‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪เอาเงินมา…
‪ชื่อ
‪สตีฟ ฮาร์มอน
‪อายุ
‪สิบเจ็ดครับ
‪สังกัดแก๊ง
‪ผมไม่ได้อยู่แก๊งไหนทั้งนั้น
‪ไม่มี
‪เคยถูกคุมขังมาก่อนไหม
‪ไม่เคย
‪มีโรคอะไรบ้างไหม
‪เอดส์
‪- เป็นเอดส์หรือเปล่า ‪- ไม่ ผมไม่ได้เป็นเอดส์
‪เอาของในกระเป๋าออกมา
‪พ่อแม่ผมอยู่ที่นี่ไหมครับ
‪พ่อหนุ่ม พ่อแม่เธอไม่อยู่ที่นี่
‪แล้วผม… ผมควรจ้างทนายไหมครับ
‪เธอต้องเงียบนะ
‪งั้นผมขอโทรหา…
‪(ตำรวจนิวยอร์ก)
‪ปีศาจไม่ร้องไห้ในความมืด
‪ผมน่าจะพูดไปแบบนั้น ‪ตอนที่เขามองมาแล้วเรียกเราว่าปีศาจ
‪ไอ้โหลยโท่ย มึงโดนแน่!
‪แบบไม่มีลูกกรงกั้น มาสิ!
‪มาชิมหมัดกูสิวะไอ้ปอดแหก มาเลย!
‪ผมน่าจะพูดแบบนั้น ‪ตั้งแต่วันที่พวกเขาไปจับผมถึงบ้าน
‪สิ่งเดียวที่ผมได้รับจากความมืด
‪คือความสั่นกลัวที่คอยย้ำเตือนว่าผมยังไม่ตาย
‪และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกสำหรับผม
‪การรับรู้ว่าผมยังไม่ตาย
‪การรับรู้ว่าผมยังไม่ตายและไม่ได้แค่ฝันอยู่
‪ทุกอย่างเงียบสงบนิ่งยามกลางคืน
‪ทำให้ผมได้ยินเสียงดังตุบ ตุบ ตุบ ‪ของหัวใจที่เต้นในหน้าอก
‪ขณะผมจ้องมองตัวเองในกระจก
‪ขณะผมได้ยินเสียงกรีดร้อง ‪ของนักโทษสามห้องถัดไป
‪ที่ร้องออกมาทุกคืนเวลาเดิม
‪มึงไม่กล้าลองดีหรอก แม่งหุบปากเหอะ!
‪กระชากคอไอ้โง่แม่งเลย!
‪ปีศาจไม่ร้องตอบโต้
‪มันทำไม่ได้
‪แต่ผมทำได้
‪ผมทำไปแล้ว
‪ภายใต้แสงสว่างยามกลางวัน
‪มันรู้สึกเหมือนหนัง
‪นี่คือหนังเรื่องนั้น
‪เรื่องราวของผม
‪เขียนบท กำกับ และนำแสดงโดยสตีฟ ฮาร์มอน
‪ในอาคาร
‪ห้องกักตัว กลางวัน
‪สตีฟ ฮาร์มอนนั่งตรงข้ามกับทนายความจากรัฐ
‪เอกสารพวกนี้เป็นของคนที่คุณว่าความให้เหรอ
‪มีเยอะกว่านี้อีก
‪มีกี่คนที่บอกคุณว่าพวกเขาไม่มีความผิด
‪ทุกคนเลย
‪ผมขอพูดอะไรหน่อยได้ไหม ผม…
‪ผมรู้สึกไม่ค่อยสบาย
‪มีไข้หรือเปล่า
‪เปล่า ผมขอหลับตาสักเดี๋ยวได้ไหมครับ
‪ได้สิ
‪ห่มเสื้อคลุมฉันไหม
‪ไม่ครับ ผมโอเค
‪ผมไม่มีความผิด
‪เยี่ยมไปเลย
‪เธอน่าจะพูดว่า "ผมไม่ได้ทำ"
‪ผมไม่ได้ทำ
‪เชื่อผมหรือเปล่า
‪ฉันจะเชื่ออะไรก็ไม่สำคัญ ฉันจะทำตามหน้าที่
‪ว่างแป๊บนึงไหม
‪ก็ได้
‪พร้อมพิจารณาข้อเสนอหรือยังล่ะ
‪อย่าเมินข้อเสนอนะมอรีน
‪ผมรู้ว่าคุณมีคดีเยอะจนทำไม่ไหว ‪ส่วนผมจะกลับบ้านหกโมง
‪ดังนั้นผมจะทำให้ชีวิตทุกคนง่ายขึ้น
‪เขาอายุ 17 เองนะ
‪แล้วไง การกระทำของเขานำไปสู่การฆาตกรรม ‪และถ้าคุณทำคดีต่อ ผมจัดโทษสูงสุดให้แน่
‪- เขาไม่ได้ทำ ‪- พูดอะไรของคุณ
‪ผมมีเทปกล้องวงจรปิด มีพยานบุคคล
‪- พยานของคุณน่ะสิ ‪- ผมมีตัวยายคนนั้น
‪เธอน่าเชื่อถือมาก
‪รับข้อเสนอเถอะ เปลืองเวลาเปลืองเงินเปล่าๆ
‪ยี่สิบปีเนี่ยนะ เขาเป็นเด็กดี
‪ไม่เคยก่อเรื่องอะไรมาก่อน พ่อแม่เขาใส่ใจ
‪เขาไม่ใช่อย่างที่คุณคิด
‪ดูๆ แล้วผมว่าใช่นะ
‪ห้าถึงเจ็ดปีได้ไหม
‪รับข้อเสนอเถอะ เชื่อผม
‪ภายในอาคาร ห้องพิจารณาคดี
‪ไฟนีออนส่องสว่างสีดำและสีขาวที่กลืนกินสีเทา
‪ในศาลไม่มีที่ว่างให้สีเทาที่คลุมเครือ
‪(ถูกกล่าวหาว่ามีส่วนร่วม ‪ในการปล้นและฆาตกรรม)
‪ก่อนหน้านี้ ฮาร์เลม กลางคืน
‪เข้าใจที่พูดปะ
‪ผมน่าจะเดินขึ้นถนนสาย 145 แล้วเลี้ยวขวา
‪บ้านผมอยู่ตรงนั้นอยู่แล้ว
‪อะไรวะ เดินดูทางหน่อยสิวะเพื่อน
‪- ขอโทษครับ ‪- ว่าไง
‪ไอ้นี่มันเป็นบ้าอะไรของมันวะ
‪- เป็นอะไรของนาย ‪- ขอโทษครับ
‪นายเป็นคนแถวนี้ใช่ไหม
‪ใจเย็นๆ สิ
‪นายชื่ออะไรนะ สก็อต์ แซม แม่ง…
‪สตีฟ
‪- สตีฟ ‪- ใช่
‪สตีฟ
‪เธอโอเคนะ
‪ก็พยายามอยู่
‪ทุกคนโปรดยืน
‪ท่านผู้พิพากษาไลโอเนล เจมส์เป็นประธาน
‪- อรุณสวัสดิ์ทุกคน ‪- อรุณสวัสดิ์
‪อรุณสวัสดิ์ค่ะ
‪เชิญนั่ง
‪(เราเชื่อมั่นในพระเจ้า)
‪ฝ่ายอัยการพร้อมไหม
‪ครับศาลที่เคารพ
‪ฝ่ายจำเลย
‪พร้อมค่ะศาลที่เคารพ
‪- "เราเชื่อมั่นในพระเจ้า" ‪- พร้อมครับ
‪ถ้ามีคำถามอะไร เขียนใส่กระดาษนะ
‪ฉันจะพยายามตอบเมื่อมีโอกาส
‪สุดสัปดาห์นี้เป็นไงกันบ้าง
‪เยี่ยมมากครับ ผมสั่งอาหารไทยมากิน
‪แล้วดูซีรีส์กลเกียรติยศที่เขาฉายซ้ำ
‪น้องสาวผมแต่งงานช่วงสุดสัปดาห์
‪จำไว้ เรามีหน้าที่ทำให้คณะลูกขุนเห็นเธอเป็นคน
‪ครอบครัวมีคนโสดไหม
‪- จะไม่เหลือแล้วครับท่าน ‪- โอไบรอัน
‪ฉันไปเยี่ยมครอบครัวทางเหนือของรัฐค่ะ
‪วิเศษ
‪มาเริ่มกันเลย
‪เรียกคณะลูกขุนเข้ามา
‪คณะลูกขุนเข้าฉาก
‪หลากหลายวัย เชื้อชาติ
‪กลุ่มคนที่ถูกสุ่มเลือกมา ‪ดวงตากลอกกลิ้งไปมาเหมือนสัตว์
‪ว่างเปล่า
‪พวกเขาถึงได้เบือนหน้าหนี ‪เมื่อเราสบตากันใช่ไหม
‪พวกเขาดูเหมือนคนที่ไม่ชอบดูข่าว
‪ผมเป็นคนหรือเปล่า
‪เงินทุนให้ชุมชนเล็กๆ เหล่านี้…
‪ได้เลย ไม่มีปัญหา เดี๋ยวไปเจอกันที่นั่น
‪อืม โอเค ได้
‪เจ๋งนะเนี่ยเจอร์ พี่ชอบเต็นท์กระโจม
‪เหรอครับ
‪แจ๋ว ทำเสร็จเมื่อไร
‪สองนาทีที่แล้ว
‪ไปถึงแล้วลงชื่อให้เราด้วย
‪โอเค ขอบใจ เยี่ยมเลย โอเค
‪ขอแยมหน่อยได้ไหม
‪- แล้วเจอกันนะ ‪- บาย
‪ขอบใจจ้ะ
‪- พร้อมสอบแล้วใช่ไหม พร้อมยัง ‪- ก็อ่านหนังสือแล้ว
‪- อ่านหนังสือ ‪- ชีวิตจริงใช้แคลคูลัสที่ไหน
‪- จริงจังกับข้อสอบหน่อย ได้ยินไหม ‪- ครับ
‪ลูกเป็นนักเรียนม.ห้า ทุกคะแนนสำคัญ ‪ใกล้สมัครมหาลัยแล้วนะลูก
‪ครับ
‪- นะ ‪- บ๊ายบายครับแม่
‪โอเค คืนนี้เฝ้าเจอร์รี่ด้วย ‪แม่ต้องไปประชุมครูผู้ปกครอง
‪ช่วยเตือนพ่อหน่อยได้ไหม
‪ครับ
‪นี่
‪คืนนี้เราปาร์ตี้มันส์แน่
‪อย่าเข้าไปในสวนนะ
‪ครับ
‪ยี่สิบดอลลาร์อยู่ในเก๊ะบนสุด
‪อรุณสวัสดิ์ครับ
‪พ่อทำอะไรอยู่เหรอ
‪โฆษณาบริษัทประกัน
‪- เหรอครับ ‪- ใช่ ชอบไหม
‪ครับ ผมชอบ
‪พอมองตรงนี้ ตามันจะไปทางนี้
‪ใช่แล้ว แบบนั้นเลย
‪รู้ใช่ไหมว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น
‪- ไม่รู้ครับ ‪- สัดส่วนทองคำไง
‪- ไม่รู้จัก ‪- พ่อสอนแล้วไม่ใช่เหรอ
‪- ผมว่ายังนะ ‪- เหรอ โอเค
‪ลูกใช้เทคนิคนี้เวลาถ่ายทำได้ด้วย
‪มันเป็นสูตรที่บ่งบอกว่ามีความสมมาตรที่สบายตา
‪เมื่อเราสร้างพื้นที่ที่มีสี่เหลี่ยมด้านเท่าสอง ‪และสี่เหลี่ยมผืนผ้าหนึ่ง
‪แล้วภายในสี่เหลี่ยมผืนผ้า ‪ก็มีด้านเท่าสอง ผืนผ้าหนึ่ง
‪ถ้าลูกวาดออกมา ‪มันจะเป็นรูปเกลียวที่มีอยู่ในธรรมชาติ
‪เหมือนวงก้นหอย
‪ใช่แล้ว หอยโข่ง
‪ใช่ สัดส่วนนี้ยังใช้กับพีระมิด ‪ภาพ "อาหารมื้อสุดท้าย" ของดาวินชี่…
‪ผมไปเรียนทำไมเนี่ย อยู่บ้านคุยกับพ่อดีกว่า
‪เพราะพ่อรักลูก
‪แต่ถ้าไม่ไปเรียน พ่อฟาดเหมือนตอนลูกยังเด็กแน่
‪- เหรอ ผมสู้พ่อเหรอ ‪- ใช่ ตูม
‪- ทำไม ‪- ทำไม
‪จะเอาไง ฮะ
‪โอเคๆ ผมต้องไปแล้วครับ
‪เออ มานี่
‪- นะครับ ‪- เออ ไปซะ
‪คืนนี้มีประชุมครูผู้ปกครอง
‪พ่อโชคดีจัง
‪ครับ
‪- นี่ สอบให้ได้คะแนนดีๆ นะ ‪- ครับ
‪การเบิกความ เหมือนบทพูดเดี่ยวมากกว่า
‪การจัดฉาก…
‪- รัวกลอง… ‪- ทุกท่านครับ…
‪แล้วปล่อยมุก
‪ผมชื่อแอนโทนี่ เพโทรเชลลี่
‪เป็นผู้ช่วยอัยการเขตของรัฐนิวยอร์ก
‪ผมเป็นตัวแทนให้กับประชาชนชาวนิวยอร์กในคดีนี้
‪ช่วงบ่ายของวันที่ 12 กันยายนปีที่แล้ว ‪มีผู้ชายสองคน
‪ริชาร์ด "โบโบ้" เอวานส์และเจมส์ คิง
‪เข้าไปในร้านขายของชำ ‪บนถนนสายที่ 115 ในฮาร์เลม
‪เพื่อจุดประสงค์เดียว ‪คือการปล้นสถานประกอบการแห่งนั้น
‪สมาชิกคณะลูกขุนทุกท่าน ผมชื่อเอซ่า บริกส์
‪และผมจะว่าความให้กับนายเจมส์ คิง
‪คุณเพโทรเชลลี่ได้นำเสนอคดีนี้ ‪ในมุมที่กว้างและด้วยคำพูดที่หรูหรา
‪ฉันชื่อมอรีน โอโบรอัน ‪ทนายความของนายสตีฟ ฮาร์มอน
‪ฝ่ายรัฐพูดอย่างถูกต้องแล้ว
‪ว่ากฎหมายของสังคมมีไว้เพื่อคุ้มครองพลเมือง
‪แต่จงอย่าลืมว่ากฎหมายของประเทศนี้ ‪มีหน้าที่สองอย่าง
‪แน่นอนว่ากฎหมายมีไว้เพื่อปกป้องเหยื่อ
‪แต่ว่ามันก็ต้องปกป้องผู้ถูกกล่าวหาด้วย
‪ในกระบวนการก่อเหตุอาชญากรรมนี้
‪ชายสองคนนี้ได้คร่าชีวิตเจ้าของร้าน
‪มีหลายต่อหลายคนที่ต้องขึ้นศาลอาญา ‪ทั้งที่ไม่มีความผิดจริง
‪และไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่า
‪การจำคุกคนที่ไม่ได้ก่อเหตุอาชญากรรมใดๆ
‪เกิดการต่อสู้กัน มีการยิงปืน…
‪ทำให้อากีนัลโด้ เนสบิตต์สิ้นชีพก่อนวัยอันควร
‪ไม่เพียงแต่มีข้อสงสัยว่าลูกความของฉัน ‪สตีฟ ฮาร์มอนอาจไม่มีความเกี่ยวข้อง
‪ในการปล้นหรือฆาตกรรม ‪นายอากีนัลโด้ เนสบิตต์เท่านั้น
‪แต่ไม่มีเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น
‪ที่ใครจะควรเชื่อว่า ‪เขาเคยมีส่วนในเหตุอาชญากรรมใดๆ
‪ก่อนจะเกิดการปล้น ได้มีการวางแผน ‪ซึ่งผู้มีส่วนร่วมอีกสองคน
‪ได้อาสามาร่วมก่อเหตุครั้งนี้
‪"อาสา" เหรอ
‪หนึ่งในนั้นได้ยอมรับผิดแล้ว
‪ผู้สมรู้ร่วมคิดอีกคน ‪มีหน้าที่เข้าไปในร้านก่อนการปล้น
‪และดูลาดเลาให้แน่ใจว่า ‪ไม่มีเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ในสถานประกอบการ
‪และชายคนนั้น…
‪- ชายคนนั้นคือสตีเว่น ฮาร์มอน ‪- ไม่ใช่
‪จำเลยทั้งสองคนที่อยู่ต่อหน้าคุณตอนนี้
‪ยินยอมที่จะมีส่วนร่วมในเหตุปล้นที่พูดมานี้ทั้งคู่
‪ทำให้พวกเขาต้องรับผิดชอบ ‪ต่อการตายของอากีนัลโด้ เนสบิตต์
‪ตามหลักเกณฑ์ฆาตกรรม
‪ขอโทษนะครับ คุณครับ
‪- ความจริงก็คือ นายเอวานส์… ‪- ศาลที่เคารพ
‪- นายครูซ นายคิง… ‪- ท่านครับ
‪และนายฮาร์มอน
‪เป็นฆาตกร!
‪ฆาตกร
‪คนส่วนใหญ่ในชุมชนของเราเป็นคนดี ขยันทำงาน
‪แต่น่าเสียดายที่บางคนในชุมชนเรา ‪มีนิสัยไม่เหมือนเรา
‪พวกนี้ไม่ใช่เด็ก
‪พวกนี้เป็นชายหนุ่มที่รู้อยู่แก่ใจว่าอะไรถูกอะไรผิด
‪เขาเป็นปีศาจ!
‪นี่ไม่ใช่ปีศาจ
‪นี่เป็นเด็กอายุ 17 ปี
‪และระบบยุติธรรมของอเมริกาสั่งว่า ‪เมื่อคุณมองดูสตีฟ ฮาร์มอน
‪คุณต้องมองว่าเขาบริสุทธิ์
‪มันเป็นประโยคที่คุณได้ยินมาเป็นพันครั้งแล้ว
‪"บริสุทธิ์จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่ามีความผิด"
‪และถ้าคุณมองว่าเขาบริสุทธิ์ ‪ซึ่งกฎหมายสั่งให้คุณทำเช่นนั้น
‪เราจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ‪หลักฐานของทางรัฐจะไม่สามารถ
‪หักล้างข้อสันนิษฐานว่าเขาบริสุทธิ์ได้
‪ขอบคุณค่ะ
‪เราเห็นสตีฟก่อนเกิดเหตุ
‪เขาขี่จักรยานไปโรงเรียน
‪เขาดูเหมือนลูกชายของคุณ
‪แล้วเราก็จะแบบ นอนสองชั่วโมง ‪ปาร์ตี้กันชั่วโมงเว้นชั่วโมง
‪ดื่มเหล้า เล่นพนัน นู่นนี่นั่น
‪คือว่ามัน… มันก็ดี
‪- ฉันชอบนะ ‪- ใช่ ฉันเข้าใจ
‪ครูชอบนะ ชอบจริงๆ
‪แต่ครูยังสงสัยอยู่ว่าเรื่องราวมันคืออะไร
‪เรื่องเล่ามันอยู่ไหนล่ะสตีฟ
‪มันคงเป็นเรื่องสิ่งที่ผมเห็นมั้ง
‪มันต้องเป็นมากกว่านี้
‪มันต้องมีความขัดแย้ง เหตุการณ์เร่งเร้า
‪ฮีโร่
‪ครูย้ำเรื่องนี้มาตลอด
‪แค่ภาพสวยหรือช็อกมันยังไม่พอ
‪ความงดงามมันก็พิเศษ ‪พวกเธอมีโอกาสที่จะไปสะกิดใจคนดู
‪เข้าใจไหม
‪ครับ น่าจะเข้าใจครับ
‪ภาพยนตร์กับเรื่องราว ‪มันเป็นนามธรรมไม่ได้เหรอคะ
‪ใช่ เหมือนภาพเขียน
‪ภาพบอกเล่าเรื่องราวได้ ใช่ ‪แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ภาพยนตร์เป็น
‪ภาพยนตร์คือชุดภาพที่คัดสรรค์มา ‪ซึ่งมีจุดเริ่มต้น กลางเรื่อง และท่อนจบ
‪ทุกคน ศิลปินทำหนังทำไม
‪พวกเขาทำเพื่อชื่อเสียง
‪คำตอบห่วยแตกมาก ลองใหม่
‪เงิน อำนาจ ความเคารพนับถือ
‪เป็นไปได้ยากมาก ‪พวกเธอเหยียดหยามวงการโคตรๆ
‪เป็นเพราะศิลปินมีเรื่องราวที่ต้องเล่า ถูกไหม
‪เธอไม่มีทางเลือก ‪เพราะถ้าเก็บไว้คนเดียวแล้วจะทุกข์
‪เธอมีความปรารถนาแรงกล้า ‪อยากเขียน ถ่ายทำ และแบ่งปันมัน
‪แต่ถ้าไม่รู้สึกแบบนั้นล่ะครับ
‪ก็แปลว่าเธอยังไม่เจอเรื่องราวที่ใช่
‪ท่าแจ่มมาก
‪- โกรธสิท่า ‪- เออ แล้วไง
‪โกรธแล้ว
‪ชู้ตเลย
‪- ไปทางซ้าย เลย์อัปเลย ‪- แย่งลูก
‪แม่งพูดอะไรบ้าๆ กันวะ
‪เมื่อกี้จ๊าบมาก
‪นี่เพื่อน ทำอะไรอยู่เหรอเพื่อน
‪ว่าไงไอ้หนู
‪มานี่สิ
‪โอเค เดี๋ยวฉันตามไปนะ
‪ส่งลูกมานี่
‪ไอ้นี่มันเพื่อนฉันเว้ย ใจเย็นๆ หุบปากไปเลย
‪นายถ่ายรูปทำอะไรวะ
‪ทำไมไม่มาถ่ายคลิปฉันขยี้อีกทีมยับล่ะ
‪เหรอ ขยี้เลยเหรอ
‪เดี๋ยวก่อน ถ่ายข้างหล่อนะ ‪รอเดี๋ยว ขอขิงหน่อย ชอบแน่
‪เหรอ
‪ชีวิตหรู
‪- เข้าใจปะ ‪- เข้าใจเลย
‪มาดูคิงที่รักในท้องถนนฮาร์เลมซะก่อน
‪เคยดูหนังเรื่องเดดเพรซหรือเปล่า
‪ก็ต้องเคยสิ หนังโปรดเลย ‪ผมอยากถ่ายหนังแบบนั้นแหละ
‪เหรอ
‪รู้จักฉากนั้นปะ ฉากที่กล้องมันดังติ๊กๆ ช้าๆ
‪ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก
‪แบบสามมิติ สโลว์โมชั่น เหมือนเมายาเลย
‪- ครับ แน่นอน ‪- ขอถามหน่อยสิ
‪ชีวิตนี้เคยเห็นปืนของจริงหรือยัง
‪อะไรนะ
‪นายจะไปกำกับเรื่องเดดเพรซได้ไง ‪ถ้าไม่เคยเห็นปืนตอนยิงกันจริงๆ
‪นายถึงต้องมาอยู่กับฉันไง เด็กน้อย
‪ฉันพานายไปดูของจริงได้
‪เข้าใจปะ
‪ครับ งั้นผมขออยู่ถ่ายรูปหน่อยได้ไหม
‪นี่มันประเทศเสรี ฉันไม่แคร์หรอกเว้ย
‪- เออ ‪- โอเค
‪นั่นแหละ
‪โย่ เตรียมพร้อมเว้ย เล่นกัน
‪นายเสร็จฉันแน่เพื่อน
‪- ส่งลูกมาสิ ‪- ไม่แม้แต่เฉียด
‪เกมนี้เรากินเรียบแน่ เดี๋ยวก่อน
‪ผิดระเบียบฮาล์ฟคอร์ต ส่งลูกมาเลย!
‪ช่างหัวไอ้พวกโง่นี่แม่ง ดูฉันกินมันนะ
‪ดูนะ ลูกสุดท้าย
‪มาเลย
‪แค่นี้ก็กินไปแล้วร้อยนึง
‪ลูกยาก
‪(เปิด)
‪ออกมา!
‪- ออกมาสิวะไอ้ปอดแหก ‪- ปากดีนักนะมึง!
‪- หางจุกตูดน่ะสิ ‪- มึง ใช่ อยู่ห้องนั้นเหรอ
‪มึงมันปอดแหกตัวพ่อ ทั้งคู่เลย!
‪มึงก็ดีแต่เห่าแหละ!
‪เห่าแต่ไม่กล้ากัด
‪ไม่จริง ไปตายไป…
‪เป็นไงบ้างลูก
‪ก็โอเค
‪พ่อ…
‪พ่อคุยกับคุณโอไบรอันยัง
‪คุยแล้ว
‪เธอพยายามอยู่
‪ห้องพิจารณาคดีมีพวกขยะเข้าออกเยอะ
‪จนเธอคิดว่าทุกคนที่เข้าห้องนั้นดูมีความผิดหมด
‪ครับ
‪เธอบอกว่าอาจให้ผมขึ้นแท่นให้การ
‪ให้ผมได้มีโอกาสเล่าเรื่องราวของผม
‪- ดีแล้ว ลูกต้องเล่า ‪- ครับ
‪ผมจะเล่าความจริง
‪ผมไม่ได้ทำอะไรผิด
‪พ่อเชื่อผมใช่ไหม
‪ตอนลูกเกิด พ่อนึกภาพเรื่องราวชีวิตลูกทั้งหมด
‪ภาพลูกเล่นอเมริกันฟุตบอลเหมือนพ่อ
‪ลูกเรียนต่อมหาลัยเหมือนพ่อ
‪คบสาวสวยๆ
‪คนที่เหมือนแม่ของลูก
‪พ่อถึงกับ…
‪นึกเรื่อง…
‪พ่อจินตนาการไว้แล้วด้วยว่า ‪พ่อจะโมโหลูกเรื่องงี่เง่าหลายอย่าง
‪เรื่องที่เด็กทุกคนทำกัน
‪แต่พ่อไม่เคยนึกภาพเรื่องนี้เลย
‪ไม่รู้สิ มันไม่เคยผุดขึ้นมาในหัวพ่อ
‪ไม่เคยผุดขึ้นมาในหัวผมเหมือนกัน
‪ผมก็แค่อยากเรียนจบพร้อมเพื่อนๆ
‪เรียนต่อมหาลัย
‪ได้เป็น…
‪เป็นตัวของผมเอง
‪ตอนนี้ผมนึกเรื่องพวกนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ
‪ผมพยายามจะไม่รู้สึกอะไร
‪หนักใจใช่ไหมล่ะ
‪พ่อรู้ว่าลูกหนักใจ
‪แล้วพ่อก็ช่วยไม่ได้เลย
‪ผมไม่เป็นไรหรอกพ่อ
‪หมดเวลา
‪ผมว่าผมไม่เคยเห็นพ่อดูแก่แบบนี้มาก่อน
‪เวลาพ่อทำหน้าบึ้ง ‪ผมไม่เคยเห็นรอยย่นมากเท่านี้
‪เส้นผมเหนือหน้าผากพ่อหงอกขาว
‪มือของพ่อสั่นสะท้าน
‪หนึ่ง สอง สาม…
‪- เพื่อนฉันอยู่ไหน ‪- ดูอยู่หรือเปล่า
‪ครูซาวิคกี้บอกว่าผมทำความเข้าใจ ‪ความเป็นมนุษย์ของตัวเองผ่านสุนทรียภาพ
‪ครูบอกว่านั่นคือเอกลักษณ์ของผม
‪การค้นหาสิ่งที่ควรค่าแก่การจับภาพ ‪จดจำรูปร่างและเนื้อสัมผัส
‪ผมพยายามทำแบบนั้นที่นี่
‪ทำความเข้าใจสถานที่นี้
‪ว่าสีแดงขาวบนกำแพงซีเมนต์ ‪เด่นชัดจนน่าวุ่นวายใจขนาดไหน
‪ว่าผมอยู่ในฉากหน้าแบบไหน…
‪อย่าทำแบบนั้นจะดีกว่า
‪คนแถวนี้ไม่ชอบให้ใครมามอง
‪แค่ผ่อนคลาย
‪สูดอากาศ
‪ก่อนหน้านี้
‪ขอท่าที่เธออยากเอาไปโชว์แม่หน่อย
‪- แอ่นแรงๆ แบบนั้นแหละ ‪- หนึ่งถึงสิบ ก้นฉันสวยแค่ไหน
‪ก้นสวยแค่ไหนเหรอ
‪สิบคือระดับนิกกี้ มินาจ
‪- อย่าโกหกนะ ‪- ห้า นั่นปัดขึ้นแล้วนะ
‪มานั่งเตียงฉันเหรอ
‪นี่เป็นแค่ครั้งเดียว
‪- ครั้งเดียวเหรอ ‪- สองคนนี้จิ้นกัน
‪หุบปากเลย พระเจ้า
‪ในวันธรรมดาทั่วไปของวัยรุ่น
‪เรากับเพื่อนๆ ทำผิดกฎหมายทุกสามชั่วโมง
‪บนรถไฟใต้ดิน
‪บนถนน
‪โย่!
‪เราอาจโดนใบสั่งปรับ ‪ข้อหาถ่มน้ำลาย ฉี่ คุย เดิน ยืน…
‪หรือแค่เพราะอยู่ผิดที่
‪ไหนดูซิว่าฉันจีบเขายังไงดี
‪รู้ใช่ไหมว่าหนังเรื่องจังเกิลฟีเวอร์ถ่ายที่ช่วงตึกนี้
‪- จริงดิ ‪- จริง
‪ฉันรู้อยู่แล้ว
‪แถวนี้ถ่ายทำหลายเรื่องเลย
‪ฉันไปคัดตัวที่ลากวาร์เดียด้วยนะ
‪เหรอ
‪- ฉันอาจได้เล่นหนังของนายนะ ‪- จะเล่นหนังฉันเหรอ
‪- ใช่ ‪- ถ้าอยากเล่นหนังฉันก็ต้องมาคัดตัวก่อน
‪- อะไรนะ ‪- ไหนขอดูฝีมือซิ
‪ไม่เอา
‪- เดี๋ยวนะ ‪- อะไร
‪- ฉันดูอะไรอยู่ ‪- อะไร
‪ฝ่ายรัฐเรียกตัวตำรวจสายสืบจอห์น คาริล
‪วางมือซ้ายบนไบเบิล ชูมือขวาขึ้น
‪คุณสาบานจะพูดความจริง ความจริงทั้งหมด ‪และความจริงเท่านั้นหรือไม่
‪ผมสาบาน
‪สายสืบคาริล
‪จำภาพเหล่านี้ได้หรือไม่
‪ได้ครับ
‪นี่เป็นภาพที่ช่างภาพของกรมถ่ายไว้ ณ ที่เกิดเหตุ
‪น่าสยองมาก
‪อย่างที่เห็นครับทุกท่าน
‪เหยื่อคนนี้ถูกทำร้ายอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต
‪ผมเข้ากะถึงสามทุ่ม
‪เลยพักกินข้าวตอนเย็น
‪แล้วเย็นนั้นผมอยากกินอาหารจีน
‪ตอนผมออกไป ทุกอย่างปกติดี
‪คุณเห็นอะไรตอนกลับไป
‪ผมเห็นคุณเนสบิตต์นอนกับพื้น
‪มีกองเลือดอยู่ที่พื้น
‪เครื่องเก็บเงินเปิดอยู่ แล้วก็มีบุหรี่หายไปด้วย
‪- ได้โทรแจ้งความไหม ‪- โทรครับ
‪สายสืบคาริล
‪ตอนคุณไปถึงที่เกิดเหตุ ‪เหยื่อยังพอมีชีวิตอยู่หรือเปล่า
‪- ไม่ ‪- ฉันจะไปซื้อของทุกวันอังคาร
‪ขณะฉันเดินมาบนถนน ฉันก็เห็นเด็กผู้ชาย
‪เด็กคนนั้น ยืนอยู่หน้าร้าน
‪ขวางทางเข้าเอาไว้
‪อาวุธฆาตกรรมถูกลงทะเบียนว่าเป็นของเหยื่อ
‪เราได้รับเบาะแส มีคนอ้างว่า ‪รู้เรื่องบุหรี่ที่หายไปจากร้าน
‪ผมซื้อบุหรี่มาจากคนที่บอกว่า ‪เขาปล้นร้านขายของชำ
‪คุณไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ ‪ที่เขาบอกข้อมูลลับง่ายๆ เลย
‪ไม่ลับซะหน่อย เรื่องแค่นี้เอง
‪กระสุนเจาะเข้าไปทางด้านขวา
‪แล้วทะลวงขึ้นไปทางปอด
‪เราจับตัวริชาร์ด เอวานส์ ‪ชายที่มีชื่อตามท้องถนนว่าโบโบ้
‪รู้อยู่แล้วไหมว่านายเอวานส์กับนายคิง ‪วางแผนจะปล้นร้าน
‪ฉันดูเขาถอดหมวก เช็ดหน้าผาก ‪แล้วเดินไปอีกทางนึง
‪ปอดฉีกขาด ทำให้มีเลือดตกในปริมาณมาก
‪แล้วใครบอกคุณว่าเขามีส่วนร่วมในการปล้น
‪- โบโบ้ เอวานส์ ‪- ผมขอถาม…
‪คนนี้คือคนที่รู้จักในนามโบโบ้ เอวานส์ใช่ไหม
‪ใช่ คนนั้นแหละ
‪- คนนึงถามว่าเงินอยู่ไหน ‪- มันเป็นการรีบปล้น
‪แปลว่าอะไร
‪พวกเขาเอารูปหลายๆ คนมาให้ฉันดู
‪- รูปโบโบ้ เอวานส์ ‪- ตอนแรกฉันจำหน้าเขาไม่ได้
‪เหยื่อเสียชีวิตจากพิษบาดแผลที่อวัยวะภายใน
‪- งั้นข้อมูลของฉันผิดงั้นเหรอ ‪- เปล่า
‪- ไม่มีคำถามครับท่าน ‪- ไม่มีกับผีน่ะสิ
‪ผมไม่ได้ชี้คิง ผมชี้โบโบ้
‪ข้อหาทำร้ายร่างกายไปไหนแล้ว
‪- ขอค้าน ‪- คำค้านตกไป
‪แปลว่านายเนสบิตต์สำลักเลือดตัวเองตายเหรอ
‪ใช่ครับ
‪ความทรงจำ
‪หมดคำถามครับ
‪พักการพิจารณาคดีถึงเก้าโมงเช้า
‪สตีฟ มานี่
‪- คุณครับ ‪- เฮ้ย ใจเย็นๆ หน่อยสิ
‪- คุณผู้หญิง ‪- คุณ
‪ทำอะไรน่ะ ไม่เห็นจะต้อง…
‪ถ้าเขาบริสุทธิ์จนกว่าจะพิสูจน์ว่าผิด ‪ทำไมฉันถึงคุยไม่ได้
‪- ขอโทษด้วยครับ ‪- อย่ามาแตะตัวกัน
‪ไม่งั้นมีปัญหาแน่ เข้าใจไหม สตีฟ
‪- พวกเขาโอเค ‪- สตีฟ
‪คุณผู้หญิง
‪ตอนนี้ผมจะบอกตัวเอง…
‪- นครนิวยอร์ก มองไปรอบๆ สิ ‪- หัดดูเพื่อนให้เป็น
‪ฮาร์เลม ยกตัวอย่างนะ เห็นคนนั้นหรือเปล่า
‪เห็น
‪ฉันเห็นนายเดินผ่านเขาทุกวัน
‪ไม่สงสัยบ้างหรือไงว่าทำไมเขาถึงออกมา
‪นั่งอยู่เฉยๆ ตลอดเวลา
‪ไม่คิดว่าเขาเบื่อเหรอ
‪ไม่ คือก็คิด
‪หรือดีกว่านั้นอีก คนตัวสั่นสองคน
‪ที่เดินไปเดินมาตรงนั้นล่ะ
‪คิดว่าสองคนนั้นบังเอิญเจอกันทุกครั้งเลยเหรอ
‪- ไม่ ‪- ฉันจะชี้ที่หนักกว่านี้อีก
‪ดูร้านซักผ้าสิ
‪เคยสังเกตไหมว่าคนที่เดินเข้าออก ‪ไม่มีใครซักผ้าเลยสักคน
‪ถ้านายเดินผ่านหมอนั่น ‪นายจะไม่ได้กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่ม
‪ผงซักฟอก หรือแม้แต่กลิ่นผ้าสกปรกแม่งก็ไม่มี
‪- รู้ไหมทำไม ‪- ทำไม
‪เพราะมันคือระบบ พวกเขาทำมาหากินกัน
‪ดูชั้นบนสิ ตรงนั้นแหละ เห็นม่านสีแดงไหม
‪- เห็น ‪- เห็นสาวที่ชะเง้อออกมาบ่อยๆ ไหม
‪รู้ไหมว่าหลังม่านมีอะไร
‪จิ๋มไง
‪พวกนั้นขายตัวกันเป็นว่าเล่น ขอบอกไว้เลย
‪ทุกคนมีเรื่องราวกันหมด
‪เจ้าของร้านซักผ้า กะหรี่
‪นักพนัน พ่อค้าแม่ค้า เจ้าที่ เพื่อนบ้าน
‪แม่งตำรวจยังมีเรื่องราวเลย
‪มันบ้าสุดๆ
‪แต่ผมต้องกลับบ้านแล้ว
‪- ผ่านไปมาทักกันด้วยนะเพื่อน ‪- ครับ
‪ไว้เจอกันใหม่
‪- แล้วเจอกัน ‪- แน่นอน
‪แถวบ้านหรืออะไรทำนองนั้น
‪โชคดี
‪แต่เพื่อนดีมันเป็นยังไงล่ะ
‪ใครคบ
‪ไม่ต้องใช้อันนี้แล้ว มันไม่สวย
‪อันนั้นใครเหรอบั๊บบา สมิธ
‪ผมเรียกเขาว่าตัวทรานส์ฟอร์เมอร์ ‪เพราะว่าที่กล่องไม่มีชื่อ
‪รู้ไหมพ่อเรียกเขาว่าอะไร
‪อะไรครับ
‪ข้าคือแอโฟรแมน
‪ตลกดีครับพ่อ
‪ถ้าลูกเป็นซูเปอร์ฮีโร่ ลูกจะเป็นใคร
‪ไหนคิดดูซิ
‪- ไม่รู้สิครับ ‪- อ้อมไป!
‪ถ้าพ่อเป็นซูเปอร์ฮีโร่ พ่อจะเป็นใคร
‪ก็แบล็กแพนเธอร์ไง
‪แล้วพี่ล่ะ พี่สตีฟ
‪ถ้าพี่ต้องเลือกซูเปอร์ฮีโร่ พี่จะเลือกเป็นใคร
‪ทำไมพี่ต้องอยากเป็นซูเปอร์ฮีโร่ด้วย
‪ในเมื่อพี่เป็นพี่ชายนายก็ได้
‪คำตอบหล่อเว่อร์
‪พ่อชอบ ถูกใจ
‪พี่จะเป็นใคร
‪ซูเปอร์แมนมั้ง
‪- ดีไหม ‪- แจ๋ว
‪ใช่แล้ว ใส่แว่นด้วย
‪แล้วถ้าใครมายุ่งกับพรรคพวกพี่นะ
‪เพราะความไว้ใจคือทุกสิ่ง…
‪พี่จะเตะตูดมัน
‪เออ ระวังก็แล้วกันว่าไปเตะโดนตูดใคร
‪รู้ไหมว่าผมคิดว่าพี่ควรเป็นใคร
‪ใคร
‪แบทแมน
‪ผมจะได้เป็นโรบิน
‪แบทแมนกับโรบิน
‪คุณได้รับสายเก็บเงินปลายทางจาก…
‪สตีฟ ฮาร์มอน
‪นักโทษที่เอ็มดีซี ทัณฑสถานของรัฐนิวยอร์ก
‪หากคุณยอมรับค่าโทรครั้งนี้ กรุณากดสาม
‪- สตีเว่น ‪- พ่อ
‪พ่อไม่ได้ยินเลย เป็นไรหรือเปล่า
‪เปล่า ไม่เป็นอะไร ก็แค่…
‪โทรถามสารทุกข์สุกดิบ ‪แค่อยากทักทาย พ่อสบายดีไหม
‪เราเป็นห่วงลูก
‪เหรอครับ พ่ออยู่ไหน
‪เราอยู่ที่ถนนสาย 158
‪เจอร์รี่อยู่ด้วยไหมครับ
‪พ่อกำลังไปรับน้อง
‪น้องคิดถึงลูกนะ
‪ครับ ฝากทักทายน้องด้วยนะครับ
‪มาทำอะไรคนเดียววะ วางสายเดี๋ยวนี้เลย
‪- ออกไปเลยไป ไปสิ! ‪- สตีเว่น
‪- ขอโทษครับ ‪- สตีเว่น
‪สตีเว่น
‪ใครเหรอ ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪ครับ ก็แค่เรื่องงาน
‪- โทษที ‪- ขอโทษครับ
‪คุณว่าคดีไปได้สวยไหม
‪เท่าที่เห็นมา ยังไม่มีอะไร ‪สื่อถึงความบริสุทธิ์ของเธอเลย
‪ไม่ว่าพวกเขาจะพูดว่าอะไรตอนถูกเลือกมา ‪คณะลูกขุนครึ่งนึง
‪ตั้งธงไว้แล้วว่าเธอมีความผิดจริง ‪ตั้งแต่ตอนเห็นเธอครั้งแรก
‪เธออายุน้อย ผิวดำ และเธอขึ้นศาล
‪จำเป็นต้องรู้อะไรเพิ่มอีกล่ะ
‪นึกว่าต้องบริสุทธิ์จนกว่าจะพิสูจน์ว่าผิดจริงซะอีก
‪อยู่ที่คณะลูกขุนมองคดีนี้ยังไง
‪คิดซะว่ามันเป็นการแข่งขัน ‪ที่ตัดสินว่าใครกำลังพูดความจริง
‪อัยการเดินไปมา ‪วางมาดเป็นคนมีความรับผิดชอบ เป็นคนสำคัญ
‪คณะลูกขุนคิดในใจว่า "เขาดูซื่อสัตย์ดีนะ
‪เขาจะโกหกเรื่องนี้ทำไม"
‪เราไม่ได้มีหน้าที่แสดงให้เห็นว่าเขาโกหก
‪แต่เรามีหน้าที่แสดงให้เห็นว่าเขาทำพลาด
‪บ่ายนี้เรามีพยานอีกคนนึง
‪มาคุยเรื่องเขากัน ออสวัลโด้ ครูซ
‪- บอกอะไรฉันได้บ้าง ‪- ก่อนหน้านี้
‪ครูซ
‪ไอ้หนุ่มโดมินิกันเจ้าชู้ บ้าสเกต ใช้ของก็อป
‪อะไรวะ ระวังกล้องด้วยสิ
‪ให้ตาย สตีฟ ฮาร์มอน
‪ฉันไม่เจอนายตั้งแต่สมัยเรียนม.สอง
‪เรียนโรงเรียนเด็กรวยในเมืองแล้วใช่ไหม
‪ยอมให้มันว่าคนเดียวเหรอฮาร์มอน
‪จะเอาไงล่ะฮาร์มอน
‪จะมาลองดีกับฉันเหรอ
‪- ระวังลูกปั๊มหลอก! ‪- อย่าให้กล้องฉันพังนะ
‪- เตรียมตัวโดนอัดได้เลยไอ้ลูกหมา ‪- เร็วเข้าสิ เฮ้ย
‪เอาสิ
‪- ต่อยสิ ‪- นี่ สตีฟ!
‪เฮ้ย ระวังลูกปั๊มหลอกสิวะ เลี้ยงบอลไปทางซ้าย
‪ไว้คราวหน้านะฮาร์มอน
‪เตรียมกล้องไว้ถ่ายด้วยล่ะ
‪ให้ตายเถอะ
‪เออ ไว้คราวหน้า
‪เวิลด์สตาร์
‪แม่งกาก
‪อายุเท่าไรแล้ว นายครูซ
‪สิบห้าครับ
‪นายครูซ เธอมีส่วนร่วมในการปล้น ‪ที่เกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรมนี้ไหม
‪มีครับ
‪บอกได้ไหมว่าทำไม
‪เพราะผมกลัวโบโบ้
‪เขาบอกว่าถ้าผมไม่ช่วยปล้น เขาจะแทงผม
‪ผมกลัวเขากับเจมส์ คิง
‪แล้วก็สตีฟ
‪ทุกคนแก่กว่าผม
‪ริชาร์ด เอวานส์ ‪หรือคนที่เธอเรียกว่าโบโบ้ บอกอะไรเธอ
‪เขาบอกว่าเตรียมเป้าหมายไว้แล้ว
‪เขาบอกว่าผมแค่ต้องไปขวาง ‪ใครก็ตามที่วิ่งไล่พวกเขา
‪งั้นตอนที่โบโบ้พูดถึงคนอื่นที่มีส่วนร่วม
‪เขาได้ระบุไหมว่า ‪แต่ละคนมีหน้าที่ทำอะไรในงานปล้น
‪คิงมีหน้าที่เข้าไปในร้านกับเขาแล้วขโมยของ
‪ส่วนสตีฟมีหน้าที่ดูลาดเลา
‪เธอไปปล้นกับพวกเขาเพราะร้อนเงินใช่ไหม
‪ไม่ใช่ ผมทำเพราะผมกลัวโบโบ้
‪นายครูซ เธอยอมรับกับตำรวจ
‪ว่าเธอมีส่วนร่วมในการก่อ ‪เหตุอาชญากรรมครั้งนี้ ถูกไหม
‪ใช่ ถูกครับ
‪ถ้างั้นในแง่ของการปฏิบัติ
‪ก็พูดได้ว่าเธอเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ‪ในอาชญากรรมที่ทำให้เหยื่อคนนั้นถูกฆ่า
‪ถูกต้องไหม เห็นตรงกันหรือเปล่า
‪คงงั้นครับ
‪อัยการไม่ได้เสนอทางเลือกให้เธอเหรอ
‪ให้เลือกระหว่างติดคุกเอง หรือให้คนอื่นติดคุก
‪นั่นคือทางเลือกใช่ไหม
‪ผมไม่โกหกในศาลหรอก
‪ผมพูดความจริง
‪งั้นการโกหกภายใต้คำสาบานมันผิด
‪แต่การเข้าไปปล้นร้านขายของชำ
‪มันถูกเหรอ
‪ทำได้เหรอ
‪ผมทำพลาด
‪นายครูซ เธอเป็นสมาชิกแก๊งหรือเปล่า
‪ผมอยู่แก๊งไรเดอร์ส
‪จะเป็นสมาชิกแก๊งไรเดอร์สได้ต้องทำยังไง
‪เราต้องไปฝากรอยไว้กับใครสักคน
‪แปลว่าอะไร "ฝากรอยกับใครสักคน"
‪แปลว่าให้ไปกรีด
‪ตรงที่มันมองเห็น
‪งั้นเพื่อเข้าเป็นสมาชิกแก๊งไรเดอร์ส ‪เธอต้องไปกรีดหน้าคนแปลกหน้าเหรอ
‪ใช่ แต่พวกเขาไม่ทำกันแล้ว…
‪แต่ที่เธอมาร่วมปล้นครั้งนี้ก็เพราะเธอกลัวโบโบ้
‪ไม่ใช่เพราะอยากมีส่วนร่วมใช่ไหม
‪ครับ
‪หมดคำถาม
‪ฉันจะเล่าเรื่องให้ฟัง เพื่อนคนนึง
‪เขาชื่อเม็กก้า สมญานามเม็กก้ามิลเลี่ยน
‪เพราะจู่ๆ เขาก็โชคดีถูกล็อตเตอรี่
‪แม่งโคตรรวย
‪แต่รวยระดับเอื้ออาทร อายุน้อย
‪เขามีเพื่อนสนิท เพื่อนซี้ชื่อว่าคิว
‪ชีวิตจริงยังเป็นพี่น้องทูนหัวกันเลย เข้าใจปะ
‪พวกนั้นคงทำเงินในฮาร์เลมเยอะเกินไปหน่อย
‪เม็กอยากทดสอบศรัทธาเขาหน่อย
‪เดินหมากสิ
‪เดินแล้ว นี่ตาเธอ
‪ลุงยังไม่เดินหมากเลย
‪- ผมดูอยู่เนี่ย ‪- เดินแล้ว นายไม่ได้ดู
‪อะไรกันลุง อย่ามาโกงผม
‪ใช่แล้ว
‪เดี๋ยว ผมไม่ได้ตั้งใจ
‪จู่โจมแบบคาดไม่ถึง
‪โอเค
‪เขากับคิวตัดสินใจว่าจะเอาเงินมารวมกัน
‪แล้วไปหาบ้านด้วยกันในฐานะเพื่อนซี้ ฐานะพี่น้อง
‪แล้วพอพวกเขาซื้อตู้เซฟด้วยกัน
‪เม็กก็เริ่มจะรู้สึกว่าเงินมันหายไปส่วนนึง
‪เข้าใจปะ
‪เขาเลยบอกเพื่อนว่า ‪"ฟังนะ ฉันรู้ว่านายเป็นพี่ฉัน
‪เป็นเพื่อนซี้กัน เหมือนเลือดเนื้อเชื้อเดียวกัน
‪ฉันต้องรู้ให้ได้ นายแอบโกงเงินฉันเหรอ"
‪ทันทีที่คิวบอกว่าเปล่า เม็กยิงแสกหน้าเขาเลย
‪ตอนนี้โดนโทษจำคุกร้อยปีเลยมั้ง
‪แล้วมันได้อะไรขึ้นมา ต่อให้เขาไม่ไว้ใจก็เถอะ
‪เขาคงได้รู้ว่าโลกนี้เราไว้ใจใครไม่ได้มั้ง
‪แต่นั่นเป็นส่วนนึงของชีวิต
‪ให้ตายเถอะลุง
‪เลิกแทรกข้อคิดแล้วเดินหมากซะทีเถอะ
‪รู้ไหมว่าถ้าเธออยากขึ้นยอดเขา…
‪สมมติว่าเธอไปเจอเสือ
‪แล้วเขาพูดว่า "ฉันจะขี่เสือขึ้นไปยอดเขา ‪จะได้ไม่มีใครมารบกวนฉัน"
‪เขาขึ้นขี่เสือ
‪แต่พอไปถึงยอดเขา เขาไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว
‪แล้วคนแม่งอยู่ไหน
‪คนเข้าไปอยู่ในเสือแล้ว
‪ความไม่ไว้ใจ
‪เข้าไปอยู่ในเสือได้ไง
‪ก็โดนเสือกินทั้งตัวไง
‪คนขี่เสือได้ที่ไหนล่ะ
‪เขาไว้ใจเสือนี่ ใช่ไหม
‪เล่านิทานบ้าอะไรวะ เออฟังนะ
‪โอเคลุง เดินหมากซะที ให้ตายเถอะ
‪- ฉันเดินไปแล้ว นี่มันตาเธอ ‪- แม่งเล่าเรื่องสิงสาราสัตว์
‪เติมตัวฮอสด้วย
‪แนวคิดแบบอเมริกันว่าลูกชายควรเป็นยังไง
‪ลูกชายควรเป็นยังไง
‪ผมรู้สึกเหมือนกำลังผลักแนวคิดนั้นออกไป
‪ไอ้สตีฟเพื่อนยาก
‪สตีฟ ไปซื้อใบโหระพากับกระเทียมให้แม่หน่อย
‪ผมยุ่งอยู่เนี่ยแม่
‪ถ้าไม่รีบลุกไปซื้อของที่ร้านเดี๋ยวนี้นะ…
‪งั้นผมขอซื้อไอศกรีมได้ไหม
‪แป้งคุกกี้ด้วย
‪ขอจริงๆ
‪ตามใจ ไปซื้อตามที่บอกก็พอ เร็วๆ สิ
‪ครับ แป๊บนึง
‪ขอบคุณค่ะบรูซ
‪- หลังจากที่ได้สืบสวนมาหลายสัปดาห์… ‪- เพิ่มเสียงทีซิ
‪ในที่สุดตำรวจก็เริ่มจับกุมตัวคนร้าย
‪ในเหตุยิงตายและปล้นร้านขายของชำเนสบิตต์
‪สำนักงานอัยการเขตได้ออกหมายจับ
‪ชายสี่คนที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการสังหาร ‪อากีนัลโด้ เนสบิตต์ เจ้าของร้าน
‪ตอนนี้ตำรวจยังไม่แจ้งอะไรเพิ่มเติม ‪ก่อนทำการจับกุมตัว
‪รายงานสด ฉันเคธี่ กรีนบอม
‪เงินล่ะแม่
‪- แม่ ‪- อะไร
‪เงิน
‪อยู่ในกระเป๋าด้านหน้า ไปสิ
‪ดึงกางเกงให้มันสูงๆ ด้วย
‪- ไม่เห็น ‪- ไม่เห็นเหรอ
‪ไม่เคยเห็นเลย อะไร
‪อยู่นั่นไง คุณมัวแต่มองสี…
‪แทนที่จะมอง…
‪ช่องว่าง
‪- ให้ช่วยอะไรคะ ‪- สวัสดี คุณนายฮาร์มอนใช่ไหม
‪ผมเจ้าหน้าที่สายสืบคาริล ‪ส่วนนี่คือเจ้าหน้าที่ตำรวจวิลเลี่ยมส์
‪สบายดีไหมครับ
‪นี่เรื่องอะไร
‪ยังไง แบบนั้นเหรอ ทำยังไง
‪ให้ดูน่าเกลียดน้อยลง
‪งั้นก็อย่ามองตูดเขา
‪ง่ายๆ คืออย่ามองกล้อง
‪เอามือไพล่หลังหัวเหรอ
‪สตีฟ
‪เอามือไว้…
‪- โอเค งั้นสตีฟ ‪- มี…
‪เอาหัวขึ้นมา
‪ออกมานี่หน่อยสิลูก
‪โอเคสตีฟ ว่าไง ขอถามสั้นๆ
‪สตีฟ ฮาร์มอนใช่ไหม
‪ครับ
‪เธอถูกจับข้อหาฆาตกรรมอากีนัลโด้ เนสบิตต์
‪อะไรกัน ไหนบอกว่ามาถามคำถาม
‪ทุกอย่างที่พูดจะถูกนำไปใช้ในชั้นศาล
‪ถูกจับเหรอ อย่าแตะตัวเขา
‪- ใส่กุญแจมือลูกฉันทำไม! ‪- เธอมีสิทธิ์ใช้ทนาย
‪จะพาลูกฉันไปไหน
‪- หากไม่มีเงินจ้างทนาย… ‪- สตีฟ แม่อยู่นี่นะ…
‪เฮ้ย หมายจับอยู่ไหนล่ะ!
‪- นี่ เดี๋ยวสิ! ‪- จะพาลูกฉันไปไหน
‪เขาไม่ได้ทำอะไรผิด
‪- จะพาไปไหน ‪- นี่คุณ!
‪- จะไปไหน ‪- บอกสักอย่างสิ!
‪- จับผิดคนแล้ว ‪- ไม่เห็นต้องรุนแรงกันแบบนี้เลย สตีฟ
‪- พ่อตามไปติดๆ นะ ‪- นี่มันเรื่องอะไร
‪จะไปที่โรงพักไหน
‪บอกมาสิ จะพาเขาไปไหน
‪- ไปที่ไหน ‪- สตีฟ
‪ไม่ได้ยินหรือไง จะไปที่ไหน
‪เราอยู่นี่นะ
‪จะไปไหน!
‪โอเค ได้
‪สตีฟ!
‪นี่มันเรื่องอะไร มันเกิดอะไรขึ้น
‪คุณเข้าไป
‪ไปเรียกเจอร์รี่
‪ตอนนี้แสงกระทบเธอสวยมากเลย
‪จริงเหรอ
‪ฉันเห็นเธอ
‪- ได้แค่นี้เหรอ ‪- แค่นี้อะไร
‪ขอแบบโดนกว่านี้หน่อยสิ
‪- นี่เป็นการคัดตัวเชียวนะ ‪- ได้
‪- เรเน่ ‪- โอเค วัยรุ่นสร้างตัว
‪- รสชาติของจูบแรก จูบที่สี่ ‪- ฉันคิดว่านะ
‪คิดอะไรเหรอ ค้างไว้
‪- เสียงหัวเราะของเธอ ‪- ฉันคิดว่าฉันเป็นผู้กำกับ
‪กลิ่นอายเมืองยามสนธยา
‪- ใครบอก ‪- เธอเป็นนักแสดง
‪- ฉันมีภาพลักษณ์ ‪- มโนภาพเหรอ ฉันก็มีเหมือนกัน
‪- มีเหรอ ‪- ใช่
‪ฉันเห็นภาพสาวช็อกโกแลตสุดสวย
‪- ฉันเป็นผู้หญิงผิวดำย่ะ ‪- ใช่
‪งดงาม หวานฉ่ำ
‪เสียงร่างกายเธอสัมผัสร่างกายผม
‪แฮชแท็ก "มนตร์เสน่ห์สาวผิวดำ"
‪สาวบรองซ์กลายเป็นสาวฮาร์เลม ฉันเห็นแล้ว
‪ฮาร์เลมมาตลอด
‪ฮาร์เลมมาตลอด ค้างท่านั้น
‪แม่งหน้ามันนะ ไอ้นั่นมันแบบ…
‪เฮ้ย โย่ นี่ สตีฟ!
‪มานี่สิ
‪อย่ามาจอดรถกลางถนนสิวะ
‪ไอ้นี่ เด็กดีศรีสังคม
‪นายไปยุ่งอะไรกับไอ้เด็กผมทองวะ
‪ฉันรู้ตัวว่าทำอะไรอยู่ อย่าเครียด
‪ดึกดื่นแบบนี้ นายไปไหนมาเนี่ย
‪ไปอ่านหนังสือที่บ้านเพื่อน
‪เออ อ่านหนังสือ
‪โอเค
‪นี่โบโบ้ ลูกพี่ลูกน้องฉัน
‪ว่าไงพวก
‪ฉันกับโบโบ้นั่งคุยกันเรื่องอะไรบางอย่างอยู่
‪ลองนึกถึงพวกคนที่เราโตมาด้วยกัน ‪และรู้จักในชุมชนนี้สิ
‪พวกนั้นติดอยู่ในวังวนเดิมทั้งชาติ
‪ชีวิตไม่เจริญ ชีวิตไม่มีอะไรเลย
‪เคยสงสัยไหมว่าทำไม
‪ความไว้ใจ เราไว้ใจใครไม่ได้เลย
‪ไม่มีเกียรติ ไม่มีอะไรเลย
‪นั่นแหละ เราไว้ใจพวกนี้ไม่ได้เลย
‪เพื่อน
‪นี่ สตีฟ
‪ความไว้ใจคือทุกอย่าง
‪นายรู้ว่าฉันจะคุ้มหัวนายแถวนี้
‪นายไม่ต้องกลัวอะไรเลย ‪นายรู้ว่าฉันระวังหลังให้
‪แต่ฉันต้องรู้ว่าฉันก็ไว้ใจนายได้เหมือนกัน
‪ต้องไว้ใจกันสองทาง เข้าใจปะ
‪ได้ยินหรือเปล่าพวก ‪ฉันไว้ใจให้นายระวังหลังฉันได้ใช่ไหม
‪แม่งนั่นแหละที่ฉันพูดถึง
‪ได้ยินแค่นี้ก็พอแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรเลยเพื่อน
‪โอเคเพื่อนรัก นายพร้อมแล้ว
‪ไปดีกว่าว่ะ
‪ความทรงจำมันตลกดีนะ
‪ผมน่าจะจำได้สิว่า ‪ทำไมผมถึงคิดว่าต้องคุยกับเขา…
‪ไปเจอร์ซีย์
‪ทำไมต้องไปสนใจอะไรด้วย
‪ผมจำไม่ได้
‪แม่เอาหนังสือมาให้
‪ลูกคงไม่อยากตามเพื่อนไม่ทันนะ
‪แค่นี้ก็ขาดเรียนไปเยอะแล้ว
‪ผมรู้ครับ
‪หลายคนฟื้นจากสถานการณ์แบบนี้ได้นะ
‪พวกเขาผ่านพ้นมันไปได้และไม่หันหลังกลับมามอง
‪เรื่องนี้ไม่เปลี่ยนตัวตนของลูกนะสตีฟ
‪เข้าใจที่แม่พูดไหม
‪ครับ
‪ลูกยังไปเรียนทำภาพยนตร์ได้
‪ลูกยังทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้
‪ครับ
‪ครับ ผมทำได้
‪แม่รู้ว่าแม่ไม่ได้พาลูกไปโบสถ์อย่างที่ควรแต่…
‪แม่วงไว้ให้แล้วสองสามบท ‪แม่อยากให้ลูกอ่านออกเสียงดังๆ
‪ขออภัยครับ ห้ามส่งหนังสือให้
‪พูดตามแม่นะลูก
‪ตรงนี้เหรอ
‪- ใช่ ‪- เดี๋ยว ตอนนี้ตรงนี้เลยเหรอ
‪"พระเจ้าทรงเป็นกำลัง"
‪- "และโล่ของข้าพเจ้า" ‪- "และโล่ของข้าพเจ้า"
‪- "ใจข้าพเจ้าวางใจในพระองค์" ‪- "ใจข้าพเจ้าวางใจในพระองค์"
‪"ข้าพเจ้าจึงได้รับความอุปถัมภ์"
‪"ใจข้าพเจ้าปีติยินดียิ่ง"
‪"ด้วยบทเพลง…"
‪- "ข้าสรรเสริญพระองค์" ‪- "ข้าสรรเสริญพระองค์"
‪ดี
‪ลูกรู้นี่ว่าแม่ตั้งชื่อลูกตามชื่อตา
‪ท่านเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดที่แม่เคยรู้จัก
‪เราสืบเชื้อสายมาจากคนที่พิเศษมาก ได้ยินไหม
‪อย่าลืมเชียวนะ
‪ลูกไม่ใช่คนแบบนี้
‪ความทรงจำ
‪มีความผิดจนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าบริสุทธิ์
‪เราต้องกลายเป็นคนแบบไหน ‪ถึงจะอยู่รอดในคุกได้ 25 ปีถึงตลอดชีพ
‪ตอนกลางคืนผมจะได้ยินเสียง ‪ชายที่โตแล้วสติแตก ร้องตะโกน
‪- สบถ วิตกจริต ‪- ปล่อยกูออกไป!
‪- ผู้คุมข่มเหงนักโทษ ‪- พวกแกทุกตัว!
‪- นักโทษข่มเหงผู้คุม ‪- กูอยู่นี่!
‪ผมเคยหิวโหย
‪แต่ผมฝึกให้กระเพาะไม่อยากกินอาหารเยอะ
‪แบบนี้เวลาโดนขโมยอาหาร ผมจะได้ไม่ทุกข์
‪ทุกการกระทำของผมที่นี่ถูกมอง ‪ว่าผิดกับผิดอย่างเดียว
‪มีแต่แพ้กับแพ้
‪ผมอยากกรีดร้อง
‪- สตีฟ! ‪- เร็วๆ สิวะ หมดเวลาแล้ว
‪ไป
‪ฝ่ายรัฐเรียกตัวริชาร์ด "โบโบ้" เอวานส์
‪- ขอค้าน ‪- ไม่จริง
‪ค้านอะไร ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
‪- ทำไมเขาถึงถูกขังที่นี่ ‪- ไม่
‪- เฮ้ย! ‪- ไอ้เหี้ย ไอ้ปากสว่าง!
‪อยู่ในความสงบ
‪- นายคิง ‪- ขอโทษ เราจัดการเอง
‪ขอโทษ ผมผิดไปแล้ว
‪ฉันจะไม่ยอมให้มีการอาละวาดแบบนั้น ‪ในห้องพิจารณาคดีของฉัน
‪ถ้าอาละวาดอีกรอบ ฉันไล่แน่
‪ผมขอโทษครับศาลที่เคารพ
‪เขาไม่ยอมใส่ชุดสูท เราเสนอให้แล้ว
‪ไป
‪ไปสิ ก้าวขึ้นไป
‪มือซ้าย
‪ชูมือขวาขึ้น
‪คุณสาบานจะพูดความจริง ความจริงทั้งหมด ‪และความจริงเท่านั้นหรือไม่
‪- สาบาน ‪- นั่งลง
‪นายเอวานส์ คุณใส่เครื่องแบบนักโทษนี่
‪สถานะตอนนี้คืออะไร
‪ผมติดคุกเจ็ดปีครึ่งถึงสิบปีที่กรีนเฮเวน
‪แล้วติดคุกข้อหาอะไร
‪ค้ายาเสพติด
‪โอเค
‪นายเอวานส์ เล่าให้ผมฟังทีซิว่า ‪เกิดอะไรขึ้นในวันที่ 12 กันยายนปีที่แล้ว
‪ผมกับคิงปล้นร้านขายของชำ
‪เราไปที่ร้าน นั่งรอด้านนอก
‪แล้วก็ได้รับสัญญาณจากเขา
‪ขออภัย ใครนะ
‪คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะข้างสาวผมแดงไง
‪รายงานระบุว่านายเอวานส์ชี้ตัวนายฮาร์มอน
‪กรุณาเล่าต่อ
‪เราเข้าไปในร้าน
‪แล้วคนเฝ้าเคาน์เตอร์เกิดกระวนกระวาย ‪เขาเลยหยิบโครม
‪- จะเอาอะไร ‪- "โครม"
‪- เอาเงินมาให้หมด ‪- ปืน
‪เอาเงินมา…
‪คว้าปืนมัน!
‪จับมัน!
‪เร็วเข้า
‪เฮ้ย ลุยกัน!
‪- ดูนี่สิ หยิบเร็ว ‪- บอกแล้วไง
‪เร็วๆ หยิบบุหรี่ด้วย ไปเร็ว เผ่น
‪เข้ ไปกันเถอะ
‪เราหยิบของที่ต้องการแล้วโกยแน่บ
‪นอกจากเงินแล้วยังขโมยอะไรไปอีก
‪บุหรี่
‪จากนั้นทำอะไรต่อ
‪เราไปที่ร้านไก่ทอดแถวเลนน็อกซ์ ‪ซื้อปีกไก่ เฟรนช์ฟราย กับแฟนต้าส้ม
‪นายเอวานส์ ‪เกิดอะไรขึ้นกับเงินที่เหลือจากการปล้น
‪ผมกับคิงแบ่งกัน
‪โอเค แล้วมีคนที่ต้องได้ส่วนแบ่งอีกไหม
‪มี
‪เด็กโดมินิกันควรได้ส่วนนึง เด็กของคิงก็ด้วย
‪นายเอวานส์ คุณได้รับข้อตกลง ‪ให้มาขึ้นให้การวันนี้นี่
‪บอกได้ไหมว่าข้อตกลงอะไร
‪ไอ้ปากโป้ง
‪ถ้าผมยอมเล่าเหตุการณ์
‪ผมอาจต่อรองลดโทษได้ ติดคุกอีกแค่สิบปี
‪แม่งปากโป้ง บ้าเอ๊ย
‪วันนี้พูดความจริงหรือเปล่า
‪ใช่
‪หมดคำถามครับท่าน
‪นายเอวานส์ คุณคุยกับนายฮาร์มอน ‪เรื่องงานปล้นเมื่อไร
‪ผมไม่ได้คุยกับเขาเรื่องงานปล้น นั่นมันคนของคิง
‪นายฮาร์มอนใส่ชุดอะไรในวันปล้น
‪ไม่รู้สิ กางเกงยีนส์มั้ง
‪มีรายละเอียดอย่างอื่นเกี่ยวกับชุดของเขาไหม
‪ผมไม่มองชุดผู้ชายแบบนั้นซะหน่อย
‪งั้นก็ได้ นายเอวานส์
‪นายฮาร์มอนมีหน้าที่ทำอะไรกันแน่
‪ถ้าหากมีคนอยู่ในร้านขายของชำ
‪ส่งสัญญาณให้เรา
‪สัญญาณนั้นคืออะไร
‪ให้เรารู้ว่าข้างในมีตำรวจไง
‪แล้วเขาต้องทำอะไร ‪ขยิบตา โบกมือ จับแขนเสื้อ
‪ผมไม่รู้
‪คุณบอกว่าคุณวางแผนปล้นกับคิง ‪เขาไม่ได้บอกเหรอ
‪ผมนึกว่าคิงวางแผนหมดแล้ว ‪เขาบอกผมว่าทุกอย่างพร้อม
‪ได้คุยเรื่องงานปล้นกับออสวัลโด้ ครูซบ้างไหม
‪ผมบอกไปสองสามคำ
‪คุณได้ขู่ไหมว่าถ้าเขาไม่ช่วยปล้น ‪คุณจะทำร้ายเขา
‪ไม่ เขาอยากทำเอง
‪เขาให้การว่าเหตุผลเดียวที่เขามีส่วนร่วม ‪ก็เพราะเขากลัวคุณ
‪ผมไม่ลากใครไปทำเรื่องแบบนั้นหรอก ‪ถ้าเจ้าตัวไม่อยากทำ
‪คนที่ไม่เต็มใจมันพึ่งพาไม่ได้
‪คุณได้คุยกับนายฮาร์มอนหลังปล้นแล้วหรือเปล่า
‪เปล่า
‪เขาได้รับเงินสักแดงไหม
‪ไม่ พอเรารู้ว่าหมอนั่นตาย ‪เราก็ต้องเงียบสักระยะ
‪"เรา" นี่ใครบ้าง
‪ผมกับไอ้นั่นไง ผมกับคิง
‪ไอ้สัส
‪ขอบคุณ
‪หมดคำถาม
‪นายเอวานส์ คุณทำอะไรก่อนเข้าไปในร้าน
‪เพื่อก่อเหตุปล้น
‪รอให้เขาออกมา
‪ใคร
‪สตีฟ ฮาร์มอนเหรอ
‪ใช่ เขานั่นแหละ
‪หมดคำถามครับท่าน
‪แต่นายเอวานส์ คุณบอกว่า ‪ไม่ได้คุยกับนายฮาร์มอนก่อนการปล้น
‪คุณบอกว่าคิงบอกว่าเขามีส่วนร่วมด้วย
‪แต่คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายฮาร์มอน ‪ต้องส่งสัญญาณอะไรให้พวกคุณ
‪ถ้าหากมีคนอยู่ในร้าน
‪และเท่าที่คุณทราบ
‪นายฮาร์มอนไม่เคยได้รับเงินส่วนแบ่งใดๆ
‪นั่นมันคนของคิง
‪ผมไม่ได้รับผิดชอบเขา
‪ขอบคุณ นายเอวานส์
‪เงยหน้า อยากให้พวกเขาหมดศรัทธาเธอเหรอ
‪ฝ่ายอัยการขอยุติแค่นี้ครับท่าน
‪โอเค
‪น่าเศร้าที่วันนี้เรามีเวลาดูราโชมอนเพียงแค่นี้
‪ผมถูกใจครับ
‪เออ ครูมั่นใจว่าชอบจริง แคสเปอร์
‪รู้ไหม เดตแรกครูพาภรรยาไปดูหนังเรื่องนั้น
‪ครูใช้อากิระ คูโรซาวะจีบเธอ
‪หนูแค่อยากรู้ว่าใครพูดความจริง
‪เธอคิดว่าความจริง ‪มีแค่หนึ่งเดียวเหรออเล็กซานดร้า
‪โอเค
‪มาทำการทดลองกันดีกว่า
‪ถ้าเธอถามครูกับคุณนายซาวิคกี้เรื่องเดตแรก
‪แล้วถ้าเธอไปถามคนที่นั่งหลังเราในโรงหนัง
‪เธอจะได้รับคำตอบที่ไม่ตรงกันเลย จริงไหม
‪เธอแต่งงานกับครูทำไม
‪เรื่องนั้น แคสเปอร์ ยังคงเป็นปริศนา
‪แต่ทำไมเหตุการณ์เดียวกันถึงมีหลายเวอร์ชั่น
‪เพราะทุกคนมองโลกต่างกัน
‪ถูกต้อง
‪คุณนายซาวิคกี้จะเล่าว่ามือครูเหงื่อแตก
‪ครูพยายามจับมือเธออยู่นั่นแหละ
‪หรืออาจเล่าว่าครูกระซิบอธิบายหนังไม่ยอมหยุด
‪แล้วครูจะเล่าว่าอะไร
‪ก็ต้องเล่าว่าครูมีความสุขที่สุดในชีวิตสิ
‪ประเด็นคือพวกเราแต่ละคนมีมุมมองเฉพาะตน
‪และทุกอย่างที่เธอเลือก ทุกบทพูดที่เธอเขียน
‪ทุกช็อตที่เธอตัดต่อ มันสะท้อนให้เห็นมุมมองนั้น
‪เธอต้องยอมรับมุมมองของตัวเอง ‪และเล่าความจริงของเธอ
‪ความจริงที่เธอรู้
‪คุณโอไบรอัน
‪ค่ะศาลที่เคารพ
‪ฝ่ายจำเลยอยากเรียกตัวลีรอย ซาวิคกี้
‪อะไรนะ
‪เซอร์ไพรซ์
‪กรุณาบอกชื่อสำหรับการบันทึกด้วยค่ะ
‪ลีรอย โรเบิร์ท ซาวิคกี้
‪ขอบคุณค่ะ คุณซาวิคกี้
‪ฉันขอถามได้ไหมว่าคุณทำงานที่ไหน
‪ผมเป็นครูที่โรงเรียนมัธยมปลายสไตวีซังต์
‪นั่นเป็นโรงเรียนมัธยมปลายรัฐ ‪ที่มีชื่อเสียงมากนี่คะ
‪ใช่ เป็นโรงเรียนอันดับต้นๆ ในเมือง
‪รู้จักสตีฟ ฮาร์มอนได้ยังไงคะ
‪ผมรู้จักสตีฟมาสองปีแล้ว
‪เขาเป็นสมาชิกที่โดดเด่น ‪ในคลับภาพยนตร์ของผมตั้งแต่ตอนเขาเข้าม.สี่
‪นักเรียนทำอะไรในคลับภาพยนตร์คะ
‪เราคุยกันเรื่องภาษาภาพยนตร์
‪สุนทรียภาพในภาพยนตร์ ‪และประสิทธิภาพของการเล่าเรื่อง
‪อีกทั้งพวกเขายังกำหนดโปรเจกต์งานกันเอง
‪ขอความเห็นเรื่องผลงานของสตีฟได้ไหมคะ
‪ผมคิดว่าสตีฟเป็นเด็กหนุ่มที่มีความสามารถดีเยี่ยม
‪เขาฉลาด มีพรสวรรค์ และขยันมากๆ
‪คุณว่าเขาเป็นเด็กหนุ่มที่ซื่อสัตย์ไหมคะ
‪ซื่อสัตย์ที่สุด
‪เขาค้นหาความจริงในทุกๆ อย่างที่เขาทำ
‪งั้นถ้าเขาบอกว่า ‪เขาแค่บังเอิญไปอยู่ที่ร้านขายของชำ…
‪ผมจะเชื่อเขา ไม่สงสัยสักนิด
‪ขอบคุณค่ะ
‪หมดคำถามค่ะ
‪คุณซาวิคกี้ คุณบอกว่า ‪คุณเป็นครูที่โรงเรียนของนายฮาร์มอน ถูกไหม
‪ถูกต้องครับ
‪บ้านอยู่ละแวกเดียวกันไหม
‪ไม่ครับ
‪งั้นแม้คุณจะมาบอกว่าเขาเป็นคนดี
‪เราก็น่าจะพูดได้นะครับว่า ‪คุณไม่รู้ว่าเขาทำอะไรบ้างเมื่อกลับบ้าน
‪- ใช่หรือไม่ใช่ ‪- ไม่ใช่
‪คุณไม่รู้เลยว่าเขาอาจโดนกดดันแบบไหนบ้าง
‪และอาจเลือกเส้นทางชีวิตผิด ใช่ไหม
‪คือว่า พูดกันตามตรงนะครับ
‪เราไม่มีทางรู้ได้ว่าการเป็นคนอื่นมันเป็นยังไง
‪ครับ คุณเคยไปที่บ้านของเขา…
‪ขออภัยครับ ผมยังพูดไม่จบ
‪ขออภัยครับ ให้ตอบใช่หรือไม่ใช่
‪งั้นก็โอเค
‪ไม่ใช่
‪แม้จะจริงอยู่ว่าผมไม่รู้ว่าชีวิตของสตีฟเป็นยังไง
‪ที่บ้านหรือในชุมชนของเขา
‪แต่ผมก็ไม่เชื่อว่าสตีฟคนที่ผมรู้จัก
‪จะกระทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคอ
‪สตีฟเพิ่งจะค้นพบความสำเร็จของตัวเอง
‪แล้วการที่เขาต้องมานั่งตรงนี้ ‪และเกิดเรื่องแบบนี้กับตัวเขา
‪มันเหลือเชื่อจริงๆ
‪รู้ไหมว่าเขาทำอะไรหลังสี่ทุ่ม
‪- รู้หรือไม่รู้ ‪- ไม่รู้
‪- คุณอยู่กับเขาหลังเที่ยงคืนไหม ‪- ไม่อยู่
‪ไม่ แล้วคุณได้อยู่กับเขา
‪ช่วงเย็นวันที่ 12 กันยายนปีที่แล้วหรือเปล่า
‪- ก็ชัดอยู่ว่าผมไม่อยู่ด้วย ‪- รู้ไหมว่าเขาทำอะไร
‪หมดคำถามครับ
‪เชิญไปได้
‪ผมจะแพ้ใช่ไหม
‪ผมจะแพ้ บอกมาตรงๆ เลย
‪ฉันไม่รู้
‪ไม่จริง คุณรู้
‪คุณรู้ บอกมาตรงๆ สิ
‪แล้วพวกเขายังไม่รู้จักผมสักนิด
‪ในห้องนั้นไม่มีใครรู้จักผมเลยสักคน
‪รู้จักยังไง
‪มันไม่สำคัญ
‪พวกเขาไม่ได้ยิน
‪ผมอยู่ในนั้น 25 ปีไม่ไหวหรอก
‪- ฟังฉันนะ ‪- ไม่ คือว่า
‪เราต้องคิดหาทางอื่นสิ
‪มีอะไรอีก เรายื่นถ้อยแถลงได้ไหม
‪ถ้อยแถลงอะไร
‪จะไปรู้เหรอ อะไรก็ได้ที่ถ่วงเวลา
‪ขอให้ศาลยกฟ้อง
‪- มันไม่มีมูลเหตุให้ยกฟ้อง ‪- งั้นก็ใช้พยานผู้เชี่ยวชาญ
‪- บอกให้พวกเขารู้ว่าผมไม่ควรติดคุก ‪- สตีฟ!
‪- ผมไม่ควรติดคุก! ‪- ฟังฉัน
‪ไม่ คุณไม่เข้าใจเพราะคุณไม่เคยเข้าไปในนั้น!
‪มองหน้าฉัน
‪ฉันทำทุกอย่างที่คิดออกแล้วและเรามีโอกาสชนะ
‪เรามีโอกาสชนะนะ
‪ไม่ว่าพวกเขาจะตัดสินยังไง เราจะสู้ต่อไป
‪เราจะสู้ต่อไป
‪แต่เราก็มีพยานผู้เชี่ยวชาญนะ
‪เธอไง
‪เธอต้องขึ้นให้การ
‪ฉันอยากให้คณะลูกขุนมองเธอ
‪และให้เธอมองคณะลูกขุน
‪แล้วพูดว่าเธอไม่ได้ทำ
‪ทำได้ไหม
‪โอเค
‪ข่าวดีคือโบโบ้สารภาพว่า ‪เขามีส่วนร่วมในงานปล้น
‪และเขายังชี้ตัวคิงว่าเป็นคนยิง
‪ข่าวร้ายคือวิดีโอกล้องวงจรปิด ‪แสดงให้เห็นว่าเธออยู่ในร้าน
‪และผู้หญิงที่มาให้การเห็นเธอหยุดตรงหน้าประตู
‪เธอบอกฉันว่าเธอรู้จักคิง
‪ถ้าเราทำให้คณะลูกขุนมองว่า ‪เธอกับเขาไม่เกี่ยวพันกันไม่ได้ล่ะก็
‪เรามีปัญหาแน่
‪ถ้าคิงขึ้นให้การว่าผมทำตามที่พวกเขาบอกจริงล่ะ
‪เขาไม่ให้การหรอก
‪เขาให้การกับตำรวจตอนถูกจับ ‪ว่าเขาไม่รู้จักโบโบ้
‪อัยการพิสูจน์ได้ว่าเขาโกหก
‪สตีฟ
‪ช่วงเวลาวัยหนุ่มที่เหลือของเธอ
‪อาจขึ้นอยู่กับว่าคณะลูกขุนเชื่อคำพูดเธอแค่ไหน
‪ฮาร์มอน
‪วันนี้ไม่คิดจะตื่นนอนเหรอ
‪เธอเกือบอดกินแล้ว
‪ฉันเอาอาหารมาให้เนี่ย
‪จะขอบคุณกันสักคำไหม
‪ขอบคุณครับ
‪การพิจารณาคดีมันไม่เกี่ยวกับความจริง
‪ความจริงไม่สำคัญ
‪สิ่งสำคัญคือเธอรู้จักตัวเอง
‪เพราะคนพวกนั้นน่ะ พวกทนาย คณะลูกขุน…
‪พวกเขามองเห็นแค่คนดำอีกคน ‪ที่มีประวัติอาชญากรรมยาวเหยียด
‪แต่นั่นไม่ใช่เธอ
‪เธอไม่สมควรโดนแบบนี้เลย
‪ฉันจะถามคำถามนะ
‪ถ้าฉันชอบคำตอบ ฉันจะไม่พลิกถ้วย
‪ถ้าฉันไม่ชอบคำตอบ ฉันจะพลิกถ้วยกลับหัว
‪ถ้าฉันพลิกถ้วย
‪เธอต้องคิดเอาเองว่า ‪คำตอบไม่ดีตรงไหน เข้าใจไหม
‪ก่อนหน้าเหตุการณ์นี้ เธอรู้จักกับเจมส์ คิงไหม
‪ไม่
‪ผมหมายถึงรู้ รู้จักผ่านๆ
‪ก่อนเกิดเหตุการณ์ปล้น ‪เธอคุยกับเขาครั้งสุดท้ายเมื่อไร
‪ฤดูร้อนที่แล้วมั้ง
‪ผมไม่รู้
‪เขาไม่ใช่คนประเภทที่ผมชอบคุยด้วยบ่อยๆ
‪นายฮาร์มอน
‪เธอได้ทำหน้าที่เป็นคนดูต้นทางในการปล้น
‪หรือไปดูลาดเลาในร้านขายของชำ ‪เพื่อให้ทำการปล้นได้หรือไม่
‪ฟังนะ
‪ตอนเธอเดินเข้าห้องพิจารณาคดีวันนี้
‪ทุกคำพูดของพวกเขาไร้ความหมาย
‪พวกนั้นไม่พูดอะไรที่มันถูกต้องหรอก
‪เธอไม่ใช่โจร
‪ไอ้พวกคนเลวคนโง่ในนี้
‪บอกว่าตัวเองบริสุทธิ์หมดแหละ
‪แต่ระบบบอกว่าทุกคนมีความผิด
‪อยากรู้ไหมล่ะว่า "บริสุทธิ์" ‪กับ "มีความผิด" มันต่างกันตรงไหน
‪ตรงการยืนหยัดในความจริงของตัวเอง
‪และจำไว้ว่าให้มองตา…
‪รอสโก้!
‪ฝ่ายจำเลยเรียกตัวสตีฟ ฮาร์มอน
‪วางมือซ้ายบนไบเบิล ชูมือขวาขึ้น
‪เธอสาบานจะพูดความจริง ความจริงทั้งหมด ‪และความจริงเท่านั้นหรือไม่
‪สาบานครับ
‪เชิญนั่ง
‪สตีฟ
‪บอกหน่อยได้ไหมว่าเธออยู่ที่ไหน ‪ช่วงเย็นวันที่ 12 กันยายน
‪ตามความเกี่ยวข้อง ‪กับร้านของอากีนัลโด้ เนสบิตต์
‪ผมกำลังกลับบ้าน
‪อากาศร้อน ผมเลยแวะซื้อเครื่องดื่ม ‪ที่ร้านขายของชำ
‪ผมไปเจอกับนายคิงขณะกำลังไปที่ร้าน
‪เราทักทายกัน
‪จากนั้นผมเข้าไปซื้อเครื่องดื่มแล้วกลับบ้าน
‪เธอรู้ไหมว่านายเอวานส์กับนายคิง ‪วางแผนจะปล้นร้านแห่งนั้น
‪ไม่รู้ครับ ผมไม่รู้เลย
‪งั้นพวกเขาไม่เคยเข้ามาคุยกับเธอ ‪ให้ไปดูลาดเลาในการปล้นเหรอ
‪ไม่เคยเลยครับ
‪แล้วเธอรู้หรือเปล่า
‪ว่าคนดูลาดเลาต้องทำอะไรบ้าง ‪เมื่อรับงานปล้นร้าน
‪ไม่รู้ครับ
‪พูดตามตรงเลยว่าไม่รู้
‪ขอบใจ
‪หมดคำถามค่ะ
‪นายฮาร์มอน รู้จักนายเจมส์ คิงหรือเปล่า
‪- ก็เจอกันในชุมชน ‪- คุยกันบ่อยไหม
‪นานๆ ครั้งครับ
‪"นานๆ ครั้ง"
‪ก่อนเหตุการณ์ปล้น ‪เธอคุยกับเขาครั้งล่าสุดเมื่อไร
‪ผมจำไม่ได้ แต่ว่ามันก็นานมาแล้ว
‪น่าจะช่วงต้นฤดูร้อนปีที่แล้ว
‪คุยกันเรื่องอะไร
‪ผมไม่รู้
‪ใครจะไปจำบทสนทนากับทุกคนที่เจอได้
‪- อืม ‪- ครับ
‪- ประหม่าหรือเปล่า อยากพักไหม ‪- ไม่ ผมโอเค
‪- แน่ใจนะ ‪- ครับ
‪โอเค เธอคุยกับโบโบ้บ่อยไหม
‪ผมอาจเคยทักทายเขา
‪แต่ผมไม่เคยคุยกับเขา ไม่ได้สนิทกันแบบนั้น
‪จำคำให้การของนายเอวานส์ได้ไหม ‪เขาเห็นเธอออกมาจากร้าน
‪ก่อนการปล้น จำได้ไหม
‪- ผมได้ยินที่เขาพูดแล้ว ‪- มันจริงไหม
‪ผมเข้าไปในร้าน
‪ไหนเล่าทีละขั้นตอนใหม่ซิ ‪เธอเข้าไปในร้านเพราะ…
‪เพราะผมกลับจากโรงเรียน ‪อากาศมันร้อน ผมกระหายน้ำ
‪ก็เลยเข้าร้านไปซื้อเครื่องดื่ม
‪ใช่ เธอกระหายน้ำ
‪อยากได้เครื่องดื่มใช่ไหม
‪- ครับ ‪- แล้วได้ซื้อไหม
‪- ครับ ‪- ซื้ออะไรมาล่ะ
‪ผมซื้อครีมโซดา
‪คุณนายเฮนรี่บอกว่าเห็นเธอยืนอยู่ที่หน้าประตูร้าน
‪เขาให้การว่าเธอส่งสัญญาณ ‪เธอถอดหมวกแล้วเช็ดคิ้ว
‪ผมไม่ได้เช็ดคิ้ว ไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลย
‪ผมก็แค่อยากเข้าไปใกล้ๆ เพื่อมองแสงบนถนน
‪แค่นั้นเอง
‪ยืนหน้าประตูเฉยๆ เหรอ ทำบ่อยไหม
‪ยืนหน้าประตูแล้วดูแสง
‪ในฐานะนักทำหนัง ผมชอบทำแบบนั้น
‪- เหรอ ‪- ใช่
‪ไม่เกี่ยวกับสัญญาณเหรอ ‪เธอถอดหมวกแล้วเช็ดคิ้ว
‪- ไม่ใช่สัญญาณหรอกเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪- ไม่ใช่เหรอ ‪- ไม่ใช่
‪นั่นอาจเป็นความจริง
‪ว่าเธอส่งสัญญาณ ‪ให้ชายสองคนนี้ปล้นร้าน ถูกต้องไหม
‪ไม่
‪กลับไปคุยเรื่องนายครูซสักแป๊บนะ
‪เขาให้การว่าเธอมีหน้าที่เข้าไปดูลาดเลา ‪ว่าในร้านมีตำรวจไหม
‪ขอค้าน
‪ศาลที่เคารพ ฉันเชื่อว่าคำให้การ ‪ของนายครูซระบุว่าเขาได้ข่าวมาแบบนั้น
‪ผมขอเรียงคำพูดใหม่ครับศาลที่เคารพ
‪นายฮาร์มอน จำได้ไหมว่าออสวัลโด้พูดว่า
‪เขาเข้าใจว่าเธอดูลาดเลาให้งานปล้น
‪ผมได้ยินที่เขาพูดแล้ว
‪งั้นเธอจะบอกว่านายครูซโกหกใช่ไหม
‪อาจมีคนบอกเขาจริงๆ ว่าผมมีส่วนร่วม ‪แต่ผมรู้อยู่แก่ใจว่าผมไม่ได้ทำ
‪บอกตามตรงนะครับ ‪ผมว่าออสวัลโด้ไม่ชอบผมอยู่แล้ว
‪ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ
‪ก็เขาหาว่าผมเป็นแต๋ว ‪เพราะผมถือกล้องถ่ายวิดีโอในชุมชน
‪อืม อย่าออกนอกเรื่องดีกว่า นายฮาร์มอน
‪เธอมองว่านายคิงเป็นเพื่อนหรือแค่คนรู้จัก
‪คนรู้จัก
‪แล้วนายออสวัลโด้ ครูซล่ะ
‪- เพื่อนหรือคนรู้จัก ‪- คนรู้จัก
‪แล้วนายเอวานส์ล่ะ เขาเป็นเพื่อนหรือคนรู้จัก
‪คนรู้จัก น้อยกว่านั้นด้วยซ้ำ
‪"น้อยกว่านั้น" ‪ แต่เธอรู้จักทุกคนที่มีส่วนร่วมในการปล้น
‪- ขอค้าน ‪- ขอค้านครับท่าน
‪- เขารู้ดีกว่านั้น ‪- รับคำค้าน
‪คณะลูกขุนจะเพิกเฉยต่อประโยคล่าสุด
‪ถือว่าไม่มีใครมีส่วนร่วมในเหตุการณ์นี้
‪จนกว่าคณะลูกขุนจะตัดสินแล้ว
‪และใช่ คุณเพโทรเชลลี่ คุณควรรู้ดีกว่านั้นนะ
‪มันควรไปนั่งลงซะ
‪ขออภัยศาลด้วยครับ
‪หมดคำถามครับ
‪สตีฟ เธอรู้ไหมว่านายครูซ ‪นายคิง และนายเอวานส์อาศัยอยู่ที่ไหน
‪ไม่รู้ครับ
‪- เคยไปบ้านพวกเขาไหม ‪- ไม่
‪- เคยชวนมาบ้านไหม เจอพ่อแม่ล่ะ ‪- ไม่เคยเลย
‪- เคยเจอเพื่อนไหม ‪- ไม่
‪หมดคำถาม
‪สมาชิกคณะลูกขุนทุกท่าน
‪ชายบริสุทธิ์ถูกฆ่าตาย ‪ฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยมอำมหิต
‪ฉันไม่ได้ถามคนที่รู้หนังสือ ฉันคุยกับคนที่เหลือในนี้
‪ทีนี้ นายฮาร์มอนอยากทำภาพยนตร์
‪ครูซาวิคกี้ของเขาก็สอนวิธีการเล่าเรื่องราว
‪เขาพูดเองนะ
‪เขาไม่ได้อยากเป็นนักข่าว
‪หรือนักสืบประวัติศาสตร์ ‪ที่เล่าเรื่องราวความจริงหรอก
‪เขาอยากแต่งเรื่องขึ้นมา
‪แต่นี่มันเป็นเรื่องของข้อเท็จจริงและหลักฐาน
‪พวกคุณมีหน้าที่ตัดสินเรื่องนั้น ‪อย่าใช้อารมณ์ อย่าได้สงสาร
‪อย่า…
‪อย่ายอมให้คนพวกนี้ไปกระตุกต่อมสงสารคุณ
‪- มึงหุบปากไปเลย! ‪- ระวังนะเว้ย กลัวเหรอ
‪ฝ่ายรัฐได้เรียกตัวพวกที่สารภาพว่า ‪ตัวเองเป็นอาชญากรมาเป็นพยาน
‪ถ้าคุณไปเจอคนพวกนี้ตามท้องถนน ‪คุณจะเชื่อเขาไหม
‪ฉันว่ามันส่อให้เห็นถึงตัวตนของนายเอวานส์
‪จะไว้ใจเขาไหม
‪เขาไม่รู้สึกผิดที่ได้เห็นชายบริสุทธิ์ถูกยิง
‪เขากินไก่ทอดได้คล่องปาก
‪ขณะที่ชายบริสุทธิ์สำลักเลือดตัวเองจนสิ้นชีพ
‪ตอนเบิกความคดี
‪ฝ่ายอัยการชี้ว่าลูกความของฉันเป็นปีศาจ
‪สตีฟ ฮาร์มอนไม่ใช่ปีศาจ
‪แต่คนที่ถูกพาตัวมาให้การเอาผิดเขา
‪พวกนั้นแหละที่เป็นปีศาจ
‪สตีฟ ฮาร์มอน ลูกความของฉัน
‪ไม่มีส่วนได้อะไรเลย ‪จากการมีส่วนร่วมในการปล้นครั้งนี้
‪เขามีแต่ส่วนเสีย
‪ดังนั้นฉันขอถามว่าเขาจะทำไปทำไม
‪สตีฟจะเข้าไปในร้านขายของชำ ‪เพื่อก่อเหตุอาชญากรรมเพื่ออะไร
‪แกไม่ใช่เพื่อน
‪แกไม่ได้เป็นอะไรกับฉันเลย
‪ก็แค่ใครไม่รู้จากละแวกบ้าน แค่คนรู้จัก
‪เดี๋ยวก็มาแล้วเพื่อน
‪ก่อนหน้านี้
‪- กลางวัน ‪- มาแล้ว อยู่นั่นไง
‪เห็นไหมล่ะ บอกแล้วไง
‪วันเกิดเหตุ
‪เพื่อนยาก โย่!
‪ว่าแล้วว่าต้องเจอนายแถวนี้
‪ฮาร์เลม
‪เป็นไงบ้าง
‪ผมก็แค่จะกลับบ้าน
‪เออ
‪นี่ ฟังให้ดีนะ
‪เข้าไปในร้านขายของชำโน่น ‪ถ้าเห็นใครในร้านบอกด้วย
‪ทำไมล่ะ
‪ยังจะมาถามอีก ฉันบอกให้ทำก็ทำสิ
‪เข้าไปดูลาดเลา
‪กลับออกมาส่งสัญญาณให้เราหรืออะไรก็ได้
‪ผมต้องกลับบ้าน
‪เพื่อน เลิกเล่นกันซะทีได้ไหมวะ
‪นี่เรื่องจริงจังนะ
‪เข้าไปสิ เสียเวลาไม่นานหรอกเว้ย
‪ฝากจักรยานที่ฉันนี่ โอเคนะ เข้าไปสิพวก
‪เราจะรอตรงนี้
‪มัวรออะไรอยู่ งานง่ายนิดเดียว
‪ก็ได้
‪ผมเคยคิดถึงช่วงเวลานี้มาก่อน
‪คิดบ่อยด้วย
‪ผมเดินออกมาจากหัวมุมถนนแมดิสัน 93 ก้าว
‪(ร้านขายอาหารและของชำ)
‪ผมไม่ได้…
‪ผมไม่ได้วิ่งหนี
‪(ห้ามเข้าถ้าใส่ฮู้ดหรือหน้ากาก ‪มิเช่นนั้นจะถือว่าบุกรุก)
‪หนึ่งดอลลาร์ 25 เซนต์
‪เพิ่งย้ายมาอยู่แถวนี้เหรอ
‪เปล่าครับ
‪- เปล่าเหรอ ‪- เปล่าครับ
‪ฉันรู้จักลูกค้าส่วนใหญ่ของฉัน
‪นะ
‪แล้วเจอกัน
‪สวัสดีครับ
‪โอเค
‪ทุกคนคงมากันครบแล้วนะ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪เราจะสู้คดีของเธอต่อไป
‪มันยังไม่จบ
‪เรายื่นอุทธรณ์ได้
‪ครับ
‪ฝ่ายอัยการพร้อมไหม
‪พร้อมครับท่าน
‪ฝ่ายจำเลย
‪พร้อมครับท่าน
‪คณะลูกขุนได้คำตัดสินหรือยัง
‪ตัดสินแล้วค่ะท่าน
‪สตีฟ ฮาร์มอนผู้เป็นจำเลย กรุณาลุกขึ้นยืน
‪คณะลูกขุนได้ตัดสินว่าฝ่ายจำเลย สตีฟ ฮาร์มอน…
‪ไม่มีความผิดในทุกข้อหา
‪อะไรนะ
‪โชคดีนะพ่อหนุ่ม
‪เลิกศาลได้
‪มันจบลงแล้ว
‪มานี่สิลูก
‪กลับบ้านกันเถอะ
‪ผมยังคงได้ยินเสียงนักโทษ ‪สี่ห้องถัดจากผมกรีดร้อง
‪ยามหลับไหล ผมยังคงรู้สึกถึงสายตาของผู้คุม
‪บางครั้งผมต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
‪เพื่อย้ำเตือนตัวเองว่าผมไม่ต้องกลับไปแล้ว
‪แต่แล้วผมก็นึกถึงเลือดที่ท่วมร่าง…
‪และรู้สึกผิด
‪ผมจำทั้ง 93 ก้าวนั้นได้
‪ผมไม่บอกใครสักคน
‪แอบหวังว่ามันจะหายไปเอง
‪เด็ก
‪ชายหนุ่ม
‪คน
‪ปีศาจ
‪รู้สึกดีเหลือเกิน
‪คุณเห็นอะไรเมื่อมองผม
‪คำบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล