www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu. synchro: Jared Bear
- Rekin cię dopadł. - No i patrz, co narobiłaś.
Przyniosę ci drugiego. Róbmy coś, nudzi mi się,
a ty byś się tylko wylegiwała na słońcu.
Idę do pokoju. Obiecałam Stuartowi, że zadzwonię.
- Przynieś mi drinka. Dzięki. - Chciałabyś.
Niezły tyłeczek.
Chcę wznieść toast.
Dziękuję ci, że zabrałaś mnie na wakacje. Będą świetne.
Zdrowie. Dzięki, że przyjechałaś.
Stuart nie wie, co traci.
- Chociaż dobrze się bawię. - To prawda.
Lisa?
Siostrzyczko?
Co robisz?
Co się dzieje?
Skłamałam.
O czym mówisz?
Skłamałam mówiąc, czemu Stuart z nami nie pojechał.
- Co? - Nie przez pracę.
Co to znaczy?
Zostawił mnie, Kate. Zerwał ze mną.
- Czemu mi nie powiedziałaś? - Wstydziłam się.
Rodzice wiedzą?
Spieprzyłam jedyną dobrą rzecz w moim życiu.
Co się stało?
To moja wina. Znudziłam mu się.
- Tak ci powiedział? - Mniej więcej.
Więc pomyślałam, że pojadę z tobą na wycieczkę,
pokażę mu, że potrafię się dobrze bawić
i może wtedy wróci, ale...
- Chodź. - Co? - Musimy się ubrać.
- Po co? - Wychodzimy.
Gdzie? Jest pierwsza w nocy.
To Meksyk. Tylko my siedzimy w domu. Chodź.
Marzyłam o tym cały tydzień.
Najlepsza noc w życiu. Chcę tu zostać!
LISA: MEKSYK JEST EKSTRA. SZKODA, ŻE CIĘ TU NIE MA.
STUART: CIESZĘ SIĘ, ŻE SIĘ DOBRZE BAWISZ.
ZABRAŁEM SWOJE RZECZY.
/Jesteście szaleni.
Musicie spróbować. Robimy to w każdy weekend. To niesamowite.
Prawie 8-metrowe żarłacze białe podpływają do samej klatki.
- 8-metrowe? - Wiem, obłęd!
Ile to kosztuje? No co?
Sto dolarów od osoby. Taylor to nasz przyjaciel.
- Super. - Sama nie wiem.
Wolisz przesiedzieć cały dzień przy basenie?
- Nie umiem nurkować. - Nauczę cię.
Do tego potrzeba mieć certyfikat nurkowy.
- Wy przeszliście kurs! - Posłuchaj.
Jesteśmy w Meksyku. A to nie jest nawet nurkowanie.
Będziesz w klatce. To całkowicie bezpieczne.
To jak wycieczka do zoo, tylko że to ty jesteś w klatce.
- I pod wodą. - Zgódź się, będzie fajnie.
Proszę.
- Sama nie wiem. - Pomyśl o zdjęciach.
Takich, których nie robi nudna osoba.
Tylko mówię.
- Dobrze gada. - Pomyśl o zdjęciach.
No dobra.
Zdrowie!
- Dobrze się dziś bawiłem. - Ja również.
Wybacz. Nie jestem gotowa.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Do jutra. - Na pewno.
Chodź.
Dobranoc.
Widzimy się jutro.
Są słodcy.
Będzie świetnie, nie mogę się doczekać.
- Nie wierzę, że mnie namówiłaś. - Ja cię nie namawiałam.
- Chcesz ich znowu zobaczyć. - Nieprawda.
- Nie kłam. - No dobra, jest słodki.
- Sama nie wiem, Kate. - Będzie fajnie. Obiecuję.
- Pewnie i tak się nie pojawią. /- Cześć, dziewczyny!
Co słychać?
Cześć.
Cieszę się, że was widzę. Nie byłem pewien, czy przyjdziecie.
- Ale przyszłyśmy. - Idziemy?
Chodźmy zobaczyć łódź.
- Jak się spało? - Dobrze.
- Świetnie się bawiłem. - Ja też.
- Jak głowa? - Boli.
Pomówimy z kapitanem. Zaraz wracamy.
- Mam wątpliwości. - Spokojnie, będzie dobrze.
To w ogóle bezpieczne? Nic o nich nie wiemy.
Pamiętasz słowa recepcjonisty, żeby wybierać atrakcje z broszur?
Pracuje w hotelu. Musi tak mówić.
Słyszałam straszne historie o turystach, którzy wybierali takie wycieczki.
- A Stuart mówił... - Stuart to fiut.
- Będzie fajnie. - Nie wstydźcie się.
To Taylor, nasz kapitan.
- Cześć. Jak się macie? - Dobrze.
- Umiecie nurkować? - Tak.
Zatem zapraszam na pokład.
Nie wpadnij do wody, niezdaro.
Oto i on.
Javi!
Ostrożnie.
O nie.
- Kate, widziałaś klatkę? - Połóż butle z tyłu.
Spokojnie. To będzie przygoda życia. Obiecuję.
- Będzie ubaw! - Boję się.
Jesteśmy na miejscu.
- To tutaj? - Tak.
Poważnie?
Będzie zajebiście.
- Pora karmienia. Głodne? - Ohyda.
Nie? A ty?
Fuj.
Smacznego.
- Obrzydliwość! - Cuchnie, co?
- Myślałam, że to nielegalne. - Mam po nie zadzwonić?
Halo? Panie Rekinie!
/Panie Rekinie!
Chyba nie słyszą za dobrze pod wodą.
- Co powiedział? - Nic.
Zaczynajmy.
- Cip, cip, cip, taś, taś. - To działa?
- Tam! Spójrz! - Gdzie?
- Javier, chodź, popatrz. - Niesamowite.
Lisa?
Gotowy?
Lisa, jesteś tu? Pod naszą łodzią jest rekin.
Najpierw zejdą chłopcy, ale musimy się przygotować.
- Nie dam rady, przepraszam. - Co? Proszę.
- Nie złość się. Nie mogę. - Chodź, będzie super. Proszę.
Nie zaimponujesz Stuartowi fotkami z kibla na łódce.
- Poważnie? - Musiałam to powiedzieć.
Proszę.
- No dobra. - Kocham cię.
- Jesteś moją dłużniczką. - Będę ci robić śniadania do łóżka.
- I to przez długi czas. - Będę. Przysięgam.
Narka.
- Opuszczajcie. - Uważajcie na siebie.
Mam ciary.
Widzisz? To bezpieczne.
Bawcie się dobrze. Ostrożnie.
Pa.
W porządku.
Podejdźcie.
Widzicie?
- O Boże. - Ogromny.
Ja pierniczę.
Ma około 7 metrów. Widziałem dużo większe.
- Serio to zrobimy? - Tak! - Pora was przygotować.
- Denerwuję się. - Serio?
- Mam pełne majty. - Serio? - No.
Pomóż.
Dalej mam niezły tyłeczek?
Gotowe?
Tak.
- Tak? - Tak.
O Boże.
- Spokojnie. - Dobrze.
- Uspokój się. - Już.
Przytrzymaj.
Popuścić?
Sprawdź powietrze. Powinnyście mieć 200 barów.
Jest 200.
To twoje powietrze.
Gdy zejdzie do 100, musisz dać mi znać.
Gdy do 50, wyciągnę cię na powierzchnię.
- 50 to pomarańczowy. - Tak. - Kapuję.
To wszystko.
Schodzicie na około 5 metrów.
To mało prawdopodobne na tej głębokości,
ale jeśli poczujesz ból w uszach, musisz wyrównać ciśnienie.
Odchylić głowę do tyłu i przełknąć ślinę.
Wyrównanie ciśnienia. Głowa do tyłu i przełknięcie.
I pamiętaj,
szybkie oddychanie, szybka utrata powietrza.
Wyluzuj się.
Kiedy już tam zejdziesz, nie będziesz chciała wracać.
- No i super. Gotowa? - Tak.
Dam radę.
- Spodoba wam się tam na dole. - Dzięki, Javi.
- Kto następny? - Boję się.
Na powierzchni rekin gówno słyszy.
Ale pod wodą jesteś w jego świecie.
Usłyszy bicie twego serca z odległości pięciu mil.
Wyczuje twój strach i słabość.
Namierzy cię. Gotowe!
Nie słuchaj głupka. Będziecie się dobrze bawić.
Pożyczysz aparat?
Tak, ale jeśli go upuścisz, zanurkujesz po niego.
- Co my wyprawiamy? - Uśmiech!
- Boję się, jak diabli. - Zejdę pierwsza, dobra?
Ależ emocje!
Twoja kolej.
Właśnie tak.
Niesamowita widoczność. Popatrz na te ryby.
Widzisz je?
To lepsze niż siedzenie w hotelu, co?
Nie miałam pojęcia, że będzie tak niesamowicie.
/- Słyszycie mnie? - Tak.
/- Lisa, jak się czujesz? - Dobrze.
/- Kate, a ty? - Też dobrze.
- Ale nie widzę rekinów. /- Cierpliwości. Zaraz je zwabimy.
Widok zapiera dech w piersiach.
Jak myślisz, jak głęboko tu jest?
Nie mam pojęcia.
Pomachaj. Uśmiech!
- Zrobisz mi zdjęcie? - Jasne.
O kurwa. Przepraszam.
Zabiją nas. Schodź po niego.
O mój Boże!
To największy rekin na świecie!
Niesamowite.
- Kolejny. - Ale wielki!
Patrz, jakie ma zęby. Są strasznie blisko.
- Dotknij go. - Zwariowałaś?
Chyba cię polubił.
Poczułaś? Klatka się ruszyła. Myślałam, że się zerwie.
/- Wszystko gra? - Nie, klatka się obniżyła.
/Mechanizm wciągarki /trochę się zsunął, ale to nic.
- Wciągnijcie nas. - Nie!
- To na pewno nic takiego. - Oszalałaś?
- Wciągnijcie nas, proszę. /- Dobra, zaraz was wciągniemy.
- Przepraszam. - Daj spokój, Lisa.
Nie czuję się bezpiecznie w tej klatce.
- Udało nam się zobaczyć rekina. - Poniekąd.
Mogłabym tu zostać na zawsze.
Taylor, kiedy Lisa wyjdzie, będę mogła zejść sama?
Taylor, toniemy!
- Pomóżcie nam! - Chcę stąd wyjść!
Taylor, pomocy!
Taylor!
/Lisa, obudź się!
/Ocknij się!
/Lisa!
- Nie, nie, nie! - Taylor! Pomóż nam!
- Ugrzęzłyśmy na dnie! - Lisa, uspokój się.
- Musimy się stąd wydostać! - Jeśli się nie uspokoisz, umrzemy.
- Spójrz na mnie! Przestań! - Nie mogę oddychać.
- Spowolnij oddech. - Nie mogę...
Wdech i wydech.
Wdech.
Wydech.
Dobrze.
Im bardziej panikujesz, tym szybciej tracisz powietrze.
Oddychaj spokojnie.
Tak dobrze.
Jak głęboko jesteśmy?
Na 47 metrach.
- Musiało zerwać wciągarkę. - Co teraz?
Słyszysz?
Taylor?
Na pomoc!
- Taylor! - Czekaj. Cicho!
Chyba jesteśmy poza zasięgiem.
- Musimy coś wykombinować. - Jak?
Trochę ich słychać, to może jesteśmy ciut za głęboko.
Może jak podpłynę do góry, to złapię zasięg.
Powiem im, że żyjemy i żeby po nas zeszli.
A rekiny? Nie wyczują nas?
Będę płynąć jak najbliżej klatki.
Obiecaj, że mnie tu nie zostawisz.
Nie zostawię, obiecuję.
Obiecuję.
Kurwa.
- Zablokowana. - Nieprawda. Damy radę.
Damy radę.
Pchaj!
- Nic z tego nie będzie. - Będzie.
Daj mi chwilę, otworzę ją.
Chyba się przecisnę.
- Ale muszę zdjąć butlę. - Co? To bezpieczne?
Nic mi nie będzie. Podasz mi ją, jak się przecisnę.
Przerwa jest wąska. Na pewno dasz radę?
Weź moją kamizelkę.
- W razie czego krzycz. - Bądź ostrożna.
Dam radę.
Uda się.
Dasz radę, Kate.
Pchaj! Dasz radę.
Co teraz?
- Muszę zdjąć maskę. - Nie!
- Musi być inny sposób. - Uspokój się.
- Nie możesz zdjąć maski. - Uspokój się!
Wezmę głęboki wdech,
zdejmę maskę, przecisnę się, a ty mi ją podasz z powrotem.
Utoniesz, jeśli nie zdążysz założyć.
Będzie dobrze.
Gotowa?
Maska!
Zakładaj, szybciej. Ruchy, ruchy.
Pośpiesz się.
Najpierw utoruję ci drogę.
- Na wypadek, gdybym nie wróciła. - Nie mów tak, proszę.
- Wyjdziemy z tego razem. - Patrz, czy coś nie nadpływa.
Ani drgnie.
Sprawdzę przy dnie.
Boję się, Kate. Co, jeśli rekiny nadpłyną?
Utkwił między skałami. Chyba dam radę.
Pośpiesz się, proszę.
Dasz radę, Kate.
Chyba się udało.
Pośpiesz się.
Pchaj! Dasz radę!
Rusza się.
Pchaj!
Udało się!
Spróbuję się skontaktować z Taylorem. Uda nam się.
Pośpiesz się.
Taylor, słyszysz mnie?
Jesteście tam?
Odezwijcie się!
/- Kate, słyszysz mnie? - Tak, słyszę!
/- Słyszę cię głośno i wyraźnie. - Dzięki Bogu. Pomóż nam.
/- Nic wam nie jest? - Tak.
/- Ile masz powietrza w butli? - 55 barów.
/- Co pokazuje głębokościomierz? - 47 metrów.
Żeby się z tobą skontaktować, musiałam podpłynąć na 40 metrów.
- Cholernie się boję. Co mam robić? /- Posłuchaj uważnie.
/Natychmiast wracaj do klatki. /Tylko tam cię rekiny nie dopadną.
/Rozumiesz? /Javier do was schodzi.
/Podepnie klatkę do drugiej wciągarki /i was wyciągniemy.
/I pamiętaj, Kate, /cokolwiek zrobicie,
/nie gnajcie do powierzchni, /bo dostaniecie choroby kesonowej.
Wracam na dół. Obiecaj, że przypłyniecie.
/Zostańcie w klatce /i oszczędzajcie powietrze.
Dobra.
Spokojnie.
Oddychaj.
Skontaktowałam się z nimi, Lisa.
Tak? Co powiedzieli?
Javier schodzi na dół. Podczepi klatkę
- do zapasowej wciągarki. - Naprawdę?
Dzięki Bogu!
Dobrze. Dzięki Bogu.
- Musimy oszczędzać powietrze. - W porządku.
Już prawie po wszystkim.
Tak się bałam, Kate, czekając na ciebie.
Myślałam, że już nie wrócisz.
Przepraszam, że nas w to wpakowałam.
Wtedy w hotelu,
co miałaś na myśli mówiąc, że tylko związek ci wyszedł?
Zawsze robiłaś fajne rzeczy, Kate.
Podróżowałaś po świecie, bawiłaś się,
podrywali cię chłopaki.
Nigdy nie mogłam się z tym równać.
Zawsze byłam twoją nudną, starszą siostrą,
ale mój związek ze Stuartem
to jedyna rzecz, której ty nie doświadczyłaś.
Nie rywalizowałyśmy ze sobą.
Może ty.
Co by powiedział Stuart, gdyby cię teraz widział?
- No co? - Oszalałby.
Słuchaj.
Co to jest?
To silnik łodzi.
- Boże, zostawili nas! - Nie zrobiliby tego.
- O Boże. - Może to coś innego.
- Może to inna łódź. - Słyszałybyśmy, jak przypływa.
Gdzie płyniesz?
Spróbuję znowu się z nimi skontaktować.
- Kate, a jeśli ich tam nie będzie? - Nie zostawiliby nas, jasne?
Taylor, słyszysz mnie?
Jesteście tam?
Niech ktoś odpowie!
Taylor, tutaj Kate. Słyszysz mnie?
Jest tam ktoś? Odpowiedzcie!
Lisa, otwórz właz!
Otwórz właz! To był rekin!
Nie mogę! Łańcuch blokuje!
Płynie tu!
Szybko!
O Boże. Myślałam, że mnie dopadnie.
Myślałam, że już po mnie.
Klatka nie wytrzyma! Przebije się!
Bądź cicho.
Prawie się przebił.
Nie jesteśmy już tutaj bezpieczne.
Skontaktowałaś się z Taylorem?
- Nie odpowiadali. - O mój Boże.
Nie zostawią nas. Mówili, że kogoś tu wyślą.
Słyszałyśmy, jak odpływają. Mieli tu przypłynąć
i zamontować na klatce zapasową wciągarkę,
ale czy widziałaś taką na pokładzie? Ja nie.
- Nie zostawią nas. Uspokój się. - Musimy płynąć na powierzchnię.
- Lisa, posłuchaj, nie możemy. - Popłyniemy szybko.
Dostaniemy choroby kesonowej. Wiesz, co to takiego?
Pęcherzyki azotu dostają się do mózgu.
Jedyny sposób to wynurzać się powoli
z pięciominutowymi przerwami na dekompresję.
Bez ochrony, na otwartym morzu.
Boję się, że tu umrzemy.
- Nie chcę tu umierać, Kate. - Nie umrzemy.
Przypłyną i nas wyciągną. Ile ci zostało powietrza?
80 barów. Nie wiem, co to oznacza.
Na tej głębokości mamy góra 20 minut,
- zanim się wyczerpie zapas. - A ty, ile masz?
Kate.
30 barów.
O mój Boże.
- Nic mi nie będzie. - Skończy ci się powietrze.
Słuchaj.
Javier?
Co to? Javier?
Tam! Hej!
Słyszysz nas? Widzimy latarkę.
Javier!
Czemu nie płynie do nas?
Może jest poza zasięgiem.
Musimy mu dać znać, gdzie jesteśmy.
Co on robi?
Nie wiem.
Jeśli nas słyszał, czemu nie dał znać?
Musimy wziąć tę linę.
17 barów. Kończy ci się powietrze.
Dobra, wypłynę tam i go poszukam.
Powiedz mi tylko, co dokładnie mam robić.
Jesteś pewna?
Tak.
Płyń jak najbliżej dna.
Rekiny atakują od dołu, więc nie powinno ci nic grozić.
Ten przycisk pompuje kamizelkę. Użyj jej, by płynąć do góry.
Ten spuszcza powietrze.
Cokolwiek się stanie, jeśli wpadniesz w panikę,
nie płyń prosto do góry,
- bo umrzesz, rozumiesz? - Niedługo wrócę.
/Od razu płyń do dna.
/Świetnie. Dobrze ci idzie.
/Oddychaj powoli. /Skup się na latarce.
/Lisa, widzę rekina! /Płynie do ciebie!
/Ukryj się!
/Lisa, słyszysz mnie? /Jesteś bezpieczna?
/- Lisa? - Nic mi nie jest.
Jestem w jaskini. Rekin o mało co mnie nie dopadł.
/Gdzie on teraz jest?
Chyba odpłynął.
/Lisa? Co się dzieje? /Nic ci nie jest?
/Lisa? Odpowiedz.
Jestem cała.
Kończy mi się powietrze.
Widzę latarkę. Jest coraz bliżej.
O mój Boże!
/Lisa, co się stało?
Jestem na krawędzi klifu.
Nie widać dna.
/Kończy nam się czas.
Dobra, dam radę.
/Jak ci idzie?
Boję się, Kate. Nie widzę, co jest pode mną.
Widzę!
Znalazłam latarkę.
Javier?
Nie ma go tutaj, Kate. Javier?
Wracam.
Z której strony przypłynęłam?
Kate, słyszysz mnie?
Kate? Odpowiedz, proszę.
Zgubiłam się i zaczynam panikować.
O mój Boże.
Uspokój się i podejmij decyzję.
Kate!
Kate, zgubiłam się.
Kate, słyszysz mnie?
Do klatki!
Kate, słyszę cię! A ty mnie?
Przerywa!
Kate?
Uderz o kamień,
kiedy zobaczysz światło, żebym wiedziała, gdzie płynąć.
Słyszę cię!
Nie ma powietrza. Do diabła.
Dobra, muszę zabrać linę.
Zabrać linę.
Harpun.
O Boże.
/Widzę latarkę. /Jesteś coraz bliżej.
/Widzę światła klatki. /Już płynę.
Już płynę, Kate.
Lisa, bałam się, że nie żyjesz. Gdzie jest Javier?
Rekin rozerwał go na kawałki.
Mam linę.
Zgubiłam się. Myślałam, że już cię nie zobaczę.
Przełóż tędy.
Ta lina jest dosyć cienka. Wytrzyma?
Musi. Daj latarkę.
Wrócę i powiem im,
- żeby nas wyciągali. - Bądź ostrożna.
Zaraz wrócę.
Taylor?
Taylor, słyszysz mnie?
Taylor!
/- Kate? - Lisa.
Udało nam się zamocować linę.
Wyciągnijcie nas.
/- Javier jest z wami? - Nie!
- Javier nie żyje. /- Co? Jezu...
/Wracaj do klatki. /Wyciągnę was.
Wyciągną nas.
- Naprawdę? - Tak.
Dzięki Bogu.
Kate, słyszysz to?
Słyszysz?
- Widzisz? - Tak.
Zaczyna się ruszać.
Wracamy do domu!
Dzięki Bogu, to już prawie koniec!
Wrócimy do domu!
Zobacz, jesteśmy coraz wyżej. Uratowałaś nas.
Wskaźnik się rusza. Kate, 46 metrów.
45.
44.
- Wydostaniemy się stąd. - Tak.
/Kate, Lisa, słyszycie?
Słyszymy cię. Jesteśmy na 36 metrach.
35!
34!
33.
32!
31!
/- Jeszcze trochę. - 30!
/- Powolutku. - 29!
28...
Taylor, lina pęka!
/- Co? - Taylor, pomóż!
/Uspokójcie się.
/Nie ruszajcie się. /Zwolnię.
Ratuj.
Wyciągnij ją!
O mój Boże!
Utknęła, nie dam rady.
Kończy nam się czas.
- Skontaktuję się z Taylorem. - Nie zostawiaj mnie.
- Nie chcę się udusić. - Wszystko będzie dobrze. Wrócę.
Taylor, tu Kate.
/- Nic wam nie jest? - Lisa jest uwięziona.
Jej noga utknęła. Kończy nam się powietrze.
Mam 5 barów. Niedługo się wyczerpie.
/Rzucę wam /zbiorniki z powietrzem.
/Wcześniej nie zrobiłem tego /z pewnego powodu.
/Podłączenie drugiego zbiornika
/zwiększy dramatycznie szanse /na narkozę azotową.
/Będziecie musiały /pilnować siebie,
/by upewnić się, że żadna z was /nie doświadcza halucynacji.
/Powiadomiłem /straż przybrzeżną.
/Wysyłają zespół ratunkowy /działający na głębinach.
/Będą za niecałą godzinę.
Boję się.
Będzie dobrze.
Patrz.
Tam.
Zbiorniki z tlenem.
Bądź ostrożna.
Zaraz wrócę.
Cholera. Kończy mi się powietrze.
/Kate, znalazłaś?
/- Kate, nic ci nie jest? - Nie.
Dali nam flary.
Musimy teraz czekać na straż przybrzeżną.
- Mam zbiornik. - Kate, na dół!
Zostań tam.
Gdzie on jest?
/Nad tobą, nie ruszaj się.
Boże, nie widzę go.
- Wejdę do klatki. - Nie, Kate, nie ruszaj się.
- Nie podnoś się. - Otwórz właz.
Nie, Kate.
Nie umrę tutaj.
Niedługo skończy się powietrze.
Dalej, dalej.
Boże.
Nie!
/Lisa?
- Kate? /- Lisa, jesteś tam?
Kate, myślałam, że nie żyjesz.
/Udało mi się uciec. /Okrążają mnie rekiny.
/Jestem ranna.
- Jak bardzo? /- Bardzo.
/Mocno krwawię.
/To zwabia więcej rekinów.
Ile masz powietrza?
/30 barów.
/Rekiny przebiły /moją kamizelkę.
/Tlen mi ucieka.
/- Boję się, Lisa. - Wiem.
Posłuchaj mnie. Zachowaj spokój.
Uratują nas. Skup się na oddechu.
Wdech i wydech, jak mnie uczyłaś.
Wdech i wydech.
- Wdech i wydech. /- Zimno mi.
Popłynę po ciebie. Odnajdę cię.
/Jestem zmęczona.
No dalej!
Zostań ze mną, Kate.
- Mów do mnie. /- Nie przeżyję.
Kate?
Kate, jesteś tam?
Kate?
/Zimno mi.
Mów do mnie.
Moja kamizelka.
Wyciągnę nas stąd.
Zadziałaj. Proszę.
O Boże.
Odnajdę cię.
Odnajdę cię, Kate.
/- Nie mogę oddychać. - Już płynę.
Kate?
Widzisz światło latarki?
/Lisa...
/- Zimno mi. - Mów do mnie.
- Widzisz światło latarki? /- Widzę.
Słyszę cię! Płynę do ciebie.
Zostań na miejscu.
Kate? Widzisz latarkę?
/Tutaj.
O Boże.
O mój Boże.
Wykrwawisz się. Musimy wypłynąć.
Nie pozwolę ci umrzeć.
Dalej, damy radę.
Odpal flarę. Przegoni rekiny.
Taylor? Słyszysz mnie?
Taylor?
Taylor, słyszysz nas?
Taylor!
/- Słyszysz mnie, Lisa? - Taylor.
/- Lisa, słyszę cię. - W porządku. Wypływamy.
/To niebezpieczne. /Zostańcie w klatce.
Nie mamy wyboru. Kate jest ciężko ranna.
Płyniemy na powierzchnię.
/Dobrze, ale płyńcie powoli.
/Jeśli zbyt szybko się wynurzycie, /dostaniecie choroby kesonowej.
Dobrze.
/Na jakiej głębokości jesteście?
- 30 metrów. /- Zwolnijcie.
/Umrzecie, jeśli pęcherzyki azotu /dostaną się do waszych mózgów.
Rozumiem.
Płyniemy.
Wydostaniemy się. Wytrzymaj jeszcze trochę.
- 20 metrów. /- W porządku.
/Teraz musicie zrobić /5 minut przerwy na dekompresję.
Dobrze.
/Azot musi opuścić /wasz krwiobieg.
/Cztery i pół minuty.
Musimy odpalić kolejną.
Zostały jeszcze dwie.
Upuściłam.
Weź latarkę.
Gdzie ona jest? Nie mogę znaleźć.
Mam.
- Mam! /- Jeszcze trzy minuty.
Taylor, wszędzie są rekiny! A to nasza ostatnia flara.
Damy radę, Kate. Zostań ze mną.
Nie mamy flar! Co robić?
/Wypływajcie!
/Zostawcie kamizelki /i płyńcie!
/Płyńcie!
Pomocy.
Pomocy!
Pomóżcie!
- Pomocy. - Kate!
- Lisa! - Pomocy!
- Płyńcie! - Pomocy!
Płyńcie!
Łap!
Łap za koło, wciągniemy was.
Lisa!
Szybciej!
Nie sięgnę! Wciągnijcie nas!
Złap mnie!
Uciskaj ranę.
Dziwne.
Śmiesznie brzmisz.
/Słyszysz mnie?
Udało nam się.
Udało.
/Lis... słyszysz mnie?
/Lisa?
Udało nam się, Kate. Moja kamizelka mnie uwolniła.
/Masz halucynacje.
Udało nam się!
/Lisa, jeśli słyszysz,
/to wiedz, że płynie /straż przybrzeżna.
/Wyciągną cię.
/Straż przybrzeżna tu jest. /Nic ci nie będzie.
/Zabierzemy cię do domu.
Kate!
Tłumaczenie: 12jojko & Altair87 Korekta: yotemka
www.NapiProjekt.pl - nowa jakość napisów. Napisy zostały specjalnie dopasowane do Twojej wersji filmu.