Xa non cachean?
Non, señora.
Deshumanízase todo, de verdade.
Listo. Dez minutos. A porta entornada, non pechada.
Vale.
- Ola, Jon. - Ola, amatxu.
Mira para ti!
Non che gusta que cho digan, poste coma unha furia,
fillo, pero nunca conduciches ben.
Nunca o fixeches.
Non te concentras.
Poste a pensar nas túas cousas...
Ai, filliño...
Porque o gardas todo dentro. Esa e outra.
"Que tes, Jon?"
FAILLE CASO A TÚA NAI
E ti, no canto de dicires: "Pásame isto..."
Xesús, que son túa nai.
Que non me vou asustar por nada. Pero ti, calado.
Todo para dentro.
Non te asustes de nada do que che vai pasar.
Encantábame facer isto.
Estráñoo ben.
Aseméllase a cociñar.
Mira, se non chega a ser policía meu fillo,
igual eu acababa coma ese señor tan simpático de Breaking Bad.
Esquéceo.
Mira.
Con isto, o electro váiselle pór coma o dunha musaraña.
Non van crer o que ven.
- Non é moi perigoso? - Non. O meu Jon é coma o ferro.
Hostia, que me vou con Cristo!
- Está mal? - Taquicardia supraventricular paroxística
Adenosina e ansiolíticos para mantelo estable.
Monitorizádeo.
Que bruta es, amatxu.
RAÍÑA VERMELLA
UN ESPELLO
Cando sexa medianoite,
xa non estarán vivos.
Morrer non ten nada de especial.
É tan sinxelo como respirar.
Non son malo.
Só son un emisario.
Traio unha mensaxe.
Podo atravesar o lume sen me queimar.
Podo facer o mal sen me manchar.
Podo facer as peores cousas...
E porén...
Odio ter o meu cuarto ocupado.
Cómpre acabarmos con el decontado.
Non tes nada mellor que facer?
Vaite, déixame descansar.
Daniel,
quero que só o saibas ti: vou marchar antes da noite.
Meu fillo necesítame.
MOITA SORTE
A túa necesítate tamén, de veras.
Necesítate máis ca ti a ela.
Non esquecerei a vosa axuda.
Deica mañá.
Son Antonia Scott.
Seino todo.
Hoxe non abrimos.
Abra! Policía!
Un minuto!
Señorita, a onde vai? Abra!
- Antonia, a poli! Pensa algo. - Que abra! Señorita!
Boas. Que queredes? Unha tatu?
"Police forever" ou algo así? Un can?
- Que máis? - Abra a porta.
Iso, se quero deixarte pasar.
Temos unha orde de rexistro.
E que? Iso que é?
Que fas?
- E a fechadura quen a paga? - Mirade ben todo.
- Quen paga o fecho? - Cala.
- Non asustes a meu pai. - Ven.
Sabemos que hai un par de días unha tal Antonia Scott
estivo por aquí acompañada do inspector Gutiérrez.
Corpulento el.
- Non sei, non os vin nunca. - Nunca?
Ten plantas de marihuana.
Impórtame tres carallos.
Oe!
Que non podes pasar!
Non asustes a meu pai. Eh!
Ven aquí.
- A cortina. Que hai aquí? - Nada.
Que miras con esa cara?
Gústache o meu xustillo?
Carla.
Dime.
Estás moi calada. Pásache algo?
Non.
Nada. Vai todo ben.
Axiña nos van vir rescatar, xa verás.
Seguro que meu avó nos saca de aquí.
El nunca se rende.
Sabías que estivo preso na guerra do Golfo
e fuxiu escavando un túnel?
Condecorárono e todo.
Oxalá tivésemos tempo para iso.
Jorge...
Jorge, es un xenio.
Por que?
Logo dígocho.
Ti descansa, vale? Vaiche facer falla.
Nin as luras puiden comer.
Estamos á espera dos resultados.
Despois eliximos o tratamento.
Daquela vai quedar aquí?
- De momento, si. - Hostia.
Canto tempo?
Depende de como evolucione e como se vaia...
A puta que o fixo.
Véseche o cu!
Que queres? Matarme, hostia?
Fillo, non blasfemes!
Non te queixes máis e sube.
E cámbiate, que se che ve o cu.
Veña, bule!
- Trouxéchesme un traxe? - E a pistola da casa.
Non puideches traer un chándal?
Se non puxeches un chándal na vida, ho.
Nai que me fixo.
Listo para o plan B?
Non me gusta esa expresión.
Hoxe tes que me facer feliz.
En tres horas vaste ocupar de Carla.
Pero antes, acaba co neno.
É necesario?
Nunca tiveches sentido do humor, papá.
Por Deus, é un neno.
Prefires que o faga eu?
Iso é todo o que me pide?
Moitos matarían por posuíren o segredo que ten.
É o único que preciso.
Como o descubriu?
O morto tiña unha fochiña no queixo.
Vostede e o seu home non.
- Vin a súa foto. - E?
Ese xene debe achegalo un dos proxenitores.
A posibilidade de herdalo dun familiar é de 1 entre 5000.
Teresa sabe da decisión que tomou?
Teresa non sabe nada.
E non o debe saber.
Nunca.
Ten fillos?
Un.
En mans de Ezequiel.
Síntoo.
Non ten por que. Vouno salvar.
Que lle pediu?
Vostede non me dirá o que lle pediu, ou?
Se cadra subestimeina.
Si.
Era o fillo de Teresa.
Ían ao mesmo colexio.
Tiñan a mesma idade e a mesma altura.
Non era difícil confundilos.
Álvaro escóndese na casa de Teresa?
Si.
Mentres Ezequiel viva.
Non quero que volva para arranxar o seu erro.
Por que pensa que foi un erro?
Ocórreselle outra explicación?
Vaime dar o que lle pedín?
Direlle o mesmo que ao seu amigo.
Rebéntelle a cabeza a ese monstro.
- Está cargada? - Dezasete balas.
- Sabe vostede usala? - Aprendo axiña.
N.o OCULTO ENVIOULLE 2 ARQUIVOS
Dá igual que sexa o móbil de túa nai. Apágao logo de oír isto.
- Non toques o pelo, cona. - Falaremos no subsolo.
Alí non nos darán rastrexado.
Non se me dá ben pedir perdón
nin pórme sentimental, entón a ver como o fago.
Salváchesme dúas veces.
Es un bo home, malia que os teus chistes non fan graza.
E quero...
Non.
Preciso que esteamos xuntos nisto.
Rescatando os do petroleiro, xa sabes.
Veña.
Concéntrate e escoita as instrucións que che vou dar.
FUN SOBRE AUGA EDIFICADA OS MEUS MUROS DE LUME SON
Mira o que atopei.
Esa botella regaleilla hai unha chea de anos.
Nin sequera a abriu.
Sabes o que vale esa botella de whisky?
Nunca souben como acertar con Carla.
E iso?
Isto é...
Era...
o xoguete preferido de Carla.
Abrazábao polas noites porque lle tiña medo á escuridade.
Aínda hoxe lle ten medo.
Agora vin...
outro tipo de xoguetes nos caixóns.
E pastillas.
Moitas pastillas.
Coido que hai demasiadas cousas que non sei dela.
Non souben protexela, Torres.
Podo mercar o whisky máis caro do mundo, e non souben...
salvar a Carla.
Non é culpa túa.
Non tes que te sentir culpable.
Pensas que debera ceder?
Tomaches a decisión máis difícil.
Xa.
Se souben educar ben a miña filla...
seguro que ela faría o mesmo.
DENDE ESTA PLATAFORMA CONDUCIRAO O TREN
Hostia.
Cona.
Non, señorita, non me interesa cambiar de compañía.
- Grazas. - Xa te estrañaba.
Mándame a túa localización.
Onde andas?
Debaixo da Cava Alta.
Aí teriamos que estar tomando unha cervexa.
Sigue o mapa no móbil da amatxu.
- Merda! - Que pasa?
Creo que me seguen.
Ignórao.
Iso dilo porque non te están seguindo a ti.
Se el quixese, estarías morto.
Quedo moito máis tranquilo.
Unha porta.
Non viña no mapa.
E non te equivocarías de camiño, lista?
Non, é a ruta correcta.
A ver, creo que se dá aberto sen chave.
Pois ábrea.
Que foi?
Hai unha bomba.
Caralludo.
E que pensas facer?
Desactivala.
É un explosivo plástico tipo Semtex.
Cambiou de estilo.
- Non sei se é o vermello ou o rosa. - Non o toques.
Non me digas que facer.
Antonia, nin se che ocorra. Non. Nein. Niente.
Fajardo é moi profesional.
Elixiría un de cápsula de aluminio e de período curto.
Vale, a ver.
Cal é a probabilidade de que acertes?
Un 68,5 %.
Ben, e se non acertas?
Terás que rescatar a Jorge ti só.
Iso nin o penses.
Aténdeme.
Un 68,5% é moi pouco.
Se fose un 90 %, pois aínda.
Ti entendes o mapa.
Non te arrisques. Damos un rodeo e listo.
Sabíao. Era o vermello.
Non me fixeches nin puto caso, non si?
Isto vai estar inzado de bombas.
Se teño que parar a cada paso, non chegaremos.
Jon.
Sandra mandounos mensaxes dende o comezo.
Púxonos a proba.
Sería absurdo que nos fixera vir aquí
para acabarmos coma a USE.
Doado de máis.
Toñi, xa mo estás explicando coma se non fixera a ESO.
Non eran estrelas.
Eran oito detonacións.
Navalquejigo.
O mural.
Sandra non falaba só do taxi.
Dicíanos que enchera Madrid de bombas
e contábanos onde están postas.
Case piso unha.
Vou facer coma que non oín iso.
Hai oito bombas en oito puntos clave de Madrid.
É un plan maior. Vai contra todo.
Éche un xeito de velo.
- Jon, poste nas miñas mans? - Querida,
a estas alturas, coido que non hai máis collóns.
Sigue andando. Eu sigo o teu localizador.
Terás que evitar as bombas. Eu avísote de onde están.
Tes unha bomba a un metro.
Agora podes continuar.
Sir, yes, sir.
Non podo máis.
Virás darme un bico?
Filla da gran puta!
Dime algo máis preciso.
Jon, que pasa?
Fotos.
Fotos nosas por todas partes.
Tiñas razón.
Está xogando connosco.
Dende o comezo.
Isto é un xogo para ela.
Mentres siga xogando, non hai problema.
Óesme? Jon.
A miña amatxu non.
Onde estás, mala pécora?
Sae.
Que te vexa, filla de puta!
Non.
- Jon, acouga. - Sae, filla de puta!
É o que quere, que perdas os nervios e o control.
- Jon! - Sei que me oes. Sae!
- Sei que me oes! - Atende, por favor. Acouga.
- Sae, puta! - Jon!
Jon, para! Tes unha bomba a dous metros!
- Aquí me tes, vamos! - Jon, para!
Jon?
Estou aquí.
Nunca volvas facer iso.
Case morres.
Estou ben.
Estou calmado.
Grazas, Antonia.
Agora non.
Veña, vamos.
Aínda non é medianoite. El dixo que nada de trampas.
El?
- Tanto che ten. - Que pasa? Por que berran?
Tranquilo, xa queda menos.
Teño medo.
Queres que cantemos xuntos?
Daríame vergonza, non nos coñecemos.
Es chistoso, Jorge. Caeríaslle ben a meu fillo.
Agora non.
Non, por favor.
Non que?
Que foi?
Antonia.
Por favor.
Antonia, dime que pasa.
Agora non.
Non tes pastillas?
Pensa...
Quítamos!
Ollo coas bombas, non corras!
Quítamos! Non!
- Jorge! - Quítamos!
Antonia, pensa en Jorge.
Jorge.
Iso é. Repite o seu nome.
- Jorge. - Iso é. Repite o seu nome.
- Jorge. - Jorge.
- Iso é. É teu fillo.
É teu fillo.
Non necesitas pastillas.
Non necesitas nada.
Tes que salvalo.
Es súa nai.
Antonia.
Antonia!
Estou ben.
Antonia, vamos.
Grazas, Jon.
Xa chegamos.
Eu ocúpome de sacar a Sandra. Ti encárgate de Fajardo.
Poderás con el?
A ver, 242...
Que son de Bilbao, hostia.
Fareino chegado o intre, non antes.
Vinte degolar un adolescente coma se pelases un pexego.
Pero facer trampas, non.
Dálles igual morrer agora ou nunha hora.
- A quen lle importa? - A Deus. El venos.
"Deus", di.
Sandra!
Por fin te atopo.
E eu a ti, Antonia Scott.
Estou aquí.
Mátaos.
Sae!
Sae! Dá a cara!
É hora de enfrontarnos.
O son é algo marabilloso.
Non che parece?
Nunca sabes ben a súa procedencia.
Cincuenta milisegundos.
É a distancia entre un son e o eco.
Unha distancia minúscula,
pero dá para que non me collas.
Tranquilo! Son Carla.
- A corda! Corre. - Claro.
Espera.
Corre, bule.
Tranquilo, xa está.
Xa está.
Jorge, corre!
Non!
Sóltaa!
As mans amodiño onde as poida ver.
Carla, estás ben?
Jorge!
Chegaches.
Nunca me decepcionas.
Por que todo isto?
Pensas que é por Carla Ortiz ou Álvaro Trueba?
É por min, logo?
Un profeta fala por un poder maior.
Un profeta anuncia o que virá.
Non me interesan as túas frases de demente. Quero a meu fillo.
O neno.
Teu fillo xa non está.
Fajardo agora mesmo está cortándoo en anacos.
Superada a derradeira proba.
E sempre mantendo o control.
Corre.
Vaite, Jorge, vaite!
Xa abonda!
Cabrón.
Xa está.
Jon Gutiérrez.
Policía.
Son Carla.
Pensaba que morreras.
Mira.
É vostede máis guapa en persoa.
Mamá, es ti?
Jorge! Non! Jorge!
Non!
Mamá?
Non te achegues máis!
Non!
Seica queres moito esta merda.
Sóltao!
Tira esa fermosa Glock.
Imos facer un trato.
A túa vida pola del.
Non o vas cumprir.
Cinco...
Non tes palabra.
Por que non veu o avó? Quero ir á casa.
Catro...
Lembras o xogo favorito do avó?
Lembro.
Tres...
Dous...
Un.
Anícate!
Dezasete balas.
VELOCIDADE DE BALA ÁNGULO DE DISPARO
PROBABILIDADE DE IMPACTO
Dez.
Jorge Lorente Scott.
Ola, Jorge.
Quero ver a miña nai.
Doce, trece, catorce, quince...
dezasete.
Boa sorte, fillo.
Acaba axiña e afórrame os discursos.
Non estamos nunha novela.
Déixame gozar deste intre.
Vencinte, Antonia.
Xa non es a primeira da clase.
Non gañaches.
Vas morrer.
E iso é unha derrota.
Ese non era o teu plan.
Saíuche mal.
- Sígueos. - Gústanche os xogos.
Mira arredor, Antonia.
Querías que chegase ata aquí
e que vise que superar as probas non valera de nada.
Querías que non salvase a Carla Ortiz.
- O teu plan... - Eles avísante.
...era deixarme vivir sabendo que meu fillo morrera.
Non.
Sabendo cada minuto da túa vida que todo era culpa túa.
Jorge está vivo.
E se Jorge está vivo é porque Jon fixo o seu traballo
e Fajardo morreu.
E ti estás soa
e perdiches.
Se queres, pódesme matar,
pero perdiches.
Sandra.
Equivócaste.
Isto aínda non rematou.
Jorge!
Jon?
Es ti?
Mamá!
- Estás ben? - Estou.
Estás ben?
Por que deixas a porta aberta sempre?
Porque quería que me visitases.
- Agora fareino. - E iso?
Traíacho el.
Non está gordo, pero non daba nin subido a planta.
Mira, nena,
non toques os collóns,
que me convenciches ti de subir andando.
- Adeus! - Adeus.
A nai que a fixo!
Marcos coidábaas.
A min mórrenme, é un superpoder.
Esta non a regues moito.
RECICLABLE FEITA CON RESIDUOS
Isto éche unha sorpresa.
Como estás?
Dende que non estou contigo, abúrrome un pouco, a verdade.
E Jorge?
Moi ben. Póndonos ao día de moitas cousas.
Como ten que ser.
Túa nai como está?
Presumindo de fillo decote.
- Por que? - Como por que?
Minipunto para ti.
O piso de abaixo está libre.
Poderiades mudarvos, seriamos veciños.
Ti o que queres é o tupper de tortilla de pataca da amatxu.
Non si?
Veña, cóntamo xa. Non viñeches só darme un ficus.
Non deron co corpo de Sandra?
Non te darei sorprendido nunca?
Non ía pisar por erro unha bomba dela.
Só desapareceu, coma o pai.
Xa.
Que pasa?
Pois pasa...
que analizaron o ADN dos restos atopados na tumba da filla de Fajardo.
Sigue.
Son da filla de Fajardo.
Non foi un erro.
Alguén quería sacarme do meu buraco.
Facéndome crer que era unha vinganza contra os poderosos.
Nin sequera era o pracer de matar.
Nin o de torturar máis unha alma xa torturada.
Tratábase de xogar.
Papá,
non estou morta.
Papá,
non estou morta.
Volvín.
Un expolicía.
Un despoxo.
Non é moi listo.
Verdade, Antonia?
Un profeta fala por un poder maior.
Un profeta anuncia o que virá.
Ti non o puideches planear todo.
Iso non é verdade.
Es moi intelixente, pero algo non che vai ben dentro.
Hai outra mente detrás.
Ti non estás sendo manexada?
Non confundo a realidade co pensamento.
Non me fagas rir.
Mírate os brazos.
Quería que a vítima soubese que a baleiraban.
Axuda!
Papá, non estou morta.
Non manque os nenos.
- Antonia. - Somos marionetas no seu xogo.
No de quen?
Díxencho.
Faise chamar Mr. White.
Subtítulos: Lucía Doval
Supervisora creativa: Luisa Lage