
Proszę, działaj.
…Sofia zawierzyła swoje marzenia mocy
drzewa życzeń na rozstajach.
[pełna napięcia muzyka]
[upiorny syk]
- [Sofia] Nienawidzę macochy! - Czekaj, czekaj. Że co?
Zwolniło się miejsce w fabryce. Mam rzucić szkołę, iść do pracy, zarabiać.
Też rzucę. Może mi też załatwić posadę?
I co potem?
Wsiąkniemy w to miasto jak cała reszta?
Nie, Agi. Mama mówiła, że czegoś dokonam.
Czegoś ważnego.
Dlatego ucieknę. Dziś w nocy.
Sofio, nigdy nosa nie wysunęłaś z Gawaldonu.
Nawet nie wiesz, jaki jest świat. Nie mamy o tym pojęcia.
O to chodzi.
Nie poznam świata, jeśli tutaj zostanę.
Nie chcę wieść nudnego życia.
I nie będę.
[spokojna muzyka fortepianowa]
Popatrz na to.
- Pamiętasz? - Och!
Tak, znalazłam ją ostatnio na strychu.
Już dokonałaś czegoś ważnego.
Bo zostałaś moją przyjaciółką.
[łamiącym się głosem] Proszę, bez ciebie sobie nie poradzę.
Pomówię z twoimi rodzicami. Powiem, że to niesprawiedliwe.
Będę cię tytułować królową Sofią z Gawaldonu.
Nawet zrobię maseczkę z ogórka.
Tylko nie wyjeżdżaj.
- Dobra. - Obiecujesz?
Słowo.
- Och, dziękuję! - [Sofia] Och!
- [tajemnicza muzyka] - [śpiew ptaków]
- [szybki oddech Sofii] - [krakanie w oddali]
[cicho] „Królowa Sofia z Gawaldonu”.
[narratorka] W tamtej chwili Sofia postanowiła,
że przestanie marzyć, że jej życie magicznie się odmieni.
Że nadszedł czas, by wziąć sprawy w swoje ręce.
Nawet gdyby miała złamać obietnicę daną najlepszej, jedynej przyjaciółce.
Przepraszam, Agi.
Jednak niektóre życzenia są zbyt potężne, by można je było odwrócić.
- [mroczna muzyka] - [szum liści i gałęzi]
[skrzypienie drewna]
OPUSZCZASZ GAWALDON
- [dysząc] Czyli jednak chcesz uciec. - Agi, przepraszam.
- [upiorny warkot] - Co to było?
- [szelest liści] - [ciche oddechy dziewczyn]
[grzmoty]
Krwawy księżyc. A jednak.
[mroczny syk]
Sofio.
Hej, musimy szybko uciekać.
- Agi, ja o to prosiłam. - Słucham?
- [głośny ryk] - Sofia!
[wrzaski Sofii]
Sofio!
Poczekaj! Poczekaj!
Żegnaj, Gawaldonie!
Żegnaj, szare życie!
Do widzenia, małe ambicje!
Agi, puść mnie! Proszę, puść mnie!
[Agata, dysząc] Nie! Nigdy cię nie wypuszczę!
[sapanie dziewczyn]
[dramatyczna muzyka]
O nie!
Agi, to było to, czego chciałam.
Wybacz mi, Sofio, ale nie mogłam ryzykować.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Tak, widzę.
[głośny ryk istoty]
- [piski dziewczyn] - [pełna napięcia muzyka]
[Agata] O Boże! O Boże!
Agata, jest dobrze!
Nie, nie jest dobrze!
[Sofia] Jest nieźle.
[podniosła muzyka]
- [pisk dziewczyn] - [trzepot skrzydeł]
[Sofia] Jest nieźle. Wiedziałam! Miałam rację!
Spójrz. To pewnie szkoła dla dobrych.
[Sofia z zachwytem] Jaka śliczna.
Zaraz, to znaczy…
[Agata] Ojejku, szkoła dla złych.
- [ryk ptaka] - [pisk dziewczyn]
Agi, to spełnienie moich marzeń.
Ja tego nie chciałam. Nie!
Sofio, musimy wracać. Przecież moja mama sobie nie poradzi.
Ptak cię odniesie, jak mnie zostawi w szkole dobrych.
Niech odniesie nas ob…
- [krzyk Agaty] - Nie, Agi!
- [dramatyczna muzyka] - [warkot ptaka]
Stój! Zrzuciłeś złą dziewczynę!
Nie! Odnieś mnie, proszę!
Słuchaj, to pomyłka! Jestem dobra…
[wrzask Sofii]
[wrzaski spadających]
- [kaszlenie Sofii] - [paniczne krzyki]
[głęboki wdech]
O kurczę, ptak zżarł koszulę.
O łał.
Mogę dotknąć włosów?
- Nie. - Zwykle wiedźmy nie mają księżniczkowych.
Pewnie pachną ciastem. [śmiech]
Lubię ciasto.
- [Sofia] Nie jestem wiedźmą! - [chłopak] Dokąd idziesz?
Chodź tu!
Na pomoc!
- [śmiech] - [dyszenie Sofii]
Do kolejki, mała.
[paniczny krzyk]
[warczenie wilka]
[dysząc] Sorki! Ach!
- Sorki, sorki. - Uważaj, świrko!
- [upiorna muzyka] - [warczenie wilka]
Hej, stój!
Musisz mnie wysłuchać. Jestem tu przez pomyłkę.
- Jestem dobra! - Nie znoszę pierwszaków!
[Sofia] Przecież miałam być księżniczką, a nie wiedźmą.
- [Sofia] Nie! - [skrzeki ptaków w oddali]
[dramatyczna muzyka gra dalej]
[muzyka cichnie]
- [ciche dźwięki harfy] - [stłumione stęki]
[Agata łapie oddech]
[wrzask i pisk]
[uderzenie i jęk bólu]
[dziewczyna] Czy ona zabiła wróżkę?
Yyy… Co?
- [stęki wróżki] - [Agata] Yyy…
[jęk bólu]
Ojejciu.
Zgubiłaś się?
Tak. To mało powiedziane.
Jak można się stąd wydostać?
Uch. Co się tu zjawiło?
Wygląda jak wiedźma.
Może raczej troll.
Albo jak demon.
Może jakby garbuska?
Wcale nie mam garba.
- Serio? Nie masz też krawcowej. - [dziewczyny łapią dech]
Jak się przedostanę do tej szkoły?
Poznałam po zapachu. To wiedźma.
Posłuchajcie. Muszę odszukać przyjaciółkę.
- [pompatyczna muzyka] - Nieważne, wróżki to sprzątną.
Chodźcie.
- [pisk] - [bzyczenie skrzydeł wróżki]
Czego? Już znikam.
[ze śmiechem] Nie, nie…
Przestańcie gryźć!
[coraz głośniejsza dramatyczna muzyka]
Ach! Puśćcie mnie!
Zostawcie, ja nie chcę! [okrzyk bólu]
[dramatyczna muzyka]
Tadam! [śmiech]
To znowu ja! No siema!
- [pisk Sofii] - [śmiech]
Czystsza od moich dłoni. Serio.
- Hort jestem, tak w ogóle. - Hort?
To brzmi jak rodzaj kaszlu.
Nikt nie powiedział mi nic milszego.
Och… Świrus.
Przepraszam panią.
Mam sprawę. Trafiłam tu przez pomyłkę.
Och! To okropne. I niemożliwe.
Krok w tył. Nazwisko?
Czekaj, wiesz co? Sama zgadnę.
- Nie. Nie zgadnie pani. - Hmm. Sofia…
z Gawaldonu.
Zgadłam?
- Na pewno. - To na pewno pomyłka.
- Ja… - Czytelniczka.
Lubię czytać, owszem.
Ciii. Cicho. Raz na jakiś czas szczęśliwi kandydaci z zewnątrz
są zapraszani do tej szlachetnej akademii.
Nazywamy ich Czytelnikami,
bo tylko czytali o cudownych przygodach, które miały tu miejsce.
A teraz przepraszam.
Łotrzy narybek już czeka.
[śpiewnie] Będzie show.
- [upiorna muzyka] - Uwaga!
Uwaga, przyszli łotrzy!
Jeśli otworzycie małe, przekrwione oczka,
znajdziecie przydzielone pokoje i plany lekcji w tej sali.
- Dobrze wam radzę. Przyswójcie je. - [warczenie wilka]
I nie zawiedźcie.
- [krakanie w oddali] - [narastająca muzyka]
O mamo.
- [muzyka cichnie] - [Agata dyszy]
Nigdy więcej mnie nie dotykajcie.
[przeraźliwy pisk]
Dobrze. Spokój.
A słyszałam, że wróżki są miłe.
[chór] ♪ Nowa pieśń Przynosi wieczną cześć ♪
O, to chyba piekło.
Och…
[Agata] Aha, to piekło.
- [dźwięki harfy] - [łagodny chlupot wody]
Co?
- O kurczę. - Proszę bardzo.
[śmiech]
Znalazłaś Salon Piękności.
Brawo, Agato z Gawaldonu.
Proponuję się troszkę odświeżyć przed wprowadzeniem.
Albo bardziej niż troszkę, hmm?
Zna pani moje imię?
Przecież czekałam na ciebie.
Jestem profesor Dovey.
Chętnie ci pomogę. Pomogę we wszystkim.
Nareszcie. Znajoma, Sofia, chciała tu iść.
- Nigdzianka? Nie. - Że co?
Sofia jest nigdzianką,
a ty zawszanką. [śmiech]
Zawszanie zawsze pragną żyć długo i szczęśliwie.
Nigdzianie nigdy tego nie chcą.
Szkoła dla złych. Szkoła dla dobrych.
- Źli… - Tak, jasne.
Ale z pewnością to była pomyłka.
Proszę spojrzeć.
Kochanie,
dobroci nie mierzy się przecież tylko i wyłącznie
na podstawie wyglądu.
No skąd. Liczą się dobre uczynki.
Kto tu trafi, musi mieć wielką moc.
Ale ja nie mam.
No to w takim razie na pewno uda ci się ją odnaleźć. [śmiech]
Poczuć. Bo magia to przecież głównie emocje.
Im silniejsze emocje, tym potężniejsze czary.
Wyzwól w sobie pasję,
a wtedy będziesz mogła osiągnąć wszystko, co zechcesz.
[śmiech] Podarek.
- Jak to się robi? - Już mówiłam.
[łagodna muzyka]
[obie się śmieją]
- Dobra. - Tak!
Dziękuję za ten pokaz.
Yyy, powodzenia w pokazach sztuczek magicznych.
Idę poszukać przyjaciółki i wracam do Gawaldonu.
[ostrym głosem] Stój!
[mroczna muzyka]
Słuchaj. Jeśli zaszła pomyłka,
to ktoś w naszej akademii będzie za nią spalony.
I to dosłownie!
Udawajmy, że to nie jest pomyłka, a potem coś się wymyśli. Tak?
A poza tym stąd się naprawdę nie da wyjść.
Co proszę?
O, już wiem! Dostaniesz swoją zbroję.
[uroczysta muzyka]
Tak, tak, tak!
O proszę. Spójrz tylko.
[śmiech]
[Dovey] Niech zgadnę. Nie lubisz różu. Nie ma sprawy.
Są też suknie amarantowe, arbuzowe, pąsowe,
morelowe, malinowe, różane.
Tyle kolorów!
Kocham tę robotę.
[podniosła muzyka]
[podekscytowane głosy]
[muzyka cichnie]
- Sofio! - Agi!
Hej!
Dali ci suknię?
[warcząc] Siadaj cicho, Czytelniczko!
- [Sofia] Czekaj! - [wilk] No dalej.
- [pisk wróżki] - Oj. No weź!
[wilk] Zostań tu!
Hej.
To znowu ja.
- [gwizd] - [śmiechy]
Żałosne.
Ojciec mi zabronił gadać z Czytelnikami. To przynosi pecha.
Może czytałaś o moim ojcu. Kapitan Hak.
Ma całkiem fajną łajbę. [śmiech]
Może gryza? Dobre, przegniłe.
[odruch wymiotny]
[uroczysta muzyka]
Najpierw wdzięk i piękno.
- Skoro nalegasz, Clarissa. - Cudnie, że się zgadzamy.
[śmiech] Witam nowych uczniów.
Jestem profesor Dovey.
Dyrektorka szkoły dla dobrych.
[chórem] Zawszanie! Zawszanie!
A ja Lady Lesso, dyrektorka szkoły dla złych.
[chórem] Zabić! Zabić!
- W szkole dla dobrych nie ma chłopaków? - Och. Jeszcze ilu.
Dostaniesz mdłości.
[stukanie o ziemię]
Zgodnie z tradycją szkoła, która wygrała w zeszłym roku…
To znowu my. Nie do wiary!
- Nie do wiary - …zaszczyci nas wszystkich
niesamowitym pokazem umiejętności rycerskich.
[Hort wzdycha]
Panowie! [stukot]
[rytmiczna gra na bębnach]
[wiwaty zawszan]
[buczenie nigdzian]
Co za banda przegrywów.
Ojej.
[piski dziewczyn]
[buczenie]
[Dovey] Prawda, że cudowni?
[wiwaty i oklaski]
[buczenie]
- [gwizd] - [pełna napięcia muzyka]
Jeśli skończyliście pokaz tańca…
pora na walkę.
O nie.
Co wy na to?
[przejętym głosem] Kto to jest?
[piszcząc] To Tedros!
Jego stary był królem,
więc teraz gość próbuje gwiazdorzyć.
[piosenka „Rock & Roll Queen” The Subways]
[szczęk mieczy]
Wiecie co? Dam wam fory.
[okrzyk bojowy]
[piskliwie] Tedros!
Nie wiem, czym tu się podniecać. Jego stary miał okrągły stolik.
To syn króla Artura?
Nuda.
Łał.
Widziałaś to?
[wiwaty i piski]
- [muzyka cichnie] - Fajnie, chłopaki.
A umiesz walczyć naprawdę, pięknisiu?
- [złowieszcza muzyka] - Przygotuj się na śmierć.
[waleczne okrzyki]
[okrzyki tłumu]
No daj spokój.
Skoro do tego doszło, zróbmy z tego show.
[paniczny śmiech]
[piski dziewczyn]
[ryk]
[jęk bólu]
No litości! Faul!
Nie widzicie? On ma magiczny miecz.
[Hort] To nie fair!
To Excalibur.
[dyszenie]
[złowieszczy śmiech]
Serio?
Jejciu. Jaka jestem wredna.
[pełna napięcia muzyka]
[wściekły okrzyk]
[coraz szybsze tempo muzyki]
[jęk nigdzian]
[wiwaty zawszan]
[ryk bólu]
A niech to.
O, jak to dobrze, że przegraliście. Znowu.
[śmiech] Brawo! Brawo!
Co za rycerski popis!
Spójrzcie.
[łagodna, romantyczna muzyka]
Eee…
Och!
- Przepraszam, panienko, ale chyba… - Tutaj nie pasuje? To prawda.
Zresztą nie chciałam twojej głupiej róży.
A tak w ogóle, tak wygląda normalna dziewczyna.
Ta róża była dla mnie.
Normalsie.
Miejsce koło mnie jest wolne.
A tak w ogóle, nie wiesz, co chciałem powiedzieć.
No i nie zgadłaś.
Czym on pachnie?
[z irytacją] Sodówą.
[cichy chichot]
W naszych dwóch szkołach
wspólnie położymy kres zamętowi.
A wasze dusze staną się tutaj wreszcie krystalicznym,
czystym dobrem.
Lub czystym złem.
Przyszli bohaterowie i złoczyńcy,
zostaliście wybrani, by utrzymać równowagę
między dobrem a złem.
Bo jeśli równowaga zostanie zaburzona…
Chyba nie musimy tym straszyć nowych uczniów, prawda?
To taki piękny pierwszy dzień.
Nie dołujmy się.
Poza tym czuję, że ten rocznik poradzi sobie wprost fantastycznie.
I tak jak wasi rodzice przybyliście tutaj,
ponieważ bajarze potrzebują bohaterów i łotrów,
aby uczyć ludzi w ludzkim świecie, jak wybierać swoją drogę.
Zatem słuchajcie zasad, uczcie się
i pamiętajcie, że tylko historie najlepszych uczniów
zostaną spisane.
A jeśli trafiliśmy do nie tej szkoły?
Albo zaszła pomyłka i powinniśmy wrócić do domu?
[Dovey zapiera dech]
[tajemnicza muzyka]
W Akademii Dobra i Zła nie ma pomyłek.
Cóż, udanego semestru.
[tajemnicza muzyka chóralna]
[Dovey przez głośnik] Uczniowie zgłoszą się do przypisanych sypialni.
- [ironicznie] Świetnie. - [westchnięcie]
[muzyka cichnie]
Dobrzy nie nocują ze złymi.
Reeno, niech wróżki przeniosą mój bagaż.
Wynoszę się.
[posępna muzyka instrumentalna]
[z sarkazmem] Jak mi przykro.
Tylko niczego nie popsuj.
Słodkich snów, nigdzianko.
- Hej! - [śmiechy]
Nie, nic nie rozumiecie. Muszę znaleźć przyjaciółkę.
- [śmiechy dziewczyn] - [Agata wzdycha]
[dramatyczna muzyka]
[ze złością] No i trafiła do nas.
Niech zgadnę.
Jesteś Bella czy Anastazja, czy Dzwoneczek?
Nie zgadłaś. Jestem Sofia.
[rubaszne śmiechy]
Co to za maniery?
Witaj w pokoju szóstym.
Jestem Dot, córka Roberta de Rainault.
- Roberta… - Halo? To szeryf z Nottingham.
W porządku. Nie jest superznany.
Jasne. Kto by tam znał Robin Hooda?
Naucz się historii, blondynko.
- Nieważne, to Anadil. - [Anadil pomrukuje]
A to nasze słoneczko, Hester.
Możesz spać koło mnie, Sofio.
Trochę dziwne imię dla złoczyńcy.
Litości.
- [Hester] Ona nie jest łotrem. - Jasne, że nie.
Spójrzcie na mnie.
Czy wyglądam jak wiedźma,
jak troll czy ta obleśna jędza?
[odgłosy burzy]
[złowieszcze dudnienie]
Ta jędza to moja matka.
[upiorna muzyka]
[muzyka cichnie]
[łagodna muzyka]
Och… Dobra, patrz przed siebie.
[Agata dyszy]
To amorek, nie potworek.
Dobra, tylko spokojnie.
Tylko spokojnie. Dasz radę.
[odgłos pękania]
[tajemnicza muzyka]
Och!
- Hej. - [amor cicho chichocze]
Uczniom nie wolno tu wchodzić.
[złowieszczym głosem] Musisz dostać karę!
- [ryk] - [krzyk Agaty]
[pełna napięcia muzyka]
[Agata dyszy]
A myślałam, że w Gawaldonie było źle.
[Lesso] Mów, księżniczko, w jakiej sprawie mnie wezwałaś na górę?
Szłam w ciasnych szpilkach.
- Czytelniczek. - [Lesso wzdycha]
Upierają się, że trafiły do złych szkół.
Wyczuwam, że coś z nimi jest nie tak.
Uważam, że nie tak,
to była decyzja dyrektora, żeby je przyjąć do Akademii.
[Dovey] Co, jeśli się pomylił?
Może zamienił je miejscami
i stanie się coś strasznego?
Nigdy się nie przyzna.
Zwali na nas. Byle zachować twarz.
A wiesz, co wtedy może się zdarzyć?
[Lesso] Nie było pomyłki. Poza tym powinnaś się cieszyć.
Znowu trafiła mi się nieudacznica. Sofia z Gawaldonu.
Co? Skąd? O czym ty mówisz?
Pff. Błagam. Zło nie wygrało w niczym od ponad 200 lat.
Ale byliście blisko parę razy.
[wściekle] Blisko to za mało!
[okrzyk złości]
- Będę pracować z nimi dwa razy ciężej. - Hmm.
Bo świat, w którym zło ma mniej siły niż dobro,
to świat pozbawiony równowagi.
[zirytowana] Cóż, jeśli to wszystko, wracam do pracy.
Och…
[okrzyk irytacji]
Lesso!
- [trzaśnięcie drzwiami] - [szelest wiatru]
[złowieszcza muzyka]
[bulgot cieczy]
Trzymaj się z dala od Sofii, mała wiedźmo.
Ona ma swoje przeznaczenie,
a teraz należy do mnie.
- [złowieszcza muzyka gra dalej] - [głośny rozprysk krwi]
[pełna napięcia muzyka]
Gdzie jesteś, Sofio?
[grzmoty]
[skrzypienie drzwi]
[muzyka cichnie]
[tajemnicza muzyka]
[Sofia] Na pewno twoja mama jest piękna w środku.
Ja chcę do tamtej szkoły. Jestem dobra.
Tak, w byciu złą.
[Sofia] Nie jestem zła!
Sprawdźmy to naukowo.
Jeśli jest dobra, wróżki ją złapią przy upadku,
ale jeśli roztrzaska sobie z hukiem czaszkę o bruk na dziedzińcu,
to jest zła.
To drugie. Obstawiam to drugie.
Przecież ona jest zła, tylko o tym nie wie.
Nie, jestem dobra.
Jęczy jak dobra.
Pachnie jak dobra.
I ma włosy jak dobra.
- A może miała! - Hej!
Tylko nie włosy!
[Sofia dyszy]
Chcesz dowód, że jestem dobra? Znajdź lusterko i przyjrzyj się.
Jędzo!
Mówiłam. Wyjątkowo wredna.
- Sofia! - Agi!
[złowieszcza muzyka]
Agi, hej.
- [Agata] Chodźmy. - Czekaj. Dokąd idziemy?
Musimy cię wyprowadzić.
- [Sofia] Dobrze. - Niedobrze.
Ktoś czy coś czyha na ciebie.
Widziałam.
Skończmy to teraz.
Agi, stój! Nie warto!
[podniosła muzyka chóralna]
Chodźmy.
[narratorka] Plan Agaty był prosty.
Znaleźć dyrektora
i zgłosić chęć opuszczenia szkoły jemu bezpośrednio.
Był tylko jeden problem.
- [Sofia] Jak tu wejdziemy? - [Agata wzdycha]
On na pewno tutaj wchodził. Widziałam.
[waląc w drzwi] Hej! Otwierać!
[Sofia] Super. Teraz utknęłyśmy.
- [szczękanie zamków] - [tajemnicza muzyka]
[narratorka] Czy były przygotowane na to, co czaiło się w mroku?
Agata krzyknęła w ciemności.
Halo?
Ale nikt nie odpowiedział.
[Sofia] Kto tu jest?
[narratorka] Sofia dostrzegła na ścianach całe rzędy półek z książkami,
pełnych baśni z każdego zakątka świata.
Słuchaj, słyszymy ten komentarz, świrusie.
Jeśli chcesz nas wystraszyć, to ci się nie uda.
[narratorka] Dziewczęta usłyszały drapanie w ciemności.
Podeszły w jego kierunku.
To jakiś głupi żart.
- Gadające pióro? - Sofio, stój!
- [narratorka] Nie ruszaj! - [śmiech dyrektora]
No proszę, żaden uczeń dotąd tu nie wszedł.
Jesteście wyjątkowe.
Baśniarz zaczął pisać waszą historię, zanim się zjawiłyście,
dlatego nie mogę zrozumieć, dlaczego chcecie nas opuścić.
To ona chce odejść, a ja nie.
Sofio, musimy cię stąd zabrać.
Ekhm, drogie panie, chcę was zapewnić, że nic wam nie grozi.
Gwarantujemy bezpieczeństwo Czytelnikom.
Serio? A co z tym ogromnym wirem krwi, który ma obsesję na punkcie Sofii?
Nic się nie bój. Tu krąży tyle duchów i wcielonych zaklęć,
że nawet ja sam za nimi nie nadążam.
Czuję, że Sofii coś grozi.
Przecież nie możemy się tutaj ćwiczyć
w odkrywaniu roli z dziecinnych bajeczek.
Nasi absolwenci żyją pełnią życia i mają przygody,
które potem spisane zmieniają świat.
Próbuje mi pan wmówić, że Śnieżka,
Kopciuszek i Tomcio Paluch żyli naprawdę?
Tak jak Herkules
i Sindbad,
i Cyd Waleczny,
i wielu innych, którzy zwalczali zło na świecie.
Wypełniać przeznaczenie. Tego uczymy.
I tego pragnę się uczyć, ale jestem w złej szkole.
Przecież jestem dobra. Popełnił pan błąd.
- Hmm. - Tak sądzę.
No może i popełniłem. Ale musisz tego dowieść.
Czemu? To pański błąd.
Bowiem jeśli Baśniarz już coś zapisał.
to tylko Baśniarz może to odmienić.
[Agata] To nie ma sensu.
Jak mamy zmienić jego myśli, o ile pióro myśli?
O, jeszcze jak.
I jest na to jeden sposób.
Czy wiecie, co to za rzecz, której zło nie posiada,
a bez której nie ma dobra?
Wiem, maniery.
Zamek.
- Piękne loki. Konie! - [dyrektor] Mmm…
Prawdziwa miłość.
[Baśniarz] Którą tradycyjnie symbolizuje pocałunek.
To znaczy…
Nie wierzę, że ja to mówię.
Że jeśli Sofia pocałuje ukochanego,
to będzie dowód, że pan nas źle ocenił?
Jeśli ktoś ze szkoły zła pokocha z wzajemnością,
wszystko się odmieni.
- I mogłabym zmienić szkołę? - Sofio!
Zawsze tego pragnęłam, Agi. Nie chcę wracać do Gawaldonu.
Do szarości.
To moja jedyna szansa.
Proszę, daj mi zostać.
Pomyślę o tym.
Wspaniale.
Cóż, poszukaj mi teraz księcia o pięknych ustach.
[Baśniarz] Pamiętajcie, Czytelniczki,
każdy pocałunek ma swoją cenę.
- Zaraz, co to ma znaczyć? - [grzmot]
[wrzask]
[Dovey przez głośnik] Dzień dobry, słonka. Wstawajcie!
Pierwsza impreza sezonu, bal zawszan, już za dwa tygodnie.
Musicie się dużo nauczyć.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, Agato.
[Lesso przez głośnik] Wstawać, leniuchy!
[głośna muzyka rockowa]
KANDYDACI DO POCAŁUNKU
Psst.
Kto to?
- [Agata] Ten brunet. - Tristan.
Złapałam jego różę.
Liczę, że zaprosi mnie na bal zawszan.
Musi cię zaprosić chłopiec, bo oblejesz.
A nie chcesz oblać.
Bo za trzecim razem cię skreślą.
Co to znaczy? Wyrzucą?
Eee… Nie.
Po prostu zamienią cię w coś innego.
Czasem w gadający imbryk
albo myszkę, albo coś dużo gorszego.
Ale na zawsze? Co?
[profesor] Obrzydzenie.
Dlaczego musimy być bardzo brzydcy?
Hort! Obudź się!
Bo wtedy straszymy małe dzieci?
Nie. To tylko dodatek.
[Hester warczy]
Dlaczego musimy być brzydcy i paskudni?
Też się nad tym zastanawiam.
Zaniedbując swój wygląd,
jesteśmy zmuszeni skupić się na inteligencji.
Brzydota to wolność!
[złowieszczy śmiech, profesor kaszle]
Siekacz mi wypadł.
To paskudne, ale ja mam to gdzieś.
I w tym tkwi siła!
PIELĘGNACJA BRZYDOTY
[klasa wiwatuje]
Siadajcie, dziewczęta.
Jestem profesor Anemonia.
I nauczę was,
ile władzy może zdobyć kobieta
dzięki urodzie.
[łagodna muzyka chóralna]
[Anemonia] Uśmiech jest dla damy mieczem
w walce o nieprzemijającą, prawdziwą miłość.
No. Proszę, otwórzcie lustra.
I ognia!
- Cudownie, Reeno. - Dziękuję, pani profesor.
To wspaniałe, Beatrycze.
[chór śpiewa coraz głośniej, nagle cichnie]
Przepraszam, ale to brzmi okropnie.
Uśmiechy mają dać nam siłę?
Uśmiechy na moich zajęciach należą do minimum programowego.
Proszę, pokaż mi uśmiech, o ile nie chcesz oblać.
Ja? Uśmiech?
Już się boję. [śmiech]
[grzmoty]
Co to było?
Oblewasz, Czytelniczko.
Co? Oblewa mnie pani za brzydki uśmiech?
- Tak. Do roboty. - [śmiechy dziewczyn]
No, nędznicy, pijcie i zobaczcie,
jacy będziecie paskudni i potężni.
Czytelniczko.
[profesor beka, stęka]
Ty pierwsza.
Nie. Nie zgadzam się na to. Nie jestem brzydka.
Na razie. Hort!
Tak, panie profesorze?
Bardzo cię przepraszam.
Nie martw się. Dla mnie będziesz najpiękniejsza.
- [Sofia jęczy] - [śmiechy klasy]
- [upiorna muzyka organowa] - [chichoty nigdzian w tle]
Jesteś Agata, prawda?
- Cześć. - Nie przeszkadzam ci?
- Skąd. - O, dziękuję.
- Siadaj, proszę. - [szczękot miecza]
[brzdęk sztućców]
Jestem Gregor. Eee…
Gregor z Bajki.
- Syn Księcia z Bajki. - [chichot Agaty]
Niepodobny do ojca.
- Agata. - Podobno nie chcesz tu zostać.
I wiesz, ja tak samo.
- Serio? - Ja się nie nadaję na księcia.
To nie jest moja droga.
Wiesz, co bym wolał? Prowadzić sklep spożywczy.
- Co? Serio? - Tak.
Uwielbiam jedzenie, oprócz mięsa, bo nie znoszę widoku krwi.
Dzisiaj oblałem pojedynki. Zaciąłem się w palec.
Ach!
Oblali cię za draśnięcie?
Nie całkiem.
Zobaczyłem krew i zemdlałem, a byłem w zbroi.
Ćwiczyliśmy na wzgórzu.
Więc się stoczyłem.
[stukot zbroi]
I po drodze skosiłem całą masę.
[okrzyki]
[jęk bólu]
- Powinienem być sklepikarzem, co? - [oboje się śmieją]
Powinieneś być tym, kim zechcesz, Gregor.
[drzwi otwierają się]
Bardzo przepraszam. Muszę z kimś pomówić.
O, oczywiście.
- Do zobaczenia. - [Agata] Dzięki.
- Czy ktoś cię napadł? - Tak.
Kijanki.
Na lekcji brzydoty.
A ja oblałam lekcję piękności.
- Co konkretnie? - Uśmiechy.
Uśmiechy?
Nieważne. Znalazłam ci księcia z bajki.
Znalazłam swoją miłość. To Tedros.
Coś zaiskrzyło, kiedy się zobaczyliśmy.
No i pasujemy estetycznie.
Wiesz, niestety Beatrycze go przejęła.
Uważasz, że jest ładniejsza?
Mówię tylko, że potrzebujemy wolnego księcia.
To musi być pocałunek z miłości.
Sofio. Wystarczy pocałunek.
O, serio?
[Agata] Ech…
Widzisz? Nic się nie stało.
Musi być miłość.
Możemy to powtórzyć.
[sarkastycznie] Słodki jesteś.
Daj mu list. I powiedz, jaka jestem dobra i miła.
O! Tylko bez dziwactw.
Rozumiesz mnie? [szeptem] Nie mów o swoim kocie.
- Dobra. - Dobra.
Niech złapie przynętę. Ja się zajmę resztą.
[łagodna muzyka]
[Beatrycze prycha]
[łagodna muzyka instrumentalna]
[łamana kora]
Złaź ze mnie!
[pisk Agaty]
[gnom krzyczy]
Kim jesteś?
Jam jest gnomem z Błękitnego Boru.
Myślałam, że każdy gnom jest niski.
Myślałem, że księżniczki są miłe.
Dzień dobry, uczniowie. Ustawcie się.
Proszę podpisać listę, żebym wiedział, kto przeżył, a kto nie.
Hej, normalna.
Jak tam czytanie w myślach?
Yyy…
O… Tak.
[śmiech] Tamto. Wybacz, przepraszam.
Byłam przytłoczona pierwszego dnia.
Wiem. Ta szkoła potrafi przytłoczyć.
A księżniczki się tak zwykle nie zachowują.
Imponujesz mi.
Hmm. Inne słodko machają rzęsami?
Tak, właśnie, a to okropnie nudne, więc dzięki, że nie jesteś nudna.
Nie, w zasadzie jestem nudna.
Inaczej myśli tylko mój kot.
No i…
Mówi się, że koty znają się na ludziach.
- Od kiedy? - Od dziś.
Odkąd ja tak powiedziałem. [śmiech]
Jestem popularny, nie?
Pierwszy książę z bajki i tak dalej.
Chyba… Chyba jak zostaniesz królem,
to ci powiększą koronę.
Tyle sodówki w głowie.
Umm…
Dobre.
[Tedros] Ach…
Umm…
To do ciebie.
- Tak? - Nie ode mnie.
Od przyjaciółki, Sofii.
Kojarzę, od tej wiedźmy o blond włosach.
No co ty, ona nie jest wiedźmą. Trafiła nie do tej szkoły.
To się tutaj nie zdarza. Dałaś się oszukać.
Nie, to naprawdę pomyłka, uwierz mi.
Sofia jest na pewno księżniczką.
Mam na imię Agata, tak w ogóle.
Agata.
Pasuje.
I na pewno nie jesteś normalna.
W dobrym sensie.
[gnom] Zbierzcie się wszyscy. Będziemy puszkować balonowy sok.
[gwar rozmów]
Jestem Juba, szkolny ekspert od surwiwalu.
Mieszkam w lesie od setek lat i nigdy nie umarłem.
[chichocząc] Przynajmniej nie przypominam sobie.
Ach, to taki nasz gnomowaty humor.
No, wędrujmy razem do lasu.
Niech otworzą się bramy. Dalej.
Otwierać!
[dramatyczna muzyka]
[muzyka cichnie]
Otwierać.
[cichy chichot]
Otwierać te borowe bramy!
Dziękuję. Za mną, moi drodzy.
[Juba] Nie przetrwacie żadnej przygody, jeśli nie umiecie przeżyć w lesie.
[przygodowa muzyka]
Błękitny Bór przygotuje was na wszelkie niebezpieczeństwa.
- Hej. - O, cześć.
Gregor, co ci się stało w czoło?
Ach. Spadłem przy ujeżdżaniu rumaka dziś rano.
- Hej! - [rżenie konia]
Okazuje się, że nie mam ręki do koni.
[stukot kopyt, rżenie]
I potrzebuję okularów.
[jęk bólu]
- Sklep spożywczy to moje przeznaczenie. - [śmieją się]
Daj spokój Tedrosowi, złodziejko.
Jest mój.
[złowieszcza muzyka]
Ups.
Chodź.
Za mną!
[Juba] Polana ślicznych kwiatków,
ale jak to dobrze wiemy z baśni,
ładne też bywa zabójcze.
Ech, nie! [stęka]
Żrąpolany.
No, takiego bukietu żadna panna nie chciałaby złapać.
[śmiech]
Humor gnoma.
Ech.
[kwiat szczęka zębami]
Nie bój się, Gregor.
Nie dosięgnie cię, chodź.
Nienawidzę tej szkoły.
Szybciej! Za mną.
Ach, to jest mój ulubiony zakątek.
Polana dyni.
Spokojna za dnia,
ale nocą
zamienia się w krwawy koszmar. Kosiarze polują na każdego,
piją krew
i urywają ręce i nogi.
- [Gregor głęboko oddycha] - Kosiarze? A kto to?
Tacy jak on.
[rozbawiony] To strach na wróble.
[klasa się śmieje]
A piwonie to zwyczajne kwiatki?
[kwiaty szczękają zębami]
Pamiętajcie, tylko najgorsze zło umie udawać dobro.
- [kwiaty skrzeczą, szczękają zębami] - [Gregor stęka]
- Uciekam z lasu. - To zły pomysł.
Nie zatrzymuj mnie!
Gregor, stój! Już dwa razy oblałeś.
Gregor! Gregor!
[Agata] Gregor! Nie wiesz, co oni ci zrobią.
- Chodź tu, wracaj! - Nic mi nie będzie!
[Gregor krzyczy]
[złowieszcza muzyka]
[Gregor krzyczy]
[Gregor] Agata! Na pomoc!
Agata!
[Gregor krzyczy, jęczy]
[muzyka cichnie]
Gregor?
- [posępna muzyka] - [dźwięk dzwonów]
[Lesso] Każdy złoczyńca ma talent i potrafi przekuć go w broń
przeciw antagoniście.
- A kim jest anta-cośtam? - To twój arcywróg.
Opowieść się nie kończy, dopóki któreś z was nie zginie.
No, teraz mnie oczarujcie tym,
co uważacie za swój wyjątkowy talent.
Hort! Ty pierwszy.
Otóż pracowałem nad swoją wilkołaczą mocą.
Pokażę. Ekhm. [bierze wdech]
[stęka z wysiłku]
[Lesso ironicznie mruczy]
Dzięki.
Jak będę potrzebowała wilkołaka z jednym włoskiem,
to się odezwę. Siadaj!
- [Dot chichocze] - Dot, powiedz, że umiesz więcej.
Owszem.
[Dot stęka]
Zatruta?
Yyy, jeszcze nie wiem.
Lepsze to niż włosek.
Może coś z ciebie będzie.
Sofio.
Kto jest naprawdę dobry, potrafi zaklinać zwierzęta.
- Przyjaźniłam się z wiewiórkami. - O matko, litości.
Może się zaprzyjaźnij z klifem i z niego zeskocz?
Lecz się i przepracuj kompleks mamusi.
Nie masz prawa mówić o mojej mamie.
Nic o niej nie wiesz!
Na pewno wspaniale się spisała, wychowując cię na wariatkę.
[pełna napięcia muzyka]
Nie znoszę cię, świrusko.
I wszystkiego, co robisz.
To dowód na to, że jestem w złej szkole.
Chciałabyś odejść, księżniczko? [pogardliwy chichot]
Ta wściekła wariatka z kompleksami z wielką przyjemnością
pozbędzie się ciebie na zawsze.
- [upiorna muzyka chóralna] - [złowieszczy rechot]
Och, cudowna sprawa. [śmiech]
[demon syczy]
[demoniczny śmiech]
[Hort] Sofio, uważaj!
- [Sofia krzyczy] - [Lesso śmieje się]
[demon syczy]
[Hester krzyczy, dyszy]
[Lesso] Ostrożnie, Czytelniczko. Zbliża się.
Oj, niebezpiecznie. Wykorzystaj swój talent.
Nie wiem, jaki mam talent! [krzyczy z przerażenia]
Przyjaciele wiewiórki, Sofio! Wezwij swoich przyjaciół!
Na pomoc! Na pomoc!
Oj, nawet wiewiórki cię nie lubią.
[demon ryczy]
Biedna mała księżniczka.
Nareszcie stąd znikniesz.
[Anadil] Ona ją zabije!
- [Sofia krzyczy] - [ryk demona]
- [Hester dyszy] - [nigdzianie zamierają]
[demon syczy]
[głośna muzyka chóralna]
[Hester jęczy]
[Hester krzyczy, jęczy]
Sofio, nie wolno ci nikogo zabić aż do zdobycia dyplomu.
Odwołaj je.
Stójcie!
[Hester zawodzi]
[bzyczenie roju]
[złowieszcza muzyka]
[Lesso] O Boże.
Rafal.
Ależ jesteś… cudowna.
Sofio.
[dramatyczna muzyka]
[krzyki nigdzian]
[głośne bzyczenie roju]
[bzyczenie cichnie]
[Hester dyszy]
[demon cicho stęka]
Hester!
[Hester płacze]
Bardzo cię boli?
Wyzdrowiejesz. Spokojnie. Spokojnie.
[Sofia] Kto to był? Kim jest Rafal?
Nie wymawiaj jego imienia.
Albo tylko przy mnie.
Kto to jest? Skąd mnie zna?
To brat dyrektora Akademii.
Kiedyś był najpotężniejszy w naszej szkole.
Zło nie pokonało dobra od czasu, kiedy zniknął,
ale twoje moce nagle go zaciekawiły.
Nie wiedziałam, że mam moce. Nie chcę mocy. Chcę…
Skończ tę śpiewkę!
To, co zrobiłaś w klasie,
jest dowodem, że nie było żadnej pomyłki.
Nieważne, jaka jesteś.
Liczy się to, co robisz, i kim się stajesz.
Teraz idź i nikomu nie mów.
A jeśli Rafal cię odwiedzi, musisz mi to zgłosić.
No idź.
Jeśli ona jest wybraną, Rafal…
zrobię wszystko, co w mojej mocy, by ci dopomóc.
- Miły… - [złowieszcza muzyka]
[śmiejąc się] Nie, nie, nie.
Oczywiście nie nienawidzimy. Zło nienawidzi.
Dobro kocha. Zło atakuje.
Dobro broni.
Chinen, kiedy dobro ma prawo do ataku?
Nigdy. Dobro tylko broni.
Gdyby dobro zaatakowało, z definicji nie byłoby dobrem.
No właśnie.
A z nim coście zrobili?
Słucham?
Gregor oblał trzy razy,
a potem zniknął i krzyczał z bólu.
W co go zmieniliście?
Nie ma wyjątków. W Akademii należy przestrzegać zasad.
Dziewczęta, tak jak mówiłam,
zło ma wiele oręży, a my…
My mamy zwierzątka.
- [radosny chichot] - Zwierzęta lądowe i zwierzątka wodne.
Zatem, drogie dziewczęta, dzisiaj wam przedstawiam
złote rybki,
naszych cichych podwodnych przyjaciół,
którzy rozumieją nas i nasze najgłębsze pragnienia.
Dlatego, że byli tu uczniami?
Cisza.
Nie każdy zasługuje na swoją własną opowieść.
A tak pomagają komuś osiągnąć szczęśliwe zakończenie.
Dziewczęta, jeśli o czymś mocno marzycie,
mogą sprawić, by to się spełniło.
[dziewczęta chichoczą]
Która pierwsza?
Ja!
- [Beatrycze wzdycha] - [śmiejąc się] Kiko.
[łagodna muzyka]
To Tristan! Kocha mnie.
Teraz ja!
- Ach… - Przejdź, Kiko.
Odejdź. No rusz się!
Tedros.
Piękna z nas para.
Na balu zawszan
wiele z was otrzyma swój pierwszy pocałunek.
Za tydzień.
Agata.
Życzenie.
Jakie chcę?
Pomyśl, czego pragnie twoje serce.
[spokojna, smutna muzyka]
[Agata] Proszę. Wróćcie do domu.
[tajemnicza muzyka]
Co ty wyprawiasz?
Co się dzieje?
Coś jest nie tak, Agato. Przestań.
Nie mogę się ruszyć!
Cofnijcie się! Cofnijcie!
[mistyczna muzyka chóralna]
Och!
Sto lat temu oblałam.
Od stu lat spełniam życzenia.
Ty pierwsza pomyślałaś o mnie. Żebym wróciła.
Dziękuję.
[głośny ryk]
Ucie… Uciekajcie! Agata, szybko!
Uciekaj!
[Dovey] Szybko! Szybko!
[ptak ryczy]
[pełna napięcia muzyka]
Gregor?
[łagodny stęk]
Hej, Gregor.
- Nie stój. Odsuń się od niego. - Gregor!
Hej, Gregor. Nie wiem, czy potrafię ci pomóc, czy nie.
[łagodny stęk]
Ale zrobię… wszystko.
Obronię cię!
- Nic się nie bój, Agato. - [ptak ryczy]
[szczęk miecza]
[ryk bólu]
- [gwałtowny wdech Dovey i zawszan] - [łoskot kości]
[posępna muzyka]
[Tedros] W porządku?
Co ty zrobiłeś? To był mój przyjaciel.
On chciał cię zabić. Ocaliłem cię!
Nadęty głupku, zabiłeś go!
Tedros cię ratował!
Dziewczęta wracają do pokoi. Zajęcia są dzisiaj odwołane.
Ty pójdziesz ze mną. Idźcie!
Ale już!
[płacząc] Gregor, tak mi przykro.
- Agata… - Dość!
To nazywacie dobrem?
Niszczycie miłego chłopaka,
bo nie dorasta do waszych nierealnych oczekiwań?
Co konkretnie jest w tym dobrego?
Każdy ma tutaj swoją rolę do odegrania. Z czasem też to zrozumiesz.
Wcale nie!
Mówiłam, ja tu nie pasuję.
Co się z tobą dzieje?!
Dawno, dawno temu dobro było szczere i prawdziwe.
Dziś nadeszła epoka egoizmu i perfekcjonizmu.
A ty? A ty co?
Wykorzystałaś życzenie, by uratować tę dziewczynkę.
Pamiętasz, jak powiedziałam, że magia to uczucia?
Ale największą siłą jest współczucie.
A pasja, którą okazałaś, wskazuje,
że właśnie ty, moja panno, idealnie tu pasujesz.
Jesteś pierwszą prawdziwą księżniczką, którą ta szkoła widziała
od bardzo, bardzo dawna.
[mroczna muzyka organowa]
[jednocześnie] Musimy pogadać.
Dałaś Tedrosowi list?
Tak, ale tu dzieje się coś bardzo niedobrego.
Ta. Ale odkrycie.
Odwiedził mnie dziś rój pszczół, który jest też ucieleśnieniem zła.
Na imię ma Rafal.
To jego widziałam. Musimy stąd uciekać. Nie czekać na buziaczki.
Co powiedział Tedros?
Że twoja przyjaciółka ma mocny sierpowy.
O nie. Co ci się stało w oko?
Yyy… Ją spytaj.
[Sofia] Uderzyłaś go?
Agi, dlaczego?
Odważyłem się ratować jej życie.
Przyjdź na dziedziniec, kiedy skończysz, co masz do zrobienia.
- [Tedros wzdycha] - Przepraszam.
Agi ma temperament. I potrafi być agresywna. [śmiech]
Sofia, tak?
Tak.
Ładne piszesz listy.
Nie wiedziałam, jak się z tobą poznać.
Starają się nas rozdzielić.
Tak… Pewnie lepiej rozdzielić dobro i zło. Mniej problemów.
O ile nie jesteś przypadkiem w nie swojej szkole czy coś.
[warcząc] Ona jest w nie swojej szkole
i z pewnością nie powinna gawędzić z księciem.
- Tedros! - Nie możecie jej stąd wyciągnąć.
Pomocy! Nic nie zrobiłam!
Hej. Hej.
Ona jest zła, Teddy. Niech się nią zajmą.
Dokąd mnie zabieracie?
- Do Lochu Zguby. - [Sofia] Że co?
[jęcząc] Stójcie!
Nie! Nie zrobiłam nic złego!
[drzwi zamykają się]
Właśnie dlatego znalazłaś się tu.
Ty.
Ty, którą Rafal wybrał z grona wszystkich.
Powinnaś przywracać świetność naszej szkole.
Ale skąd. Wolisz marnować czas na flirty z głupimi książętami z bajki.
[błagalnie] Nie rób mi krzywdy.
Otrzymałaś ogromny dar, Sofio.
Którego nie pozwolę ci zmarnować.
- [złowieszcza muzyka] - [cichy odgłos ostrza]
Nadszedł czas…
Musisz zdecydować, po czyjej stronie stoisz.
Rafal pragnie kogoś dogłębnie złego.
To jasne. Anielska uroda nikomu nie pozwala
dostrzec, kim jesteś w głębi serca.
[Sofia bierze gwałtowny wdech]
Nie!
[płacz]
Hej, głąbie. Stój!
O nie. Czego znowu chcesz?
Stałeś i patrzyłeś, kiedy wielkie psie stwory wyciągały Sofię.
Ratuję księżniczki i walczę ze złymi. Nie ratuję złych.
Wiesz, kto jest zły?
Wiem, bo to jest napisane na bramie tej szkoły.
Ja jestem dobry. Tego się ode mnie oczekuje i wymaga.
- Spróbuj pojąć tę koncepcję. - Świetnie ją pojmuję, ale jest głupia.
Zły stwór, którego zabiłeś?
Tak, to był Gregor.
Nieprawda, bobym o tym wiedział.
Nie wiedziałeś.
Na pewno?
Spytaj Dovey, a potem wróć i mi powiedz, czy umiesz poznać zło.
- [łagodna muzyka] - [Tedros wzdycha]
Spróbuj dla odmiany raz spojrzeć krytycznie,
a nie widzieć świat w czarno-białych kategoriach.
Możesz być zdziwiony, co dostrzeżesz.
- [krakanie w oddali] - [melancholijna muzyka]
Dlaczego mnie to spotyka?
To twoje przeznaczenie.
[tajemnicza muzyka]
Rafal?
Możesz osiągnąć więcej, niż marzyłaś, Sofio. Naprawdę.
Nie zapominaj, że jesteś wyjątkowa.
Któregoś dnia odmienisz świat, córeczko.
[Rafal] Jesteś wyjątkowa, Sofio.
Oni tego nie widzieli.
Byłaś miła, uprzejma, cierpliwa, a czy ktoś ujrzał w tobie dobro?
Nie.
Tylko mnie możesz zaufać.
Odrzuć głupie zasady.
Możesz robić, co chcesz. Bez obaw.
A jeśli czegoś nie dostaniesz,
weź to.
[Baśniarz] Zachęcona słowami Rafala,
Sofia postanowiła zrobić wszystko,
by zdobyć Tedrosa i pocałunek prawdziwej miłości.
[rubaszne śmiechy]
Coś zgubiłaś?
Czy patrzysz, komu przyłożyć?
Szukam Sofii. Chcę sprawdzić, czy nic jej nie jest.
Wiesz, tutaj na pewno się zjawi. Dzisiaj jest wielki dzień.
Uczniowie dostaną dostęp do magii.
Hej, coś ci powiem. Niektórzy mówią, że jesteś wiedźmą.
- [prycha] Wiem, to nie nowość. - Ale…
Chcę zapewnić, że ja tak nie myślę.
Nie?
Więc kim jestem, hmm?
Chciałbym wiedzieć.
Bo nigdy nie poznałem nikogo takiego.
[Agata stęka]
Nie… mogę tego…
- Czego? Upaść? - [Agata się śmieje]
Cicho!
Niech wszyscy siadają.
- Zaczynajmy. - Mhm.
Aby używać czarów,
trzeba najpierw obudzić blask palców.
Kiedy nauczycie się magii, nie będziecie mogli bez niej żyć.
[Kiko] Jak świetnie.
Podobno niektórzy dzięki magii zmieniają się w zwierzęta.
Chciałabym się zmienić w kota nocą i spać na piecu. Byłoby cieplutko.
Zaczynamy?
[magiczna muzyka]
[nigdzianie szepczą i chichoczą]
Nie bójcie się, zawszanie. Dobro nie czuje bólu.
Nigdzianie…
[śmiech] to będzie bolało.
Co z tego?
Zbiórka!
[wrzawa uczniów]
[mistyczna muzyka]
Pięknie.
[złowieszcza muzyka]
[Hester bierze wdech]
Blask palca pozwala wam dostrzec moc, którą macie w środku.
[wrzask] Aa! Ała! Ała!
Dziękuję pani.
Kiedy palec świeci,
znaczy, że czujecie emocje tak mocne, że można rzucić zaklęcie.
[Dovey] Im silniejsze uczucia…
tym silniejsze czary.
[intensywna muzyka]
- [muzyka cichnie] - Nie spóźniłam się?
[intensywna muzyka elektroniczna]
O co tutaj chodzi?
O co? Zrobiłaś mi przysługę.
Dawno powinnam mieć nowy styl.
No, jeśli mi aktywujecie moce,
będę wdzięczna.
Dzięki.
[piosenka „You Should See Me in a Crown” Billie Eilish]
Rozejm?
No. Sesja piękności?
[instruktor] Gotowi?
[dziewczyny piszczą]
[wiwatowanie]
[muzyka cichnie]
Czy jesteś dobry, czy zły, uroda wymaga pracy.
KRÓL ARTUR
Musimy pogadać.
O czym?
Panuję nad sytuacją.
Chyba nie panujesz.
Mówisz, że mam słuchać porad od kogoś, kto rzeźbił w smarkach?
[śmiechy nigdzian]
[Agata] Dlaczego się tak zachowujesz?
Bo mam dosyć roli żałosnej, małej Sofii.
[Agata] Broniąc mnie patelnią, nie byłaś żałosna.
Lubię nową siebie.
No dobra. Mów, co z tą książką.
Ojciec Tedrosa wybrał Ginewrę, bo była piękna,
ale ona zdradziła go z Lancelotem.
Król Artur stracił tron i zmarł z miłości.
A mówisz mi to po co? Coś mi to ułatwi?
Nie rozumiesz?
Po tym, co spotkało ojca,
Tedros nie poleci na dziewczynę, która jest tylko piękna.
Musimy mu pokazać, że jesteś dobra,
Przy wszystkich. Tak, by nikt nie miał wątpliwości.
Dobrze.
Co mam zrobić?
[Sofia] Hej.
[pisk ptaka, uderzenie]
Wybacz. Straciłeś koncentrację.
[śmieje się] Nigdy jej nie tracę.
A może przynoszę szczęście?
Nie pochlebiaj sobie.
To kodeks książęcy.
Trafiasz, gdy masz czyste serce.
Co ty wyprawiasz? [śmiech]
W mojej krainie dziewczyny mogą robić to, co chłopcy.
To wcale nie o to chodzi. Nigdzianie nie strzelają.
Bo mają nieczyste serca.
Mówiłam ci. Nie jestem nigdzianką.
No proszę, nienigdzianko.
Łokcie przy sobie.
Naciągnij, rozluźnij chwyt.
- [łagodna muzyka] - [śpiew ptaków]
Najlepiej, jeśli się skupisz na tarczy.
No i puść.
[mroczna, rytmiczna muzyka]
Nigdy w ciebie nie wątpiłem.
Chcesz się przejść?
Sama nie wiem. Z kim?
Z jednym księciem, który chce cię lepiej poznać.
Trzymaj.
[Sofia i Tedros rozmawiają]
Zdrajcy.
Chyba puszczę pawia.
[wściekle] Nie wiem, co w nim widzi.
To obraża nas wszystkie.
To jest nie w porządku. Tak mi przykro.
[Dot] To jest złe.
Jest moja!
No nasza.
Jest nigdzianką!
To odrażające.
A może zjedzmy ich.
Spędzają razem cały dzień.
To tragedia.
Rozumiesz, że nikt nie może nas zobaczyć.
Jasne.
Jeśli będę z kimś, kogo mają za złego, wprowadzi to w szkole chaos.
Jakoś przeżyję.
I dosłownie zwariują, gdy zaproszę cię na bal.
Co? O…
- Teddy, naprawdę? - Oczywiście.
[Sofia chichocze]
Co?
Nie.
Słuchaj. Nie zabierzesz tej roznegliżowanej wilkołaczki zamiast mnie.
No zróbcie coś.
- [chichoty] - Ciii.
Dokąd idziesz?
[muzyka narasta]
A masz!
[jęki, odgłosy przepychanek]
[śmiechy wilków]
Zostaw mnie!
[Dovey] Przestańcie!
[muzyka cichnie]
- [kobieta] Musimy ich wysłuchać. - Cisza!
- Ma być cisza. - Proszę, proszę!
Randki zawszan z nigdzianami są ściśle wbrew zasadom.
- Dziękuję. - Tak.
Źli i dobrzy nie pasują do siebie.
To… obrzydliwe.
Przepraszam. Mogę? Mam wybrać królową Camelotu.
Długo się namyślałem.
Wybrałem Sofię, jest dobra. Trafiła do złej szkoły.
Tedros mi wierzy, a wy co?
Poza tym nic nie rozdzieli prawdziwej miłości.
Przecież to pierwsza reguła baśni.
Jeśli to prawdziwa miłość,
będzie miała potężną siłę.
Można to sprawdzić tylko w jeden sposób.
Zarządzam Próbę Baśni.
Co? To już jest przesada.
Tak, przyjmuję.
Och…
Przepraszam. Co to jest Próba Baśni?
Każde z was wejdzie do Błękitnego Boru z różnych stron.
Musicie zwalczyć wszelkie niebezpieczeństwa
i odnaleźć się przed świtem.
Pomoc jest zakazana.
Sofio, damy radę.
Jesteśmy oboje dobrzy i silni. Ochronimy się.
- Damy radę. - Co?
Przecież oboje zginą.
Próba się zaczyna…
o zmierzchu.
[pełna napięcia muzyka]
[Lesso] Tedrosie z Camelotu.
[Dovey] Sofio z Gawaldonu.
[Dovey] Próby Baśni nie można lekceważyć.
[Lesso] Za bramami szkoły czają się niebezpieczeństwa.
Podtrzymujecie decyzję?
O tak.
Tak.
Oczywiście.
[Dovey] Gdy ktoś chce się wycofać,
rzuca czerwoną chustkę na ziemię,
a wtedy znajdzie się w bezpiecznym miejscu.
Niech próba się zacznie.
[dramatyczna muzyka]
[dramatyczne wokale chóralne]
[skrzypienie bram]
[trzask zamykanych wrót]
[pisk ptaków]
- [muzyka cichnie] - [szelest liści]
Tedros!
[rechot żab]
[Sofia panicznie] Halo? Jestem tutaj!
Możesz mnie ocalić!
O, kwiatki. Śliczne.
Trzymam się ślicznego.
[nabudowująca się muzyka]
Witajcie, przyjaciółki.
Jesteście takie piękne.
To ja.
[coraz głośniejsze odgłosy kwiatów]
[odgłosy cichną]
- [kwiaty skrzeczą, szczękają zębami] - [Sophie krzyczy]
[krzyki]
Przestańcie! Przestańcie!
- [pełna napięcia muzyka] - [Sofia jęczy z bólu]
[przeciągły ryk kwiatu]
[Sofia w oddali] Tedros, pomocy!
Tedros!
Gdzie jesteś?!
- [upiorna muzyka] - [odgłosy nocnych zwierząt]
Dobrze.
[Sofia dyszy] To tylko dynie.
[dźwięk pękającej dyni]
- [upiorna muzyka] - [warczenie żniwiarza]
[wrzask Sofii]
Tedros, pomocy!
Tedros!
[ryk żniwiarza]
- [krzyczy] - [pisk ptaka]
[dramatyczna muzyka]
Sofio, wstawaj, uciekaj!
[Sofia jęczy, dyszy]
[Tedros w oddali] Sofio!
Sofio. W porządku.
Leć do niego. Kiedy cię uratuje, pocałuj go. Wtedy się stąd wyniesiemy.
Zgoda? Idź.
- Sofio! - Tedros!
Tedros, dzięki…
- [ryk żniwiarza] - [krzyk Sofii]
[złowieszczy śmiech żniwiarza]
- [odgłosy walki] - [szczęk miecza]
[żniwiarz ryczy]
Sofio, bierz Excalibur.
Pomóż mu.
Sofio, rzuć mi miecz, szybko!
Sofio, zrób coś!
[Tedros jęczy z bólu]
[muzyka cichnie]
Co ty tu robisz?
Sofio, oszukiwałaś.
- Zabrałaś Agatę! - Nie!
[dysząc] Sama przyszłam. Przysięgam.
- Tak. - Bo Sofia by nie pomogła.
- Nieprawda. - To nie fair.
Zawsze książę ratuje księżniczkę.
Nie ocalę świata, jak zginę.
[prycha] Myślałem, że jesteś dobra.
[załamana] Nie!
To ty.
To twoja wina.
Ja tylko chciałam pomóc.
Sofio, oboje byście zginęli. Wiesz o tym.
Kłamiesz! Wszystko zaplanowałaś.
Najpierw ukradłaś mi szkołę, teraz chcesz mi skraść księcia.
Jak ty możesz?! Sofio, jestem twoją przyjaciółką.
Księżniczka nie przyjaźni się z wiedźmą.
[złowieszcza muzyka]
[Agata głośno dyszy]
Gdzieś ty była?
Chciałam pomówić z Sofią, ale zamknięto ją.
Tak. Została zamknięta, bo złamała zasady. I ty tak samo.
Dlaczego? Dlaczego próbowałaś jej pomóc?
Nie wierzyłaś, że sama da sobie radę?
Myślałam, że wierzysz, że Sofia jest całkowicie dobra.
Nie wierzę.
Nie wierzę, że ktoś do końca jest dobry albo zły,
bo ludzie są skomplikowani, chociaż w tej szkole udajecie, że nie.
Moje dziecko, w akademii wszyscy muszą…
[naraz] …przestrzegać zasad.
Bez przerwy to mówicie, ale po co te zasady,
skoro nic nie robicie, kiedy mroczne zło się tu czai?
Daj spokój. Sofia robi dużo zamieszania, ale nie jest groźna.
Nie Sofia. Rafal!
[łagodna, tajemnicza muzyka]
Coś ty powiedziała?
Rafal! Widziałam go znowu w lesie,
ale nikt z was się tą sprawą nie zajął.
Znowu? Co chcesz powiedzieć?
Czy już wcześniej widziałaś Rafala? Tutaj?
Tak, w wirze krwi. Powiedziałam o tym dyrektorowi.
I Sofia widziała go w klasie.
Razem z Lady Lesso. Nie powiedziała?
Ooo… Lesso.
[wściekle] Wszystko jasne.
Chodź ze mną. Zaraz zgłębimy tę sprawę.
Naprzód. Ruszaj.
- [krakanie w oddali] - [melancholijna muzyka]
[Anadil] Sofio, wiesz…
Agata… prosiła, żebym ci dała to.
Ja…
liczę, że się lepiej poczujesz.
[Agata] „Droga Sofio, przepraszam za to, co stało się w lesie.
Nie chciałam ci zrobić krzywdy,
ale gra się toczy o więcej niż tylko o pocałunek księcia.
Widziałam w lesie Rafala.
Myślę, że tu się dzieją naprawdę poważne rzeczy.
To prawdziwe zło i musimy trzymać się razem.
Ufać jedynie sobie. Jesteśmy przyjaciółkami.
Musisz wiedzieć, że zawsze będę po twojej stronie.
Ucałowania, Agi”.
[Rafal] Tylko mi nie mów, że w to uwierzyłaś.
To kłamstwo.
A poza tym ten książę na ciebie nie zasługiwał.
Wróciłeś?
- A myślałam… - Że odszedłem? Nigdy.
Nawet kiedy cię wszyscy zdradzili.
- Oprócz Agi. - Tak?
Sama zobacz.
Myślałam, że wierzysz, iż Sofia jest całkowicie dobra.
[prycha] Nie wierzę.
Ona cię okłamuje, Sofio.
Knuje przeciwko tobie od początku.
Chce, żebyś wróciła do tej okropnej wioski.
Ja cię ochronię.
Pomogę ci.
[Rafal] Nie bój się.
Myśl o sobie jak o gąsienicy, która przemieni się w motyla.
Już wkrótce
będziesz znacznie piękniejsza i znacznie potężniejsza.
Będziesz królową, której ta szkoła nigdy nie widziała.
Dam ci moce, o których inni tylko marzą.
Będziesz nie tylko najpiękniejszą z nich,
ale też najsilniejszą.
Krwawa magia, Sofio.
Ukochana,
czy przyjmujesz…
ten dar?
[Sofia] O tak.
- [pełna napięcia muzyka] - [mroczne wokale chóralne]
Wiedziałaś, że Rafal był tutaj w szkole i nawet nic nie pisnęłaś?
Ach, wyleciało mi z głowy.
Jasne! Widziałaś ucieleśnienie zła i to ci wyleciało z głowy, Lesso?
Jestem dyrektorką szkoły dla złych. Czy to ci może coś wyjaśnia?
To wyjaśnia, że nikt z władz nie ma pojęcia, co tu się wyprawia.
- Cicho, dziecko! - Bo co? Oblejesz mnie za grymasy?
- Czego Rafal chce od Sofii? - Chce, by zło wreszcie wygrało!
Tego chce.
Sądzisz, że o to chodzi? Rafal nie chce, by zło wygrało.
Kiedy usiłował zabić dyrektora, własnego brata,
chciał zniszczyć akademię, obie szkoły,
chciał sam przejąć całą magię świata.
Dziękuję za uwagę, pani od urody.
Hej! Byłam tu dziekanem wydziału historii magii.
Nim się tu zjawiłaś, Ruda!
- [Agata] Serio? - Tak!
Zanim ta szkoła stała się płytka,
a mnie zdegradowano do nauki o pięknie.
Chyba widać, gdzie naprawdę mam uśmiechy.
Dobrze, musimy chronić Sofię.
[dyrektor] Będziemy, kiedy ją odszukamy.
Sofia zniknęła.
A Anemonia ma rację.
Rafal zniszczy akademię, jeśli połączy siły z Sofią.
Kłamstwo. To kłamstwo!
To kolejny podstęp, żeby dobrzy wygrali!
Uwierz mi, nie.
Jeśli mój brat naprawdę powstał z martwych,
to najpewniej żadne z nas nie przeżyje, Lady Lesso.
Żadne z nas!
Szukajcie Sofii. W obu szkołach.
Tak, oczywiście.
Ty, Agato,
idź na bal zawszan.
Sofia mogła się tam zjawić. Jeżeli tak, sprowadź ją do mnie.
Ruszaj.
[wzdycha]
[pełna napięcia muzyka]
ZEMSTA
[Sofia] „Żywa lalka”.
[chrzęst zęba]
[Lesso] Sofio.
Sofio.
Co ty… O Boże.
Co Rafal z tobą zrobił?
Nauczył mnie rozumieć, kim naprawdę jestem, ot co.
Tego pani chciała?
Teraz jestem piękna, nieprawdaż?
Jestem trującym oczkiem w głowie Rafala.
Tą, której talent przyćmi wszystkich innych.
[Lesso prycha]
Chyba nie jesteś zazdrosna?
Leonoro z Gawaldonu.
Rafal mi powiedział.
Leonora, samotna Czytelniczka, która chciała być kimś więcej.
Zobaczył coś w tobie. Zło, którego nie dostrzegałaś.
[Sofia] I sprowadził cię tutaj, by podsycać zło.
Starałaś się, ale wciąż nie byłaś dość zła.
Odwrócił się od ciebie, mimo że go kochałaś.
I próbowałaś odtąd dowieść mu, że jesteś go warta.
Licząc, że będzie z tobą.
[śpiewnie] Aż tu się zjawia Sofia.
[chichocze]
Co on ci obiecał?
I co ty obiecałaś jemu?
Och…
To była obietnica jak ta lala.
Sofio.
[uroczysta muzyka]
Już się bałem, że nie przyjdziesz na bal.
Potem pomyślałem: „Przecież zawsze robi to, co chce”.
Tedros, widziałeś Sofię?
Ech. Moglibyśmy pogadać o czymś innym? Na przykład, co się stało w lesie?
- To było… - Tak, później. Kiedy ją znajdę.
Krzyczy na ciebie, lekceważy cię, obwinia o wszystko, co jej nie wychodzi,
a ty jej pomagasz?
Naprawdę, czym sobie na to zasłużyła?
W domu w Gawaldonie wszyscy nazywali mnie wiedźmą.
Śmiali mi się w twarz,
że jestem brzydka i grozili, że spalą mnie i moją mamę.
Cała wioska się śmiała
oprócz Sofii.
Ona zawsze mnie broniła, odkąd byłyśmy małe.
Jest jak siostra,
a ja nie porzucę swojej rodziny.
Nigdy.
To dobrze.
Nie należy porzucać rodziny.
Agato, ocaliłaś mi życie
i wskazałaś, że świat nie jest czarno-biały.
Nigdy nikt tyle dla mnie nie zrobił.
I… teraz zrozumiałem,
że to ciebie kocham.
- O matko, w najgorszym momencie. - Nie.
Myślałem o tym i kocham cię, a ty…
Tedros, proszę, przestań.
Rafal wykorzystuje Sofię.
Eee… Kim jest Rafal?
[złowieszcza muzyka]
Sofio, co ci się stało?
[upiorne wokale chóralne]
- Mój Boże. - Spokojnie, Teddy.
To mi przejdzie do jutra.
Postaraj się nie patrzeć i nie popsuć wieczoru.
To bal zawszan! Ach!
Jednak przyszłam.
Zaprosiłeś mnie, pamiętasz?
- Obiecałeś. - Sofio, proszę.
Cicho, Agi. Mówi główna bohaterka.
- [Tedros nabiera tchu] - Idziesz ze mną?
Cofasz swoje słowo?
Bo wiesz… źle się dzieje,
gdy dobrzy nie dotrzymują słowa.
Nie było żadnego słowa. Zdradziłaś mnie. Jestem z Agatą.
- Stój. To nieprawda. - Kłamiesz.
[szczęk mieczy]
- [śmiech Sofii] - [zawszanie wyją z bólu]
Wiecie co? Chyba naprawdę nabrałam wprawy.
Sofio, przestań!
Cokolwiek się stało, mogę ci pomóc.
Jak przyjaciółka.
Nie, Agato.
Jesteś arcywrogiem.
To oznacza, że ta opowieść się nie skończy,
póki jedna z nas nie zginie.
[łamiącym się głosem] Sofio.
Pa.
[złowieszcza muzyka chóralna narasta]
[chór cichnie]
Tedros.
Chodź, szybko!
[piskliwe krzyki]
[złowieszcza muzyka]
- [Kiko] To znaczy, że bal odwołany? - [Tedros] Trzeba ją zatrzymać.
Nie, nikt nie skrzywdzi Sofii.
Spójrz, co narobiła.
Musimy ją zabić, nim zniszczy wszystkich.
Panowie, do broni!
- Już czas! - [Agata] Stójcie!
Zło atakuje, a dobro broni, pamiętacie?
Nie atakujcie!
[pełna napięcia muzyka]
[rytmiczna, upiorna muzyka]
BAL NIGDZIAN
Moi nigdzianie!
[walenie w drzwi]
Mamy gości.
Jak ich powitamy?
- Zabijmy ich! - [nigdzianie wiwatują]
Zostawcie ich w spokoju!
Sofio, proszę. Oni się bali, że ich zaatakujesz.
[ironicznie] No coś ty, jak byśmy mogli?! To by było przecież takie złe.
Pokażmy im, jacy jesteśmy dobrzy.
Zatańczmy.
[waleczne okrzyki]
Powitajcie wszyscy naszych gości.
Przygotowaliśmy podarki powitalne.
- Do boju! - Tedros, to podstęp!
[Tedros] Zabić wiedźmę!
Ognia!
No proszę.
Skoro zło atakuje, a dobro broni,
wygląda na to, że dobro stało się złe.
A zło staje się dobre.
Och, jakie dobre.
- [upiorna muzyka chóralna] - [złowieszcze śmiechy nigdzian]
[muzyka cichnie]
Odejdź, Tedros!
Teddy, mamy tyle ważnych tematów.
Ty i twój oddział zaatakowaliście niewinnych ludzi.
[śmiechy nigdzian]
To naprawdę było bardzo złe.
- [zawszanie jęczą z bólu] - [złowieszcza muzyka]
[szydercze śmiechy]
- [muzyka cichnie] - [stęki zawszan]
Chodziliście na lekcję obrzydzania?
[śmiechy nigdzian]
[Tedros stęka]
Proszę, Sofio.
Musisz z tym skończyć!
Już za późno.
Zaatakowali. Teraz my bronimy.
[klimatyczny cover „Toxic” Britney Spears]
[okrzyki bojowe]
- [odgłosy walki] - [szczęk mieczy]
[maniakalny śmiech]
Stać!
[szaleńcze śmiechy]
Kto potrzebuje czekolady?
[Tedros krzyczy]
- [demon skrzeczy] - [Tedros jęczy]
Nazywasz siebie księciem, Teddy?
[Hester stęka]
[Hester krzyczy]
[jęk udawanej litości, śmiech]
Nie! Stójcie! Posłuchajcie!
[krzyk spadającego]
[jęczy]
Nadchodzę, królowo!
Nie! Tedros!
Genialne uczucie. Czekałem na to cały semestr.
- Tedros! Hej! - [„Toxic” cichnie]
[pisk Agaty]
No już, z drogi, Agi!
To moje szczęśliwe zakończenie.
W ten sposób będziesz zmieniać świat?
O tym naprawdę marzyłaś?
By mieć wszystko u swoich stóp?
Tak. Tylko popełniłam błąd, myśląc, że muszę zmienić szkołę.
Wystarczyło przecież wymienić szkoły.
Błędem było, że pomyślałaś, że jest ci to potrzebne.
Popatrz, co się z tobą stało.
Popatrz, co stało się z naszą przyjaźnią.
Sofio, Rafal jest wrogiem.
Musimy go pokonać.
[Sofia] To ty jesteś moim wrogiem.
Sofio, stój!
[Agata krzyczy]
Nie, Sofio!
[westchnienie ulgi] No… to jeszcze ostatni punkt.
[złowieszcza muzyka]
[śpiewnie] Dyrektorku?
Gdzie jesteś, stary?
Pora zapłacić za błędy!
[Baśniarz] Dysząc rządzą zemsty,
Sofia przeczesywała wieżę,
szukając tej osoby, która się co do niej myliła.
A przynajmniej tak myślała.
Co to znaczy?
Że twoja opowieść dopiero się zaczęła, Sofio z Gawaldonu.
Rafal.
To wszystko był test, Sofio.
Wszystko.
Test na prawdziwą miłość.
Nic nie rozumiem.
Ja już spełniłem twoje życzenie. Sprowadziłem cię tu.
Jasnowidze dostrzegli twój potencjał. Nie chciałem, żeby się zmarnował.
Kto jeszcze wierzył w ciebie,
dbał o ciebie,
bronił cię
i dawał ci wszystko?
Gdy używasz mocy
i widzisz upadek wrogów,
jak się czujesz?
Wspaniale.
Dobro nie było ci pisane.
Ani mnie, rzecz jasna.
Dlaczego udawałeś dyrektora?
[Rafal] Był moim bratem.
Setki lat temu
powierzono nas Bajarzowi na wieki,
bo nasza więź była silniejsza od wszelkich różnic.
Dopóki broniliśmy siebie, byliśmy nieśmiertelni i młodzi.
Dobro i zło razem w idealnej równowadze.
Ale czas…
Czas wprowadził niezgodę.
I co się stało?
[Rafal] Walczyliśmy…
[krzyk]
Zabiłem go.
[dramatyczna muzyka]
[krztusi się]
[Sofia] Zabiłeś brata?
[złowieszczy krzyk]
Jak mogłeś tak zrobić?
Cóż, tak samo jak ty chciałaś zabić swego księcia.
Bo tacy już jesteśmy.
Po śmierci brata
przybrałem jego postać, by ukryć swoje intencje.
Zacząłem zaburzać równowagę od środka.
W Akademii Dobra i Zła nie ma pomyłek.
Dobro wygrywa od 200 lat.
Uuu… A teraz? Z baśni na baśń niszczyłem ich charakter.
Nagradzałem za palenie staruszek w piecach,
za odcinanie syrence języka,
za zmuszanie kobiet do tańca w parzących butach.
Dobro stało się próżne.
Głupie.
Słabe.
Jednak ty, Sofio,
ty mnie zawstydziłaś.
Rzuciłaś sobie szkołę do stóp w tydzień.
Poza dobrem i złem.
Jesteś… wcieleniem chaosu.
- I razem jesteśmy niepokonani. - [złowieszcza muzyka]
[Tedros] Agata!
Tedros?
Agi.
- [Tedros] Nic ci nie jest? - Myślałam, że nie żyjesz.
Nic mi nie jest. Wysłuchaj mnie.
Muszę skończyć z nigdzianami. Raz na zawsze.
Nie, Tedros!
Ta cała wojna pomiędzy szkołami
naprawdę jest zła. Przemówię do rozumu Sofii.
Po tym, co zrobiła? Nic nie tłumacz. Nie posłucha!
Nie, wykorzystuje ją brat dyrektora.
Dał jej magię krwi. Dla niej to zbyt wiele.
- Ona nie wie, co robi. - Doskonale wie.
Dotrę do niej.
- Na pewno. - Posłuchaj.
- Co? - Ona uciekła.
Zamieniła się w kruka i poleciała do wieży.
- Co? - Tutaj toczy się walka.
Nie myśl o Sofii.
Tedros, powiedziałeś, że jesteś gotów zobaczyć świat
w odcieniach szarości.
- Mhm. - Teraz masz szansę.
Proszę, musisz mi zaufać.
Chodź ze mną ratować Sofię. Tak ocalimy akademię.
Zawszan i nigdzian.
- Proszę. - Tedros! Pomóż! Nie dajemy rady!
Dobrze. Agato, idź do niej. Dołączę jak najszybciej. Przyrzekam!
Pójdziesz ze mną, Sofio?
Potrzebny jest nasz pocałunek miłości.
Pocałunek zła przypieczętuje naszą miłość
i otworzy nam bramy do krainy zła.
Dla mnie i dla ciebie… miła.
Jestem twoim księciem.
Prawdziwą miłością.
Zawsze byłem.
Powiedz… czy pójdziesz ze mną?
Tak… tak.
[złowieszcza muzyka]
[Baśniarz] I w ten sposób zło zdobyło pocałunek miłości
i skazało na zagładę obie szkoły i wszystkich w ich murach,
tak dobrych, jak i złych,
by ginęli w męczarniach,
- a zło Rafala… - [Rafal] Tak!
[Baśniarz] …prawdziwe zło, zapanowało nad światem.
Co ja zrobiłam?
Dlaczego wszyscy mają umrzeć? Myślałam, że zło miało wygrać.
[Sofia] To moi przyjaciele!
[Rafal, śmiejąc się] To jest zło z bajki dla dzieci.
Trzeba je sprzątnąć, by zrobić miejsce prawdziwemu złu.
[paniczne krzyki, wrzaski]
Niechaj trwa długi i nieszczęśliwie.
Nie! Nie chciałam ich skrzywdzić. Mówiłeś, że będziemy nimi rządzić.
I będziemy rządzić. W tej krainie, gdzie każdy jeden uczeń,
każdy profesor, każdy, kto się nam przeciwstawiał, jest martwy,
także twój arcywróg.
[złowieszcza muzyka]
TU SPOCZYWA CIAŁO AGATY
Nie, Agi!
Wcale tego nie chciałam!
Och, teraz za późno już na żal, Sofio.
Odstraszyłaś wszystkich.
Okłamałaś wszystkich, wszystkich zdradziłaś.
Zostałaś sama.
Teraz jesteś moja…
[Agata] Odsuń się od niej!
[pełna napięcia muzyka]
Agi!
Ty żyjesz?
Tak mi przykro.
Nie szkodzi. Jestem z tobą.
Wiesz co? Więcej oczekiwałem, Czytelniczko.
Na pewno wiesz, co się dzieje z tymi, co niszczą miłość.
Ha! Miłość? To żadna miłość.
Wiesz, dlaczego dobrzy wygrywają?
Dlatego, że walczą o innych, że dbają o siebie nawzajem.
To prawdziwa miłość.
A zło myśli tylko o sobie.
A to jest przeciwieństwo miłości.
Cóż za urocze słowa,
ale nie mają mocy ani żadnego znaczenia.
No, a teraz, proszę, zostaw moją narzeczoną.
Ona nie będzie twoja, potworze.
Nigdy, po moim trupie.
Cóż…
Jak sobie życzysz.
[Sofia] Nie! Agi!
[Sofia stęka]
Sofio!
Sofio.
[dramatyczna muzyka]
Nie!
[Sofia krzyczy z bólu]
To niemożliwe.
Nie po tym wszystkim.
[Rafal dyszy]
[muzyka cichnie]
[Rafal] Nie…
- [pełna napięcia muzyka] - [odgłosy walki]
Wszystko dobrze.
Naprawdę sądziłeś, że to ci się uda?
Na moim terenie?
W dłoni twego ojca ten miecz kiedyś mógł mi zagrozić.
Ale w dłoniach jego syna, wymoczka…
[Tedros stęka]
…to tylko przerośnięty nóż do masła.
[walenie o drzwi]
Sądzisz, że ta opowieść…
jest o twojej miłości.
Nie, ona jest o mojej.
O mocy złego pocałunku,
dzięki której zabiłem przyszłego króla.
Albo o tej, która cię powstrzymała.
- [świst miecza] - [dramatyczna muzyka]
- [muzyka cichnie] - [szelest szczątków Rafala]
I… koniec.
O matko!
Hej, kochana. Wszystko dobrze.
Hej, już dobrze.
Przepraszam cię za wszystko.
Ciii. Wszystko dobrze.
Nic ci nie jest.
Ja nie chcę być zła.
Nie jesteś zła.
Jesteś człowiekiem.
Dopóki jesteś ze mną.
Zawsze będę przy tobie.
Przyrzekasz?
Przyrzekam.
[Sofia dyszy]
Kocham cię, Agi.
Zawsze cię kochałam… przyjaciółko.
[słaby wydech Sofii]
Hej.
Nie.
[Agata płacze]
Sofio.
[smutna muzyka instrumentalna]
Ja też cię kocham.
- [muzyka cichnie] - [bicie serca]
O, Sofio.
[nagły wdech Sofii]
[śmieją się]
Hej. Cześć.
Hej.
Przepraszam, przygniotłam cię?
Boże.
Nie rób mi tego więcej.
Wracajmy do domu.
Tak.
Wracajmy.
[Baśniarz] I w ten sposób nasze bohaterki pokonały największe zagrożenie
w historii Akademii Dobra i Zła.
[podniosła muzyka]
A świat baśni nie zniknął,
lecz odmienił się na zawsze.
Dobro i zło razem?
W jednej szkole?
Hmm.
Co teraz?
Może zjednoczenie?
Może nawet… przyjaźń?
[niedowierzający pomruk]
[śmiech]
[muzyka i śmiechy cichną]
Ech, nie.
- Nie. Bez pośpiechu. - No nie. Co nagle, to po diable.
[Lesso się śmieje]
No cześć.
Moje serce należy do innej.
[grzmoty]
[Baśniarz] A nasze dwie bohaterki mogły ruszyć w drogę do Gawaldonu,
bo pocałunek Agaty dał im wolność.
Bowiem nie ma czystszej miłości niż miłość przyjaciółek.
Będzie lepiej, jeśli odejdę.
Agi, jeśli chcesz zostać z Tedrosem, zrozumiem.
Zajmę się twoją mamą.
To będzie dla mnie zaszczyt.
Dziękuję, Sofio.
[muzyka narasta]
Nie opuszczę przyjaciółki.
Dziękuję, Tedros, że chciałeś się zmienić.
Wierzę, że kiedyś się spotkamy. Znowu.
[podniosła muzyka]
Hej, stój!
[radosna muzyka popowa]
[Baśniarz] Przyjęto je z otwartymi ramionami…
i otwartymi umysłami.
Nigdy nie czuły się tak kochane.
Chociaż pewne rzeczy się nie zmieniają.
- [chłopak 1] Wiedźma! - [chłopak 2] Wypad!
[Baśniarz] Chyba że użyjesz mocy, aby je odmienić.
[okrzyki obrzydzenia]
I można powiedzieć, że tak kończy się ta historia.
[muzyka cichnie]
[tajemniczy szum]
A jednak strzała Tedrosa przebiła wrota między światami…
[Tedros] Potrzebuję cię, Agato.
[Baśniarz] Stało się jasne, że to dopiero…
początek.
[piosenka „Who Do You Think You Are” Kiany Ledé & Cautious Claya]
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI SOMANA CHAINANIEGO
[piosenka „Here Comes Trouble” Striking Vipers]
[piosenka „Ready for It” Rayelle]
[zawszanki śpiewają swój hymn]