ODCINEK ZAWIERA KONTROWERSYJNE ROZMOWY I OPISY SAMOBÓJSTWA,
KTÓRE MOGĄ BYĆ NIEPOKOJĄCE DLA WIDZÓW
Gotowi na słynne spaghetti Ricka?
Kocham makaronowe czwartki!
O Jezuniu, Rick! Co tydzień jest lepsze!
Mówisz? Smakuje? Mamma mia, jakie dobre!
Dziadku Ricku, aż mi emotek zabrakło.
A sos? Poezja! Sosu nigdy za wiele!
Tato, miałeś rozmowę o pracę, nie?
Nawaliłem, ale mam sos boloński, więc humor gituwa.
Tato, ten makaron rozpływa się w ustach.
Trochę pikantne i słodkie, znowu pikantne i słodkie.
I jak miło, że gadamy.
Wiecie, wszyscy razem, bo jesteśmy rodziną i wogle,
i miło spędzamy czas. Zostało więcej?
Dokładki, bisy, jedzcie do oporu, aż wam pękną zwisy.
Rick, muszę wiedzieć, jaki jest sekret tego sosu?
Nie, Boże, proszę, nie! Nie! Czemu zawsze odwalasz chore gówno?
No pewnie, że jemy ludzinę!
Rick! Nie mogłeś zrobić spaghetti?!
RICK I MORTY
Ujmę to najprościej, jak się da. I tak nie uwierzysz.
Na tej planecie samobójcy zmieniają się w spaghetti.
- Co? - Wiem, że jesteś wzrokowcem,
więc chodź ze mną.
SZPITAL
Doktorze Wielkipenis, nie może pan...
Hej, Michael! Na spokojnie.
Ten kosmita ma raka czółek i zanim umrze chciał zobaczyć trupy,
- żeby poczuć się lepszym. - Było tak od razu.
- Patrz na to. Morderstwo. - Fujka!
Wypadek.
I samobójstwo.
Rick, nie chcę...
Czekaj. Co to za zapach?
Dobrze wiesz, co to za delicje. Dawaj palucha!
- Nie jedz tego! - Co czwartek aż ci się uszy trzęsą.
Dawaj, Morty. Samolocik! No dawaj!
- Fuj! Ja pierdolę. - A nie mówiłem?
Czemu? Jak?
Ich kortyzol zwiększa ilość skrobi w krwiobiegu,
zamienia wnętrzności w długie spaghetti,
a tkanki dookoła w wielki, słodko-kwaśny sos,
który zwiemy bolognese.
Ale trzeba mnóstwo kortyzolu, dosłownie samobójczą ilość.
- Zimne jest lepsze. - Przesada, nie bądź hipsterem.
Przepraszam. Czy wy tu trupa wsuwacie?
- To spaghetti. - Nie wiedzą, co to znaczy.
- Dzwonię po policję! - Zanim to zrobisz...
- Nie, przestań! - Co? Gdzie jestem?
- W kostnicy. Zjadasz ciała! - Co?!
- Zostaw to! - Co? Kim jesteśmy?
- Już wychodzimy. - Było tak od razu.
Czyje to auto? Czyj daszek słoneczny? Czym jest Słońce?
Sorki. To zawsze straszny wstyd.
Ale teraz rozumiesz?
Najlepsze kluchy w galaktyce i w 100% etyczne.
- Chcę poznać ich imiona. - Kogo?
- Michaela? Koronera numer jeden? - Ludzi, których jedliśmy w czwartki.
Nie będę ci podawał imion osób glutenowych.
Zaczynam myśleć, że to makabryczne!
Imiona albo powiem mamie. I po makaronowych czwartkach!
Ssiesz pałę! Gdzie ten dynks? Ten z Facetów w Czerni?
- Imiona! - Poznasz jebane imiona i tyle?
- Tak. - Nie przytłoczy cię poczucie winy
i nie zaczniesz łazić na pogrzeby?
Imiona i dam ci spokój. Obiecuję.
Nienawidzę cię, kurwa.
- Chcę tylko wyrazić szacunek. - Nie zabiłem cię tylko dlatego,
że nie będziesz pyszny, gdy zdechniesz.
Dziękuję wam za ten moment zadumy.
Pozwólcie, że teraz przekażę głos wam.
Czy ktoś chce się podzielić wspomnieniem o Lawrenceie?
Albo ponownie zamilczmy w zadumie.
Jezu, nie dziwię się, że się zabił.
Dobra, chodź... Co do chu...
Cześć, stoję tutaj, bo chciałem wam coś wyznać.
Po tym jak Lawrence zmarł, my... go zjedliśmy.
Chwila nie jestem wilkołakiem czy czymś takim,
ale pochodzę z planety, gdzie dla nas, kiedy się zabijacie,
zamieniacie się w nasze ulubione żarcie - spaghetti.
I bardzo nas zbliżyło, Lawrence bardzo nas zbliżył.
I czułem się źle z tym, że o tym nie wiecie.
Ale Lawrence był pyszny.
I mam nadzieję, że to was pocieszy.
Piękne słowa, Morty.
Życzę wszystkim miłej żałoby.
Mówisz, że jedliśmy ludzi.
No niestety.
Byli tacy tacy al dente.
Tak, idealnie.
Teraz będzie nam ciężko...
Ciężko o tym nie myśleć. Wiem.
Dlatego uznałem, że lepiej wam nie mówić.
Czyli... Morty zepsuł makaronowe czwartki.
- Zgadza się. - To byli ludzie!
To byli ludzie, Summer. Co jest obrzydliwe.
- I to słabo w tej sprawie kłamać. - Zgadza się.
Ale, warto też przypomnieć Mortiemu, że słabo być sześćdziesioną!
- Byli przepyszni! - To jedzcie ich dalej!
- Już nie możemy! - Przez ciebie!
Przepraszam, to była kiepskie z mojej strony.
Postąpiłeś tak w cudzysłowie właściwie,
i jesteśmy w teorii bardzo wdzięczni za uświadomienie.
Ośmiornice, a teraz to.
Co wy na to, by się poddać i dołączyć do faszystowskiej strony.
- Nie! - Ale czemu? Im wolno więcej!
W takim razie pójdę do pokoju, skoro każdy mnie nienawidzi.
- Sorki. Dobranoc, Morty. - Dobranoc, Morty.
Hej, słodziaku. Masz depresję?
Depresja mnie podnieca.
Wylałam mleczko i też jestem smutna.
Jestem złą mleczarką i terapeutką rodziny.
Witaj, Morty Smith.
Zapraszam na 41-Kepler B, którą zwiesz Planetą Spaghetti.
Nie masz kłopotów, chcemy porozmawiać.
- To na bank wytrzyma mój ciężar? - Powinno?
Okej. I do góry?
- Dżizas. Słyszałeś o rampie? - Tak, to jest rampa.
Cześć, Morty. Jestem prezydentką tej planety.
- Widziałam cię na filmie z pogrzebu. - Przepraszam.
Niepotrzebnie. To było naprawdę przełomowe.
Czy mógłbyś nam zaprezentować?
Mamy dla ciebie spaghetti z kogoś, kto odebrał sobie życie.
- I chciał zostać zjedzony. - Okej.
Łał, tak. Pyszne jak zwykle. Nie będę ściemniał.
A czy określiłbyś się mianem typowego Ziemianina?
Znaczy na Ziemi to w sumie obelga, być takim jak wszyscy,
więc każdy jest inny i wyjątkowy, ale na bank wszyscy lubimy spaghetti.
Całe osiem miliardów z was?
Morty, jak byś się czuł pełniąc rolę ambasadora?
Łącznika między światami.
Zaraz, chwila.
- Poszedłem na ten pogrzeb, bo... - Bo czułeś się źle.
Bo nigdy nie otrzymałeś zgody. Włączcie.
Nazywam się Tanya Radcliffe.
I żyję w bólu już od wielu lat.
Straciłam wszystkich bliskich, nie mam już niczego.
Więc gdy lekarze powiedzieli, że w końcu będę mogła umrzeć,
jeśli zgodzę się być zjedzoną przez kosmitę.
Powiedziałam tylko: "Mam nadzieję, że będę pyszna".
O w dupę.
Powiedziałbyś, że to poprawiło smak?
Na pewno łatwiej było je przełknąć.
O, to brzmi nieźle.
Może już czas, by przyznać ludziom prawo do śmierci i bycia pysznymi.
Nie krępuj się i dokończ Tanyę. Tego właśnie chciała.
Nie. Dzięki, najadłem się. Dzięki.
Tanyu, naprawdę byłaś pyszna.
Właściwie... czy mogę wziąć ją na wynos?
Kto chcę dokładkę etycznego spaghetti?
Ja! Uwielbiam etyczny syf!
Będę szczery, tamto też mi wchodziło.
Dżizas, jakie dobre. Podasz paprykarz?
Czemu tata nie przychodzi na makaronowe czwartki?
Pewnie ma ból dupy, bo Morty stanął na swoim
i ogarnął pyszne spaghetti bez kłamstw i nihilizmu.
Wznieśmy okrzyk za słodką nieobecność twojego ojca.
Sorry, że przerywam idealny makaronowy czwartek,
- ale to trzeba zobaczyć. - Co to, kurwa, jest?
Samobójcze Spaghetti Mortiego.
W pełni etyczny makaron z jednego źródła.
Dobry Boże!
Niech zgadnę, wróciłeś na planetę, przegadałeś sprawę z ich liderką,
a teraz sprzedają trupy w każdym osiedlowym.
Wróciłem, ale na to się nie zgodziłem!
To ludzina czy nie-ludzina?
Chcę wiedzieć, jak bardzo mam udawać oburzonego?
To akurat jest Roger.
Hej! Tu Roger Wayne Marder.
Byłem mordercą i kanibalem, zabiłem się i będę twoją kolacją.
Co jest pocieszeniem po moich błędach.
A zatem, życzę smacznego.
Czyli "tak" dla ludziny?
Łoł, to znaczy, z drugiej strony można by na to spojrzeć
jak na naprawdę ładny epilog do opowieści o mówieniu prawdy.
Aha. Chcesz zobaczyć ten epilog?
Co to ma być?
Puszki spaghetti sprzedają się w całej galaktyce.
Zerkniemy jak tam na dole etycznie?
KONIEC JEST BLISKI
- To Planeta Spaghetti? Co się stało? - Jesteś na wszystkich bilbordach.
ŻYJĄ LEPIEJ, BO UMARŁEŚ TERAPEUTO, STUDIUJ ZA DARMO
Patrz tam, nazwali most: "Najpiękniejszym skokiem".
Barierki przetopili na gigantyczne durszlaki.
- A może włączymy radio? - A co? Grają tylko Enyę?
Nie. Poranne audycje. Gadanie. Bez piosenek.
A w telewizji? Reality show i paradokumenty.
Najgorsza syfiarnia. Jakby całą planetę kupiło Discovery.
Jezu Chryste, to depresyjne.
Zdecydowanie o to im chodziło. Spójrz na ten szit.
Przefarbowali słońce na szaro.
A to trudne. W sumie szacun.
A wszystko to dzięki...
O Boże! Jestem mordercą!
O nie, Morty, ty działasz o wiele mniej bezpośrednio.
Rozumiem wasze pretensje, ale zrozumcie.
Dzięki spaghetti w międzyplanetarnym handlu zmniejszyliśmy dług,
zarabiamy mnóstwo pieniędzy...
Mamy czystą energię.
Powinna być też opieka psychiatryczna.
Okej, więc zmniejszyliśmy motywację. Troszeczkę.
Ale jeśli przerwiemy, łańcuch dostaw się zerwie
i dobije globalną ekonomię.
Jak wiele osób ucierpi wtedy?
Okej, trudny problem. Jakby ciężki Roger do zgryzienia.
Ale to naprawimy, prawda, Rick?
- Znaczy ja? Ja mam to naprawić? - Eee, sekundkę.
Tak, ty masz to naprawić.
Nic by było, gdybyś nie kłamał o spaghetti.
Kłamałem, by cię chronić, a ty mnie chciałeś udupić.
W każdym zjebanym systemie wkładasz palce w kontakt,
by się porazić.
- Przepraszam, już nie będę. - Że co?
Pomóż mi, a obiecuję nie zaglądać za kulisy posrania Ricka.
- I nigdy mi nie odmówisz. - A ty to Keith Raniere?
- Dwa tygodnie. - Dobra!
Wnuk mi się przypucował, więc git.
Wystarczy wykminić coś, co nie jest ludźmi
i wsadzić to w puszkę, nie?
Ale ludzie to właśnie spaghetti. I w tym cała rzecz.
A gdyby nim nie byli?
- Zamieniam się w słuch. - Ja też.
W sensie gdybyśmy zrobili coś na kształt człowieka.
Jakby Rick, cały czas robisz klony, nie?
Co ty sugerujesz, Morty?
Skrócony rozwój i program indoktrynacji?
Zerowy kontakt ze światem i wmówienie im,
że bycie spaghetti to ich przeznaczenie?
TRZY DNI PÓŹNIEJ
Nie będę ich słodkim kąskiem!
Kocham cię, KLONIE-5617B!
Zajebisty skrót "Nie opuszczaj mnie".
Nie spoileruj!
Każdy motyw klonów tak samo się kończy.
Czyli wracamy do normalnych ludzi? Normalnych samobójstw?
Nie, nie, czekajcie, chwila! Damy radę.
Może zrobimy ich mniej ludzkich?
Jak bardzo ludzcy muszą być, by się stać spaghetti?
Uuuu, szara strefa. Moja specjalność.
Obiekt pierwszy. Bez płata czołowego, ośrodka empatii.
A poza tym fizycznie niczym się nie różni.
Niestety dla niego nie ma znaczenia czy żyje czy nie.
Więc... nie ma spaghetti.
No i kolejny: czuje podły, nie do zniesienia ból od narodzin.
O Jezu, o nie, Rick!
W końcu go nawet nie zrobiłem, żebyś się nie pruł,
- choć zabicie go byłoby przysługą. - Pierdol się!
Będziesz musiał się zmierzyć z tym dylematem wagonika.
To ostatni: ma pień mózgu, część funkcji ruchowych,
ale w skrócie to tors bez kości i bez głowy.
- Ale w środku jest spaghetti? - No teoretycznie.
Problemem jest samo. No wiesz co.
Może, może da się jakby?
Co to jest? Nie kumam. Kalambury jakieś?
Okej, składasz dłoń w pięść? Chyba nie, to ma być telefon?
Jebać, powiedz, o co ci chodzi?
Może, zrobisz im, jakby szpon,
żeby mogły, no wiesz, zadźgać się na śmierć.
Było tak od razu.
No muszę przyznać, chłopcy, że to świetne rozwiązanie.
TO LUDZIE!
- Spaghetti! - Teoretycznie.
I mnie to wystarczy.
Do weekendu musimy wypełnić 100 tysięcy puszek.
Więc pora posiekać te tłuste maćki!
PRAWA TORSÓW
Prawa torsów!
Nowe spaghetti ssie! Chcemy prawdziwego spaghetti!
- Czy ty...? - Więc ty też chciałeś się wysadzić?
Tak, ale jeśli chcesz być pierwszy...
Ty masz moralną wyższość nade mną, więc proszę, nie krępuj się.
Chcesz, bym się zabił, aby wszamać spaghetti.
Jebany kosmiczny flakożerca!
- Pierdol się! - Sam się pierdol!
Jak długo zajmuje upadek społeczeństwa?
Przekonamy się.
Ej, co to za, kurwa, korki?
Mam do obskoczenia z puszkami całą planetę!
- Podobno zabrakło spaghetti. - No to lećmy tam i je sobie zróbmy!
Zabij się! Zabij się! Zabij się!
Skierujcie połowę naszej armii do zamieszek w miastach,
a drugą do obrony planety.
Nie cofajcie się przed niczym, by przywrócić spokój.
I nadal nic o zdrowiu psychicznym.
Kto cię pytał o zdanie, kurduplowaty pożeraczu zwłok?
Dość już pomogłeś. Kurwa!
Wisimy tyle spaghetti, że wszyscy będziemy musieli się zabić!
Spoko, nie dygaj!
Rick może syntetyzować cokolwiek z próbki.
Może spróbujmy tego?
Znaczy... czy został tutaj ktoś jeszcze, kto chciałby się zabić?
Taki jeden... ale powodzenia.
Dwa miesiące życia. Leżący. W okropnym bólu.
To czemu się jeszcze nie zabił?
Pierdol się, spaghetti-gówniaku!
- Co jest? - Bardzo cierpię.
I marzę już o śmierci.
Ale nie będę karmić waszego wyzysku.
Uczciwość często bywa bolesna.
A gdybyś miał pewność, że to zakończy ten przemysł na zawsze?
- Co masz na myśli? - Wyjaśnię po drodze.
Miałeś gotową jakby kabinę do eutanazji na tę okazję?
To tylko budynek.
Hej! Posłuchajcie mnie! Stop!
Znam sposób, żeby każdy dostał spaghetti.
Zrobimy to po raz ostatni.
Ten jegomość strzeli samobója, a ja go zsyntetyzuję.
Będzie jak Kitty Hawk dla lotu Braci Wright.
Czy brakujące ogniwo w łańcuchu waszej planety.
Dobra, Fred. Myśl o swoim życiu.
A ta maszyna pokaże je wszystkim oglądającym.
Kiedy zechcesz, wciśnij guzik.
- I myślisz, że to zadziała? - Wierz mi.
ARCHITEKTURA: NIEDOSTATECZNY
KOCHAJĄCY OJCIEC - KOCHAJĄCA MATKA
KOCHAJĄCA ŻONA
Smacznego, Morty.
Nożesz kurwa!
Wyrażę się w imieniu całej mojej planety.
Makaron nam się już przejadł.
Udało się. Nie wierzę.
Choć nie zmieniłeś receptury, makaron stał się niesmaczny.
- Nie chodzi o śmierć. - Chodzi o złożoność życia.
Boże, i po co to było?
Pytasz czy to opowieść o kwestiach dobra i zła.
Odpowiedź brzmi: mam to gdzieś.
- Co teraz zrobimy? - Komórki żrą, Morty.
Samo życie to zło. Więc śmierć jest dobrem.
Czego nikt nie przyzna. A więc żyjesz.
Nawet zjadając innych.
No a Fredek w opór dobrze żył.
Co to za gówno? Gdzie moje spaghetti?
- Sążnisty chuj ci w dupę. - Co?
A co ci w kotlecie nie leży? Chociaż spróbuj.
O ja pierdolę, to najlepszy kotlet, jaki kiedykolwiek jadłam.
Czy to serio zwyczajny kotlet?
- Mam wam powiedzieć, czy nie? - Nie, dzięki!
- Tak między nami, paskudna sprawa! - Wierzymy ci na słowo!
Poważnie. Nie żartuję. Nie powiem wam.
Ale wierzcie mi, że prawda jest okropna,
więc jeśli przypadkiem ją poznacie, nie moja wina!
- No i to mi pasuje! - Tak!
Powaga! Pewnie byście się zabili!
- I już nic więcej o tym nie powiem. - I dobrze!
Więc to stąd się biorą worki do odkurzaczy?
O mój Boże!