NETFLIX PRZEDSTAWIA
Dawaj forsę!
Nazwisko?
Steve Harmon.
- Wiek? - Siedemnaście lat.
- Przynależność do gangu? - Nie należę do gangu.
Żadna.
Byłeś już karany?
- Nie. - Jakieś choroby?
AIDS?
- Masz AIDS? - Nie mam.
Opróżnij kieszenie.
Są tu moi rodzice?
Nie ma tu twoich rodziców, synu.
Powinienem żądać adwokata?
- Zachowaj milczenie. - Mogę zadzwonić do…?
NOWOJORSKA POLICJA
Potwory nie płaczą w ciemności.
Powinienem był tak powiedzieć, kiedy nazwał nas potworami.
Kompletne zero. Zajebię cię!
Bez tych krat. No chodź!
No chodź, pizdo! Chodź!
Powinienem był powiedzieć, że odkąd zabrali mnie z domu…
ciemność wywołuje tylko dreszcze, które przypominają mi o tym, że żyję.
A to dla mnie najstraszniejsze.
Świadomość, że żyję.
Że to jawa, a nie jakiś sen.
W nocy panuje cisza,
więc słyszę, jak serce wali mi w klatce piersiowej.
Kiedy patrzę na siebie w lustrze i słyszę krzyki mężczyzny trzy cele dalej,
który co noc wrzeszczy o tej samej porze…
Gówno zrobisz! Zamknij ryj!
Rozjebać idiocie gardło!
Potwory nie odkrzykują.
Nie potrafią.
Ja potrafię.
I zrobiłem to.
W świetle dnia…
czułem się jak w filmie.
Oto ten film.
Moja historia.
Scenariusz, reżyseria i rola główna: Steve Harmon.
Wnętrze, pokój przesłuchań, dzień.
Steve Harmon siedzi naprzeciwko obrończyni z urzędu.
To dokumenty osób, które pani reprezentuje?
I to nie wszystkie.
Ile z nich mówi, że są niewinne?
Każda.
Mogę coś powiedzieć?
Źle się czuję.
Masz gorączkę?
Nie, to tylko… Mogę na chwilę zamknąć oczy?
Tak.
- Chcesz moją kurtkę? - Nie trzeba.
Jestem niewinny.
To wspaniale.
- Mówi się: „Nie zrobiłem tego”. - Nie zrobiłem.
Wierzy mi pani?
To nie ma znaczenia. Wykonam swoją pracę.
Masz chwilę?
Mam.
Przemyślisz moją propozycję?
Nie lekceważ jej.
Jesteś zapracowana, a ja wracam do domu o 18,
więc ułatwię wszystkim sprawę.
On ma 17 lat.
No i? Przez niego doszło do zabójstwa, więc i tak go dopadnę.
- Nie zrobił tego. - Co ty opowiadasz?
Mam nagranie i świadków.
- Swoich świadków. - Staruszkę.
Jest wiarygodna.
Zgódź się. Marnujesz nasze czas i pieniądze.
Dwadzieścia lat? To dobry chłopak.
Nie był karany. Ma świetnych rodziców.
Mylisz się co do niego.
Wygląda na zbira.
Może pięć, siedem lat?
Przyjmij propozycję.
Wnętrze, sala sądowa.
Lampy podkreślają czerń i biel, a te pochłaniają szarości.
Tu nie ma na nie miejsca.
OSKARŻONY O WSPÓŁUDZIAŁ W RABUNKU I ZABÓJSTWIE
Wcześniej, Harlem, noc.
Rozumiesz?
Mogłem pójść 145. ulicą i skręcić w prawo.
Prosto do domu.
Co ty odpierdalasz? Patrz, jak leziesz!
- Sorry. - Co tam?
A temu co jest?
- Co ci jest? - Przepraszam.
Jesteś z tej okolicy, nie?
- Spokojnie. - Jak ci było?
- Scott, Sam czy, kurwa…? - Steve.
- Tak.
Steve.
Radzisz sobie?
Staram się.
Powstać!
Sprawie przewodniczy sędzia Lionel James.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Proszę usiąść.
W BOGU POKŁADAMY ZAUFANIE
Oskarżenie gotowe?
- Tak. - Obrona?
Gotowa.
„W Bogu pokładamy zaufanie”.
Jeśli masz pytania, zapisz je.
Odpowiem, kiedy będę mogła.
Jak minął wam weekend?
Mój wspaniale: zamówiłem tajskie jedzenie i nadrobiłem Downton Abbey.
Moja siostra wyszła za mąż.
Musimy sprawić, żeby przysięgli dostrzegli w tobie człowieka.
Pan wciąż kawaler?
- Mało nas. - O’Brien?
Byłam na północy z rodziną.
Wspaniale.
Zaczynajmy. Wprowadzić przysięgłych.
Wchodzą przysięgli.
Zróżnicowani wiekowo i rasowo.
Losowy zbiór osób o oczach, które poruszają się niczym zwierzęce.
Są puste.
To dlatego odwracają ode mnie głowy?
Pewnie nie oglądają wiadomości.
Jestem człowiekiem?
…finansowanie mniejszych społeczności.
Pewnie. Żaden kłopot. Do zobaczenia.
Tak. Dobrze.
Ale fajne, Jer! Świetne tipi.
- Tak? - Kiedy to skończyłeś?
- Dwie minuty temu. - Wpisz nas na miejscu.
Dobra. Dzięki, fajnie.
Podasz dżem?
- Widzimy się później. - Cześć.
Dzięki.
- Przygotowałeś się do testu? - Uczyłem się.
- Uczyłeś się. - Na co mi całki?
- Nie lekceważ tego. - Dobrze.
Za rok ostatnia klasa. Każda ocena się liczy. Lada chwila studia.
- Rozumiem. - Tak?
- Pa, mamo. - Pa.
Pilnujesz dziś Jerry’ego. Wywiadówka. Powiesz tacie?
Dobrze.
Zaszalejemy dzisiaj.
- Nie idź do parku! - Dobrze.
W szufladzie jest 20 dolarów.
Dzień dobry.
- Co to? - Reklama dla firmy ubezpieczeniowej.
- Tak? - Tak. Podoba ci się?
Tak.
- Najpierw patrzy się tu, potem tu. - Właśnie.
- A wiesz dlaczego? - Nie.
- Złoty podział? - Nie.
Mówiłem ci przecież.
- Chyba nie. - No dobra.
Do kręcenia filmów też się przyda.
To taka formuła, według której istnieje przyjemna symetria,
kiedy tworzysz przestrzeń składającą się z dwóch kwadratów i prostokąta.
A w prostokącie są kolejne dwa kwadraty i prostokąt.
W ten sposób powstaje spirala, którą spotykamy w przyrodzie.
- Jak muszla. - Tak, muszla łodzika.
Złoty podział jest też w piramidach, Ostatniej wieczerzy Da Vinci…
Po co szkoła, skoro mogę pogadać z tobą?
Kocham cię, ale nie jesteś jeszcze za duży na lanie.
- Tak? Chcesz się bić? - Tak!
- No co? - No co?
I co mi zrobisz?
No dobra, muszę już lecieć.
Podejdź.
- Już? - Idź.
- Dziś wieczorem wywiadówka. - Co za szczęście!
Tak.
- Powodzenia na teście. - Dzięki.
Mowy wstępne… Raczej monologi.
Przygotowanie do werbli.
- Proszę państwa… - I do puenty.
…nazywam się Anthony Petrocelli i jestem prokuratorem.
Reprezentuję w tej sprawie stan Nowy Jork.
Po południu 12 września zeszłego roku dwaj mężczyźni:
Richard „Bobo” Evans i James King
wtargnęli do sklepu na 115. ulicy w Harlemie
w celu dokonania kradzieży rozbójniczej.
Szanowni państwo przysięgli, nazywam się Asa Briggs.
Występuję w charakterze obrońcy pana Jamesa Kinga.
Pan Petrocelli będzie mówił o sprawie, używając górnolotnych stwierdzeń.
Nazywam się Maureen O’Brien i jestem obrończynią pana Steve’a Harmona.
Oskarżenie słusznie twierdzi, że prawo ma chronić obywateli.
Pamiętajmy jednak, że w tym kraju prawo działa w dwie strony.
Ma ono oczywiście chronić ofiary,
ale chroni również oskarżonych.
Popełniając tę zbrodnię,
ci dwaj mężczyźni zamordowali właściciela sklepu.
Przed sądem staje wiele osób, które okazują się niewinne.
Nie ma niczego bardziej haniebnego
od kary więzienia dla osoby, która nie popełniła zbrodni.
Wywiązała się walka i wystrzeliła broń…
doprowadzając do śmierci Aguinalda Nesbitta.
Istnieją uzasadnione wątpliwości co do tego,
że mój klient, Steve Harmon, brał udział w rabunku i morderstwie.
Mało tego: nie istnieją powody,
dla których można by sądzić, że popełnił jakąkolwiek zbrodnię.
Tuż przed napadem obmyślono plan, wedle którego dwaj dodatkowi sprawcy…
zaoferowali swoją pomoc.
„Zaoferowali pomoc”?
Jeden z nich przyznał się do winy.
Drugi miał wejść do sklepu przed napadem
i sprawdzić, czy w środku nie ma funkcjonariuszy służb.
Tym mężczyzną…
- był Steven Harmon. - Nie.
Dwaj oskarżeni, których państwo widzą,
z własnej woli wzięli udział w rabunku,
co w świetle prawa czyni ich współodpowiedzialnymi za śmierć Nesbitta.
Przepraszam. Proszę pana!
- Prawda jest taka, że pan Evans… - Wysoki Sądzie!
…pan Cruz, pan King
i pan Harmon…
to mordercy.
Mordercy.
Większość osób wśród nas jest porządna i pracowita.
Niestety znajdą się też inni, którzy nie są tacy jak my.
To nie są dzieci.
To młodzi mężczyźni, którzy wiedzą, co jest dobre, a co złe.
To potwór!
To żaden potwór.
To 17-letni chłopiec.
Amerykański system sprawiedliwości nakazuje domniemywać jego niewinności.
Słyszeli to państwo już tysiące razy:
„Niewinny, póki nie udowodni się jego winy”.
Jeśli będą o tym państwo pamiętać, a zgodnie z prawem muszą,
udowodnimy, że oskarżenie nie będzie w stanie podważyć
jego domniemanej niewinności.
Dziękuję.
Steve przed tym wszystkim.
Jedzie rowerem do szkoły.
Mógłby być waszym synem.
Spaliśmy dwie godziny, imprezowaliśmy co godzinę.
Piliśmy, uprawialiśmy hazard.
Było zarąbiście.
- Podobało mi się. - Mnie też.
Podoba mi się. Naprawdę.
Ale zastanawiam się, jaka jest fabuła.
Gdzie narracja, Steve?
- Chciałem pokazać to, co widzę. - To za mało.
Potrzebny jest konflikt, zawiązanie akcji.
Bohater.
Wciąż to powtarzam.
Piękno i szok to za mało.
Piękno to jedno, ale wy tu możecie poruszyć innych.
Rozumiecie?
Tak. Chyba tak.
A film nie może być abstrakcyjny?
Jak obraz?
Obrazy mogą opowiadać historię, ale film jest inny.
Film to wyselekcjonowany zbiór obrazów, który ma początek, środek i koniec.
Powiedzcie mi, dlaczego artyści tworzą filmy.
Dla sławy.
Beznadziejna odpowiedź. Jeszcze raz.
Dla pieniędzy, władzy i szacunku.
Rzadko się to zdarza. Ale z was cynicy!
Dlatego że mają do opowiedzenia historię.
Cierpią, trzymając ją w sobie.
Muszą ją spisać, sfilmować i się nią podzielić.
A jeśli się tego nie czuje?
To znaczy, że wciąż się szuka.
Nieźle!
- Wkurzasz się? - No i?
Wkurzasz.
Dawaj, kosz!
- W lewo i wsad! - Moja!
I co wy na to?
Ale sztos!
Elo, mordo!
Jak leci?
Co tam, młody?
Podejdź!
Widzimy się później.
Podaj piłkę.
Spoko, młody jest ze mną. Zamknij się!
A ty co tak z tymi zdjęciami?
Weź nakręć, jak tych tam ogrywam.
- Tak? Ogrywasz? - Czekaj.
- Zrób ten lepszy profil. Naprężę się. - Tak.
Jak z lepszych dzielnic.
- Masz? - Tak.
Wasz King, Wasz Król, na Harlemu ulicach buja się.
Widziałeś Prezydencki szmal?
Mój ulubiony film. Chcę takie kręcić.
Mówisz? A kojarzysz tę scenę z powolnym najazdem kamery?
Do tego 3D i zwolnione tempo? Sztos.
- Pewnie. - Zapytam cię o coś.
Widziałeś kiedyś broń?
Co?
Chcesz nakręcić Prezydencki szmal, a nie widziałeś broni?
Dlatego musisz trzymać się mnie, młody.
Mogę ci pokazać, jak to jest naprawdę.
Mogę po prostu robić zdjęcia?
To wolny kraj, mordeczko. Wisi mi to.
- Jasne. - Spoko.
Przygotujcie się, gramy.
Dojadę cię zaraz.
- Podaj. - Będzie skucha!
Na pewno. Czekaj.
Połowa! Podaj!
Jebać tych debili, patrz na mnie.
Patrz. To ostatni!
No i co?
Miodzio!
Pokaż, co potrafisz.
OTWARTE
Wyjść!
- Wyłazić, pizdy! - Pierdolenie!
- Pizda! - To byłeś ty?
Ty jesteś pizdą! Obaj jesteście!
Gówno zrobisz!
Gówno!
Pierdol się.
- Jak się trzymasz? - Dobrze.
- Rozmawiałeś z panią O’Brien? - Tak.
Robi, co może.
Uważa, że przez sąd przewija się tyle śmieci,
że każdy zostaje tam skażony ich smrodem.
Tak.
Chce, żebym zeznawał.
Żebym pokazał swoją perspektywę.
- To dobrze. Musisz to zrobić. - Tak.
Powiem prawdę.
Nie zrobiłem nic złego.
Wierzysz mi, prawda?
Kiedy się urodziłeś, wyobrażałem sobie sceny z twojego życia.
Jak grasz w piłkę. Tak jak ja.
Jak idziesz na studia. Tak jak ja.
Jak umawiasz się z piękną dziewczyną.
Z kimś takim jak mama.
A nawet…
wyobrażałem sobie…
jak gniewam się na ciebie za jakieś głupstwa.
Za typowe dziecięce wybryki.
Ale o czymś takim nie pomyślałem.
Nigdy nie przyszło mi to do głowy.
Ani mnie.
Chciałem skończyć szkołę z przyjaciółmi.
Iść na studia.
No wiesz…
Być tym, kim jestem.
Teraz nawet nie potrafię o tym myśleć.
Próbuję nic nie czuć.
To trudne, prawda?
Wiem, że jest ci trudno.
A ja nic nie mogę zrobić.
Nic mi nie będzie.
Czas.
Nigdy nie wyglądał tak staro.
Nigdy nie miał tyle zmarszczek na czole ani tak siwych włosów.
Ręce nigdy mu się tak nie trzęsły.
Raz, dwa, trzy…
- Gdzie moja mordeczka? - Widzisz?
Pan Sawicki mówi, że próbuję zrozumieć człowieczeństwo poprzez estetykę.
To ponoć moja specjalność.
Znajduję coś, co warto uchwycić. Zapamiętuję kształt i strukturę.
Próbowałem to robić tutaj.
Zrozumieć to miejsce.
Czerwień i biel niepokojąco wybijające się na tle cementowej ściany.
Ja na pierwszym planie i…
Nie rób tego.
Nie lubią, kiedy się ich tu obserwuje.
Odpręż się.
Oddychaj.
Wcześniej.
Coś, co pokazałabyś mamie.
No już. Tak.
- Jak oceniasz mój tyłek? - Tyłek?
Dychę dałabym Nicki Minaj.
- Nie kłam. - Pięć. Z grzeczności.
- Siedzisz na moim łóżku? - Ten jeden raz.
- Ten jeden? - Lubią się.
Cicho! Jezu!
Nastolatkowie każdego dnia…
łamią jakieś prawo co trzy godziny.
W metrze,
na ulicy…
Można dostać mandat za plucie, sikanie, rozmowę, spacer, stanie…
za bycie w złym miejscu.
Zobaczmy, co mu zapodam.
Wiesz, że kręcili tu Malarię?
- Serio? - Tak.
Wiedziałam.
Sporo rzeczy tu kręcą.
Złożyłam podanie do szkoły teatralnej.
Tak?
- Mogłabym zagrać w twoim filmie. - W moim filmie?
Nie bez castingu.
- Co? - Zaczynaj.
Nie.
- Zaczekaj. - Co?
- Chcę coś zobaczyć. - Co?
Oskarżenie wzywa detektywa Johna Karyla.
Lewa ręka na Biblii, prawa uniesiona.
Przysięga pan mówić całą prawdę i tylko prawdę?
Tak.
Panie Karyl…
zdjęcia wyglądają znajomo?
Tak.
Zrobił je nasz fotograf na miejscu zbrodni.
Są dość makabryczne.
Jak państwo widzą,
napad na ofiarę był bestialski i brutalny.
Pracuję do 21.
Przerwę na obiad mam późno.
Tamtego wieczoru miałem ochotę na chińszczyznę.
Wyszedłem. Nic się nie działo.
A kiedy pan wrócił?
Pan Nesbitt leżał na ziemi.
W kałuży krwi.
Kasa była otwarta. Skradziono papierosy.
- Wezwał pan policję? - Tak.
Panie Karyl, czy ofiara dawała jakieś oznaki życia?
Nie.
Robię zakupy we wtorki.
Kiedy szłam ulicą, zauważyłam chłopca.
Tamten chłopiec stał przed sklepem
i blokował wejście.
Narzędzie zbrodni należało do ofiary.
Zgłosił się do nas ktoś, kto wiedział, co się stało z papierosami.
Dał mi je gość, który przyznał się do napadu.
- Nie zdziwiło pana, że się panu zwierzył? - Nie zwierzył. To nie mój kochanek.
Kula weszła z prawej strony
i przemieściła się w górę, do płuca.
Aresztowaliśmy Richarda Evansa, pseudonim Bobo.
Wiedział pan, że Evans i King chcą okraść sklep?
Widziałam, jak zdejmuje czapkę, przeciera czoło i odchodzi.
Płuco zostało przebite, co doprowadziło do krwotoku.
- Kto powiedział panu, że obrabował sklep? - Bobo Evans.
- Zapytam… - To jest tak zwany Bobo Evans?
Tak.
Spytał, gdzie pieniądze.
- Szybka robota. - Co to znaczy?
Pokazywali mi zdjęcia różnych ludzi.
- Bobo Evans. - Nie poznałam go od razu.
Śmierć wskutek urazów wewnętrznych.
- Mam złe informacje? - Nie.
- Nie mam więcej pytań. - Nie?
Nie wskazałem Kinga, tylko Bobo.
- A oskarżenie o napaść? - Sprzeciw!
- Oddalam. - Pan Nesbitt utonął we własnej krwi?
Tak.
Pamięć.
To wszystko.
Przerywam postępowanie do dziewiątej.
Steve!
Podejdź.
Hola, hola, spokojnie.
Proszę pana!
Co robicie? Nie musicie…
Nie skazano go jeszcze! Nie mogę z nim porozmawiać?!
- Przykro mi. - Ręce przy sobie.
Albo będzie problem. Dobra? Steve!
- Już dobrze. - Steve!
Proszę pani.
Mówię sobie, żeby…
- Nowy Jork. Patrz. - …uważać na towarzystwo”.
Harlem. Widzisz na przykład tamtego gościa?
- Tak. - Codziennie obok niego przechodzisz.
Nie ciekawi, cię, czemu ciągle tam jest?
Czemu bezczynnie siedzi? Myślisz, że go to nie męczy?
Nie. To znaczy tak.
Albo lepiej: tamci dwaj. Łażą ciągle w tę i we w tę.
Myślisz, że wpadają na siebie przypadkiem?
- Nie. - Idźmy jeszcze dalej.
Patrz na tę pralnię.
Zauważyłeś, że nikt tam nigdy nie robi prania?
Jeśli przejdziesz obok, nie poczujesz płynu do tkanin
ani proszku do prania, ani nawet brudnych ubrań.
- Wiesz czemu? - Czemu?
Bo to system. Wszyscy mają z tego kasę.
Spójrz w górę. Widzisz te czerwone zasłony?
- Tak. - I tę laskę, co ciągle zza nich wygląda?
Wiesz, co jest w środku?
Cipki!
Sprzedają się na okrągło.
Mówię ci, mordo.
Każdy ma swoją historię.
Właściciele pralni, prostytutki,
hazardziści, kanciarze, właściciele mieszkań, sąsiedzi.
Nawet policja jakąś ma.
Obłęd.
Ale muszę iść do domu.
- Odezwij się, ziomuś. - Jasne.
Widzimy się, mordeczko.
- Do zobaczenia. - Jasne.
Na dzielni czy gdzieś.
Pozdro.
Ale dobre towarzystwo to jakie? I kto je ma?
To niepotrzebne. Tyle wystarczy.
Co tam masz, mały?
Mówię na niego Koleś Transformer, bo na pudełku nie było imienia.
Wiesz, jak bym go nazwał?
Jak?
Jestem Afroman.
Śmieszne, tato.
Kim byłbyś, gdybyś był superbohaterem?
Pomyślmy.
- Nie wiem. - Omiń go.
A ty kim byłbyś, tato?
Czarną Panterą!
A ty, Steve?
Gdybyś mógł być superbohaterem, to jakim byś był?
A po co miałbym nim być…
skoro mogę być twoim bratem?
Dobre.
Podobało mi się.
Kim byś był?
Supermanem?
- Tak? - Fajnie.
Miałbym okulary i tak dalej, a…
gdyby ktoś zadarł z moimi bliskimi, to ponieważ zaufanie jest najważniejsze…
skopałbym im tyłki.
Lepiej z tym kopaniem uważaj.
Wiesz, kim powinieneś być?
Kim?
Batmanem.
Wtedy ja byłbym Robinem.
Batman i Robin.
Rozmowa na koszt odbiorcy od…
Steve’a Harmona.
…więźnia aresztu śledczego w Nowym Jorku.
Jeśli wyrażasz zgodę, wciśnij „trzy”.
- Steven. - Tata?
Nie słyszę cię. Coś się stało?
Nic się nie stało. Po prostu…
Dzwonię, żeby zapytać, co u ciebie.
Martwimy się o ciebie.
Tak? Gdzie jesteście?
Na 158. ulicy.
- Jerry jest z wami? - Właśnie go odbieram.
Tęskni za tobą.
No tak… Pozdrów go ode mnie.
- Co ty odpierdalasz? Wypad! - Steve!
- Wypierdalaj! Już! - Steven?
- Przepraszam. - Steven?
Steven?
Kto to był? Wszystko dobrze?
Tak. To z pracy.
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
Jak się nam powodzi?
Na razie nic nie przemawia na twoją korzyść.
Połowa przysięgłych,
choć twierdziła inaczej, gdy ją wybieraliśmy,
uznała cię za winnego, gdy tylko cię zobaczyła.
Jesteś młody, czarny i toczy się przeciw tobie proces.
Czego więcej im trzeba?
A domniemanie niewinności?
Wszystko zależy od tego, jak przysięgli widzą sprawę.
To taki konkurs, który ma rozstrzygnąć, kto mówi prawdę.
Prokurator przechadza się po sali, wygląda na odpowiedzialnego i ważnego.
Przysięgli myślą: „Wydaje się uczciwy. Czemu miałby kłamać?”.
My nie mamy pokazać, że kłamie.
Mamy pokazać, że popełnił błąd.
Dziś będzie jeszcze jeden świadek.
Pomówmy o nim. Osvaldo Cruz.
- Co możesz o nim powiedzieć? - Wcześniej.
Cruz.
Dominikański jebaka w podróbkach.
- Co ty odpierdalasz? Uważaj na aparat! - Steve Harmon.
Nie widziałem cię od ósmej klasy.
Chodzisz do tej szkółki dla wyższych sfer?
- Pozwolisz mu tak gadać? - Co zrobisz, Harmon?
Chcesz dostać wpierdol?
- Uważaj! - Lepiej, żeby aparat był cały.
No i co, pizdo?!
Dajesz.
- No już. - Steve!
Uważaj na zwody! Idź z lewej!
Dorwę cię, Harmon.
Lepiej miej aparat.
Dorwiemy cię.
- WorldStar! - Dupek.
Ile ma pan lat?
Piętnaście.
Czy brał pan udział w napadzie, którego dotyczy proces?
Tak.
Dlaczego?
Bo bałem się Bobo.
Zagroził, że mnie okaleczy.
Bałem się jego i Jamesa Kinga.
I Steve’a.
Są ode mnie starsi.
Co zaproponował Richard Evans znany panu jako Bobo?
Wszystko przygotował.
Ja miałem spowolnić tych, którzy by go ścigali.
Czy kiedy Bobo wspomniał o pozostałych…
określił, jaką rolę mieli odegrać w rabunku?
King miał wejść z nimi do sklepu i go obrobić,
a Steve miał być czujką.
Wziął pan w tym udział dla pieniędzy?
Nie, bałem się Bobo.
Panie Cruz, przyznał się pan,
że brał pan czynny udział w tym przestępstwie.
To prawda.
Ze względów praktycznych
można powiedzieć, że tkwi pan po uszy w zbrodni, która doprowadziła do śmierci.
To prawda? Tak to pan widzi?
Chyba tak.
Prokurator dał panu wybór?
Pójdzie pan do więzienia albo kogoś do niego wsadzi?
- Taki wybór? - Nie skłamałbym w sądzie.
Mówię prawdę.
To źle kłamać pod przysięgą, ale…
wtargnąć do sklepu i go obrabować już można?
- To w porządku? - To był błąd.
Panie Cruz, jest pan członkiem gangu?
Należę do Riderów.
Jak zostać ich członkiem?
Trzeba na kimś odcisnąć piętno.
Co to znaczy „odcisnąć piętno”?
Okaleczyć kogoś.
W widocznym miejscu.
Żeby zostać członkiem Riderów, musiał pan okaleczyć czyjąś twarz.
Tak, ale już tego nie robią…
Ale w rabunku wziął pan udział dlatego, że bał się Bobo,
a nie dlatego że chciał pan coś z tego mieć?
Tak.
To wszystko.
Opowiem ci historię, stary. Przyjaciel.
Mega.
Nazywali go Mega Millions. Sprawiał wrażenie, że wygrał na loterii.
Bogaty sukinsyn.
Bogaty jak na tę dzielnię. Młody. Miał przyjaciela, Q.
Rodzice jednego byli nawet chrzestnymi drugiego.
Chłopaki dorobili się sporo hajsu w Harlemie.
Meg postanowił sprawdzić przyjaciela. Twój ruch!
Już go zrobiłem. Teraz ty.
Nie zrobiłeś.
- Patrzyłem! - Wcale nie.
Staruszku, nie oszukuj.
O tak.
Czekaj, nie tak.
- Nie spodziewałeś się tego. - Nie.
Meg i Q postanowili, że kiedy zbiorą hajs do kupy,
zamieszkają razem jako kumple.
Kiedy kupili sejf,
Meg zauważył, że zaczyna brakować pieniędzy.
Rozumiesz?
Powiedział: „Stary, słuchaj, jesteś moim przyjacielem.
Jesteś jak dla mnie brat.
Powiedz mi, podbierasz hajs?”.
Gdy tylko Q zaprzeczył, Meg strzelił mu w twarz.
Grozi mu 100 lat więzienia.
Co takiego osiągnął, nie ufając?
Dowiedział się, że nikomu nie można ufać.
Takie jest życie.
Staruszku, daruj sobie mądrości, tylko graj, dobra?
Dajmy na to, że ktoś chciał wejść na szczyt.
I powiedzmy, że znalazł tygrysa.
I mówi: „Tygrys wniesie mnie na szczyt. Nikt mi nie przeszkodzi”.
Wsiadł na tygrysa.
Ale kiedy ludzie weszli na szczyt, jego tam nie było.
A gdzie był?
Był we wnętrzu tygrysa.
Brak zaufania.
Jak to we wnętrzu?
Tygrys go zeżarł.
Nie da się go ujeżdżać.
Zaufał tygrysowi, prawda?
O czym ty, kurwa, opowiadasz?
Dobra, staruszku, graj.
- Twój ruch. - Jebane tygrysy, lwy i niedźwiedzie.
Szach mat.
Amerykańska idea wzorowego syna.
Wzorowego syna.
Ja tę ideę odrzucam.
Mój ziomek, Steve.
Steve, idź do sklepu po bazylię i czosnek.
Jestem teraz zajęty.
Jeśli nie wstaniesz i nie pójdziesz…
A mogę kupić lody?
- I masę ciasteczkową? - No raczej.
- Jak chcesz. Tylko załatw to szybko. - Dobrze, sekundkę.
Dziękuję, Bruce.
- Po tygodniach śledztwa… - Zrób głośniej.
…policja zatrzymuje sprawców
tragicznej strzelaniny i napadu w sklepie Nesbitta.
Prokuratura wydała nakazy zatrzymań
czterech mężczyzn zamieszanych w zabójstwo Aguinalda Nesbitta.
Policja ujawni więcej po zatrzymaniu wszystkich podejrzanych.
Na żywo, Katie Greenbaum.
Gdzie pieniądze?
- Mamo? - Co?
Pieniądze?
W mojej torebce. Leć.
Podciągnij spodnie.
- Nie. - Nie?
Za nic. Co?
Tutaj. Widzisz? Patrzysz na farbę…
zamiast na…
przestrzeń.
- Tak? - Dobry wieczór, pani Harmon.
Detektyw Karyl.
- To funkcjonariusz Williams. - Dobry wieczór.
O co chodzi?
Jak? Tak po prostu?
Żeby wyglądać lepiej.
- Nie patrz mu na tyłek. - Nie patrz w kamerę.
Ręce za głowę?
Steve.
Tak jak…?
- No dobra. Steve. - Są…
- Dobra. - Głowy do góry.
Chodź, synku.
Dobra, Steve. Szybkie pytanko.
Steve Harmon?
Tak.
- Aresztuję cię za zabójstwo. - Co?!
- Mieliście zadać kilka pytań! - Masz prawo zachować milczenie.
Aresztujecie? Zostawcie go!
- Czemu go skuwacie?! - Masz prawo do adwokata.
Dokąd go zabieracie?!
- Jeśli cię nie stać… - Mama jest przy tobie.
Gdzie nakaz?!
- Czekajcie! - Dokąd jedziecie? Nic nie zrobił.
- Dokąd?! - Proszę pana!
- Dokąd? - Powiedzcie!
- Macie nie tego dzieciaka! - Delikatniej! Steve!
- Jadę za tobą! - Co się dzieje?
Który komisariat?
Dokąd go zabieracie?
- Dokąd?! - Steve.
Ogłuchliście? Dokąd?!
Jesteśmy przy tobie.
Dokąd jedziecie?!
Dobra.
Steve!
Co się dzieje? Co?
Idź.
Idź po Jerry’ego.
Światło…
- pięknie na ciebie pada. - Tak?
Widzę cię.
- Tylko na tyle cię stać? - To znaczy?
Daj mi trochę więcej.
- To właśnie ten twój casting. - Dobra.
- Renee. - Dobra. Życie luja.
- Smak pierwszych pocałunków. I czwartych. - Myślę…
O czym myślisz? Zostań tak.
- Jej śmiech. - Ja jestem reżyserem.
Zapach zmierzchu.
- Tak? - A ty aktorką.
- Widzę coś. - Masz wizję? Ja też.
- Tak? - Tak.
Widzę piękną czekoladową dziewczynę.
- Jestem czarną kobietą! - Tak.
Piękną, pociągającą.
Dotyk jej ciała.
Hasztag: „blackgirlmagic”.
Z Bronxu do Harlemu. Widzę to.
- Zawsze był Harlem. - Zawsze. Zostań tak.
Jego twarz. Skurwysyn…
Siema! Elo, Steve!
Podejdź.
Zejdź z ulicy.
Co to za lamus?
Po co się zadajesz z takim debilem?
Wiem, co robię. Uspokój się.
A ty skąd wracasz o tej porze?
Byłem u koleżanki się pouczyć.
Jasne. Pouczyć.
Dobra.
To mój kuzyn, Bobo.
Co tam, B?
Siedzieliśmy tu sobie i rozmawialiśmy o różnych rzeczach.
Pomyśl o wszystkich ludziach, których znamy na tej dzielni.
Siedzą tu przez całe życie.
W ogóle im się nie powodzi. Zastanawiałeś się dlaczego?
Zaufanie. Nikomu nie można ufać.
Nie ma honoru. Niczego.
Nikomu nie można ufać.
Stary.
Steve.
Zaufanie jest najważniejsze.
Wiesz, że możesz na mnie liczyć. Nie musisz się tu o nic martwić.
Muszę wiedzieć, że to działa w dwie strony, rozumiesz?
Słyszysz, mordeczko? Mogę na ciebie liczyć?
I o tym, kurwa, mówię.
To chciałem usłyszeć. I tyle, ziomek.
Dobra, kochaniutki. Nara.
Spadajmy stąd.
Pamięć płata figle.
Powinienem pamiętać, czemu chciałem z nim rozmawiać.
Mieć z tym do czynienia.
Ale nie pamiętam.
Przyniosłam książki.
Musisz nadrobić naukę.
Już masz zaległości.
Wiem.
Ludzie wychodzą z takich sytuacji.
Przechodzą przez to i nie patrzą wstecz.
To nie zmienia tego, kim jesteś.
- Rozumiesz? - Tak.
Pójdziesz do szkoły filmowej.
Osiągniesz wielkie rzeczy.
Tak.
Osiągnę.
Wiem, że nieczęsto zabierałam cię do kościoła, ale…
Zaznaczyłam kilka fragmentów i chciałabym, żebyś je odczytał.
Nie może pani dać mu książki.
Powtarzaj po mnie.
Tutaj?
- Tak. - Tu i teraz?
„Pan moją mocą”.
- „I tarczą”. - „I tarczą”.
- „Me serce Jemu zaufało”. - „Me serce Jemu zaufało”.
„Doznałem pomocy”.
- „Me serce się cieszy”. - „Me serce się cieszy”.
„I pieśnią moją…”.
- „Go sławię”. - „Go sławię”.
Dobrze.
Dałam ci imię po moim ojcu.
Nie znałam lepszego człowieka.
Pochodzimy od wyjątkowych ludzi. Słyszysz?
Nie zapomnij o tym.
Nie jesteś taki.
Pamięć.
Winny, póki nie udowodni się niewinności.
Kim trzeba się stać, by tu przetrwać cały wyrok?
Nocą słyszę, jak dorośli mężczyźni krzyczą.
- Jak panikują. - Wypuśćcie mnie!
Strażnicy znęcają się nad więźniami.
Więźniowie nad strażnikami.
Byłem bardzo głodny, ale wyćwiczyłem żołądek.
W ten sposób przetrwam, gdy ktoś skradnie mi jedzenie.
Wszystko widziane jest tu jak starcie: winny kontra winny.
Beznadziejna sytuacja.
Mam ochotę krzyczeć.
- Steve! - Szybko. Czas na ciebie.
Idziemy.
Wzywam Richarda „Bobo” Evansa.
- Sprzeciw. - Nie!
Nikt jeszcze nic nie powiedział.
- Czemu tu jest? - Nie!
Pierdolony konfident!
Cisza!
- Panie King. - Przepraszam.
Proszę wybaczyć.
Nie pozwolę na takie wybuchy na tej sali.
Jeszcze raz, a usunę stąd pana.
Proszę wybaczyć, Wysoki Sądzie.
Nie chciał garnituru.
Idziemy. Dalej.
Właź.
Lewa ręka.
Prawa uniesiona.
Przysięga pan mówić całą prawdę i tylko prawdę?
- Tak. - Proszę usiąść.
Ma pan na sobie strój więzienny.
Jaki jest pański status?
Odsiaduję od siedmiu i pół do dziesięciu lat.
- Za co pana zamknięto? - Sprzedaż narkotyków.
Rozumiem. Co wydarzyło się 12 września zeszłego roku?
Napadliśmy z Kingiem na sklep.
Poszliśmy tam, zaczekaliśmy na zewnątrz.
Potem tamten dał nam sygnał.
Kto taki?
Ten gość, który siedzi obok rudej.
Według protokołu zeznań panu Evansowi chodzi o pana Harmona.
Proszę kontynuować.
Weszliśmy.
Facet za ladą się przestraszył, sięgnął po kopyto.
- Słucham? - Kopyto?
- Dawaj hajs, kurwa. - Broń.
Dawaj forsę!
Zabierz mu broń!
Trzymaj go!
No dalej!
Dajemy!
- Popatrz. No chodź. - Mówiłem!
No chodź. Bierz papierosy. Idziemy. Szybko!
Szlag. Spadamy!
Wzięliśmy, co chcieliśmy, i zwialiśmy.
Co zabraliście poza pieniędzmi?
Trochę papierosów.
Co było potem?
Poszliśmy na kurczaka. Wzięliśmy skrzydełka, frytki i oranżadę.
Co stało się z resztą pieniędzy z napadu?
- Podzieliliśmy się nimi z Kingiem. - Rozumiem.
Ktoś jeszcze miał dostać działkę?
Tak. Dzieciak z Dominikany. I chłopak Kinga.
Panie Evans, zeznaje pan w ramach ugody.
Na czym polegała?
Pierdolony konfident.
Jeśli powiem, co się stało,
dostanę mniejszy wyrok i odsiedzę tylko 10 lat więcej.
Jebany konfident.
Dziś mówi pan prawdę?
Tak.
To wszystko.
Panie Evans, kiedy rozmawiał pan z panem Harmonem o napadzie?
Nie rozmawiałem z nim. To człowiek Kinga.
Co pan Harmon miał na sobie w dniu napadu?
Nie wiem. Jakieś dżinsy czy coś.
Zna pan więcej szczegółów?
Nie patrzę tak na ubrania kolesi.
Rozumiem, panie Evans.
Co dokładnie miał zrobić pan Harmon, gdyby w sklepie ktoś był?
Dać nam sygnał.
Jaki to miał być sygnał?
- Coś, żebyśmy wiedzieli, że są tam gliny. - Miał mrugnąć, pomachać, dotknąć rękawa?
Nie wiem.
Zaplanował pan napad z Kingiem. Nie powiedział panu?
King wszystkim się zajął. Powiedział, że wszystko gotowe.
Rozmawiał pan z Osvaldo Cruzem o napadzie?
Zamieniliśmy kilka słów.
Zagroził pan, że go skrzywdzi, jeśli wam nie pomoże?
Nie, chciał to zrobić.
Zeznał, że wziął w tym udział, bo się pana bał.
Nie angażuję kogoś w coś takiego, jeśli tego nie chce.
Inaczej nie mógłbym na nim polegać.
Rozmawiał pan z panem Harmonem po napadzie?
Nie.
Dostał jakieś pieniądze?
Nie, musieliśmy się ukryć, kiedy znaleźli trupa.
„My” czyli kto?
Ja i tamten gość. Ja i King.
Pierdol się.
Dziękuję.
To wszystko.
Co pan robił tuż przed wejściem do sklepu w celu dokonania rabunku?
Czekałem, aż on wyjdzie.
Kto?
Steve Harmon?
Tak, on.
To wszystko.
Mówił pan że nie rozmawiał z panem Harmonem przed napadem.
Że to według Kinga miał wam pomóc,
ale nie wie pan nawet, jak miał zasygnalizować,
że ktoś jest w sklepie.
I z tego, co pan wie,
pan Harmon nie otrzymał pieniędzy za swój rzekomy udział.
To człowiek Kinga.
Nie moja broszka.
Dziękuję.
Podnieś głowę. Mam cię spisać na straty?
To tyle od oskarżenia.
No dobrze.
Niestety nie mamy już dziś więcej czasu na Rashōmon.
- Podobało mi się. - Na pewno, Casper.
Zabrałem na ten film żonę w ramach pierwszej randki.
Zalecałem się do niej Kurosawą.
Chcę wiedzieć, kto mówi prawdę.
Myślisz, że jest tylko jedna?
Dobrze.
Mały eksperyment.
Gdybyś zapytała mnie i panią Sawicki o tamtą randkę,
a potem gościa, który siedział za nami,
otrzymałabyś zupełnie różne odpowiedzi.
Dlaczego pana poślubiła?
To wciąż wielka zagadka.
Ale dlaczego byłoby kilka wersji tych samych wydarzeń?
Bo każdy patrzy inaczej.
Właśnie.
Pani Sawicki powiedziałaby, że pociły mi się ręce.
Chciałem ją trzymać.
Albo że cały czas szeptałem o tym, co jest na ekranie.
Co ja bym powiedział?
Że nigdy nie byłem szczęśliwszy.
Chodzi o to, że każdy z nas ma swoją perspektywę.
Wybory, których dokonujecie kwestie, które piszecie,
i ujęcia, które montujecie, odzwierciedlają tę perspektywę.
Przyjmujecie swój punkt widzenia i mówicie swoją prawdę.
Taką, jaką znacie.
- Pani O’Brien? - Tak, Wysoki Sądzie.
Obrona wzywa na świadka Leroya Sawickiego.
Co?
Niespodzianka.
Może się pan przedstawić?
Leroy Robert Sawicki.
Dziękuję.
Mogę zapytać, gdzie pan pracuje?
Uczę w liceum Stuyvesant.
To bardzo prestiżowa szkoła średnia.
Jedna z najlepszych w mieście.
- Skąd zna pan Steve’a Harmona? - Znam go od dwóch lat.
Od pierwszej klasy udziela się w moim kole filmowym.
Co robią członkowie koła?
Rozmawiamy o języku filmowym,
estetyce i efektywności narracji.
Uczniowie przygotowują też własne projekty.
Podzieli się pan swoim zdaniem o dziełach Steve’a?
Steve to wspaniały młody człowiek.
Jest bystry, utalentowany i nadzwyczaj pracowity.
Jest według pana uczciwy?
Zdecydowanie.
Szuka prawdy we wszystkim, co robi.
Gdyby powiedział, że był w sklepie przypadkiem…?
Uwierzyłbym mu.
Dziękuję.
To wszystko.
Panie Sawicki, jest pan nauczycielem w szkole pana Harmona?
Zgadza się.
Mieszka pan w jego dzielnicy?
Nie.
Więc chociaż pan za niego ręczy, nie wie pan, co robi, kiedy wraca do domu?
- Tak czy nie? - Nie.
Nie wie pan, pod jaką presją mógł się znaleźć,
by zejść na złą drogę, prawda?
Bądźmy szczerzy.
Nikt nie wie, jak to jest być kimś innym.
No tak. Był pan u niego w domu…?
Przepraszam. Nie skończyłem.
Miał pan powiedzieć „tak” lub „nie”.
Rozumiem.
Nie.
Choć to prawda,
że nie wiem, jak wygląda życie Steve’a w domu ani w jego dzielnicy,
w żadnym wypadku nie uważam, że Steve, którego znam,
byłby zdolny do czegoś takiego.
Steve dopiero dojrzewa.
To, że się tu znalazł i że to wszystko mu się przytrafiło…
jest niewiarygodne.
Wie pan, co robi po 22?
- Tak czy nie? - Nie.
- A po północy? - Nie.
Był pan przy nim po południu 12 września zeszłego roku?
- Oczywiście nie. - Wie pan, co robił?
To wszystko.
Może pan iść.
Przegram, prawda?
- Przegram. Niech pani powie wprost. - Nie wiem.
Wie pani. Niech pani powie.
Nie wiedzą, kim jestem.
Nikt na tej sali nie ma pojęcia, kim jestem.
Co powinni wiedzieć?
Nieważne.
To do nich nie dotrze.
Nie mogę tam spędzić 25 lat.
- Posłuchaj. - Nie. Musimy wymyślić coś innego.
Tylko co? Możemy złożyć wniosek?
- O co? - Nie wiem. O coś, co da nam czas.
O oddalenie sprawy!
Nie ma ku temu podstaw.
No to znajdźmy biegłych świadków! To nie jest moje miejsce.
-Steve! - Nie moje!
- Posłuchaj. - Nie!
Pani tam nigdy nie była!
Spójrz na mnie.
Robię, co tylko mogę, i mamy pewną szansę.
Mamy, rozumiesz?
Będziemy próbować niezależnie od wyroku.
Nie poddamy się.
Mamy biegłego świadka.
Ciebie.
Musisz złożyć zeznania.
Przysięgli popatrzą na ciebie,
a ty na nich i powiesz, że tego nie zrobiłeś.
Dasz radę?
Dobrze.
Dobre wieści są takie, że Bobo się przyznał
i wskazał Kinga jako zabójcę.
Niestety jesteś na nagraniu z monitoringu,
a tamta kobieta widziała cię przed sklepem.
I mówiłeś, że znasz Kinga.
Jeśli nie zdystansujemy cię od niego w oczach przysięgłych,
będą problemy.
A jeśli King zezna, że zrobiłem to, o czym mówią?
Nie.
Powiedział policji, że nie zna Bobo,
a to oczywista nieprawda.
Steve…
To, jak spędzisz resztę młodości, zależy od tego, czy przysięgli ci uwierzą.
Harmon.
Wstajesz?
Prawie przegapiłeś.
Przyniosłem ci jedzenie.
Podziękujesz mi?
Dziękuję.
W procesie nie chodzi o prawdę.
Ona się nie liczy.
Chodzi o to, by cię poznać.
Ci wszyscy ludzie: prawnicy, przysięgli…
Oni widzą tylko czarnego mężczyznę z kartoteką.
Ty nim nie jesteś.
Nie zasługujesz na to.
Zadam kilka pytań.
Jeśli odpowiedź mi się spodoba, nie ruszę kubka, a jeśli nie — odwrócę go.
Wtedy będziesz musiał sam odgadnąć, co mi się nie spodobało.
Czy znał pan Jamesa Kinga przed tym postępowaniem?
Nie.
To znaczy… tak. Przelotnie.
Kiedy przed napadem rozmawiał z nim pan ostatni raz?
Chyba w zeszłe lato.
Nie wiem.
Nie jest gościem, z którym często rozmawiam.
Panie Harmon…
czy był pan czujką podczas napadu?
Zajrzał do sklepu, żeby umożliwić napad?
Posłuchaj.
Kiedy wejdziesz dziś na salę,
nie będą się liczyć słowa innych.
Nie będą prawdziwe.
Nie jesteś taki.
Wszystkie te czubki i wszyscy ci frajerzy mówią, że są niewinni.
Ale według systemu każdy jest winny.
Wiesz czym się różni niewinny od winnego?
Trzyma się swojej prawdy.
Pamiętaj, zawsze patrz im w oczy…
Zamykamy!
Obrona wzywa Steve’a Harmona.
Lewa ręka na Biblii.
Prawa uniesiona.
Przysięga pan mówić całą prawdę i tylko prawdę?
- Tak. - Proszę usiąść.
Steve.
Powiedz, gdzie byłeś po południu 12 września
i jak się to wiąże ze sklepem Aguinalda Nesbitta?
Wracałem do domu.
Było gorąco, więc zatrzymałem się kupić coś do picia.
Wpadłem na pana Kinga w drodze do sklepu.
Przywitaliśmy się, kupiłem picie, a potem wróciłem do domu.
Wiedziałeś, że panowie Evans i King chcieli obrobić sklep?
Nie, nie miałem pojęcia.
Nigdy nie zwrócili się do ciebie z propozycją udziału w napadzie?
Nie.
Wiedziałbyś w ogóle, co robić jako tak zwana „czujka”?
Nie.
Szczerze mówiąc: nie.
Dziękuję.
To wszystko.
Panie Harmon, zna pan pana Jamesa Kinga?
- Widuję go w dzielnicy. - Rozmawiacie?
Czasami.
„Czasami”.
Kiedy przed napadem rozmawiał z nim pan ostatni raz?
Nie pamiętam dokładnie, ale dość dawno temu.
Może na początku lata?
A o czym rozmawialiście?
Nie wiem. Trudno spamiętać każdą rozmowę.
- Racja. - Tak.
- Denerwuje się pan? Może przerwa? - Nie.
- Na pewno? - Tak.
Dobrze. Z Bobo też pan rozmawia?
Mogłem się z nim przywitać, ale nie rozmawiałem z nim.
Nie znam go aż tak.
Pamięta pan, że pan Evans zeznał, iż widział pana przed sklepem?
Tuż przed napadem.
- Tak powiedział. - Tak było?
Byłem w sklepie.
Proszę powtórzyć.
Wszedł pan do sklepu, bo…?
Bo właśnie wracałem ze szkoły. Było gorąco i chciało mi się pić.
Wszedłem do sklepu po picie.
Chciało się panu pić.
Chciał pan kupić picie.
- Tak. - Kupił je pan?
- Tak. - Co to było?
Napój waniliowy.
Pani Henry widziała pana w drzwiach sklepu.
Zeznała, że dał pan sygnał, zdejmując czapkę i przecierając czoło.
Nie przecierałem czoła.
Chciałem zobaczyć światło na ulicy.
Tyle.
Często staje pan w drzwiach?
Żeby pooglądać światło?
Jako filmowiec — owszem.
- Naprawdę? - Tak.
To żaden sygnał?
Czapka, czoło…
- To nie sygnał? - Nie.
- Nie? - Nie.
A może rzeczywiście dawał pan sygnał
tym dwóm mężczyznom?
Zgadza się?
- Nie. - Wróćmy do pana Cruza, dobrze?
Zeznał, że miał pan wejść do sklepu i sprawdzić, czy nie ma tam policji.
Sprzeciw.
Wysoki sądzie, pan Cruz zeznał,
że tylko tak usłyszał.
Zadam to pytanie inaczej.
Osvaldo powiedział, że wedle tego, co zrozumiał, miał pan być czujką.
Słyszałem, co powiedział.
Czyli pan Cruz również kłamał, tak?
Ktoś mógł mu tak powiedzieć, ale nie brałem udziału w napadzie.
Szczerze mówiąc, Osvaldo mnie nie lubi.
Dlaczego?
Nazwał mnie pedałem, kiedy filmowałem dzielnicę.
Skupmy się, panie Harmon, dobrze?
Pan King to dla pana przyjaciel czy znajomy?
Znajomy.
A pan Osvaldo Cruz?
- Kim jest? - Znajomym.
A pan Evans?
Przyjaciel czy znajomy?
- Znajomy, jeśli w ogóle. - Jeśli?
Zna pan wszystkich napastników.
- Sprzeciw! - Dobrze wie, że tak nie można!
Podtrzymuję.
Przysięgli zignorują tę wypowiedź.
Nikt nie był napastnikiem, póki ława przysięgłych tak nie orzeknie.
I tak, panie Petrocelli, dobrze pan wie, że tak nie można.
Powinien usiąść.
Sąd wybaczy.
Nie mam więcej pytań.
Steve, wiesz, gdzie mieszkają panowie Cruz, King albo Evans?
Nie.
- Byłeś u nich? - Nie?
- A oni? Znają twoich rodziców? - Nie.
- Przyjaciół? - Nie.
To wszystko.
Państwo przysięgli.
Zamordowano niewinnego człowieka. Bestialsko.
Nie zapytam analfabety.
Mówię do reszty!
Pan Harmon chce kręcić filmy.
Jego nauczyciel, pan Sawicki, uczy go
istoty narracji.
To jego słowa.
Nie chce być dziennikarzem
ani historykiem, który podaje fakty.
On chce wymyślać historie.
Tutaj chodzi o fakty i dowody.
I to mają państwo ocenić bez emocji i współczucia.
Proszę…
nie dać sobie grać na emocjach.
- Zamknij ryj! - Pilnuj się! Boisz się?
Oskarżenie wezwało na świadków skazanych przestępców.
Czy uwierzyliby im państwo, gdyby spotkali ich na ulicy?
I taki jest pan Evans.
Zaufaliby im?
Spokojnie patrzył na śmierć człowieka.
A potem spokojnie jadł kurczaka, gdy ten mężczyzna dusił się własną krwią.
Na początku rozprawy, prokurator nazwał mojego klienta potworem.
Steve Harmon nie jest potworem.
Ale osoby, które wezwano, by zeznawały przeciwko niemu,
są potworami.
Mój klient, Steve Harmon,
niczego by nie zyskał, biorąc udział w napadzie.
Ale straciłby wszystko.
Pytam więc: po co miałby to robić?
Dlaczego Steve miałby wejść do sklepu i popełnić zbrodnię?
Nie jesteś przyjacielem.
Jesteś dla mnie nikim.
Gościem z dzielnicy, znajomym.
Jeszcze chwila, brachu.
Wcześniej.
- Dzień. - Jest. Jedzie.
A nie mówiłem?
Tamten dzień.
Mordeczko! Elo!
Wiedziałem, że cię tu złapię.
Harlem.
- Co tam? - Wracam do domu.
Jasne.
Posłuchaj.
Wejdź do tamtego sklepu i sprawdź, czy nikogo nie ma.
- Po co? - Po chuj mnie pytasz? Mówię.
Sprawdź, czy jest czysto,
wyjdź i daj nam jakiś sygnał czy coś.
Muszę jechać.
Ziomuś, nie pierdol.
Mówię serio.
Wejdź tam. Zajmie ci to chwilę.
Popilnuję ci roweru. Leć, mordo.
Poczekamy tu.
Na co czekasz? To łatwe.
Dobra.
Myślałem wcześniej o tej chwili.
Sporo.
Zrobiłem 93 kroki od rogu Madison Avenue.
DELIKATESY
Nie…
Nie uciekłem.
ZAKAZ WSTĘPU W KAPTURZE LUB MASCE
To będzie 1,25 $.
Jesteś tu nowy?
Nie.
- Nie? - Nie.
Znam większość klientów.
Do zobaczenia.
Miłego dnia.
Dobrze.
Wszyscy są.
Cokolwiek się wydarzy,
nie poddamy się.
To nie koniec.
Złożymy apelację.
Dobrze.
- Oskarżenie gotowe? - Tak, Wysoki Sądzie.
- Obrona? - Gotowa, Wysoki Sądzie.
Czy przysięgli mają wyrok?
Tak, Wysoki Sądzie.
Proszę oskarżonego Steve’a Harmona o powstanie.
Ława przysięgłych uznaje Steve’a Harmona…
za niewinnego stawianych mu zarzutów.
Co?
Powodzenia.
Zamykam sprawę.
Już po wszystkim.
Podejdź.
Wracajmy do domu.
Wciąż słyszę krzyki cztery cele dalej.
Wciąż czuję na sobie wzrok strażników, kiedy śpię.
Muszę czasem zaczerpnąć powietrza,
żebym przypomniał sobie, że tam nie wracam.
Ale kiedy pomyślę o krwi…
czuję winę.
Pamiętam tamte 93 kroki.
Milczenie.
Nadzieję, że zapomnę.
Chłopiec?
Mężczyzna?
Człowiek?
Potwór?
Wspaniale.
Kogo wy we mnie widzicie?
Napisy: Krzysztof Bożejewicz