Ta. Było bardzo miło.
Okej, słuchaj, bardzo cię lubię. I nie chciałabym, żeby to się zmieniło.
- Chcesz ze mną zerwać? - W sumie to przeciwnie.
Moja rodzina wyprawia durny turniej ceremonialny
i dzięki tobie byłby znośny.
Tak, wiem, mówiłeś. Nie chcesz zobowiązań,
bo 40 lat temu zmarła ci żona.
Nie o to proszę. Chodź na grilla do moich starych.
Nie chcesz się do mnie zbliżać.
Znajdę coś, co mnie w tobie wkurwia albo się znudzę.
Masz być "plus jeden". W Diane wszystko ci się podobało?
Właściwie nie mam porównania.
Urządzenie Omega, wiesz, to, którym Zły Rick usuwa zewsząd Diane,
robi kiełbie we łbie. Beth tylko myśli, że pamięta mamę.
Czemu ja ci o tym mówię?
Znowu będziemy się gzić? Na jaką okazję ta kiecka?
- Taka do seksu. - Gitówa.
Wracamy do Ciacho czy nie Edycji Gwiazdorskiej.
- Poprosić produkcję o nóż? - Przyniosłem własne!
Skąd się wraca? Wciąż srasz, gdzie jem?
Odpierdol się, KB.
Znamy się z Robanną z czasów, gdy nie byłaś nawet klonem.
Weź wyluzuj. Tata nigdy nie otrząśnie się po mamie.
- I dzięki Bogu. Szuraj dalej, staruchu. - Program już się skończył.
To był bobas, nie ciasto. Mieczywsad jest scancellowany.
Ale mniejsza. Czemu dokuczacie Rickowi?
Jest wspaniałą głową rodziny, odkąd go w ogóle pamiętam.
- Że co? - A jak nam pomógł na weselu?
Gdy Morty był mały? I wymyślił krem orzechowy z dżemem.
- Rick jest super! - Co?
No co? Serio tego nie pamiętacie?
Och. Chyba wiem, co tu się zadziało.
- Nie chcę, żeby wszyscy to widzieli. - Wiedziałem.
Panie i panowie, przed wami Rick Wspomnienia.
Przyj, skarbie. Dasz sobie radę.
- Jest taki wspierający! - I czemu mamy taką wersję ciebie?
Jest mną z najbardziej heroicznych momentów.
Przeszedł z mózgu Człekptaka do mojego.
Zakotwiczył się u Jerry’ego, gdy wymieniliśmy się mózgami.
Widział cię jako hotówę.
Bo jestem hot! A on rozpierdala wszystko, pchając rodzinną nostalgię.
W tym momencie cierpi na odpowiednik raka pamięci.
- Raka? - Ale bystry skurczybyk z tego Ricka.
Zobaczcie, jak rozkminił steampunk. No mniejsza.
Cud życia, normalnie. Będziecie w tym zajebiści.
O w dupę!
Choć mnie ta przygoda ominie! Jerry! Przejmij stery!
Nigdy nie zapomnę wspólnych chwil!
- Nie denerwuj się, mały. Wyluzuj. - Ty kupo gówna!
- Wygnałeś mnie! - Sam jesteś gównem!
Zepsułeś mózg Jerry’emu! Polubił mnie, to straszne!
Pierdol się! Masz taką piękną rodzinę!
Naprawdę, zluzuj majty.
Stworzyłem ci plac zabaw, żeby twoje nadęte dupsko
miało dość przestrzeni.
- Życzę miłej wieczności. - Tu jest chujowo! Ja chcę wrócić!
Nie ty stworzyłeś krem z orzechów z dżemem?
To tylko wspomnienie, Jerry.
- Bum. Po resecie. Nówka sztuka. - Co? Resecie czego?
Niesamowite, że da się odessać nachalne wspomnienie.
Chciałabym odessać wspomnienia chujowych eksów, zwłaszcza Petera Casey.
Ten typ za bardzo lubił jaszczurki.
Pierdol się, staruchu! Tak cię przeraża młodzieńcza energia?
Jeszcze chwila i kipniesz!
- Nie wydaje ci się samotny? - Tata rucha na okrągło.
- Nawet nienazwane organizmy. - Nie mów tyle o tym.
Sorki.
Potwierdź transfer.
"Drogi Ricku, usunąłeś wspomnienie Diane,
Zrobiłeś to, żeby randkować. Nie bluzgaj".
Robanna? Hej! Nie zgadniesz.
Tato?
WŁĄCZONO EKRAN
O w dupę!
Coś ty wymyślił?
Skarbie. Dzieci! Śniadanie!
- O. Tu jesteś. - A gdzie miałbym być?
- Siema, kochana! Walniesz kawusię? - Poproszę herbatę.
- Cześć, Beth. - Hej.
Morty, rodzino, to jest Robanna. Nie gapcie się. Podwozi mnie.
- Żeby tylko. - Cześć.
Wybaczcie, że przerwałam.
Zadzwonił i rzekł: "nie zgadniesz",
ale od razu zgadłam, bo rozmawialiśmy o tej randce.
- To nietypowe jak na tatę. - Zluzuj, Kosmiczna Beth.
Usunąłem wspomnienia waszej matki, by otworzyć się na relacje.
- Co? - Wymazałeś wspomnienia o mamie?
- Nie przeżywaj!
Próbowałem już wszystkiego, żeby nie bolało.
Znalazłem nowy sposób i działa. Zejdź mi z wora.
W sumie to miłe. Chyba.
Dziadku, kiedy zacząłeś tak mówić?
- Tato? - O. Cześć, mała.
- Czemu się pakujesz? - Muszę na trochę wyjechać. Nie czekaj.
- Ale dlaczego wyjeżdżasz? - Przez pracę.
Beth! Córeczko! Tę pracę miałem w suficie!
- Już wróciłem. - Twoje włosy.
- Są... - Odlotowe, co nie?
- Przed nami cała moc zabawy, skarbie! - Fajnie!
A potem ocalimy twoją matkę z więzienia pamięci.
Fajnie?
Na szczęście już koniec. Wybacz, że utknąłeś z wujkiem Scoobem.
- Nie mówiłaś, że masz w pytę rodzinę. - Bo nie mam.
To moja ciotka, Bulgogi. Straszna pizda.
A ten tam, to Gnojarz, mój były chłopak z liceum.
Ten typ gapi się na nas już dłuższą chwilę, co?
Robanno! Uciekłaś, zanim baner się rozwinął.
Czemu czmychnęłaś? Wstydzisz się staruszków?
- Skarbie, nie przy wujku Scoobie. - Mamo, tato, to jest Rick.
Ten przyjaciel z moich dawnych czasów rewolucyjnych.
Człowiek małpa!
Gromflomici psują reputację robakom. Co za brutalna kultura.
- Znasz się z moją córą od dawna, ta? - Prawda.
Ale dymamy się dopiero od paru miesięcy.
- Co? - Po coś to powiedział?
Próbowałem się otworzyć!
Nie wiedziałem, że wasz lud ma honorowe pojedynki przez przedmałżeński seks!
Jesteś geniuszem i nie sprawdziłeś nic o mojej kulturze?
Właśnie pozbyłem się żony z umysłu. Mam zły okres.
Pojedynek potrwa do chwili, w której jeden z was zginie albo przyzna porażkę.
Poddaj się, a przyznasz, że jesteś niezdolny do prawdziwej miłości
i czeka cię tylko bezwartościowy i czci niegodny seks!
- Do dzieła! - Nie zabijaj Gnojarza!
Wal się, szmato!
Przetrzymują ją w strzeżonej przestrzeni.
Potrzebujemy dostępu.
Summer usługuje Rickowi,
a więc pewnie dał jej kartę do wejścia. Coraz szybsza.
- Super. Jeszcze raz. - Skarbie! Już jestem!
- Kurde! Mama przyjechała. - Szybko! Zanim wyjdziesz.
Mamę zamknięto w pudle w podpiwnicy.
Tylko ja mogę ją uratować.
Tak pozostaniemy rodziną.
Rick z przyszłości, który ją uwięzi jest sprytnym paranoikiem. Prawdziwy dupek.
- Nasza rodzina mi zaufa? - Tak. Tylko nie zeświruj.
Będę normalna!
Martwię się o przyszłą mamę,
ale uwielbiam spędzać z tobą czas, tatusiu.
Zawsze mogłam na ciebie liczyć.
I zawsze będziesz mogła, skarbie. A teraz jeszcze raz.
Mamę zamknięto w pudle w podpiwnicy.
Tylko ja mogę ją uratować.
- Tak pozostaniemy rodziną. - Tak pozostaniemy rodziną.
O. Cześć. Co tam?
Słabo, gdybyśmy miały żal, że tata ma dziewczynę?
Słabo. Jak z filmu. A co ci w tym nie leży?
Nie mówię, że mi coś nie leży. Jestem dorosła, a tata ma własne życie.
Te kwiaty-piranie znów mają ruję.
- Sorki, skarbie. - Ale masz sztywne bary.
- Komu teraz obrabiacie tył? - Dziadkowi.
A propos dziadka. Czy są ukryte piętra w podpiwnicy
- na ważne, tajne rzeczy? - A co?
Chcesz rozwalić związek z nową cizią?
Nie, Summer. Chcę zrobić coś miłego dla taty.
O, łał, teraz to mi trochę głupio.
Strefa fantomowa na niebezpieczny syf na drugim
- i na cenny, na siódmym. - Tata mówił, że to paranoik.
- Chcecie razem obejrzeć film, suczyska? - Tak.
Mam dość kłamania Rickowi, że widziałam Wyścig armatniej kuli.
- Ja cię pamiętam. - To tak, jak ja ciebie.
- Spadamy? - Pewnie!
Fajne masz auto.
- Powiesz mi, co tu robisz? - Nico.
Wiedziałam, że na tak długo nie zniknęłaś w łazience.
I co ma znaczyć: "Tata mówił, że to paranoik"?
- Dziwne zdanie. - Mówił tak, gdy byłam mała.
Przecież go przy nas nie było.
Jesteśmy takie same. Mamy te same wspomnienia.
Czy to ma coś wspólnego z fajniejszym, młodszym tata?
Co? Oszalałaś. Sama zobaczysz. Nadal siedzi w komputerze.
Okej.
- Więc masz czaszkę z metalu? - Tak, mam.
- Po prostu przestań ze mną walczyć! - Nie mogę!
Tak pozostaniemy rodziną.
Kosmiczna Beth?
Noż kurwa, ja pierdolę!
Czekaj. Choć jestem wspomnieniem z przeszłości,
to mamy córkę w przyszłości i jesteśmy teraz w jej głowie.
Jesteśmy razem w głowie naszej córki.
Ale Rick stworzył mózg, w którym możemy razem żyć na zawsze.
- Co to? - Powinniśmy być już przeniesieni.
Beth miała przejść już tylko z podpiwnicy do garażu.
Pójdę sprawdzić, co się dzieje. Niczego nie tykaj.
- Kim jesteś? - Ja... O Boże.
Jestem twoją mama? Podobno.
Nie możesz nią być. Jest zamknięta w pudle w podpiwnicy.
Byłam. To ma coś wspólnego z pamięcią czy czymś.
- Jesteś za młoda. - Jestem wspomnieniem, jak ty.
- I jesteśmy w głowie prawdziwej ciebie. - Jestem wspomnieniem?
- Nie jestem prawdziwa? - Dla mnie to też nowość.
- Przylecieliśmy statkiem... - Co?
Hej!
Diane! Plan się trochę wykrzaczył. Prawdziwej Beth odbiło.
- Czemu wyszłaś ze statku? - Nasza córka tu była.
Mówiłam, że jesteśmy wspomnieniami.
Kurwa! Skarbie! Mówienie wspomnieniu, czym jest, je wybudza!
Serio? Tworzenie świadomości jest nazbyt proste!
Chyba każdy rodzic miał kiedyś taką myśl.
W dupę! Jest bardzo źle.
Dałem Beth fałszywe wspomnienia, by wyprać jej mózg i uratować ciebie.
- Wyprać jej mózg? - By uratować ciebie. Pierwsza kłótnia.
Tak się kończy słuchanie innych.
Lądujesz na arenie z eksem typiary i nie wolno ci go zabić!
Zaprosiłam cię na imprezę, Rick! Mogłeś się nie zgadzać!
A już na bank nie musiałeś wyciągać martwej żony z głowy!
Mówiłem, że nie powinniśmy się zbliżać!
- My tu rozmawiamy, koleś. - Słyszę.
I to nie twoja martwa żona jest problemem.
Mówisz? A więc wszyscy się zgadzamy. W takim razie cofnę, co zrobiłem.
Rick!
Łoł. W dupę.
Ożyj, błagam, ożyj.
- Dzięki Bogu. - Tata?
Powoli, mała. Dobrze, że masz roboci kręgosłup.
Co ty tu robisz? Gdzie jest Beth? I co się stało z moją pamięcią z Diane?
No i gdzie jest Rick Wspomnienia?
Musiał się wbić do jej pamięci.
Jezu. Jedno świadome wspomnienie w głowie to masakra.
W jej mózgu może być teraz zjazd rodzinny!
- Trzeba ją znaleźć! - Spuszczę dupka jak balasa!
- A jak randka? - Skoro tu jestem, to chyba źle.
Musiałam to zrobić. Dla mamy. Tak pozostaniemy rodziną.
Tak pozostaniemy rodziną!
Idziemy do jej najnowszych wspomnień.
To prawie jak rozmowa, choć wiadomo,
nie na żywo, z opóźnieniem.
- Nie mamy normalnej rodziny? - Są w porządku.
Pobujałem się z nimi w głowie naszego zięcia.
I to im nic nie zepsuło? Martwię się o Beth, którą wybudziłam.
Jeżeli na nas poluje, to nie za dobrze jej to wychodzi.
Tata? Ja?
To nie nasz tata. Tylko impostor.
Który zatruł nasz mózg niczym wirus. A jest tylko wspomnieniem.
Tak jak i my. I ty tak samo.
Jest gdzieś blisko. Tam!
Nieźle. Ma cel.
- Już prawie. Ups. Kopę lat, skarbie! - Hej, "tato"!
- Co się dzieje? - Zbudziła kolejne wersje.
Co wy robicie, córcie? Usmażycie sobie mózg!
Ciekawe, kto mi podsunął taki pomysł, fiucie!
- Przepraszam, wersjo córki! - Myślisz, że mi uciekniesz?
Że znasz mój mózg lepiej ode mnie?
Mamo, tato, chyba zabiłam Kosmiczną Beth.
- Ruszaj, skarbie. - Jesteśmy z ciebie tacy dumni.
- Co teraz? - Sam nie wiem.
Dalej nie planowałem. Jak dotąd nie musiałem być rodzicem.
Może wrócimy?
Rick mną gardzi, a ciebie usunął z głowy. Zabije nas.
Skoro nie ma wyjścia, czas na Thelmę i Louise.
Czekaj, co? Jesteś prawdziwa, nie rób tego!
- Będzie dobrze. - Nie chcę żyć bez was.
- Skarbie, proszę. - Tak właśnie pozostaniemy rodziną!
- Nie! - Zaraz!
Skoro to niedawne wspomnienie, czy ona już...
- Beth! Daj sobie pomóc! - Nie pozwolę odebrać mi starych!
- Ale Beth, oni nie są prawdziwi! - Emily!
Posłuchaj mnie! Skręciłaś mi kark, a i tak nie chcę cię skrzywdzić.
Moja głowa!
Tak... właśnie tak pozostajemy...
- Beth? - Chcę, żeby było po wszystkim.
Łoł, łoł, czekaj!
Widzisz, co narobiłeś? Własne córki doprowadziłeś do szaleństwa!
Zabijemy ciebie, zanim ona wykończy nas!
- Rick! - Diane!
- Zaczekajcie! - Jestem taka zagubiona! Kosmiczna Beth.
Słyszę tak wiele głosów.
Pamiętam miłość do taty, a potem nienawiść do niego!
Tak po prostu wygląda życie, skarbie.
Nie było mnie przy tobie i dlatego ktoś cię wykorzystał.
Ale teraz tu jestem. Prawdziwy tatuś tu jest, Beth.
I emocjonalnie się otworzył.
- Wydaje się miły. - Czemu nie miałyśmy tej wersji taty?
Chwila, coś dziwnie trzyma rękę. Wykorzystał ją! Złamas kutany!
- Szkoda, że jej nie znałam. Mamy. - Znałaś. Wychowała cię.
- Wiem, ale prawie jej nie pamiętam. - Nikt nie pamięta.
Nawet ja widzę ją jak przez mgłę.
Miło było przez chwilkę mieć ją w mojej głowie. Chyba.
Wspomnienia nie są prawdą, Beth. I okazują się wyrachowane jak my.
Kurwa, jak tylko moja Diane się uwolniła, to porwała moją córkę.
A twoja mama kochała cię o wiele bardziej.
Chyba muszę wierzyć ci na słowo.
Czyli już po wszystkim?
Jak się czujesz, skarbie? Nie czujesz się trochę zradykalizowana?
- Wszystko gra, Jer. - Imponujący reset, tato.
- A co z Rickiem Wspomnienia? - Och, zniknął.
Ja pierdolę, co to za minuta ciszy!
- Gaslajtował wam matkę! - Tak, bo bardzo kochał babcię!
Przykro, że miła wersja ciebie nie żyje.
Typ był mieszanką myśli. Nigdy w ogóle nie żył!
Mam to w dupie! Spadam stąd. Umówię się na wieczór z Robanną.
To wy nie zerwaliście?
- Dzięki, że nas nie zabiłeś. - Słuchaj, mały aktywisto.
Lepszego życia wam nie zapewnię. Sztuczny mózg i wielkie, puste pole.
Zbliżysz się na sto lat świetlnych do mojej rodziny,
stworzysz egzoszkielet z mózgiem, czy co tam wykminisz,
- twoje pudełko z mózgiem wybuchnie. - Rozumiem, szefie.
Wasze ckliwe, szczęśliwe zakończenie, w którym pewnie wiecznie się pieprzycie,
strasznie mnie wpienia.
Usunę własną pamięć i o was zapomnę.
Róbta, co chceta.
Dziękuję, że utrzymywałeś mnie przy życiu.
Spoko. Pa, wspomnienie Diane.
HEJ WYŚWIETLONO 3 GODZINY TEMU
Ułi! Sezon ósmy, co?
Podobał mi się Jerry jako zając wielkanocny. To było śmieszne.
Niesłychane. Do kogo on mówi?
Już sama nie wiem. Ale jego dane to niezbity dowód.
Jego atomy wibrują w częstotliwości niespotykanej w całym naszym świecie.
I podejrzewasz, że przybył tu, żeby udawać twojego męża?
Wiem, że dla panów mówię jak odklejona wariatka, prawda?
Dane wskazują, że wręcz przeciwnie. Jesteś bardzo dzielna, Amy.
Powiedz, co mamy z nim zrobić.
Tekst polski: Zuzanna Chojecka Iyuno