To oni!
W gotowości.
Dwóch nowych więźniów!
Zaczynamy dokowanie!
Na pozycji!
Ostrożnie!
Brama otwarta!
Więzień idzie!
Wybornie. Kolejny towarzysz niedoli.
Bez urazy. Gość w dom.
Oprowadzę cię, żebyś się nie zgubił.
Tu jest wiadro, w którym mrozimy siuśki. Poza tym…
Tak, to tyle.
Jak cię zwą, młódko?
To jest Holga. Ja jestem Edgin. A ty?
Odwiedziłem wiele cel, ale z kobietą żadnej nie dzieliłem.
Miła odmiana.
Jedna uwaga.
Holga nie lubi, jak się jej zakłóca konsumpcję ziemniaków.
- Ma wtedy chwilę dla siebie. - Cicho tam!
Jak chcesz. Powodzenia.
Płochliwa, co?
Po lepszym poznaniu jestem całkiem znośny.
Nie bądźże taka.
Możemy spędzić razem wiele szczęś…
Chyba daruję sobie palce i będzie mitenka.
Co się będę przemęczał.
Nad uśmiech losu przez cały rok
Droższy mi dzisiaj winorośli sok
Gdy kufel w dłoni, pociągam zeń
Tak z kompaniją zleci mi dzień
Żadnego śpiewania!
Tak jest, Tobiasie!
Jutro zbiera się Komisja Apelacyjna.
Nie rób sobie nadziei, Ed.
Co ty mówisz?
Tym razem będzie tam Jarnathan z aarakokrów.
- Jeśli ktoś ma nas uwolnić, to tylko on. - Zapomnij.
Mówię ci, Holgo, dziś po raz ostatni kruszysz lód.
Na mocy nadanej mi przez Sojusz Lordów
otwieram posiedzenie Komisji Apelacyjnej.
Komisja rozpatrzy sprawę Edgina Darvisa i Holgi Kilgore.
Mija drugi rok uwięzienia w następstwie wyroku
za kradzież mienia i kanciarstwo.
Zadaniem tejże komisji jest ustalenie, czy istnieją przesłanki dla ułaskawienia.
Cóż rzeczecie?
Dziękuję, sędzio Anderton oraz szacowni członkowie komisji.
Nim zacznę, pragnę zauważyć, iż sędzia Jarnathan jest nieobecny.
Nie powinniśmy zaczekać?
Sędziego Jarnathana zatrzymała burza. Możesz zaczynać.
Rozumiem. Chodzi tylko o to…
że zależało nam na jego obecności.
Przedstawcie swe racje lub odstąpcie.
Dobrze więc.
Najpierw warto nakreślić tło.
Otóż nie zawsze byłem złodziejem.
Przed laty zostałem członkiem Harfiarzy,
siatki szpiegów złączonych przysięgą walki z tyranią
i obrony ciemiężonych. Działaliśmy bezinteresownie.
Moja małżonka, Zia, wspierała mnie, choć świadoma była ryzyka.
Za dnia podsłuchiwałem najemników,
krzyżowałem plany bandytów…
i zwalczałem nawet thayańskich Czerwonych Magów.
Przed nocą wracałem do kochającej żony i naszej córki, Kiry.
Szczerze mówiąc, bywały chwile,
gdy żałowałem tej naszej bezinteresowności.
Moja żona mawiała wtedy:
„Oprócz ciebie samego wiele więcej nam nie trzeba”.
Co z Jarnathanem?
Wkrótce dotrze? Bo mogę poczekać.
Nie dosłyszałeś?
Wiem, burza. Jednak znając Jarnathana,
moja historia by go zainteresowała.
A nie chciałbym czekać kolejny rok, żeby…
Kontynuuj.
Naturalnie.
Każdy harfiarz zyskuje z czasem wrogów.
Niekiedy wrogowie ci postanawiają się zemścić.
Żaden kleryk nie zasklepi rany zadanej ostrzem czerwonego maga.
Nie mogłem przywrócić jej życia.
Wraz z Zią umarła moja przysięga.
Wybaczcie, niełatwo się do tego wraca…
gdy nie ma tu Jarnathana.
Znowu to?
Przegapił najważniejsze! Ma mnie sądzić, nie znając moich motywów?
Potrafimy zdecydować o waszym losie i bez Jarnathana.
- Dalej! - Dobrze. Na czym skończyłem?
Przed nocą wracałem do kochającej żony i naszej córki, Kiry.
To już było. Grasz na zwłokę!
Tak, wybaczcie. Miał być ogólny zarys.
Z kolejnych kilku miesięcy życia nie jestem dumny.
To wtedy poznałem Holgę.
Zlitowała się nade mną.
A właściwie nad moją córką.
Holga również zamieszkiwała społeczne dno.
Wiele lat wcześniej została wydalona z plemienia
za miłość do obcego.
Szybko staliśmy się jak brat i siostra.
Była to relacja budowana na zaufaniu i wzajemnym szacunku.
Nie mieliśmy uczciwego sposobu zarobkowania,
więc wybraliśmy mniej „uczciwego”, więcej „zarobkowania”.
Odurzająca jest myśl,
że czasem od tego, czego najbardziej pragniesz,
dzieli cię jedynie cienka szyba.
Zastanawiacie się może, co wtedy robiła moja córka.
Otóż była z nami.
Szybko! Uciekaj!
Poza Kirą zwerbowaliśmy też Simona, średnio wybitnego zaklinacza.
Oraz szalbierza o imieniu Forge, który podsycał nasze ambicje.
Wkrótce byliśmy już drużyną.
Owszem, złodziejską, ale pilnowałem pewnych standardów.
Żadnej przemocy
i okradanie tylko tych, którzy najmniej to odczują.
Wszystko uległo zmianie, gdy poznaliśmy czarodziejkę Sofinę.
Wiedzieliśmy o niej tylko tyle, że planuje zrabować Twierdzę Korinn.
Fortecę Harfiarzy, jeśli nie wiecie.
Bo Jarnathan wie na pewno.
Twierdza pełna była zarekwirowanych złoczyńcom skarbów,
lecz do skarbca dostęp mieli tylko harfiarze.
Dlatego Sofina zgłosiła się do nas.
Odmówiłem. Nie zamierzałem upaść tak nisko.
Lecz wtedy Forge zdradził mi, że wśród skarbów
znajduje się Tabliczka Przebudzenia
zdolna wskrzesić jedną zmarłą osobę.
Nawet jeśli uśmierciło ją ostrze czerwonego maga.
Pewnie już rozumiecie.
- Beze mnie? - Wybacz, Kir, to zbyt niebezpieczne.
Więc ty też nie jedź.
Mamy wszystko, czego nam trzeba.
Jeszcze nie. Ale to ostatnia akcja.
Zaufaj mi.
Uszy do góry, Pchełko. Szybko wrócimy.
Nie mówiłem jej o tabliczce, bo plan mógł się zesrać.
No i…
zesrać się raczył.
Wkrótce, kochana.
Intruzi!
Tam są!
Żadnej przemocy.
Utknęła w Zatrzymaniu Czasu! Kontruj, Simonie!
Magia Sofiny jest zbyt silna.
Weź tabliczkę. Czuwaj nad Kirą.
Masz moje słowo.
Gdyby teraz komisja skazała mnie na kolejne dwa lata,
albo i dwadzieścia,
nie byłaby to dostateczna kara za największe z moich przewinień…
pozbawienie córki ojca.
Bądźcie jednak pewni, iż jeśli zwrócicie mi wolność,
resztę swych dni poświęcę naprawianiu tej krzywdy.
Chciałabyś coś dodać?
Nie, dzięki.
Nim coś postanowicie, zaklinam was, poczekajmy na…
- Jarnathan! - Wybaczcie.
Nie wiesz nawet, jak się cieszę!
- Holgo, teraz! - Straż!
Proszę mnie puścić!
Miota ziemniakami!
Doprawdy, Jarnathanie!
A mieliśmy was ułaskawić!
Leć, ptaku, leć!
Wciąż dycha.
Mówiłem, że jakoś zleci!
DUNGEONS & DRAGONS ZŁODZIEJSKI HONOR
Ani śladu Kiry?
Dawno nikogo tu nie było.
Dokąd Forge mógł ją zabrać?
Raczej nie opuścił Wybrzeża Mieczy. Zawsze lubił miasta.
Wieczerza dla pana i małżonki?
- Co? A gdzie tam. - Ja i to coś?
- Z tymi wargami? - Obrzydliwe. Tylko pijemy.
Łodzią dopłyniemy do Wrót Baldura,
a stamtąd na północ.
Szukając Forge’a, mogę zajrzeć do Marlamina.
Na pewno ci to potrzebne?
- A jeśli nie chce cię widzieć? - Mniejsza o to, czego chce.
Muszę to domknąć.
Pisał w liście, że nie jest już twoim mężem.
To nie było domknięcie?
- Nie zrozumiesz. - To prawda.
Ewidentnie nie rozumiem.
Czy to jest…?
A to skurkowaniec.
Forge jest lordem Neverwinter.
Jak ten błazen tego dopiął?
Mnie obchodzi tylko to, że ma Kirę. Chodź.
Dzięki. Co chcesz od moich warg?
- Zasłaniają ci twarz. - Co?
Innym się podobają.
Wyjątkowo tu dziś tłoczno.
Ludzie ściągają na Igrzyska.
Ojciec zabrał mnie na któreś, zanim ich zakazano.
Ktoś wygrał?
Jeden zawodnik dotarł do finału,
ale że potwór zeżarł mu tors…
to nie.
Dobrze, że Forge nie stracił nic ze swej skromności.
- Ile minęło? - Dwa lata.
Nie. Pytam, jak długo czekamy.
Tata.
Holga?
Kiro.
- Strasznie tęskniłam. - Cześć, Pchełko.
Chodź do mnie.
Ciągle o tobie myślałem.
Sam dziergałem.
- Co to? - Mitenki!
Dzięki.
Wszystko dobrze?
Wujek Forge bardzo o mnie dba.
„Wujek” Forge?
Chodźcie. Czeka na was.
Nadal noszę wisiorek od ciebie, Holgo.
Czasem używam go, żeby myszkować po zamku.
- To takie dziwne, że tu jesteście. - Słuchaj, Kir.
Bardzo mi przykro, że tak się to wszystko potoczyło.
Podjąłem ryzyko.
I nie powiodło mi się.
Skąd ten zły wzrok?
Bo mówisz, jakby to nie była twoja wina.
Dotarli!
Starzy przyjaciele.
Cóż za cudowna niespodzianka. Chodźcie.
Czyżbym widział siwizny ślad?
Pasuje ci.
Szelmowsko, ale i profesorsko.
Wyglądasz jak… No jak kto?
Jak oczytany rybak, co niejedną tajemnicę skrywa.
I oczywiście Holga.
Wiem, że nie lubisz się przytulać.
Ale muszę.
Te dwa lata były pewnie koszmarne, ale i tak szybko wyszliście.
No wiesz… zwolnili nas wcześniej.
- Za dobre zachowanie. - Wzorowe.
Rozumiem.
Witam więc na wolności.
Toż to ukrop. Niemal wrze w kubku.
Ponownie.
Kiro, musimy pomówić ze służba kuchenną,
bo to naprawdę nie musi być tak gorące.
Tak, herbata jest gorąca. Jakim sposobem jesteś tu lordem?
Właśnie.
Nim trafiliście do więzienia, powierzyłeś mi opiekę nad Kirą.
Dopiero po jakimś czasie
spojrzałem w jej oczy i wtedy zrozumiałem:
muszę stać się lepszym człowiekiem.
Rzecz jasna, nie mogłem oddać tego, co ukradliśmy,
więc gdy lordowi się zachorzało,
wykorzystałem okazję, by zrobić coś dobrego.
Kampanię opłacił łup z Twierdzy Korinn.
Wierzcie mi jednak,
sam bym tego nie dokonał.
O wilku mowa.
Pamiętacie Sofinę.
- Nadal z nią trzymasz? - To przez nią wpadliśmy.
Niezupełnie. Bez niej złapaliby nas wszystkich.
W międzyczasie została więc…
moją główną doradczynią.
Herbata pali żywym ogniem. Przepraszam was za to.
Sofino.
Mogłabyś z łaski swojej…?
Naturalnie.
Świetnie. Dziękuję.
Nie spodziewałem się, że umoczysz w niej palec, więc…
dopiję później.
Daj nam tylko tabliczkę, spakuj Kirę i będziemy się zbierać.
Oczywiście to po to wróciłeś.
Nie po mnie, tylko po Tabliczkę Bogactwa.
Bogactwa?
Nie, to jest Tabliczka Przebudzenia.
Proszę?
Po to był ten cały skok.
Tak ci powiedział? Że zostawiłem cię dla zysku?
Ma prawo znać prawdę.
Okłamywał cię, Kiro.
Chciałem odzyskać twoją matkę.
Wiem, że łakniesz przebaczenia,
ale kłamstwo to nie sposób.
Ty padalcu!
Dobrze wiesz, czego tam szukał.
Czemu nie powiedziałeś, że chodzi o mamę?
Nie chciałem, żebyś znów ją straciła, jeśli zawiodę.
Nie dziwi cię chyba nieufność tej biednej małej.
Zważając na to,
że kłamiesz, od kiedy tylko tu wszedłeś, czyż nie?
- Uciekliście? - Żeby cię odnaleźć, Pchełko.
Kiro, spójrz na mnie. Przysięgam, chodziło o Tabliczkę Przebudzenia.
Robiłem to dla mamy, dla nas. Musisz mi zaufać.
Tak jak wtedy, kiedy mnie zostawiłeś.
Kiro, zaczekaj!
- Kiro! - Daj jej czas.
Przez te lata brak ojca zrodził w niej urazę.
Podsycaną twoimi kłamstwami o mnie.
Nic dalszego od prawdy. Rzadko o tobie rozmawialiśmy.
- Daj mu to, po co przyszedł. - Tabliczkę?
Chyba nie mam tego w planach.
Podobnie zresztą jak oddania ci córki.
Draniu!
No i utknęliście w podłodze!
Doprawdy przykry widok.
Sofina jest zaiste bardzo potężną czarodziejką!
Zresztą sami wiecie, bo nie pierwszy raz was uwięziła.
Chciałeś, żeby nas złapali.
Tylko ciebie i Simona, ale on jakimś sposobem się wywinął.
Po tylu latach razem wbijasz nam nóż w plecy dla tej wiedźmy?
Nie wierz nigdy zawodowemu oszustowi.
Niemniej…
Kira jest tu szczęśliwa i niczego jej nie brakuje,
a ja z czasem pokochałem ją jak córkę.
Nie rozumiałem uroków rodzicielstwa, póki ich nie zaznałem.
Ale gdy ktoś wpatrzony jest w ciebie tak,
że kształtować go możesz na własny obraz,
czujesz się trochę jak bóg!
Jestem zatem bogiem i lordem. Powodzi mi się, nie ma co!
Blackwood?
Odstawisz ich do więzienia? I nie zapomnij odebrać nagrody.
Na mnie już czas.
Oczekuję dwóch najbogatszych mieszkańców Wrót Baldura i Waterdeep.
Będziemy rozmawiać o Igrzyskach, które oto powracają!
To dopiero nowina, co?
Rad byłem was gościć.
Holga! Holga!
Zabij oboje.
- Musimy ją stamtąd zabrać. - Zabierzemy.
Ale chwilowo pomyślmy o sobie.
- Wiesz, co robić? - Wiem, że ty nie wiesz.
Na kolana.
Niczego sobie ostrze.
Spod młota Ghelryna Foehammera?
Skąd wiesz?
Wzór na rękojeści.
Jak wyważenie? Paruje?
To czarna stal.
- Dobra broń. - Głowy w dół.
Czekaj!
Czym go czyścisz?
Zaraz stracisz głowę.
I tym ją sobie zaprzątasz?
Jeśli byłbyś tak miły.
Gotowanym olejem lnianym. Raz w miesiącu.
Powinno być raz w tygodniu. Dlatego rdzewieje.
- Dobra, rąb. - Jak rąbać, to rąbać.
Brać ją!
Zatrzymać ją!
I już są nasi!
- Póki jesteśmy w mieście… - Tak, wiem, olej lniany.
Puk, puk.
Sprawdzam tylko, czy wszystko w porządku.
Wiedziałam, że jeszcze go zobaczę.
Liczyłam, że będzie inaczej.
Musisz zrozumieć,
że gdy zmarła twoja matka,
utracił część siebie.
Dlaczego kłamał?
Może ze wstydu, że dla tej tabliczki porzucił wszystko.
Powinnam z nim porozmawiać.
No co?
Już wyruszył, moje dziecko.
Oddałem mu Tabliczkę Bogactwa i…
odszedł.
Holga też?
Przykro mi.
Wiedz jednak, że choć jego już nie ma,
ja zawsze przy tobie będę.
Wiem.
To, że widzisz we mnie dobro,
każe mi wierzyć, że gdzieś tam naprawdę się ono kryje.
Można posłać strzałę z liścikiem w jej okno.
- A jeśli ją trafi? - Jakieś ryzyko trzeba podjąć.
Zabijając moją córkę z łuku?
Nie takie ryzyko.
Choćby go przeczytała, i tak nie przyjdzie. Uważa…
Forge’a za swojego ojca.
Musimy osobiście wyprowadzić ją z tego zamku.
To już jest szaleństwo.
Twierdza Never to Twierdza Korinn do potęgi.
Musimy zebrać drużynę.
Drużynę? A kto do nas dołączy? Nie mamy waluty.
Ale Forge ma. Mówił, że bogacze będą obstawiać na Igrzyskach.
- Skarbiec będzie pękał w szwach. - Właśnie.
A wśród tych bogactw – tabliczka. Kira ją zobaczy i zrozumie…
Że zostawiliśmy ją z właściwych pobudek.
Tak bym może tego nie ujął, ale… co racja, to racja.
To co z tą drużyną?
Simona można poszukać w Triboarze.
Trudno o gorszego zaklinacza.
Przez te dwa lata na pewno się doszkolił.
Lepszego sztukmistrza ze świecą szukać.
A coś takiego? Lubicie zapach świeżo ściętej trawy?
Czujecie? Świeżo ścięta.
Mój pięciolatek to potrafi.
A tak umie?
Nędza.
Nie doszkolił się.
Nie w tym rzecz, co robi na scenie.
Wcale niełatwo tak się lekko rozmyć.
Co innego całkiem zniknąć, ale trochę zniknąć to jest sztuka.
Czy to…?
Podprowadza nam drobnicę!
Skądże. To wszystko część sztuczki.
Łże!
Łapać go!
Magiczna tarcza!
To nie była tarcza.
Żądam zwrotu za bilet.
Jesteś trup!
- Cześć, Simonie. - Holga!
- Nie zostajesz na bis? - Jedźmy stąd.
Mogłem was ostrzec, że Forge to gnój.
Kiedy u Harfiarzy Sofina próbowała mnie zabić, on się przyglądał.
Ponoć choroba lorda Neverembera to jej sprawka.
Utorowała Forge’owi drogę. Nie mam startu do jej magii.
Więcej wiary w siebie. Widzieliśmy twój pokaz.
Możesz ją załatwić zapachem trawy.
Śmieszny żart.
Rozumiem, że chcecie ocalić Kirę,
i chętnie starłbym uśmieszek z twarzy Forge’a,
ale to za duże ryzyko.
Nie to, co pokazy sztuczek?
- Jak bardzo jesteś spłukany? - Do suchej nitki.
Planowałem dziś spać w teatrze.
- Teraz to niezbyt roztropne. - No więc?
Wiemy chociaż, jakimi zaklęciami obwarowano skarbiec?
- Dowiemy się! - Jak?
Przemkniesz obok straży?
Ja? Nie.
Może jakiś druid z dzikim kształtem.
Prześlizgnąłby się pod postacią…
- No nie wiem, myszy. - Albo jelenia.
Tak! Wtopiłby się w tłum jeleni w zamku.
Nie drwij.
Gdzie szukać druida?
Znam jedną druidkę. Doric.
Jedyną w swoim rodzaju.
Pobrzmiewa tu nuta afektu.
Z mojej strony owszem.
Ona jednakże uznała moją niską samoocenę za odpychającą.
Nie jest to twój atut.
Dziękuję.
Z rozkazu Forge’a Fitzwilliama
na skazanej wykonana zostanie kara śmierci poprzez rozczłonkowanie
w konsekwencji szkalowania naszego przywódcy.
Szmaragdowa Enklawa się nie ugnie!
Sprawiedliwości nie uśmiercicie!
Na mój rozkaz.
- Butna ta twoja Doric. - Gotowy?
To nie ona.
Do niej! Zabić ją!
To jest Doric.
- Jak to się zwie? - Sowodźwiedź.
- Ile tej wspinaczki? - To już tutaj.
- Ani kroku! - Czekaj! To ja!
- Simon. - Jaki Simon?
Simon Aumar.
Zaklinacz.
Zalecałem się do ciebie.
Mówiłaś, że doprowadzam cię do łez. Nie czynami, ale charakterem.
- Ach, no tak. - To ja.
Czego tu chcecie?
- Jelenia. - Żadnego jelenia.
Chcemy obalić Fitzwilliama.
Jak tu skończyłaś?
Moi ludzcy rodzice nie byli zachwyceni, że urodziło im się diabelstwo.
Przygarnęły mnie elfy leśne. Działam w Enklawie, broniąc ich.
Mamy więc wspólny cel.
Tylko ty możesz zakraść się do zamku
i sprawdzić, co tam czyha.
Jak się domyślacie, nie ufam ludziom.
Rasie nienawistnej i samolubnej.
Ty też nie jesteś idealna w obejściu.
Ja jestem tylko półczłowiekiem.
I nędznym zaklinaczem.
Simon to potężny użytkownik magii!
Potomek Elminstera Aumara.
To się może udać tylko pod warunkiem, że uwierzycie w sukces.
- On nie wierzy. - Coś w tym jest.
Simon może i nie ma mojego pomyślunku czy siły Holgi,
ale w trudnych chwilach nie zawodzi.
- Dlatego go wybrałem. - Innych zaklinaczy nie znasz.
Nie pomagasz.
A ty co właściwie potrafisz?
Ja? Jestem tu od planowania.
Wymyślam plany.
No to plan już mamy. Co nam po tobie?
Jeśli bieżący plan zawiedzie, wymyślę nowy.
Wymyślasz zawodne plany.
- Nie. - I gra na lutni.
Nie komplikuj. Uwierz, jestem niezastąpiony.
Cóż,
nasze plany usunięcia Forge’a nie zadziałały.
Śmieliśmy podważać prawowitość jego rządów,
więc uznał nas za wrogów.
Postanowił zniszczyć nasze domy
i stracić nas wszystkich.
Jeśli szybko go nie powstrzymamy,
nie będzie już czego bronić.
Nie dbam o pieniądze,
ale o tych, którzy jako jedyni mnie nie odtrącili.
Podzielimy się twoją dolą.
Wyczuwam twą niecierpliwość.
Szass Tam.
Zawsze byłaś mi uczennicą, na której można polegać.
Odsłoń głowę.
Nie kryj przede mną znaków.
Wolę obdarcie ze skóry i chłostę
od choćby godziny w towarzystwie Fitzwilliama.
To wyjątkowo przykry człowiek.
Ale bez jego „uroku” nie dotarlibyśmy tu, gdzie jesteśmy.
Żywi wystarczająco długo brukali ten świat.
Czerp pociechę ze świadomości, że twoje zadanie dobiega końca.
Tutaj jesteś!
Bez kaptura, jak widzę.
Lepiej jednak go nie zdejmować.
Wiesz, czerwoni magowie z Thayu
niesłusznie nie cieszą się dobrą sławą poza swą ojczyzną.
Oczywiście wkrótce twoja reputacja dodatkowo ucierpi.
Daleki jestem jednak od tego, żeby cokolwiek ci nakazywać.
Przybyli Caldwell i Peridost. Miałem im dać…
Koszmar, prawda? Muszę coś zrobić z tym krzesłem.
Jest doprawdy…
Jak sami stwierdzicie, podjęliśmy wszelkie możliwe kroki,
by zapewnić ochronę środkom,
jakie być może wykorzystacie podczas Igrzysk.
Zamocowaliśmy nowe brony w każdym ze skrzydeł zamku.
Gdy ktoś podniesie alarm, nikt stąd nie wyjdzie i nikt nie wejdzie.
No i oczywiście…
sam skarbiec.
Moja główna doradczyni Sofina przedstawi szczegóły.
Skarbiec chroniony jest Pieczęcią Mordenkainena.
No tak…
Może nie wszystkie szczegóły, ale…
dość rzec, że to naprawdę potężne zaklęcie.
Mogę spytać, skąd decyzja o przywróceniu Igrzysk?
Lord Neverember uznawał je za drastyczne.
Bardzo się z lordem różnimy.
Ja jestem w stanie dokonać wszystkiego, a on jest w stanie wegetatywnym.
Jesteś niemożliwy.
Bywam niepoprawny.
Prawda jest taka, że nic nie łączy ludzi tak jak igrzyska.
A rolą rządu nie jest odmawianie obywatelom tego, czego pragną.
Ani wam, dziane łobuzy, bogacenia się na nich.
To może mały poczęstunek?
Cisza!
Pośród nas jest dziki kształt.
Stój!
Nie mogę jej złapać!
Więc jednak poszła w jelenia.
Na samym końcu.
- Masz pewność co do Sofiny? - Widziałam jej symbole.
Dlatego nie mogłem jej skontrować.
Forge wiedział. Czerwona magini obok mojej córki.
Skarbiec zabezpieczyła jakąś „Pieczęcią Mordy Kajmana”.
Mordenkainena?
- Możliwe. - A to pech.
Ale co?
Pieczęci Mordenkainena nie sforsujemy.
- To niewykonalne. - A twoja magia?
I znowu to samo.
Nie cierpię tego myślenia, że magia załatwia wszystko.
Ona ma swoje ograniczenia. Nie wierzcie baśniom.
- To jest życie. - Czyli nie ma sposobu?
Może gdybym był jednym z potężniejszych zaklinaczy świata, więc nie.
Albo z Hełmem Rozproszenia.
Z czym?
Rozproszy każde zaklęcie.
Ale to nieważne. Zaginął lata temu. Po sprawie.
Daj spokój.
To taki problem? Znajdziemy ten hełm.
Nawet jeśli, to nie zdołam się do niego dostroić.
Wierzę w ciebie.
- Twoja wiara nic nie zmienia. - Ale twoja – tak.
- Nie dam rady. - Dasz.
- Nie dam. - No weź.
- Nie! - Słuchaj.
Ale to tak między nami. Nie chcę psuć morale drużyny.
Jakiego morale?
- Holga wie, gdzie jest hełm. - Tak?
Moje plemię walczyło o hełm z Kultem Smoka na Wiecznych Wrzosowiskach. Spytajmy ich.
To było sto lat temu. Wszyscy nie żyją.
Spytasz ich magią.
Dopiero co wygłosił mowę na temat ograniczeń magii.
To akurat mógłbym zrobić.
Wskrzesić zmarłych?
Aż tak to nie,
ale mam taki symbol pozwalający spytać o coś zwłoki,
po czym wracają do gnicia.
- Ohyda. - Jest to dość makabryczne.
A zarazem wspaniałe.
Kierunek: Wieczne Wrzosowiska. Simonie, ty stawiasz.
Co? Nie…
Zapłać magią.
Dziki kształt to zapewne sojuszniczka dawnych kompanów Forge’a.
Myślisz, że Forge działa przeciwko nam?
Dopóki czerpie zyski,
nie zakłóci podboju Szass Tama.
Znajdę tych rabusiów.
Zanim wyruszysz…
To strażnicy za nami pozwolili im uciec.
Rozumiem.
To Thayańczyk!
Hej, Ed.
Zobacz.
Marlamin? Poważnie?
Po co się tak katować?
Zabiorę tylko swoje rzeczy.
Pomalował okiennice.
Ładne nawet.
Holga!
Jak się masz, Marlaminie?
- To jest Marlamin? - Owszem.
Dla nas też to była mała niespodzianka.
Myślałem, że czeka cię dłuższa odsiadka.
Wyrwałam się stamtąd.
Nic się nie zmieniłaś.
To co porabiasz?
Nic nowego.
Mam swój ogródek. Pracuję nad książką.
Widzę, że nadal masz tę laskę ode mnie.
A tak, tak.
Możesz ją zabrać, jeśli chcesz.
- Gwinn jest domatorką. - Gwinn?
- Jesteś, skarbie? - Tutaj.
Złoiłam bandę żabulców nad…
O, serwus.
- A któż to? - Gwinn, to jest Holga.
Wiele o tobie słyszałam.
Uścisnęłabym ci dłoń, ale…
Miło mi.
Na długo zawitałaś?
Na chwilę. Jadę w okolice Nesmé wziąć kilka zwłok na spytki.
Też przyjemnie.
Umyję się przed kolacją. Co jemy?
Peklowaną gęś z kisijagodami.
Miło było poznać.
- Od jak dawna…? - Jesteśmy razem rok.
Jesteś z nią szczęśliwszy niż ze mną?
Ujmę to tak: prowadzi uczciwe życie.
Nie zalewa się w sztok.
I nie szlocham przez nią o brzasku,
zastanawiając się, gdzie jest.
Cierpiałam. Wygnano mnie z plemienia, bo chciałam żyć z tobą.
A ja stworzyłem nam dom, byś mogła o tym zapomnieć.
Ale nie mogłaś.
Gwinn wydaje się cudowna.
Zasłużyłeś na szczęście.
Dziękuję.
Kiedy odeszłaś, straciłem rodzinę.
Miałem to szczęście, że znalazłem nową.
I tobie życzę tego samego.
Moja najsłodsza Ho-Ho.
Załatwimy Forge’a.
Pokażę Marlaminowi i Plemieniu Jelenia, ile stracili.
Nad uśmiech losu przez cały rok
Droższy mi dzisiaj winorośli sok
Gdy kufel w dłoni, pociągam zeń
Tak z kompaniją zleci mi dzień
- Gromko! Bracia, wszak - Gromko! Bracia, wszak
- Pracy zawsze jest w bród - Pracy zawsze jest w bród
- Dzisiaj zabawa nam w smak - Dzisiaj zabawa nam w smak
- Nie dla nas trud, chłód oraz głód - Nie dla nas trud, chłód oraz głód
Wielu moich braci straciło życie w tej bitwie.
Zawsze wyobrażałam sobie, że spocznę w takim uświęconym miejscu.
No.
Ma ktoś szpadel?
Dobra, Simonie, jak to działa?
Odczytam formułę z symbolu kleryka.
Powinien gdzieś tu być. Mam!
Gdy truposz wróci do życia, będziemy mogli zadać pięć pytań.
po czym ponownie umrze, by nigdy już nie powrócić.
Dlaczego pięć?
- Nie wiem, pięć i już. - Kto to ustala?
- Możemy już? - Robi się.
Uroczo.
Może coś pomyliłem.
Bo mnie zaskoczył.
Zaczynajmy.
Poniosłeś śmierć w bitwie?
- Tak. - Świetnie!
To znaczy, dla ciebie nie bardzo. Moje kondolencje.
- Jeszcze cztery? - Tak.
To nie było do ciebie.
- To się liczy? - Tak.
Niech to szlag.
- Odpowiadaj, kiedy mówię do ciebie, tak? - Tak.
To „tak?” było niezbędne?
Nie było.
Wybornie. Gdzie szpadel?
Toke Horgath.
Czy podczas bitwy widziałeś Hełm Rozproszenia?
Był w posiadaniu mego wodza, Stanharda Grimwulfa.
Idzie dobrze.
Co zrobił z nim Stanhard Grimwulf?
Gdy okultyści się przedarli, wiedzieliśmy, że mamy przewagę liczebną.
Nie znaczyła ona jednak nic w obliczu smoka Rakora.
Horgath!
Weź to i uciekaj.
Za wszelką cenę chroń go przed Rakorem!
Rozkaz. Bez obaw.
To ostatnie, co pamiętam.
No nic…
Dzięki za pomoc.
Poszukajmy Stanharda Grimwulfa.
Zaraz! Chwila!
A pozostałe trzy pytania?
O co mam pytać? Wszystko powiedział.
Nie możesz tak nieboraka zostawić.
Niech ci będzie.
Co lubisz jeść?
Owies. Nie, jęczmień!
O rany.
Lubisz koty?
Nieszczególnie.
Jasne.
Ile to dwa plus dwa?
Słabo rachuję.
- Nie lepiej? - Nie.
Wielokroć najtrudniejszą decyzją dowódcy
jest ta o odwrocie.
Wydałem rozkaz.
Poleciłem dowódcy straży przekazać hełm
najszybszemu z jeźdźców, Venowi Salafinowi.
Jeśli tylko przekroczymy grzbiet…
I jeszcze raz.
To było rano, przed bitwą.
Po wyjściu z kąpieli poślizgnąłem się na kamieniu.
Po czym wziąłeś udział w bitwie?
Nie. Umarłem od tego uderzenia.
Ale Stanhard Grimwulf dał hełm Venowi Salafinowi.
Czyli tobie, tak?
Jestem Sven Salafin. Ven to mój brat.
To jakiś koszmar.
Jak się czuje Ven?
Uciekając z pola bitwy, zostałem raniony i straciłem konia.
Nie dbałem o swe życie.
Najważniejszy był hełm.
Nadszedł Thayańczyk. Rozpoznałem symbol Szass Tama.
Czekałem, aż zakończy mój żywot.
Ale nie zrobił tego.
Miał w sobie życzliwość.
Przedstawił się jako Xenk Yendar.
Zbiegł od Szass Tama i żył teraz na wygnaniu.
Zanim skonałem, obiecał, że zaopiekuje się hełmem.
Nie wiem czemu, ale uwierzyłem mu.
Wolne żarty. „Życzliwy” Thayańczyk?
Prawdę mówię.
Gówno prawdę.
Kłamał, a ty zginąłeś na marne.
Nici z hełmu. Trzeba znaleźć inny sposób.
Słyszałam o Xenku. To paladyn. Pomógł Enklawie pokonać Kleryków Talosa.
Mój wuj mówił, że odparł beholdera za pomocą zaostrzonej tykwy.
- Tykwy? - Czegoś ostrego.
Thayańczycy to mordercy. Nie ma tematu.
No co?
- Też o nim słyszałam. - Nie.
Walczył u boku mojego kuzyna na Anauroch. Dobry człek.
To wy idźcie sobie z czarownym Xenkiem warkoczyki zaplatać,
a ja wymyślę nowy plan.
- A jemu co? - Nie lubią się z Thayańczykami.
Wiem, co o tym myślisz, ale czas nam się kończy.
Zdradziłbym pamięć Zii.
Nie, bo zrobiłbyś to, żeby uratować ją i Kirę.
Słuchaj, jeśli Xenk okaże się gnojem, osobiście rozpłatam drania.
- Miło, że tak mówisz. - Co nam szkodzi?
To którędy do tego bubka?
Niedawno pomagał Harfiarzom w Mornbryn's Shield.
Rewelacja! Harfiarze.
A do Harfiarzy co ma?
Z nimi też się nie lubi.
Dobra, chodźmy stąd.
Przepraszam.
Ja tu nadal żyję.
Racja.
Ulubiona książka?
Trudno tak zdecydować.
- To piąte, nie? - Tak.
- I dobrze. - Jeśli mówimy o dziełach historycznych…
Wybrałbym Szmoczy Tom Lykanthusa Szara.
To dopiero czwarte pytanie.
Halo.
No i mogiła.
Rzygajże!
Dalej, jeszcze!
Żyje!
Dziękuję!
- Ciekawy typ. - Umiarkowanie.
- Ed, pogadaj z nim. - Sama se gadaj.
Też wyciągałem koty z ryb.
Xenk, prawda?
Na to pytanie nie zwykłem odpowiadać nieznajomym.
Jestem Holga Kilgore.
A to Simon, Edgin i Doric na końcu.
- Co was sprowadza do Mornbryn's Shield? - Ty.
Poszukujemy Hełmu Rozprzężenia.
Rozproszenia.
Wielu zginęło w jego obronie.
Szacunek dla ich ofiary nakazuje mi milczeć.
Dżankli.
Dżankli, poczciwy druhu.
Słyniesz, panie, z honoru i prawości,
a ja zapewniam, że kierują nami wyłącznie szlachetne pobudki.
No. Chcemy kogoś obrobić.
Holgo!
Nie byle kogo. Forge’a Fitzwilliama.
I jego czerwoną maginię z Thayu.
Pozwólcie ze mną.
Gdzie my jesteśmy?
W sanktuarium Harfiarzy.
Spytaj zresztą swojego kompana, Edgina.
Skąd o mnie wiesz?
Może i wyrzekłeś się swojej przysięgi,
ale ona nie wyrzekła się ciebie.
To, że coś mądrze brzmi, nie znaczy, że jest mądre.
Czego chcecie od Fitzwilliama?
Odebrał Edginowi córkę, a nam – pokaźne skarby.
- I Tabliczkę Przebudzenia. - Nie musi tego wiedzieć.
Ja tylko…
Innymi słowy, Forge to nielichy sukinsyn.
Winisz więc jego matkę?
Co?
Nie, tak się tylko mówi.
Rozumiem.
Niewprawny jestem w potocyzmach.
Nie tryskasz humorem, co?
Jeśli Fitzwilliam współpracuje z Thayem,
ich cele muszą wykraczać poza politykę.
Ponad sto lat temu nekromanta Szass Tam
należał do ośmiu zulkirów rządzących ludem Thayu.
Świetnie, wykład.
Jednak Tam łaknął władzy absolutnej.
W dzień przed przesileniem
mieszkańcy stolicy zebrali się na uroczystości.
Ni oni, ni ich pozostali władcy nie wiedzieli,
że Tam realizował już swój plan:
świętokradczy zamach stanu.
Wyzwolił moc Przyzywającej Śmierci,
czaru pochłaniającego dusze tych, którzy ujrzą jego potęgę,
podporządkowując ich swej woli.
Z pomocą swoich czerwonych magów Szass Tam stworzył armię nieumarłych,
dzięki czemu podbić mógł cały kraj.
Moc Szassa nie sięga poza granice Thayu.
Mniemam, iż nie spocznie,
póki nie splugawi całego Faerûnu swą niegodziwością.
Skończyłeś? My już wiemy, że ci z Thayu są źli.
Wie to i Forge.
Pytanie, co zyskają na tym, że pomogli mu dojść do władzy.
Chyba mamy wspólnego wroga.
Daj nam hełm, a ogramy Forge’a.
- Długo nie porządzi bez fortuny. - A magowie stracą swojego pionka.
Co będzie ze zrabowanym majątkiem?
Co za różnica?
Nie przyłożę ręki do bogacenia się na występku.
Niech ci będzie. Rozdamy ludziom.
- Przysięgnij. - Co?
Z dłonią na znaku Harfiarzy
przysięgnij, że podzielisz zdobyte skarby
pomiędzy mieszkańców Neverwinter.
Żaden problem.
No mów, Ed.
Powiedz, że oddasz pieniądze Forge’a.
Obiecuję…
oddać majątek Forge’a ludowi Neverwinter.
Zatrzymaj księgę.
Może w to jeszcze nie wierzysz, ale ja tak.
Cieszymy się. Simonie, wsadź to gdzieś.
To gdzie ten hełm?
- W głębi Podmroku. - Podmroku?
Chciałeś go chronić w Podmroku?
To ostatnie miejsce, gdzie ktokolwiek by go szukał.
- Uroczo. - Bynajmniej.
Wiem. To był sarkazm.
Zważ, iż sarkazm rani najdotkliwiej tego, kto nim włada.
Myślisz? Powinien zważyć, Xenk?
Wejście leży blisko Góry Mieczy, w Lesie Kryptgarden.
Stamtąd można zejść do ruin Dolblunde.
Ośmielę się spytać: co sprawiło, że wyrzekłeś się Harfiarzy?
Moja żona zginęła, bo byłem harfiarzem.
Przykro mi.
Czy winni za to zapłacili?
Thayańczycy, masz na myśli?
Nie.
Nie wszyscy Thayańczycy są nikczemni.
Gdy Szass Tam przejął Thay, byłem ledwie chłopcem.
Widziałem ogrom tej potworności.
Czar zmieniał prawych ludzi w potwory.
Opróżniał do cna ich umysły.
Rodzice obracali się przeciwko własnym dzieciom.
Uszedłem z życiem,
lecz odmieniony na zawsze.
Każdy z nas stracił część siebie.
Ważne jest to, co zrobimy z tą pozostałą częścią.
Już mówiłem. Włamię się do Twierdzy Never i odzyskam rodzinę.
A tabliczka?
- Chcesz wskrzesić żonę. - Zgadza się.
Dobrze więc.
Pomnij jeno, iż plan, jaki zwiemy „życiem”, jest jednym z wielu.
Ściągać swą wybrankę do dawnego życia
to pozbawiać ją nowego.
Może ktoś inny chce mu potowarzyszyć?
Udajmy się do wądołu.
Wądołu?
Do Podmroku prowadzi wiele wejść.
To jedno z dyskretniejszych.
To może wy przodem.
Przed nami dzień wędrówki. W ten sposób ominiemy mieszkańców.
Idziemy w ciszy i blisko siebie.
Opowieści o niebezpieczeństwach Podmroku nie oddają całej prawdy.
Jeśli mrok przesłoni wam widzenie,
złapcie mnie za dłoń, a was poprowadzę.
Od razu mówię, że nie będę go za nic łapał.
Bądź w pogotowiu. Nie ufam mu.
Mimo tego, że nam pomaga?
Coś skrywa pod płaszczykiem cnoty.
Pod płaszczem mam tylko zbroję.
- Jak on to słyszy? - To też słyszę.
Nienawidzę cię.
Stąd biegnie tunel do ruin.
Ani kroku!
Rochnony.
Pożeracze intelektu. Niewielkie, lecz groźne.
Ogłuszają ofiarę i pochłaniają mózg, przejmując kontrolę nad ciałem.
- To co robimy? - Bądźcie cicho.
Wabi je energia umysłowa.
Im wyższa inteligencja zwierzyny, tym bardziej niechybny atak.
Poczułem się dotknięty.
Oto i ono. Dolblunde. Wiszące Miasto.
Hełm znajduje się po drugiej stronie rozpadliny.
Strzeżcie się jednak starożytnej gnomskiej pułapki na moście.
By przejść, musimy ściśle przestrzegać sekwencji.
- A dokładnie? - To całkiem proste.
Począwszy od środka, stąpaj po nieparzystych,
ale co pięć kroków przechodź do boku.
W lewo lub prawo, w stałych odstępach między stąpającymi.
Stamtąd postępuj w podany wcześniej sposób,
jednakże w połowie przejdź na pola parzyste.
Po czwartym kroku przejście do boku
i dalej do trzech…
Możliwe, że…
nadepnąłem nie to, co trzeba.
Nie wiedziałem, że już tu się zaczyna.
Wybaczcie.
Wszystko to jakieś takie niestabilne.
Nie możesz nas magią przenieść?
Za daleko na telekinezę.
W plecaku mam linę.
Mogę przywiązać ją do topora i rzucić, żeby się zaczepił.
- Ale wiesz, że kamienie są twarde? - Cicho.
Skąd to masz?
Co, laskę Marlamina?
Zwędziłam czarodziejowi z Szarych Szczytów.
To nie laska.
To kostur Wte Wewte.
- W co? - Zasięg obejmuje jakieś 500 metrów.
Patrzcie.
Wte.
Wewte.
Działa!
Widzicie?
Po co komu most!
Spisałem się.
Wykombinował.
Wręczam ci go, ufając, iż strzec go będziesz własnym życiem.
Tak będzie.
Potrzymaj.
Zbliża się zło.
Czy to…?
Thayańscy zabójcy.
Postarzałeś się, Yendarze. Tak plugawi podła krew śmiertelników.
Ty natomiast, Dralasie, wyglądasz tak odstręczająco jak zawsze.
Zadbam więc o to, byśmy nie musieli już na siebie patrzeć.
Zostawcie ich mnie.
Dobrze, że jest po naszej stronie.
Czas nam ruszać.
Bo co? Zabiłeś ich.
Niełatwo odebrać życie tym, w których go nie ma.
Gotów na drugie starcie, Yendarze?
Chyżo!
Smoczkowi się przytyło.
To Themberchaud. Pewnie znalazł dla siebie nowe leże.
Bo poprzednie zeżarł?
Mam cię!
Most nam się kończy.
Simonie! Tam!
Dzięki za pomoc.
Zrobiłbyś dla mnie to samo.
Się wie.
Gad nie odpuści!
Chodźcie! Utknął!
A my z nim.
Utoniemy tu!
- To walnij nam jakiś portal! - Muszę widzieć wyjście!
Chcesz przejść stąd dotąd?
To woda morska.
Pamiętasz tę sztuczkę z Triboaru?
Skoszona trawa?
Nie, ogień z palca!
- A co? - Holgo, rąbnij go!
Bo jest za mało wściekły?
Kiedy wam powiem, wszyscy się zanurzcie.
I wtedy wchodzisz ty, Simonie, dobra?
Na co się gapisz?
Na harfiarza, który właśnie się zbudził.
Wal, Holgo!
Jeszcze!
Teraz!
Tutaj się rozstajemy.
Życzę wam wszelkiej pomyślności.
- Nie idziesz? - Nie moja to wyprawa.
Lecz twoja.
Dałem wam narzędzia. Do was należy ich użycie.
Nie użyłbyś ich dla nas?
Bo jesteś znacznie lepszy w walce, strategii…
We wszystkim poza gadką.
Nad tym popracuj.
Gdy zwątpienie przyćmiewa wiarę, czerpię otuchę z Doktryny pradawnych…
Wspaniale. To do rychłego.
I poszedł.
Powoli się oddala.
Kroczy jak po sznurku.
Ale zbliża się do kamienia.
Obejdzie go?
Nie.
Co mu tam jakiś kamień.
Co tam mamroczesz?
Próbuję się dostroić.
Na nic się zda, jeśli nie stworzę z nim więzi,
Niezła presja, zważywszy, co dla niego przeszliśmy.
Mam tego świadomość.
Los całej misji jest w twoich rękach.
Proszę cię.
Oto i on, wielki Simon Aumar.
Zaklinacz, w którego żyłach płynie krew czarodziejów.
Kim ty jesteś?
Czyżbyś mnie nie znał?
Nosimy to samo nazwisko.
Jesteś moim prapradziadkiem.
Niczego sobie hełm.
Dlaczego sądzisz, że jesteś go godzien?
Bo wierzę w siebie?
Pytasz mnie?
Nie, ja to… wiem.
Jestem wielkim zaklinaczem.
Doprawdy?
Magia to dziwna rzecz.
Sama wybiera, kto nią włada.
A głupców nie toleruje.
Dlaczego mi to mówisz?
Chyba sam wiesz,
Simonie.
Dostroiłeś się?
Żyjesz?
Wstawaj.
Co się stało?
- Rozmawiałem z kimś. - Tak?
Z moim prapradziadkiem. Był…
mało pomocny.
Rozmawialiście? A ja widziałem, że hełm od razu sfrunął ci z głowy.
Czas płynie tam inaczej.
Spróbuję innego podejścia.
Cudnie. Nowe podejście. Działaj.
Rozpracujesz to.
Lepiej. Odrzut jakby mniejszy.
Próbuj. Za sześć godzin ruszamy do Neverwinter.
- Jak skiepścisz, nie odzyskam rodziny. - Tak mi mów.
Większego tchórza nie widziałam.
Tchórza? Ty też tu jesteś.
Dobra. Idę tam.
Nie, nie.
Zostaw to mnie.
- I ty chcesz być harfiarzem. - Cicho!
O nie. Jasny gwint.
Tam jest.
Przestań wojować.
Czasem trzeba odpuścić.
Ed!
Ed! Jest problem.
Nie potrafię.
Hełm?
Próbuję od kilku godzin! Drań mnie nie wpuści!
Mówiłem, że tak będzie. Wychodzę na głąba!
Co to za jazgot?
Trochę mu nie idzie z hełmem.
Po prostu to zrób, Simonie.
Dzięki, Holgo, pomogłaś. Teraz się uda.
Już w karczmie mówiłem, że tak będzie,
ale nie słuchałeś.
Jak to mu mówiłeś?
Miało być między nami, żeby nie psuć morale.
A wiecie czemu? Bo jest uparty jak stado osłów!
Namawiasz nas na nierealne plany,
a jak się sfajda, to nasza wina!
Jak się nie dostroisz, wymyślę plan awaryjny.
Awaryjny? Odkopaliśmy moją rodzinę. Zeszliśmy do Podmroku.
Cały czas wiedziałeś, że być może na darmo?
Ludzie po prostu muszą kłamać.
Nie kłamałem. Myślałem, że Simon to dźwignie.
Słuchajcie, do Igrzysk zostało kilka godzin.
W ten sposób działamy. Manewrujemy.
Zamiast rozpamiętywać nieporozumienia,
razem opracujmy nowy plan.
Idę opracować plan powrotu do domu. Jak ja mogłam wam uwierzyć.
Ja też pójdę.
Przykro mi z powodu Kiry.
Znajdziemy inny sposób. Ale nie dziś.
To musi być dziś. Nie spoczniemy, póki nie ocalę córki.
Nie masz dość porażek?
Nie! Na tym to polega!
Jeśli przestaniemy ponosić porażki, będzie to oznaczać… porażkę.
Żadne z nas nie może powiedzieć, że w życiu nam się powiodło.
Mam rację?
Holgo.
Zostawiłaś plemię dla mężczyzny,
a on zostawił ciebie, bo nie mogłaś żyć bez plemienia.
Wycofując się, przypieczętujesz swój los!
Tak jak i ty, Simonie.
Drobny złodziej, trzeciorzędny zaklinacz.
- Wznowisz występy? - Wolę to niż śmierć.
Śmierć nie jest najgorsza.
A ty, Doric, masz swoje zasady.
Nie chcesz opowiadać Enklawie, że mogłaś ją ocalić,
ale się nie zdecydowałaś.
Szybko nas podsumowałeś.
- A siebie? - Mnie?
Jestem królem porażek.
Przeze mnie przepadło wszystko, na czym mi zależało.
Chcesz wiedzieć, kto zabił moją żonę?
Ja.
Uznałem, że przysięga Harfiarzy nie pozwala nam w pełni żyć.
Nieświadom, że Czerwoni Magowie znaczą swe skarby.
Trafili jak po nitce do kłębka.
Nie miałem nawet dość szczęścia, by być wtedy w domu.
Zawiodłem Harfiarzy, rodzinę, was wszystkich.
I dlatego nie mogę się poddać.
A teraz wybaczcie, ale spocznę na tym kamieniu
i wymyślę nowy plan.
Przesuń się.
Też bym usiadł, ale miejsce się skończyło.
A gdyby tak…
wejść do skarbca, używając laski Wte Wewte?
Już wam tłumaczyłem.
Trzeba widzieć wyjście.
Słuchaj dalej.
Można by przykleić do czegoś portal i przemycić to coś do skarbca.
Tam wstęp mają jedynie skarby.
Więc nakleimy portal na skarb.
Forge mówił, że bogacze z Wrót Baldura i Waterdeep
przywożą do miasta swój majątek.
Możemy się zasadzić na Wysokim Trakcie!
- Będą tłumy ochroniarzy. - Pilnujących, by nic nie zginęło.
My natomiast jeszcze coś dorzucimy!
- Holgo, mógłbym cię ucałować! - Spróbuj.
Doskonale. Dziękuję.
To radość niezrównana móc powitać was,
szlachetny ludu Neverwinter, na wznowionych Igrzyskach!
Zapewniam, że czeka was najbardziej porywające widowisko
na całym Wybrzeżu Mieczy.
Zasady są niezwykle proste:
Pięć zatrważających wyzwań. Pięć mistrzowskich drużyn.
Kto zdoła przetrwać i dotrzeć do Klatki Sanktuarium,
przechodzi do kolejnego etapu.
Jedna uwaga:
szczerze namawiam do nieopuszczania areny przed końcem zmagań,
gdyż dla każdego z was
przewidziano wspaniały prezent!
Ściągnijcie mnie już. Nie miało być tak niedorzecznie wysoko.
- O nie. - Co się stało?
Czemu położyli go awersem do podłogi?
- Szlag. - Nic nie może się udać?
Daj, spróbuję zrobić otwór.
Zaczęło się.
- Czas na plan poawaryjny. - Masz ci los. Czyli co?
Powrót do pierwotnego planu.
- Wracamy do hełmu. - Czyli „przedawaryjny”?
Zwał jak zwał.
Wiesz dobrze, że nie potrafię.
Nieprawda!
Nie potrafiłeś. Spójrz na mnie!
Pamiętasz robotę w Mieście Grot?
Pajęcza Wspinaczka wyszła ci, bo Jolym poszczuł cię psem.
Podobnie z włócznią Aotha Fezima.
Rzuciłeś Kamienną Skórę, gdy już nas mieli ustrzelić.
Nawet w Triboarze odwróciłeś nagle grawitację!
Naprawdę?
Przypadkowo.
To była dzika magia. Zabiliby mnie.
No właśnie!
W swoich najsłabszych chwilach jesteś najsilniejszy.
I wtedy możesz wszystko.
Wejdziesz do tego skarbca, tak?
Nie dlatego, że potrafisz.
Dlatego, że musisz.
Ja w tym będę dłubać.
Jeszcze trochę i przecisnę się jako robak.
Robak!
Fenomenalnie. Widzisz? Teraz mamy plan popoawaryjny.
Czyli w zasadzie awaryjny?
- Kwestia nazewnictwa. - I tak wszystkie są do kitu.
Trzymajcie. Do komunikacji.
Dałeś mi kamień.
Nie zwykły kamień, ale przesyłający.
Działają tylko przez godzinę.
Zmyślne.
To jak tam wejdziemy?
Wywołamy małe zamieszanie.
Czuję, że plan poawaryjny wypali.
Czego tu szukasz?
Kurz bitwy opadnie A wtedy już snadnie
Namiętność się rodzi i godzi się lud
Rodziny w objęciach Gwar nie do pojęcia
Świętujmy, bo wart był tego ów trud
Rodziny w objęciach Gwar nie do pojęcia
Świętujmy, bo wart był…
- Co jest? Psujesz mi występ! - Utknąłem.
Skup się, Simonie.
Co to za wynaturzenie?
Chyba nabierają podejrzeń.
Na Dziewięć Piekieł.
- Tam! Intruzi! - No chodź!
Pokój Kiry powinien być tam.
Znajdźcie skarbiec i się spotkamy. Już!
Stać!
Widzę ją!
Zatrzymam ich. Znajdź skarbiec.
- Na pewno ci nie pomóc? - Na sto procent.
- Od razu tak kategorycznie. - Na nią!
Jestem z Komisji Apelacyjnej. Poszli na górę.
Otwierać!
Chwileczkę!
Nawet lepiej.
No to już. Dasz radę.
- Na spokojnie. - Tam jest!
Odłóż to!
Któż to wraca. Niedoszły zaklinacz.
- Nie mam na to czasu. - Ja natomiast mam cały czas.
Zginiemy, jeśli się nie dostroję.
Lepiej umrzeć głupcem niż jako głupiec żyć.
Dość tego! Nie znasz mnie.
Wiem, że hańbisz swe nazwisko!
Do diabła z nim! Muszę się dostroić!
- Nie póki żyję. - Właśnie nie żyjesz!
Twój czas minął. Teraz moja kolej.
Nie pozwolę na to.
Mam to gdzieś!
Przepraszam.
Trochę ci to zajęło.
Simonie!
To byłeś ty?
Owszem! Udało mi się!
Brawo.
Sam byłem sobie przeszkodą.
Cały czas to mówiłem!
Jestem w skarbcu.
My również.
Niczego tu nie ma.
Jak to? Tu jest wszystko. Gdzie wy jesteście?
A ty?
Chyba pod areną.
Forge.
Ten bierzemy.
Niedobrze.
Simonie! Doric! Jesteście tam?
Co ty tu robisz?
Kir!
Wróciłem po ciebie.
Musimy się spieszyć.
Zostawiłeś mnie.
Nie. Wiem, że masz mnie za kłamcę i kiepskiego ojca, ale…
Bo kiepski ze mnie ojciec.
I to prawda, że cię zostawiłem.
I nie próbowałem odzyskać twojej mamy, tylko…
swoją żonę.
Może gdybyś zdążyła ją poznać
i kochać tak jak ja, zrozumiałabyś mnie.
Jeśli pójdziesz teraz ze mną,
będziesz miała tę szansę.
Powinieneś jednak odróżniać własną córkę
od 300-letniej czarodziejki.
Kirze nic nie grozi. Nie spodziewa się ciebie.
Chyba nie docenia twojej wytrwałości.
Wiesz, Ed…
Naprawdę mi przykro, że tak się to potoczyło.
Ale jeśli byłbyś ze sobą szczery,
przyznałbyś, że to ja dam Kirze lepsze życie.
Niech pocieszy cię myśl, że ma teraz ojca, na jakiego zasługuje.
Tymczasem ja jestem w kropce, bo wolałbym nie oglądać twojej śmierci.
I dlatego… pójdę się przejść.
Co takiego?
Pozwól nam przynajmniej umrzeć z godnością.
To znaczy jak?
Włącz nas do Igrzysk. Daj nam jakąkolwiek szansę.
To akurat nie jest żadna szansa.
Choćbyście jakimś cudem przeżyli, Sofina…
Już lepiej byłoby wam umrzeć tutaj.
Nie.
Pokonali i twoich, i moich ludzi. Niech wystąpią na arenie.
Zasłużyli na to.
Parszywy dzień.
Może lepiej się nie budź.
- Jesteśmy…? - Na arenie.
Ten cymbał zgłosił nas do Igrzysk.
Cymbał? Dzięki mnie żyjemy! I jesteśmy dokładnie nad skarbcem.
Nie zastanawia cię, czemu Sofina się zgodziła?
Że coś kombinuje, to wiem.
W którym miejscu pod areną byłaś? Pamiętasz?
No nie wiem.
Gdzieś przy nabrzeżu.
Widziałam, jak straż ładuje wszystko na statek.
Statek.
- Forge nie ukrywał skarbów przed nami. - On je kradł.
Nie chodziło mu o tytuł lorda, tylko o dostęp do skarbca.
Igrzyska wznowił, żeby zgarnąć jeszcze więcej.
- A co z Kirą? - Nie zostawi jej. Nasz cel to ten statek.
Nie rozumiem. Skoro Forge odpływa, co będzie z tego miała Sofina?
Może nas stąd wyciągnę.
Bransoleta antymagiczna. Też taką dostałem.
Akurat kiedy się rozhulałeś.
To co, idziemy przez labirynt?
Aż nie dotrzemy do klatki?
W nogi!
Za mną!
Dzięki.
- Gdzie reszta? - Chodźmy tędy.
Próbowałeś mięsa złudnej bestii?
Jakieś takie mało wyraziste.
Statek gotowy, panie.
Mój transport już czeka, tak więc…
Będziemy z Kirą wypływać.
Ufam, iż jesteś równie ukontentowana naszą współpracą jak…
Wynoś się z mojego miasta.
Ma się rozumieć.
Z drogi!
To jest żrące!
- Jeszcze chwila i straciłabym dłoń. - Coś jednak straciłaś.
Chodź.
Doric!
Stąd musi być jakieś wyjście.
Szybko!
Nie.
- To nie jest wyjście. - Jasne, że jest.
Po tym wyzwaniu czeka następne i następne, aż nikt się w klatce nie ostanie.
Trzeba to jakoś obejść.
Mam pomysł. Za mną.
Ej! Jaki to pomysł?
Na odgłos gongu wskakujemy.
- Do tego czegoś? - Chcesz skończyć jak on?
Będziemy tam tylko kilka sekund.
A kto nas wtedy stamtąd wyciągnie?
- Ja, zaufaj mi. - Zawsze.
Czekajcie.
Teraz!
Cholera! Ale piecze!
Zwijajmy się stąd.
Byłam tu.
Nasz sprzęt.
Simonie, spróbuj otworzyć bransoletę.
Chodźcie.
To się nazywa druga randka, co?
- Podróż? - Tak.
Coś nagle wynikło. Na morzu nic nam nie grozi.
Co ma nam grozić?
- A to co? - Tak się składa, że zasadzka.
Na łodzi, którą miałeś uciec z miasta.
- Tata. - Cześć, skarbie.
Może powiesz jej, co to jest?
- Nie wiem. - To Tabliczka Przebudzenia, Kiro.
To dla niej cię opuściłem.
Twój tata nie kłamał, Pchełko.
To wujek Forge karmi cię kłamstwami.
Bzdury. Wierutne bzdury!
Chodź ze mną, Kiro.
Wrócimy do domu, odzyskamy mamę.
Znów będziemy rodziną.
Nie oddam fortuny.
Odłóż tabliczkę i wszyscy wynocha z pokładu.
- Już! - Dobra, spokojnie.
- Co robisz? - Cichutko, skarbie, spokojnie.
Odkładam. Tylko nic jej nie rób.
Widzisz, Kiro?
Twój ojciec mnie zna.
Wie, że by dopiąć swego, zdolny jestem do straszliwych czynów.
Nawet wobec najdroższych mi osób.
Ostatecznie to jedynie odróżnia żebraka od…
Łapy precz od mojej Pchełki.
Simonie, zabieraj nas stąd!
Przykro mi, Ed.
I wzajemnie!
- Co ona bredzi? - Kto wie.
Daję 20 000 na Szare Dłonie!
Przepraszam, że mu wierzyłam.
Co ty opowiadasz?
Nie masz za co przepraszać.
To ja powinienem był postępować inaczej.
Moje przeprosiny zmarnowałem na Sofinę.
Kocham cię, Kir.
I nic już nie wystawi tego na próbę.
Obiecuję.
Ja też cię kocham, tato.
Dobrze, że znów z nami jesteś, mała.
Czy wy wiecie, jak się obłowiliśmy?
Łódź ma niezłe obciążenie.
Teraz musimy się gdzieś przyczaić.
A to co?
Przyzywająca Śmierć.
Do tego potrzebowała Forge’a.
Igrzyska miały zgromadzić mieszkańców.
Szass Tam przejmuje Neverwinter.
No i się zesrało.
To jak chcesz to ugryźć?
Jeszcze myślę. Simonie, jaki był zasięg tej twojej laski?
Jakieś 500 metrów. A co?
Dotrzymam obietnicy danej Xenkowi.
Żądam zaprzestania tych praktyk!
- Ty tam! Zawiadowco portu. - Widzicie to, panie?
Jako lord Neverwinter
żądam okrętu z załogą, który uda się w pogoń za piątką…
Cóż to? Nie!
To ten obiecany prezent!
Nie!
O nie!
To dla was. Od złotoustego.
No dobra.
Musimy ją powstrzymać.
Cokolwiek z nami będzie, nie wychodź z ukrycia.
Masz swój wisiorek.
Jak myślicie, gdzie jej szukać?
Spudłowała.
Jesteś cała?
- Co zrobimy, jak dobiegniemy? - Zostaw to mnie.
Nie pojmujecie ogromu mojej mocy!
Dość!
Znów Zatrzymanie Czasu!
- Możesz to skontrować? - Jest wciąż zbyt potężna!
Przeprasz…
Zbyt długo
znosiłam arogancję Forge’a Fitzwilliama.
Podszyty fałszem urok osobisty.
Tę jego swadę.
Gdy wreszcie przystąpiłam do oczyszczenia miasta
z wszelkiego żyjącego plugastwa, wy śmiecie się wtrącać.
W chwili agonii miej świadomość,
że śmierć to wcale nie koniec.
Gdyż cierpieć będziesz po kres czasu.
Przepraszam, ale czuć ci ust… starymi szmatami.
I to tak konkretnie.
Co to ma być?
Skontrowałem twój czar. Wprawiłem się.
Taka zmyłka, żeby Kira mogła cię zaobrączkować,
a Doric mogła zrobić to.
Ja bym ją uznał za pokonaną.
A ja nie wierzyłem w powodzenie tego planu.
Mówiłeś, że nie może zawieść.
Holgo!
- Załatwiliśmy ją? - Holgo?
Tak.
Załatwiliśmy.
- To chyba… - O nie.
Trafienie krytyczne, co?
Nie jest tak źle.
Daj.
Simonie, pomóż jej.
To ostrze czerwonego maga. Nic tu nie poradzę.
Połatamy cię. Co to dla nas.
Nie zostawiaj nas.
- Już dobrze, Pchełko. - Proszę.
Nie opłakujcie mnie.
O nie, żadnej mowy końcowej.
Jestem dumna z tego, co tu zrobiłam.
Umieram jako bohaterka.
A ty jesteś…
porządnym człowiekiem.
Jak to harfiarz.
Zamknij się. Wiesz, że głąb ze mnie.
Obiecaj mi coś.
Co tylko chcesz.
Opiekuj się naszą małą jak należy.
Jest twoim największym dokonaniem.
Obiecuję.
Nad uśmiech losu przez cały rok
- Droższy mi dzisiaj winorośli sok - Droższy mi dzisiaj winorośli sok
- Gdy kufel w dłoni, pociągam zeń - Gdy kufel w dłoni, pociągam zeń
- Tak z kompaniją zleci mi dzień - Tak z kompaniją zleci mi dzień
Gromko! Bracia, wszak
Nie.
Potrzebuję cię.
Możemy jej użyć tylko raz.
Wiem.
Nie gadaj, że zmarnowałeś ją na mnie.
No i po kiego?
Szass Tam nie będzie kontent.
Będziemy na niego czekać.
My?
Racja. Nie przepadasz za ludźmi.
Bywają znośni.
A ty?
Wracasz do swojej harfiarskiej ekipy?
Tu jest moja ekipa.
Wiem, że moje poprzednie umizgi były dość nieporadne.
Ale może pozwolisz mi spróbować jeszcze raz?
- Niech będzie. - Tak?
- Uspokój się. - Już.
Do diaska! Przeklęty kielich.
Dobry wieczór.
Oczywiście wiecie, co było dalej.
Zniesienie magii Sofiny postawiło lorda Neverembera na nogi.
Jego pierwszą oficjalną decyzją
było przyznanie zbawcom miasta Medalu Odwagi.
Szmaragdowej Enklawie zaś zagwarantował ochronę ludzi i ziemi.
Można dowodzić, iż moje czyny, choć karygodne,
doprowadziły do rozkwitu miasta.
I choć upłynął dopiero rok mojej kary, muszę stwierdzić,
iż był on dla mnie
prawdziwie przełomowy.
Spojrzałem w głąb siebie
i zadałem sobie pytanie:
„Co się tam w środku dzieje?”.
Wtedy zdałem sobie sprawę,
że wszystko zaczęło się od mojej matuli.
Była to kobieta surowa, o naturze wybuchowej…
Wystarczy! Słyszeliśmy już dość.
Wniosek oddalony.
Zarządzam przerwę.
Jarnathanie!
Najpokorniej przepraszam.
Nie wiem, co mnie napadło. Przepraszam!
Halo.
Ma ktoś może jakieś pytanie?
Ktoś coś?
Napisy: Kamil Rogula