- Głodni jesteście. - Ważny dzień.
- Zabijemy Boga. - Słucham?
Bóg chrześcijan śpi od tysięcy lat.
- Zasadzimy się na niego. - Mafia stajl.
- Spuścimy łomot. - Też mogę?
- Spierdalaj. - Beth, słyszałaś?
Kotku, nie daj się zdenerwować przed rozmową o pracę.
- Przed czym? - Tak trudno w to uwierzyć?
W sumie to tak, coś tu nie gra.
Nie!
Szlag!
Polujcie na mnie! Niech ktoś mnie upoluje!
- Byle nie do zaspokojenia. - Polujcie!
- Kurde. - Polujcie!
Pakujcie się, nie ma czasu na wyjaśnienia.
- Rick? - Co się stało?
Ktoś zabił rodzinę wabika.
Jestem Pan z Chętką na Bycie Polowanym.
I myślałeś, że to się nie znudzi?
Sklonowałeś nas?
Wystawiłem wabiki, to zupełnie inna sprawa.
- Niby jak? - Właśnie, jak inna?
Kotuś, wielu ma na mnie chrapkę.
Zazdroszczą, bo jestem spoko.
No i po tej akcji z Kosmiczną Beth
rozesłałem po całym kraju kopie naszej rodziny,
- żeby mieć bufor... - Dlaczego chce być upolowany?
To teraz najmniej ważne.
Jasne, Rick może sobie zaludniać kraj rodzinami wabikami,
ale ja dostaję zjebę za pytanie o gostka z tarczą na ubraniu.
- Fajną mam sobotę. - Dlaczego był w komorze kriogenicznej?
To cię najbardziej dziwi?
Gramy teraz o wyższą stawkę.
Ja tu nie widzę żadnych stawek.
No kurde.
Czyli mówimy ciao bella naszej kaucji.
Pakuj się, Kalmary wyrżnęły rodzinę wabika.
- Wabika? - Dlatego chciałeś wyjechać?
Myślisz, że okłamałbym was w sprawie wakacji?
Nigdy bym was nie okłamał. To było kłamstwo.
Ktoś chce nas zabić?
Zawsze, po to wystawiam wabiki.
Jeżdżą sobie na wesołe ziemskie wycieczki...
I obrywają za nas. Szlag.
No nie, rodzina wabik.
Tata jest na zewnątrz. Co to rodzina wabik?
Bardzo trudny koncept.
Sam nigdy tego nie rozgryzłem.
Uznałem, że nada się na kinetyczną zmyłę
- w kolejnym odcinku specjalnym. - Fajnie.
Wracamy do Kiedykołaka.
Wilkołak podróżujący w czasie? Wchodzę w to.
Fajnie to wymyślili z połączeniem "kiedy" i "kołaka". Gra słów pierwsza klasa.
- Kiedykołaku. - Wiesz, po co przybyłem, Drakulo.
Tu jestem bezpieczny, chrześcijaństwo jeszcze nie powstało.
Patrzę na krzyże i widzę małe litery T.
Proszę, nie każ mi wracać.
Trochę spartolili wątek Drakuli.
Stracili wiarę w pierwotny zamysł.
Wolałbym Kiedykołaka w latach 20.
Mógłby inwestować na giełdzie, a potem jeść ludzi.
Skoro tak bardzo chcecie wiedzieć, co się stało z mamą Beth...
Kosmiczne Kalmary wybiły rodzinę wabika.
Zrobiłeś więcej naszych klonów?
Klony to 32% całego sci-fi, nie są niczyją własnością.
Porobiłem wabiki.
Są takie jak my, z tą różnicą, że mają wyłącznik.
Staje ci, jak tworzysz świadome istoty?
- Staje mi, gdy chronię rodzinę. - Fuj.
Spoko, dziś każdy ma morderczego sobowtóra.
- Nic ci nie zrobią. - Wiedzą, że są wabikami?
Słabo by działały.
- Myślą, że są nami? - W tym cały sens.
Skąd wiesz, że nie jesteśmy wabikami?
Boże, jesteśmy nimi.
- Może nie jesteśmy prawdziwi. Szybko! - Co robić?
Sprawdź zabezpieczenie. Dowód na moją prawdziwość.
Pomóż mi, w tych sprawach się nie zgrywam.
Mam kod kreskowy po wewnętrznej stronie poślada?
- Co? - Błagam cię.
- Nie zajrzę ci do dupy. - Proszę! Jest tam?
- Powiedz, że jestem prawdziwy! - Zrób to!
- Ohyda! - Tato.
Żadne z nas wabiki, debilko.
- Dlaczego ja oberwałem? - Wabiki nie tworzą wabików.
Myślisz, że złamie mnie byle sugestia?
- Nie jestem twoją matką. - Jeb się.
Poważnie chcą mnie ukatrupić.
Schowamy się w domu wabików.
Jak pojawią się Kalmary, damy im wycisk.
Jerry, sytuacja kryzysowa.
Większa niż to, że wyszły mi zakalce z cytrynowych ciastek?
Zero glutenu, cukru i cytryn.
- Dom ci się pomylił. - Tryb analizy, hasło 8-0-0-8-5.
- Spodziewałam się jajcarskiego hasła. - Nie powstały dla szpanu.
- Kurde, jak w Westworld . - Zgadza się, Morty.
Tylko ich nie ruchaj. Summer!
Sprawdzę, jak dokładnie skopiowałeś mój pokój.
Mówiłeś, że to idealna replika domu.
Jest na serio identyczna?
- Wiem o T-shircie z Yosemite. - Szlag.
- Możesz używać chusteczek. - Bez koszulki nie dojdę.
Czyli wiesz, jak wygląda szczęśliwa rodzina.
Podróba rodziny.
- Rick? - Czego?
Robiłeś wabiki też w tym domu?
Po chuja miałbym łazić gdzieś i tworzyć...
Kalmary przestały mnie martwić.
Normalne procesowanie samej głowy.
Co ty odpierdalasz? Sklejasz wabiki?
Skąd... Summer miała rację.
Wszyscy do pojazdu.
Wabiki miały nie tworzyć wabików.
Normalnie tego nie robią.
Nie ma się czym przejmować, są niegroźne.
Odwiedzimy resztę i zakończymy program.
Zakończymy? Oni żyją.
I przestaną. Na tym polega egzystencja.
Ocalisz każdego bezpańskiego kota?
Sprzeciwię się tworzeniu ich klonów.
Hamuj empatię. To nie Blade Runner , tylko plaga termitów.
- Jesteśmy wabikami. - To wymówka, żeby olać sprawę.
- No i co? - Jaki przystojniak.
Ponoć są niegroźni.
Nie pamiętam, żebym go robił.
Cześć, Rick. Rodzinko i ja. Wychodziliście?
Tryb analizy, 8-0-0-8-5.
Nic, nie pij tyle kawy, bo zamulasz.
- Wesołego trybu analizy. - I wzajemnie!
Dom ci się pomylił.
Tryb analizy, 8-0...
- Masz mnie za wabika? - Skąd o nich wiesz?
Wymyśliłem je.
Teraz mnie wkręcasz.
Tryb analizy. Hasło 8==D.
- Chować się. - Co?
Jak w Ex Machina .
Zgadza się, Morty. Tylko ich nie ruchaj. Summer!
Sprawdzę, jak spartoliłeś mój pokój.
Czyli wiesz, jak wygląda kochająca się rodzina.
- Jej symulacja. - Dlaczego się chowamy?
Myśli, że jest mną, a miałem zlikwidować wabiki.
- Nie jesteśmy nimi. - Powiedz mu to.
Rick, tutaj też tworzyłeś wabiki?
Morty, po cholerę miałbym...
Normalne procesowanie samej głowy.
- Robiłeś wabiki, przygłupie? - Już mówiłem, że ja je wymyśliłem.
Gdzie ten drugi?
"Ten drugi"?
To znaczy, że jestem wabikiem. Jebana Summer.
Sprawdźcie w szafach.
- Mamy bunt! - Mordercze wabiki!
Ktoś mi wsadził broń w zęby.
Przestań strzelać, to przecież my.
Typowy dylemat więźnia.
Ja jestem spoko ugodowy gość, ale ten chujek?
O mnie mówisz? Pierwszy strzeliłeś, zasrana podróbo.
Dojdziemy do porozumienia, tylko przestańcie!
Sorki, to się skończy, gdy jedna strona zaakceptuje los wabików.
Gdy zrozumie, że jest wabikiem,
nie będzie bezpieczny, dopóki nie zabije prawdziwego Ricka.
Spostrzegawczy z ciebie wabik.
Wyskakujemy na nich na trzy.
- Musimy? - Morty, to kiepsko zabrzmi.
Zaufasz, że cię nie zabiję?
Dobrze powiedziane, ale Jezu...
- Ciśniemy ich na trzy. - Nie chcę nas zabić.
My albo oni. Ja bym sobie nie zaufał. A ty sobie?
- Tak. - Pojeb.
Zanim coś powiesz, sami by się pozabijali.
- Mogłeś coś zrobić. - Nie jestem pewien.
Już o tym słyszałem.
To może być kaskada Asimova.
- Co takiego? - Wytłumacz.
- Musiało mi to umknąć. - Daj tablicę.
Kalmary zaczęły wybijać wabiki.
Te odwiedzały swoje wabiki robiące własne wabiki.
Przez to jedne wabiki wpadały na drugie,
uświadamiały sobie, że są wabikami i próbowały pozabijać inne wabiki.
- Powtórz "wabik". - Wal się.
Jak to powtrzymać?
W tej pętli rządzi prawo Nieśmiertelnego.
Serio, nic? 1986? "Tylko jeden przeżyje"? Trzeba wypożyczyć ten film.
Connery grał "Hiszpana", ale akcent to mu nie wyszedł.
Zaczęło się od Kalmarów. Może wystarczy je zabić?
Możliwe. Albo zlikwidować resztę wabików.
Niczego nie będziemy likwidować.
Narobiłeś syfu, zrób tak, żeby nie zginął żaden nasz sobowtór.
Twoja pasja grzeje moje lodowate serducho, ale już po ptokach.
Wabiki mogą być wszędzie
i nie wiemy, ile ich się narobiło.
Zajdziemy za daleko i zrobi się dziwnie.
Kopiowaliście kiedyś kopię?
Pomożesz nam zabić Kalmary.
Rozdzielmy się. Jedni biorą się za Kalmary, a drudzy...
Jednoczesne ogarnianie dwóch historii? Nie, dziękuję.
Do końca trzymamy się razem.
Kalmary nieźle sobie radzą z rodzinami Smith.
To zabrzmi dziwnie, ale mam pomysł.
Te szmaty śmierdzą dupą.
- Ciągle jakieś wonty. - Okropnie walą.
- Szkolny trener ci je rozchodził? - Po co te przebrania?
Dzięki nim niepostrzeżenie wyeliminujemy Kalmary.
I gdy będzie trzeba, nadprogramowe wabiki.
- Nie ma mowy. - Chyba że nimi jesteśmy.
Zaczyna wątpić. Wiedziałam, nie pasujemy na ludzi z Kolorado.
To prawda! Podejrzewasz, że jesteś podróbą.
Dobrze się bawisz.
Wystarczy mi twój widok w przebraniu Kalmara.
Tam jest. Dlaczego wściekły się na ciebie?
Ze mną mogło pójść o wszystko.
Zazdroszczą mi penisa, przeleciałem ich królową
albo mam za dużą faję. I tak dalej.
Jeden z głowy, zostało jakieś 40, może 45.
Pójdzie gładko, jeśli zabicie jednego nie ściągnie większego monstrum.
Po ich szajsie poznamy, jakie mają słabe strony.
Skoro Kalmary to wabiki, a my przebraliśmy się za Kalmary...
Ich słaba strona to niesłuchanie mnie.
Serio, tak będzie najlepiej.
Dobry jestem.
Tato!
JESTEŚ WABIKIEM
Jeden z moich.
- Dokąd biegniemy? - Poza radar.
Zamieszkamy w lesie jak libertarianie.
Będziemy polować na króliki i wymieniać się sztabkami złota.
- Ten pomysł liże rowa. - Tak jak to, że możemy być wabikami.
Może teraz zdobędziesz się na empatię.
Czekajcie. Jest za cicho.
- Ominąłeś "jest cicho". - Chuja ominąłem. Wiadomo, że jest cicho.
- Ale mówi się... - Teraz jest za głośno.
- Gdzie jesteśmy? Gdzie Rick? - Tutaj, Morty.
Nie cieszysz się na widok dziadka?
Wygląda jakoś... inaczej?
- Boże. - Ale smród.
Nieudane rękodzieło.
Od początku wiedziałem, że jestem fałszywką.
Nie tak jak wy... i oni.
Rickowie robią się leniwi.
Na końcu zawsze trafi się gówniany wabik.
Wabiki tworzą własne wabiki, które też są leniwe.
To prosta droga do powstania potworów.
Czaimy, wkurzasz się, bo jesteś oblechem.
- Rick! - Dziadku!
- Zabijcie mnie, jeśli zacznę tak truć. - Cicho sza, wabiku.
Jeszcze nie umrzesz, potrzebuję świeżej skóry.
- Jesteś potworem. - Jestem twoim ojcem.
I będę tak wyglądał, kiedy pobiorę jego ponętną skórę.
Typ ma fetysz skóry.
Nie chodzi tylko o mnie, Rick troszczy się o rodzinę.
- Czy znowu będę piękna? - Wkrótce, dziecinko, będziesz śliczna.
- Co jest? - Pomóżcie im.
Dlaczego nam pomagacie?
Jesteśmy w tym razem. Ruszajmy, znam pewne miejsce.
Na co komu ta cała broń? Znalazłem puszkę farby.
To nasz bilet do świata ponad rzeką.
Pragnę bohaterskiej śmierci w wojnie wabików.
Poza tym z za ciemną farbą na twarzy wyjdzie ci blackface.
Przepraszam, że chcę żyć.
Bracia i siostry, witajcie w Dobrej Sprawie, naszej sprawie.
Każdy z nas nie jest już Rickiem, Mortym, Beth, Jerrym
- i jeszcze Summer. - Walić to.
- Menda. - Jesteśmy wabikami.
Na ten świat sprowadził nas nieczuły bóg,
który nakazał nam się niszczyć przez własną niepewność.
- Nie wydaje mi się. - Mocne słowa.
Dziś nadszedł koniec przemocy.
- Co z Kalmarami? - To wabiki,
które sobie to uświadomiły i zaczęły zabijać pozostałe.
Sporo do ogarnięcia.
Nie pozwolimy, by niepewność nas podzieliła.
Kalmary!
Czyli oczywiście mordercze wabiki.
Do tunelu ratunkowego.
- Tato! - Wpuść nas, złamasie!
Przepraszam, nie prosiłem o to. Chcę tylko żyć.
Nie mam na tyle farby.
- Tato! - Przepraszam.
Długo minie, zanim nas znajdą?
W końcu to zrobią, nie uciekniemy.
Gdy pomyślimy o kryjówce, tam będą nas szukać.
Zasada 34 kaskady Asimova.
Cieszę się, że korzystamy z ostatnich chwil życia.
Zawsze chciałam nasikać do oceanu. Czyje marzenie teraz?
Jerry, twoja lista?
Chcę iść na mecz na każdym ligowym stadionie.
Nie. Morty?
Randka z koleżanką z mojej dziwnej szkoły w Nowym Meksyku.
Cholera. Przykro mi, to podniosłoby nas na duchu.
Byli zadowoleni. Musieliśmy ich zabić?
Może ich Rick zrozumiał, że bredził.
Jestem twoim tatą, wredoto, lubisz spędzać ze mną czas.
- Ciągle nas narażasz. - Walić to.
Mogę drastycznie przyspieszyć akcję?
Dom, szybka sprawa.
Kopsniesz powtórkę czwartego sezonu Starfox Boss ?
- Tylko efekciarsko. - Jasne, pysiu.
Lecimy z tym koksem, suczko. Znajdź równowagę.
Siema, zasrane wabiki.
Zapraszam do Kalmarowni Ricka, nafaszeruję wasze dupska.
Myślicie: "Nadajnik, zajebisty pomysł!
Gość jest na własnym terenie, ma psychiczną przewagę i jaja ze stali.
Cholera, na to wpadłby tylko najprawdziwszy Rick.
Może jestem fałszywką?
Udawałem, że mi to zwisa, ale to nieprawda.
Udowodnię swoją prawdziwość, obijając mu tę nawijającą mordę.
No to do dzieła, chodźcie tu.
Co, Morty? Zapętlę to. Zawsze musisz...
Panie prezydencie, Rickowie Sanchezowie zabijają się nad południowym zachodem.
Już się zmęczyłem. Ile z tych stanów na mnie głosowało?
Celem Kolegium Elektorów jest...
Utrzymanie niewolnictwa? Też mam dostęp do internetu.
Rusz blady zad do kuchni i przynieś mi colę.
To nie w moim stylu, ale powiem, że wyglądacie klawo.
- Możemy być wabikami? - Dowiemy się.
Udowodnię swoją prawdziwość, obijając mu tę nawijającą mordę.
Sytuacja się uspokaja.
Wtrącisz się z ostatnim "a nie mówiłam" o sztucznym życiu?
Nie masz prawa się wkurwiać.
Traktujesz życie i rodzinę jak wielki ciężar,
a wykreowałeś nas cały ocean bo boisz się stracić jedno i drugie.
- Kurde. - No.
Słuchaj, chociaż może nie jestem prawdziwym Rickiem,
stworzył mnie lub Ricka, który mnie stworzył.
To znaczy, że gdzieś głęboko
istnieje wersja Ricka, który to usłyszy
i któremu jest przykro.
Przepraszam też za tę akcję z klonem. Kocham cię.
Dzięki, tato. Ja też cię kocham.
- Serio możemy być wabikami? - Walić to, wytrwamy do końca.
Fuks, że ten od nadajnika odwalił całą robotę.
Zbieramy się.
- Wreszcie. - Wabiki zbyt urocze, by zginąć.
Nie wiem, czy to pomogło, ale spróbowaliśmy.
- Wyskakujemy z kostiumów? - Śmierdziały dupą.
Spierdalaj.
Zajebisty typ.
Możliwe, że to prawdziwy Rick.
Cokolwiek się...
Nie musimy tego robić! Obie jesteśmy Summer.
Spróbujmy emki przed śmiercią.
Wiesz co? Spoko, jebać ten młyn.
- Którego zastrzelić? - Summer!
To nie moja sprawa, ja sama się musiałam zabić.
- Summer! - Summer!
Jestem najmądrzejszym człowiekiem wszechświata.
Pewnie masz rację. Problem w tym,
że nie jestem człowiekiem, tylko bogiem.
- Powstałeś na moje podobieństwo. - Jeb się.
- Jesteś Summer, z którą przyleciałem? - Pewnie tak.
- Ujdzie. Morty? - Tak.
Ja też jestem.
W mordę, ale jazda. Kocham was, ludzie. Totalnie się zmieniłem.
O kurwa.
- Trzeba było na mnie polować. - Co? Jesteś jakiś ważny czy coś?
Chcesz, żeby na ciebie polować?
Mam tyle pytań. A co się stanie, gdy...
Niech ktoś na mnie poluje.
Fajna przygoda, co nie?
Taka długa i przez kosmos.
Spotkaliśmy Kosmiczną Beth. Może to powtórzymy?
Nie przesadzajmy.
Cholera, ktoś zabił rodzinę wabika.
- Wabika? - Że co?
Halo?
O Boże!
Nie!
O tak, słodka śmierć.
Dlaczego dalej żyję? Czy cokolwiek zostało na Ziemi?
- Co to? - Relikt łaskawszej przeszłości.
Moment, kowboje?
Znowu chrześcijaństwo? Po kowbojach?
Wróciliście do początku? Boże, dlaczego nie umieram?
To najgorsze, co mogło kogoś spotkać!
Napisy: Natalia Łobodzińska
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.