Животот ни е подарен пред милијарда години.
Што направивме со него?
Луси. Многу е просто.
Само ќе влезеш и излезеш. -Зошто самиот не го направиш тоа?
Затоа што очекуваат да видат некого кој изгледа поинаку од мене.
Ти ќе му го свртиш паметот. -Што има внатре?
Душо, немој да си параноична.
Ми веруваш, нели?
Ричард, навистина ми се допаѓаш,
ама во моментот морам да се погрижам за себе. Морам...
Немам поим. Морам да се фокусирам на толку работи.
Што правиш? -Одам дома затоа што имам испити во понеделник.
Треба да се истуширам и морам да учам.
Пред некој ден бев во музејот и знаеш што открив? -Што?
Првата жена на светот се викала Луси.
Затоа треба да се чувствувам подобро? -Да.
Не. -Се слушаме.
Добро, добро.
Ќе бидам искрен. Не можам сам да ја испорачам торбата.
Имав мали несогласувања со типов.
Ништо големо, ама ако ти ја однесеш, проблемот е решен.
Кога ќе влезеш, оди право до рецепција. Барај да го повикаат г. Јанг да се симне.
Кога ќе се симне и ја превземе торбата, насмевни се и врати се од каде што дојде.
Погледни. Од тука се гледа рецепцијата.
Ајде. -Што има внатре?
Немам поим, некои хартии.
Ма немој? Дај да видам. -Заклучена е.
Само г. Јанг ја знае шифрата.
Јас сум само курирот. -Те плаќаат ли за ова?
Да, на некој начин. -Колку?
Да ли ние као преговараме? -Сакам да знам колку си платен.
Илјадарка. -Те плаќаат илјада долари
за доставување на хартии? Навистина? -Не знам.
Потребни ми се десетина минути да заработам илјадарка, а за останатото не ми е гајле.
И мене исто. -Слушај! -Што?
Ќе делиме по пола. Важи?
Тоа се 500 за тебе и 500 за мене. -Ричард, ќе ти се јавам.
Ова е веќе трет пат оваа недела како се појавувам
пред истиот хотел со истиот каубојски шешир.
Проблемот е решен. Оди, ќе те чекам.
Луси, душо, го имам правено ова многу пати. Хартија и ништо друго.
Веројатно некои нацрти за копирање на брендови. Така се прави во оваа земја.
Дури и мојот Стетсон е направен тука. Погледни.
Пишува на етикетава: "Направено во Тајван".
Се гледаме каубоецу со големиот Стетсон. -Душо, те молам.
Ричард, морам да одам.
Што тоа, по ѓаволите, работиш? -Извини. -Што правиш?
Извини, ама навистина ми треба твојата помош. -Престани! Симни го ова од мене.
Не можам. -Симни го, веднаш! -Само г. Јанг го има клучот.
Не! -Само побарај да го повикаат од рецепција.
Симни го веднаш. -Прости ми, ама немам избор.
Колку побрзо влезеш, толку побрзо ќе излезеш.
Не ми се верува дека ми направи овакво нешто.
Ќе бидам тука. Го имаш мојот збор. -Твојот збор не вреди ништо.
Вреди 500 долари и тоа однапред.
Ти си серко. -А ти си прекрасна.
Госпоѓице, можам ли да ви помогнам?
Да.
Дојдов кај
господинот Јанг. -Да.
Што да му кажам, кој го бара?
Ричард.
Тоа не сум јас, Ричард ме испрати.
Како се викате?
Не, Ричард.
Ричард бара место за паркирање.
Г. Јанг сепак сака да го знае вашето име.
Луси. -Презимето?
Само Луси. Ако би...
Ако може да побрза, затоа што морам... -Само момент да му преведам.
Г. Јанг доаѓа. Почекајте тука.
Може ли да седнам? -Г. Јанг рече да го причекате тука каде што сте.
Мислам дека е подобро да останете токму тука каде што сте.
Простете.
Не!
Ве молам!
Што правите? Јас ништо не знам.
Ништо не знам. Ве молам.
Не! Ве молам.
Зборувате ли англиски?
По малку зборувам и шпански.
Да, јас сум Луси. Дојде до мала забуна.
Требаше само да ја испорачам торбата.
Ако го изгубивте клучот, не мора да ми ја сечете раката.
Можете само ланецот да го пресечете.
Ве молам.
Ве преколнувам.
Не. Не!
Ве молам.
Здраво, г-це. Јас зборувам англиски и ќе преведувам за г. Јанг.
Ве молам, кажете му дека ништо не сум направила.
Не знам ништо.
Сето ова е една голема грешка. Ве молам да му го кажете тоа.
Добро, добро. Само малку.
Г. Јанг сака да знае што има во торбата. -Не знам што има во торбата.
Зборувате ли англиски или не. -Зборувам.
Студирав една година во меѓународното училиште во Њујорк.
Во ред.
Ричард ми го даде коферот да ви го предадам вам. Тоа е се што знам.
Кажете му го тоа, ве молам.
Ми даде хартија на кои се напишани некои броеви. Не знам што е тоа.
Тоа е шифрата за отворање на торбата.
Што навистина има внатре? -Ништо опасно.
Зошто тогаш сам не ја отвори?
Не му верува на г. Ричард. -Ни јас не му верувам на Ричард.
Се познаваме безмалку една недела.
Во ред. -Г. Јанг инсистира да го отворите коферот.
Добро, добро.
Те молам, Господе, помогни ми.
Сака да побрзате. Г. Јанг има и други обврски.
Можете ли да ја опишете содржината на коферот?
Тоа се четири пластични вреќички во кои има
некаков син прашок како... Можеби е сепак виолетов.
Не знам, изгледа одвратно.
Г. Јанг сака да ви понуди работа.
Работа?
Не сакам работа.
Ако животот почнал пред приближно милијарда години,
ќе мораме да почекаме уште 400.000 години
за го да видиме формирањето на првите нервни станици.
Тука почнува животот каков што го знаеме.
Се формираат само неколку милиграми на мозок.
Се уште не е можно да се потврди било каков знак на интелигенција.
Повеќе личи како да е рефлекс.
Еден неврон и живи сте.
Два неврона и веќе се движите.
А движењето повлекува со себе некои интересни работи.
Животните на земјата постојат со милиони години наназад.
И поред тоа, повеќето видови користат само 3-5% од мозокот.
Дури откако ќе ги погледнеме човечките суштества,
како врвни суштества меѓу животните,
конечно наидуваме на вид кој користи нешто повеќе од мозокот.
Десет проценти можеби не изгледаат многу, ама се доволни
ако погледнеме што се сме постигнале со нив.
Ајде да анализираме еден посебен случај.
Единствено живо суштество кое го користи подобро мозокот
од нас е - делфинот.
Проценките се дека ова неверојатно животно
користи дури 20% од својот мозочен капацитет.
Оваа способност им овозможува
да имаат систем на ехо-локација кој е поефикасен
од било кој сонар што човек го измислил.
Но делфините својот сонар го развиле по природен пат.
Доаѓаме до клучниот дел на нашата
денешна филозофска рефлексија.
Од ова заклучуваме дека луѓето се повеќе оптеретени
со тоа да имаат, од колку да бидат?
Луси. -Што ми направи со стомакот?
Ништо. Само мал хоризонтален рез.
Многу добро направено и...
За најмногу месец дена лузната ќе биде готово незабележителна.
Нема ни да се забележи следното лето на плажа.
Не ми е гајле за лузната.
Ве загрижува фактот што ние ве отворивме?
Бидете спокојни, не ви извадивме орган или нешто слично.
Само ви ставивме пакетче во стомакот.
Тоа е нова дрога која децата во Европа ќе ја обожуваат. Верувајте ми.
Што е тоа? -Научното име и е ЦПХ-4.
Не звучи секси, гледано од комерцијална страна.
Се уште се обидуваме да смислиме нешто поинтересно.
Имате некој предлог?
Извинете ме.
Добро дојдовте. Добро дојдовте и влезете.
Убаво.
Одлично, одлично.
Величенствено. Убаво, убаво.
Како сте? -Многу добро.
Така. Прво, многу сум благодарен
што земавте учество во овој потфат
кој сигурно ќе помине беспрекорно.
Овие убави пасоши и карти ќе ви овозможат
да се вратите дома во следните 24 часа.
Откако ќе дојдете ќе ве превземат нашите луѓе
како би ја повратиле нашата роба.
Тогаш ќе си ја вратите слободата која и тоа како ја заслуживте.
Сигурен сум дека не треба да ве потсетам,
ама сите оние кои ќе се обидат
да ги предупредат или им се предадат на властите,
нека знаат дека ги имаме имињата и адресите на секој од вас,
па дури и најдалечните роднини.
Затоа сметаме на ваша потполна дискреција.
Добро. Дами и господа,
дозволете ми да бидам првиот кој ќе ви посака
среќен пат.
Убаво. -Ќе го продавате ова?
Се плашам дека ни е таков бизнис планот.
За примитивните суштества како нас, животот изгледа има само една намена:
да се добие на време.
Тоа егзистирање во времето се чини
како единствена права работа на сите станици во нашето тело.
Како би ја постигнале таа цел, станиците од кои се создадени
и дождовниот црв и човекот, имаат само две можности:
да бидат бесмртни или да се размножуваат.
Ако местото не е доволно плодно и богато со храна...
Станицата ќе ја одбере бесмртноста.
Со други зборови, самодоволност и самоуправување.
Од друга страна пак, ако местото е плодно...
Ќе одберат да се размножуваат.
Така, после смртта ќе го пренесат сексуалното образование
на станиците наследници, кои ќе пренесат на следните и така по ред.
Ова знаење и искуство се пренесува понатаму низ времето.
Добро, остани фокусирана.
Мораш да чекаш и да купуваш време за себе.
Ќе смислиш нешто попат. Само смести се во авионот.
Седи во авионот и оди од тука. Тоа е сега најважното.
Штеди го времето и ништо не превземај. Остани со ладна глава. Жива си.
Жива си и само тоа е важно. Само чекај.
Заштеди на времето.
Штеди го времето.
Не сум расположена.
Ајде да замислиме на момент каков би ни бил животот
кога би можеле да користиме, да кажеме,
дваесет проценти од нашиот мозок.
Таа прва фаза ќе ни овозможи контрола над нашите тела.
Господине. -Да? -Да ли е тоа научно докажано?
Во моментот тоа е само хипотеза. Признавам.
Ама ако размислите за тоа, ќе видите дека
Грците, Египјаните и Индијанците знаеле за постоење на станиците
векови пред пронаоѓањето на микроскопот.
А што да кажеме за Дарвин, кого сите го сметаа за будала
кога ја изнесе својата теорија на еволуцијата.
Останува на нас да ги избуткаме правилата и законите
и да поминеме од еволуција на револуција.
Стотици милијарди неврони по човек,
од кои само 15% е активирано.
Во телото на човекот постајат повеќе врски отколку што има ѕвезди во галаксијата.
Поседуваме џиновска мрежа на информации,
во која скоро и да немаме пристап.
Господине. -Да? -Која би била следната фаза?
Следната фаза би била веројатно контрола врз другите луѓе.
Но за тоа би требало да пристапиме барем до 40% од капацитетот на нашиот мозок.
После контролата над себе и другите,
на ред доаѓа контрола над материјата.
Ама тоа веќе спаѓа во доменот на научна фантастика
и знаеме колку и кучето што гледа во месечината.
Извинете, господине. -Да?
Што би се случило кога некој, некако
би успеал да ги отклучи сите 100% од сивите ќелии?
Сто проценти? -Да.
Немам поим.
Еј!
Еј! Зборуваш англиски? -Не! Не!
Ти, зборуваш англиски? -Да, да. -Носи ме веднаш во болница.
Болница.
Мојата нога! Мојата нога!
Болница. -Почекај ме.
Госпоѓице?
Еј, госпоѓице! -Ми треба помош. Итно е.
Не смеете да бидете тука. Оперираме.
Ве молам, излезете надвор.
И онака немаше да го спасите.
Туморот ја зафатил мозочната кора и кичмената срж.
Некој ставил во мене пакетче со дрога. Сакам да го извадите. Тече.
Направете го тоа веднаш. -Добро. Само да
подготвам локална анестезија. -Нема потреба.
Добро. Во ред.
Смирете се, ве молам. Спуштете го пиштолот.
Сакам само да погледнам. Може?
Може ли? -Да.
Ало. -Мамо. -Еј, Луси.
Душо, баш убаво што те слушам.
Колку е часот таму?
Не знам, ноќ е. -Почекај малку да го прекратам вториот повик.
Морам да влезам внатре.
Еве ме. Не лудуваш повеќе? Ми вети дека ќе внимаваш на себе.
Се обидувам мамо, се обидувам.
Благодарам што се јави вака одненадеж.
Татко ти ќе биде тажен што не те слушна. Уште не е вратен од теретана.
Обично се јавуваш наутро. -Мамо. -Да?
Се чувствувам.
Како мислиш, душо?
Просторот и воздухот.
Вибрациите.
Луѓето.
Можам да ја почувствувам и гравитацијата.
Ја чувствувам Земјата како се врти.
Како телото ми емитува топлина.
Крвта во вените.
Па дури и мојот мозок.
Најдлабоките делови на своето сеќавање.
Душо, врската е лоша. Не те слушам баш најдобро.
Што рече за сеќавањата?
Болката во устата додека ја носев протезата.
Се сеќавам на твојата рака на моето чело додека ме тресеше грозница.
Се сеќавам како ја галев мачката. Беше толку мека.
Мачка? Која мачка, душо?
Сијамската, со плави очи и скршена опашка.
Душо, не можеш да се сеќаваш на тоа. Немаше ни година дена.
Се сеќавам на вкусот на твоето млеко во мојата уста.
Топлината, течностите...
Душо, за што зборуваш?
Само сакав да ти кажам дека ве сакам.
Душо. -И сакам да ти се заблагодарам
за илјадниците бакнежи кои се уште ги чувствувам на своето лице.
Те сакам, мамо. -И јас тебе, душо.
Повеќе од се на светот.
Колку останало?
Петстотини грама.
Колку му треба на моето тело да се ослободи од остатокот?
За да ти одговорам на тоа, морам да знам што е во прашање.
Смеам ли? -Слободно.
ЦПХ-4.
Кажете ми за тоа.
Трудниците произведуваат ЦПХ-4 во шестиот месец на бременоста.
Во многу мали количини.
Ама за бебето тоа има сила на атомска бомба.
Му ја дава на фетусот потребната енергија за формирање на коските во телото.
Слушнав дека се обидуваат да направат синтетичка верзија на тоа.
Не знаев дека успеале.
Ако тоа е навистина ЦПХ-4
и тоа во оваа количина, чудно е што се уште сте живи.
Не за долго.
Учењето е секогаш болен процес.
Како кога си малечок, па коските ти растат и почнуваш да се менуваш.
Веруваш ли дека можам да се сетам на звукот на моите коски како растат?
Како нешто да ме гребе под кожата.
Сега се е поинаку. На пример,
звукот на музиката кој сега го разбирам. Или течноста.
Интересно е како порано бев загрижена со тоа
која сум и која сакам да бидам
и сега кога имам пристап до повисокото ниво на мозокот, ги гледам работите појасни
и разбирам дека она што не прави нас самите е всушност многу примитивно.
Само пречки и ништо друго.
Има ли тоа смисол?
Како болкава која ја чувствуваш.
Те спречува да разбереш.
Се што знаеш во моментот е болката. Само за тоа знаеш. Болка.
Каде се останатите?
Другите кои пренесуваат дрога. Ми треба остатокот.
Од медицински причини.
Берлин.
Париз.
Рим.
Ти благодарам што го сподели тоа со мене.
Добро вечер, професоре. -Добро вечер, Андре.
Сакате ли да вечерате во собата? -За жал, да.
Исцрпен сум. -Добро да се одморите. -Благодарам.
Ме преплаши. Тропаш како луда.
Ми недостигаше.
И ти мене.
Да не ги изгуби клучевите? -Не.
Може ли да го позајмам твојот лаптоп? -Секако.
Вчера цела вечер бев на аудиција. Беше супер.
Те оставаат да стоиш цел ден и ги заболе за твоето време.
Само пимплаат на кинески.
Кој разбира кинески? Јас ништо не разбирам.
Тогаш ти кажуваат дека ќе ти се јават. А ни бројот на телефонот не ти го знаат.
Освен една фаца. Ама тој не е Кинез.
Работи во агенција и многу е сладок. Господе, колку е сладок.
Сладок е и го знае тоа. Го има она "нешто".
А газето... Подобро да не почнувам за тоа.
Никогаш нема да погодиш каде ме однесе.
Во "Четири годишни времиња", царскиот апартман
и водевме љубов цела ноќ.
Извини, само за себе зборувам. Што има? Како е Ричард?
Мртов е. -Вие сте луди.
Одам да се истуширам.
Да? -Професоре Норман, се викам Луси и само што
ги прочитав сите ваши истражувања за човечкиот мозок. Сакам да се најдеме.
Сите мои истражувања?
Ми ласкате, млада дамо, ама тешко можам да поверувам во тоа.
Сигурно имам напишано барем... -6734 страници.
Ги знам напамет и можам да ви ги кажам, ако сакате.
Да ли сте вие една од пријателките на Емили?
Ми звучи како една од нејзините глупави шеги. Да ли е со вас тука?
Не, сама сум.
Која сте вие? -Пред малку ви кажав.
Луси, нели? Така е, простете.
Ја прочитав вашата теорија за користење на мозочниот капацитет.
Малку е рудиментирана, ама на добар пат сте.
Благодарам. -Професоре, моите станици се множат со ненормална брзина.
Седум милиони во секунда. Имам потешкотии
точно да го одредам времето на својата смрт,
ама тешко дека имам повеќе од 24 часа. -За што зборувате?
Сакам да кажам дека вашата теорија не е само теорија.
Абсорбирав голема количина на синтетички ЦПХ-4,
кој ми овозможува да користам 100% од мозочниот капацитет.
Моментално сум на 28%. Она што го напишавте е точно.
Кога мозокот ќе достигне 20%, се отвара и се шири. Нема повеќе пречки.
Паѓаат како домино. Го колонизирам сопствениот мозок.
Па, не знам што да кажам.
Точно е, работам на оваа теорија повеќе од 20 години, ама тоа
од секогаш беа само хипотези и истражувачки идеи.
Никогаш не ни помислив дека некој...
Можеш да го контролираш својот метаболизам? -Да.
Можам да ги контролирам телата и на другите луѓе.
Исто така можам да ги контролирам магнетните и електричните бранови.
Не сите, туку само најосновните.
Телевизија, телефони.
Радио.
Неверојатно.
Не чувствувам болка,
страв, желби.
Како да она што не прави луѓе почнува да исчезнува.
Како да се чувствувам се помалку човечки...
Сето тоа знаење.
Квантната физика, математика,
бесконечните својства на примарните станици.
Сето тоа знаење експлодира во мојот мозок.
Не знам што со него.
Ако ме прашуваш што да правиш...
Знаеш...
Ако размислиш само за природата на живеењето,
мислам, од самите почетоци
и развитокот на првата станица,
која понатаму се поделила во две станици.
Самата суштина на животот беше
понатаму да се пренесе она што е научено.
Не постои ништо поважно.
Па ако ме прашуваш што да правиш со целото
тоа знаење кое е собрано во тебе, ти кажувам...
Пренеси го понатаму.
Како што тоа го прават сите станици,
во изминатото време.
Време.
Да, секако.
Ќе бидам таму за дванаесет часови.
Заминуваш? -Да.
Што е ова? -Рецепт.
Од кога знаеш да пишуваш кинески?
Од пред едно саат време. -Луси, не разбирам ништо од ова.
Бубрезите не ти работат добро, а јетрата ти откажува.
Мораш да го смениш начинот на живот.
Зимај ги овие лекови, вежбај, јади органска храна и ќе бидеш добро.
Синоќа околу 23 часот, женско лице уби еден од пациентите.
Во општата болница "Три-сервис".
Осомничената е млада жена со плава коса и средна висина.
Полицијата ја почна потерата. Осомничената е вооружена.
Дел Рио. -Примив необичен повик од Американка која што живее на Тајван.
Девојката тврди дека има информација за голем транспорт на дрога.
Ќе го превземам повикот. -Во ред, ќе го префрлам.
Ало? -Имам важна информација за група на кријумчари на дрога.
Сакам да разговарам со некој овластен.
Имате среќа. Тука никој нема поголеми овластувања од мене.
Но, да тргнеме по ред. Како се викате?
Слушни ме сега, Пјер Дел Рио. Оди на твојата маса, седни на столчето,
земи го црвеното пенкало лево од тебе и пишувај што ќе ти кажам.
Нема камери, побрзај. Немам време за губење.
Може. -Ќе ти пратам опис за тројца луѓе кои наскоро ќе дојдат во Европа.
Секој од нив носи по еден килограм дрога.
Сакам да ги уапсиш и да ја заплениш дрогата. Ќе ми треба за подоцна.
Во каков облик е дрогата? Плочки, капсули? -Во прав е.
Сокриена е во пластични кеси во внатрешниот дел на стомакот. -Молам?
Бидете внимателни околу вадењето. Дрогата е многу јака.
Верувај ми.
Стигна ли? -Да.
Добро е. Сметам на тебе.
Се е во ред?
БЕРЛИН, ГЕРМАНИЈА
Тоа е тој! Уапсете го!
Појдете со нас, ве молам. Веднаш.
ПАРИЗ, ФРАНЦИЈА
Господине, појдете со нас.
Што се случува? Што е ова?
РИМ, ИТАЛИЈА
Добро дојдовте во Рим.
Понатаму.
Добро утро, господине.
Бидете љубезни и појдете со нас. -Нема проблем.
Дел Рио. -Капетан Марко Бреци.
Благодарам за јавувањето. -Осомничениот е уапсен.
Многу благодарам. Ќе ви пратам документи за трансфер. -Здраво.
Добро е. Ги имаме сите тројца.
Дами и господа, припремете се за слетување на париски "Шарл Де Гол".
Госпоѓице, би ве замолила да го исклучите компјутерот.
Треба да си го избришете носот. -Простете?
Може ли да добијам чаша шампањско?
Секако.
Госпоѓице, вашиот шампањ.
Благодарам.
Многу ми е жал, ама мора да ја затворите масата.
Секако.
За знаењето.
Ако местото со станици не е доволно плодно и богато со храна...
Станицата ќе одбере бесмртност.
Со други зборови, самодоволност и самоуправување.
Госпоѓице, ве молам.
Мора да останете на своето седиште!
ЗАФАТЕНО
Госпоѓице, отворете ја вратата!
Морате да се вратите на седиштето! Госпоѓице!
Наскоро слетуваме! Отворете ја вратата, ве молам!
Кажете нешто! Добро ли сте?
Госпоѓице!
Отворете, ве молам!
Превземете нешто! Помогнете ми!
Морате да ја отворите вратата!
Госпоѓице? Добро ли сте? Кажете нешто!
Има ли некоја тазе лузна? -Има една, скоро зарасната.
Како е сега? -Спие.
Со седативите што и ги дадов, нема наскоро да се разбуди.
Докторе, се разбуди. -Дали сте сигурни?
Да. Ене ја како седи на креветот.
Ене ја, тоа е таа. -Сигурни сте? -Да.
Госпоѓице! Не се мрдајте!
Сакам да поразговараме на само.
А јас сакам да ги подигнете рацете, молам.
Ги доби ли пакетите?
Ги добив.
Каде се? -На сигурно.
Тука, во Париз. -Ќе бидат посигурни во мои раце.
БОЛНИЦА "ВАЛ ДЕ ГРАС"
Не го оставај автомобилот тука. Паркирај на друго место.
Како полицаец, надгледуваш од само за тебе разбирлив аспект.
Ама да кажам искрено,
она што таму го направи буквално ме преплаши.
Начинот на кој ги заспа. Треба ли да се загрижам?
Не.
Добро е.
Имаш нешто против? -Не.
Што е тоа? -Корејски. Јас ќе возам.
Еј! Не смееш! Ова е полициски автомобил!
Не смееш! Тоа не е можно, г-це, ова е полициски автомобил!
Во ред.
Одиме, брзо! Ајде, ајде!
Господине. Простете, господине.
Морам да разговарам со некого. -Разговарајте со полицаецот.
Јас сум германски државјанин и барам адвокат.
Ќе проверам во операционата сала, а ти нарачај нешто за јадење.
Секогаш возиш така? -Никогаш порано немам возено.
Супер.
Оваа е едносмерна. -Навистина?
Подобро да задоцниме отколку да умреме. -Никогаш вистински не умираме.
Простете, господине, не сакам тоа да го направам.
Јас да.
Ќе им кажам да престанат да не следат. -Нема потреба.
Еве јадење...
Дај ми ја торбата.
Убијте ја и извадете го кесето од неа.
Што чекате? Убијте ја!
Отвори ја.
Одиме. -Не сум сигурен дека ти треба помош од мене.
Ми треба.
Каква?
Како подсетник.
Ќе одиме ли?
Каде одиме? -Одете лево на првото свртување.
Во ред.
Не! Нема застанување!
Вратете се назад!
Следи го нејзиниот автомобил. -Ајде, одиме!
Професоре. -Благодарам.
Да? -Луси. -Таа е.
Здраво. Во Париз си? -Да.
Одлично.
Слушај, моментално не сум во хотелот.
Дојдов на факултет и си дадов за право
да повикам некои колеги да поразговараме за твојот случај.
Врвни стручњаци на тоа поле и луѓе од доверба.
Имам доверба во вас. -Благодарам.
Можеш ли да дојдеш до факултетот?
Јас...
Мило ми е што се запознаваме. -Исто така.
Капетан Дел Рио. -Мило ми е.
Дозволи да те представам на колегите.
Ова е професор Картие, неврохирург. -Ги знам сите.
Секако. Господо, ова е Луси.
Првата личност која... Сакам да кажам...
Како што споменав порано, госпоѓица Луси,
од причина која и за мене е мистерија,
отклучила одредени делови на својот мозок.
Тоа и овозможило пристап до, за сега, неиспитаните церебрални зони.
Таа има вештини.
Можете ли да ни покажете со пример?
Вашата ќерка, Габриела, со шест години загина во сообраќајна несреќа.
Син автомобил, кожни седишта.
Пластична птица закачена на ретровизор.
Газда, изгубивме петорица луѓе во болницата. Простете.
Колку луѓе ни останаа? -Околу 25.
Проклета да е. Не сакаше да се предаде.
Таа е вештерка.
Свесен сум за тоа.
Лично ќе ја убијам.
Доаѓаат некои луѓе. Можеш ли да ја обезбедиш просторијава?
Морам да останам фокусирана. -Секако.
Побрзајте.
Брзо!
Како им пристапивте на тие информации?
Електрични импулси. Сите станици комуницираат едни со други.
Меѓу себе разменуваат 1000 бити информации во секунда.
Станиците кои се групирани формираат заедничка комуникациска мрежа.
Таа понатаму прераснува во материја.
Кога станиците ќе се обединат, можам да го земам истиот облик,
да деформирам или реформирам.
Нема никаква разлика. Сето тоа е исто.
Луѓето мислат за себе дека се единствени и
целата своја теорија ја темелат на постоењето на својата единственост.
"1" е нивната мерна единица. Ама не е.
Сите системи на друштвото кои ги поставивме се само груби нацрти.
1 + 1 = 2 Така не научија.
Ама 1+1 никогаш не е еднакво на 2.
Всушност не постојат ниту бројки ниту букви.
Го шифриравме своето постоење за да го сведеме
на нешто што е разбирливо за самиот човек.
Направивме мерки токму заради тоа што истите ни се несфатливи.
Ама ако луѓето не се мерна единица
и светот не се управува според математичките закони,
тогаш која е вистинската мерка?
Автомобилот го забрзува движењето на патот.
Ако ја забрзаме сликата бесконечно
автомобилот ќе исчезне.
Кој е доказот за неговото постоење?
Времето е тоа што дава легитимитет на постоењето.
Времето е единствената вистинска мерна единица.
Го дава доказот за постоење на материјата.
Без времето
ние не постоиме.
Времето обединува се.
Претресете ја целата зграда и пронајдете ја!
Нема да можеме да ги задржуваме уште долго.
Тогаш време е да почнеме.
Сигурна си дека ти е потребна толку голема доза?
Се плашам дека нема да преживееш. -Некои станици во мене ќе се борат
и ќе го бранат својот идентитет до самиот крај.
За да ги доведам до максимум, морам да ги присилам.
Само на тој начин комплетно би се отвориле.
Сето тоа знаење, Луси.
Не сум сигурен дека човештвото е подготвено за тоа.
Се уште сме водени од желбата за моќ и профит.
Поради таквата природа на човекот,
тоа може да ни донесе само нестабилност и хаос.
Незнаењето носи хаос, а не знаењето.
Ќе направам компјутер и во него ќе го префрлам целото мое знаење.
Ќе најдам начин за да можете да му пристапите.
Да. Само се надевам дека ќе бидеме достојни на твојата жртва.
Никој да не се мрднал!
Разбирате ли англиски?
Што прави таа? -Прави спој на енергијата и материјата.
Се обидува да се поврзе со нашите компјутери.
Срање!
Чонг Ху! -Тука сум, газда!
Превземи нешто. -Разбирам, газда!
Тргнете!
Спремен?
Како се држиш?
Одете таму.
Господе! Што се случува?
Што прави?
Би рекол компјутер од новата генерација.
Каде исчезна?
Каде е? Одговорете.
Одговорете ми! -Еј, ти!
Погледнете. Компјутерот, се движи.
Еј! Каде е таа?
ЈАС СУМ СЕКАДЕ
Животот ни е подарен пред милијарда години.
Сега знаете што треба да правите со него.