Przejrzałam jej wyniki.
Osłuchowo w normie, zakażenie wyleczone.
Ale dwa dni spędziła pod respiratorem.
Trzeba ekstubować i sprawdzić, czy oddycha samodzielnie.
A jeśli nie?
Znowu zaintubujemy.
To zwiększy ryzyko zakażenia czy uszkodzenia płuc.
Óscar.
Spójrz na mnie.
Wszystko będzie dobrze.
Jaka jest twoja mama?
- Bardzo silna. - Właśnie.
- Tak. - To twardzielka.
Wiem.
Nic jej nie będzie.
- Dobrze. - OK.
Spokojnie.
Działamy.
Dalej, mamo.
Mamo. Oddychaj.
Proszę, oddychaj.
Saturacja spada.
Tak.
- Nie możemy dłużej czekać. - Spokojnie.
BEZ TCHU
Wziąć urlop na żądanie?
Musimy tu zostać, żeby nikogo nie zarazić.
Choć za dużo raczej nie wypoczniemy.
Jakoś to zniosę.
Tato!
Lola, co miałaś robić przed wejściem?
Pukać. Ale jestem bardzo głodna.
Możemy już zjeść śniadanie?
Dobrze, kotku. Już idę.
Całus dla tatusia?
- Załóż kapciuszki. - Dobrze.
Cześć.
Hej.
Ja też nocuję u przyjaciółki. Jesteś najlepszym przyjacielem taty?
Tak.
Chcesz śniadanie?
OK.
SZPITAL IM. JOAQUÍNA SOROLLI
Wejdź, zamknij drzwi.
- Nikogo nie ma? - Nikogo.
- Czy to konieczne? - Tak będzie najlepiej.
Inaczej Sophie mogłaby coś podejrzewać.
Musi ci ciągle ufać.
Nie będzie łatwo.
Zrób tak, jak mówiłem.
- No nie wiem. - Tylko tak odzyskasz dostęp.
Co powiedzieć?
Że musisz uczestniczyć w badaniu.
Że poświęciłeś mu dużo czasu
i nie chcesz wylecieć przez nieporozumienie.
„Nieporozumienie”?
Nie wdawaj się w szczegóły.
Będzie jasne, że coś ukrywam.
Musisz być przekonujący.
Nie przeszkadzam?
Zapraszam.
Czym mogę służyć?
Jak się masz?
- Świetnie, a ty? - Doskonale.
Wiesz, że ani razu tu nie byłem?
I jak wrażenia?
Wspaniale. Jest super.
„Sala, w której Sophie Lafont odkryła lek na raka”.
Nie uprzedzajmy faktów.
Powiedz, jakie to uczucie?
Hę?
Jakie to uczucie,
gdy wiesz, że wszystko odmienisz?
To musi być ekscytujące.
Jest.
I nieco przytłaczające.
Ale jest tego warte.
Cieszę się.
Przyszedłem ci podziękować.
Za co?
Że pozwoliłaś Bielowi w tym uczestniczyć.
Bardzo się tym ekscytuje.
Ciągle opowiada, jaki to wspaniały projekt
i jak ceni współpracę z tobą.
Teraz myślę, że ryzyko związane ze ściągnięciem cię do Walencji
i przedstawieniem Patricii było tego warte.
Rozumiem.
Pacjent miał liczne krwiaki w rejonie krzyża.
Co powiecie?
Było kilka prób uzyskania dostępu do kanału kręgowego.
Asystent przyszedł pomóc przytrzymać pacjenta, ale ten…
Był bardzo pobudzony. Jego syn też nie był pomocny.
To rozumiem.
Tylko dlaczego nakłucie wykonała siostra Estévez?
Powinien to robić lekarz.
Wiem, ale…
Doktor Fuster, była pani lekarką prowadzącą.
- Tak. - Dobrze.
Czy był powód uniemożliwiający pani wykonanie nakłucia?
Nie wiem.
Tak więc?
Co się stało?
Próbowałam uspokoić syna pacjenta i zanim się zorientowałam,
Blanca wykonała nakłucie.
- Blanca, posłuchaj. Co miałam zrobić? - Nie robić ze mnie kozła ofiarnego.
Co ja mogę?
Gdyby poznali prawdę, straciłabym licencję.
No to zajebiście.
Nadal możesz leczyć.
A ja dostałam dwa miesiące bez pensji.
Zapłacę ci za nie. Wezmę kredyt.
Nie chodzi o pieprzoną forsę.
Próbowałam ci pomóc i teraz mam nasrane w papierach.
Wystawiłaś mnie do wiatru, choć się przyjaźniłyśmy.
To mnie boli najbardziej.
Zapłacisz mi za te dwa miesiące.
Z odsetkami.
Kurwa mać.
Jeszcze trochę.
Już dobrze.
- W porządku? - Tak.
- Przynieść ci coś? - Nie.
Poproszę,
żebyś tu usiadł.
Opowiedz mi…
jak…
jak sobie radzisz.
Jak terapia?
Dobrze.
Lepiej mi.
Jestem spokojniejszy.
To dobrze.
Neus mówi, że to zadziała.
Świetnie.
To dlaczego jesteś smutny?
Zawsze przy mnie byłaś, mamo.
Myśl, że mogłem cię stracić…
Ale nie straciłeś.
Przyszedłem w odwiedziny.
Przejdź się, zaczerpnij świeżego powietrza.
- Tak? - Dobra.
- Przynieś mi sok. - Dobrze.
Cześć.
Jest dobrze?
Zaskarżę cię tak,
że pożałujesz, że się wybudziłam.
Pilar.
Spodziewałem się takiej reakcji.
Szkoda, bo zawsze czułem…
że dobrze się nam układa.
Co teraz?
W tych okolicznościach
na pewno zrozumiesz, że nie możemy dalej współpracować.
Powinnaś zrezygnować zaraz po wypisie.
Jeśli myślisz, że tak zamkniesz mi usta,
to bardzo się mylisz.
Pilar.
Lepiej niż ktokolwiek wiesz, jak trudno zarządzać budżetem szpitala.
Co to ma znaczyć?
Szkoda by było, gdyby pewne terapie…
choćby elektrowstrząsowe, trzeba było odwoływać.
Nie ośmieliłbyś się, Nicolás.
Skup się na powrocie do zdrowia.
Za parę dni ogłosimy twoją rezygnację.
Dobrze. Uważaj na siebie.
Skurwysyn.
Pani doktor.
Dziękuję za drugą szansę.
Przyznam, zaskoczyłeś mnie.
Nie sądziłam, że się do tego zniżysz.
Ale, jak to mówią, niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Nie rozumiem.
Nie obrażaj mojej inteligencji.
Twoja karta dostępowa.
Zaczynasz dzisiaj.
Nie do wiary!
Przepraszam, jestem niezdarą.
Czekaj tu.
Zaraz wracam i wtedy zdecydujemy, co z tobą zrobić.
Przepraszam.
Hej.
Coś ty taki radosny?
Mam wyniki twojej tomografii.
Niemal idealne.
Prawie bez śladów przerzutów.
- Spodziewałeś się czegoś innego? - Nie, ale dobrze to potwierdzić.
Pokaż bliznę.
Zdejmij bluzkę.
Wow.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio jakiś mężczyzna mnie o to prosił.
Niestety, muszę ci wystarczyć.
Blizna wygląda świetnie.
Za dwa miesiące zaczniemy powiększać.
- To chyba dobrze? - Tak.
Na froncie zdrowotnym lepiej…
za to sypie mi się kariera polityczna.
- Nie przesadzasz? - Nie.
Znam Emilia jak własnego syna.
Uważa, że przegram te wybory.
Czy to byłoby takie złe?
Sama nie wiem.
Całe moje życie to polityka.
Nawet gdy myślałam, że umieram…
nadal walczyłam o zwycięstwo.
A teraz?
Co zrobisz teraz?
Teraz chcę po prostu żyć.
Może potrzebuję teraz trochę pożyć.
Nacieszyć się wolnością.
Może spróbować rozwiązać…
to dziwne napięcie między nami.
Wybaczcie najście.
Zawsze jesteś mile widziany, Biel.
Zostawię was samych.
- Co tam? - Mamy problem.
- Dobrze szukasz? - Tak.
- Gdzieś musi je mieć. - Danych nie ma już na kompie.
- Gdzieś je trzyma. - Na swoim dysku twardym.
Zawsze nosi go ze sobą.
Trudno będzie go niepostrzeżenie zdobyć.
Potrzebujemy twardych dowodów.
Muszą tam być prawdziwe dane.
Co zrobimy?
Poprośmy o pomoc.
- Przepraszam. Doktor Fuster? - Proszę pytać na recepcji.
- Szukam doktor Fuster. - Proszę czekać.
- Przepraszam. Doktor Fuster? - Lekarze są z przydziału.
- Ktoś zaraz się panią zajmie. - To nie tak…
Przepraszam. Ten człowiek potrzebuje lekarza.
Przepraszam. Pilnie potrzeba lekarza.
- Pacjent potrzebuje lekarza. - Proszę mi dać chwilę.
Jebać to.
To tajne dane medyczne!
Potrzebuje lekarza, natychmiast.
- Wezwę go. - Ma zapalenie nagłośni, dusi się.
- Tak nie można. - Zestaw do konikotomii.
Spada saturacja, bez tego umrze.
Podaj mu tlen.
Deksametazon, 8 miligramów, i 2 gramy Augmentinu.
Nie powinniśmy.
A on nie powinien leżeć tu bez opieki. Takie życie.
Zestaw do konikotomii.
Dobra.
- Serweta chirurgiczna? - Nie ma czasu. Skalpel.
Dobrze.
Kleszczyki.
Cewnik prowadzący. Zetrzyj trochę tej krwi.
Kaniula.
Świetnie.
Już kończymy.
Wentylacja.
Dobra robota. To prawie koniec.
- Ale bałagan. - Co jest?
Rocío…
Ty jesteś Rocío? Szukałem cię.
Jak leci? Lucía Haro.
Nowa lekarka izby. Dzień dobry.
Gość jest dobry.
Patricia Segura zaczynała kampanię wyborczą jako faworytka,
ale spadła w sondażach na drugie miejsce za partię Igualdad.
Nie pomogły jej doniesienia o złym zarządzaniu szpitalem im. Sorolli…
Boże.
…ani kontakty z liderem Libertad…
Mówiłam ci.
- Mówiłam, że będą problemy. - Czego się spodziewałaś?
Mieliśmy dać się objechać z prawej?
Do diabła.
Pani prezydent próbowała…
Zamknij się.
Zawrzyj ryj!
Do diabła.
Dzwonili od Any Roviry.
Wywiad ma pokazać wyborcom twoje bardziej ludzkie oblicze.
Cudownie.
Wyborcy nie chcą, żebym była ludzka. Ty też nie.
Mam być zdecydowana i twarda. Mam niszczyć.
Najlepiej niszczy Jacobo Santos.
Uważaj, by nie wyjść na Hitlera.
Co mam robić?
No co, do diabła?
Gniotą mnie skrajna prawica i lewica.
Ja jestem w środku. Co mam robić?
Do wyborów zostały dwa tygodnie.
Co teraz?
No co?
Kto zrobił konikotomię na izbie przyjęć?
Nowa lekarka, którą przysłał Healock.
- Zaraz przyjdę. - OK.
- Gdzie? - Chodź.
Przedstawię was i ją powitasz.
To może być jej ostatni dzień.
Doktor Haro, doktor Donoso chce…
Jesi!
- Luci? - Co za radość!
- Cieszę się, że cię widzę! - Co ty tu robisz?
- Znasz ją? - Z medycyny.
- I innych miejsc. - A konikotomia?
Pogadam z nią.
- Na kawie? - Tak, ale…
Chcę się przebrać.
- Pokażę ci szatnię. - Musimy pogadać.
Jestem taka podekscytowana, Jesi!
Chcę zrobić zdjęcia nowego sprzętu.
By każdy wiedział,
że mamy tu najlepszy oddział położniczy.
- Im więcej osób wie, tym lepiej. - Tak.
Publiczne szpitale muszą się reklamować?
Odrobina reklamy nie szkodzi.
I pozwala odwrócić uwagę
od tych usług, których nie świadczymy zbyt dobrze.
Zawsze traktuje pani w ten sposób próbujących pomóc,
doktor Sader?
Wystarczy tego.
Jesteśmy wdzięczne za pomoc naszemu oddziałowi.
Zrobimy wszystko, by pomóc, prawda?
- Więcej makijażu nie nałożę. - Widziałaś skalę tej fotki?
Nareszcie, Antonio.
Co ustaliłeś?
Co robisz?
Ćwiczę szwy.
Myślisz, że wrócisz na salę?
Spory optymizm.
Ja też jestem optymistą.
Choć ten szpital wystawia moją cierpliwość na próbę.
Całymi dniami gaszę tu pożary.
Néstor,
Sophie,
Jésica, Pilar, ty…
Jakbyście się wszyscy na mnie zmówili.
Całymi dniami utrudniacie mi życie. Wiesz?
Przesadzacie z dramatyzmem.
Jeśli chcesz się wypłakać, Neus przyjmuje nieco niżej.
To by mi mogło dobrze zrobić.
Ale nie potrzebuję terapii.
Potrzebuję kogoś, kto będzie gasił za mnie pożary.
Ciebie.
Słucham?
Chyba oszalałeś.
Troszeczkę.
Oferuję posadę dyrektora szpitala
typowi, którego wywiad ma mnie zniszczyć.
Myślisz, że zamkniesz mi usta posadą?
Nie. Nie posadą.
Daję ci szansę na zachowanie prawa do wykonywania zawodu.
Posada dyrektora to wisienka na torcie.
Sam poinformowałem zarząd o sytuacji z Jésicą.
Mogę ich przekonać, że to tylko nieszczęśliwe nieporozumienie.
Nie ufam ci, Nicolás.
To zrozumiałe.
Nie słyszę jednak twardego „nie”.
Zastanów się.
Chyba że wolisz dalej ćwiczyć szycie na sucho.
Dlaczego nie mówiłaś, że przyjeżdżasz?
Sama nie wiem.
- Co się stało? - Nic.
Naprawdę.
To nic. Ja…
byłam znudzona, potrzebowałam…
zmiany otoczenia.
Mając posadę chirurga w Madrycie,
postanowiłaś wrócić do Walencji, na izbę przyjęć. Bez powodu.
- Nie kupuję tego. - Wiesz, jaka jestem.
Poczułam potrzebę i długo nie myślałam.
Poza tym brakowało mi morza.
- Lucía. - Przysięgam.
Sama nie wiem.
I ciebie.
Tęskniłam.
Nie było cię na pogrzebie Rodriego.
Zadzwoniłam.
Tak.
To nie to samo.
Nie wiem.
Miałam wtedy totalny bałagan w życiu.
Nie mogłam się wyrwać.
Nie mogłam.
Bardzo mi przykro.
Naprawdę.
OK.
Gadaj.
Co się dzieje?
- Nie cieszysz się, że tu jestem? - Tak, tylko mnie zaskoczyłaś.
Poimprezujemy wieczorem, jak za dawnych lat.
- Upijemy się w Denon. - Nie.
- Tańce? - Zamknęli Denon.
- Co? - Dzień dobry.
Lluís,
poznaj Lucíę.
- Hej. - Miło mi.
- Mnie też. - Kumpela z medycyny.
- Miło mi. - Będziecie razem na izbie.
- Witamy. - Dzięki.
To mój chłopak.
- Nieźle. - Wręcz narzeczony.
Nie. Jesi, serio?
Dlaczego nic nie mówisz?
Jak ją przekonałeś, żeby się zgodziła?
Jesi była legendą. Ostro, kumpelo!
Jestem przekonujący.
Muszę iść.
Odszukaj mnie, zdradzę ci jej brudne sekrety.
Nie pakuj się w kłopoty.
Obiecuję.
Rety.
„Jesi”?
- Daj spokój. - Wow.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Dzwonili z gazety.
Chcą przełożyć wywiad o parę dni.
Jak to? Wszystko ustalone.
Mają go puścić bliżej wyborów, żeby wywarł większy skutek.
Nie znam się.
OK.
Do zobaczenia później.
- Tak. - Idę się przebrać.
- Cześć. - Pa.
Wywiad masz o 17. Zapytają cię o Jacoba Santosa.
To ważne.
Musisz się stanowczo sprzeciwić jego postawom,
jednocześnie wyciągając do niego dłoń.
Halo? Słuchasz mnie?
Tak, halo.
Słucham. Tylko jak mam go jednocześnie bić i całować,
nie wychodząc przy tym na wariatkę?
Słucham.
Tu nie wolno palić.
Że co proszę?
Sama wprowadziłam to prawo, pamiętasz?
Daj ognia.
Potraktuj to poważnie. Dzwonili z Madrytu.
Alfonso się martwi. Rozważa przybycie na ratunek.
Może nie potrzebuję jego pomocy?
Może potrzebuję wakacji. I rzucenia palenia.
O czym ty w ogóle gadasz?
Co to było?
Co jest?
Musisz zacząć gotować.
Najpierw krem orzechowy, to trwa najdłużej.
- Zajrzyj do tuńczyka. - Daj mi telefon.
No już. Jak się nazywa?
- Pedro. - OK.
Cześć, Pedro.
Jak się masz? Szef nie może teraz rozmawiać.
Zadzwoni za jakiś czas.
Tak, już kończymy. Dobrze.
OK. Cześć.
Już. Pa.
Gotowe, Ángel.
- Biel de Felipe. - Cześć.
Rezydent z interny.
Lucía Haro, nowa lekarka izby.
A to Ángel Muñoz.
Wezwanie do przeciętego palca?
Nie wiesz, kto to?
Wielki kucharz. Ile macie gwiazdek Michelina?
- Dwie? - Walczymy o trzecią.
- Zaciął się dwa razy w trzy dni. - Z nerwów.
- Jasne. - Ręce panu latają?
Z dwa tygodnie temu pogorszył mi się wzrok w lewym oku.
Nic nie mówiłem, bo to taki ważny tydzień.
No tak.
Niech no spojrzę.
Dobrze.
OK.
Powinniśmy zrobić tomografię,
żeby sprawdzić, czy go przyjmujemy.
- Świetnie. - To było słuszne wezwanie.
- Patrzcie. - Co jest?
- Źle to wygląda. - Ano.
- Pogłośnij. - Co to?
- Pożar? - Nie.
Wybuch w szkole będącej komisją wyborczą.
To chyba zamach terrorystyczny.
Stan krytyczny!
- Przejazd! - Co tu mamy?
Uraz mózgu. Rdzeń kręgowy chyba nieuszkodzony.
- Co podaliście? - Kroplówkę i morfinę.
Oddział ratunkowy. Morfologia i EKG.
Wydzwoń neurochirurgię. Za pół godziny w sali.
Ostrożnie. Działamy.
Pere, niech nikt go nie dotyka. Może mieć szkło w sercu.
Rocío, jadą kolejni ranni.
Pilnuj jej, aż przyjdą z położniczego.
Lucía, pomóż Lluísowi.
- Jazda. - Ostrożnie.
Musi się pani podnieść, żebym mógł ją osłuchać.
Dziękuję. Oddychamy przez usta.
Labetalol, ma podwyższone ciśnienie.
- Oddychamy. - Co z dzieckiem?
Chyba dobrze.
Rozlane uniesienie odcinka ST, zapalenie osierdzia.
- To częste przy tym urazie. - Co się stało?
Liczne rany od szkła po wybuchu.
Stabilny hemodynamicznie, ale w USG płyn w osierdziu.
Nakłucie worka osierdziowego?
Nie.
Badania w Madrycie wykazały,
że przy łagodnych wysiękach to nie jest konieczne.
Ten zabieg nie miałby sensu.
Wysięk osierdziowy to wskazanie do operacji zwiadowczej.
- Tak, ale… - Powinien być na sali.
Nie trzeba.
- Kiedy skończysz, daj go na salę. - Dobrze.
Jasne. Dobra.
Jésica.
- Zaczekaj. Mogę ci pomóc. - Zostań tu.
- Robiłam to tysiąc razy. - Zostań.
Chirurdzy z Sorolli potrafią operować.
Ty jesteś lekarką z izby przyjęć. Zostań tu.
Jasne.
- Dobra. - Świetnie.
Spokojnie, nie widzę dodatkowych urazów po wybuchu.
Dzięki Bogu.
Zadzwonicie do męża?
Kiedy skończymy, będzie mógł tu przyjść.
Wygląda pani znajomo.
Prowadziła pani moje dwie ciąże.
Ach.
Kto teraz panią prowadzi?
Tu? Nikt. Przenieśli mnie do szpitala Santa Margarita.
Tak daleko?
Nie wiem dlaczego.
Robiła tam pani wszystkie badania kontrolne?
Bez wozu, z dwójką dzieci? Parę opuściłam.
Badanie w 20. tygodniu?
Nie.
A co?
Coś nie tak?
Przypadki krytyczne pod obserwacją.
Może dojść do kolejnych ataków, przesuwamy planowe operacje.
Do rzeczy.
Na wszelki wypadek zwalniamy sale operacyjne.
- Przyjęci pacjenci? - Stan stabilny, choć czasem krytyczny.
Co się dzieje?
Uwaga, kod czerwony.
Ewakuacja.
Pacjenci chodzący idą za salowymi.
Sanitariusze biorą nosze. Lucía, ty z nimi.
Lluís, pacjenci pod obserwacją.
Ruszamy.
Powoli, spokojnie, bez pośpiechu.
- Pojedynczo. - Słyszeliście, na spokojnie.
Jasne.
No już. Idziemy.
Nie słyszała pani alarmu?
- Kod czerwony. - Jak to?
Nakaz ewakuacji.
- Pomoże mi pan? - Wychodzimy.
Maska tlenowa.
Unieruchomcie go i obserwujcie w karetce.
Patricia!
- Co znowu? - Pożar.
- Nic nie wiem. - Jedź do szkoły.
Powiązali atak z jedną z grup od Libertad.
- Musisz wygłosić oświadczenie. - Co?
- Spokojnie, Nicolás. - Jedź, zajmę się szpitalem.
Pacjenci pod obserwacją na bok. Nie blokować wyjść!
- Co wiesz? - Gadam z policją. Zaraz powiem.
Wychodzimy.
Na zewnątrz.
Moment.
Wychodzimy.
Doktorze Moa, gdzie Biel? Nie widzę go.
- Nie był z panią? - Uwaga!
To był fałszywy alarm.
Nie ma pożaru ani zagrożenia bombowego.
Możecie wracać do pracy.
Szybciej.
No…
Kopiuj się.
Dalej.
Przepraszam.
Pani doktor.
Pani pacjentka się denerwuje, pyta o panią.
Dobrze, zaraz do niej przyjdę.
Musi pani zejść do pacjentki.
Już idę.
Pani doktor?
Chodźmy.
Czy rozmawiała pani z rodzinami ofiar?
Jeszcze nie.
Pragnę złożyć kondolencje rodzinom zabitych.
Do ataku przyznała się skrajna prawica.
- Skomentuje to pani? - Tak.
Po kastylijsku, bo słucha nas zapewne cały kraj.
Najważniejsze teraz, by pozwolić służbom na działanie.
Nie znamy faktów, nie mamy żadnego potwierdzenia.
Powiem tyle, że jestem całkowicie przeciwna…
przemocy.
Czy wybory odbędą się planowo?
Nie odcięła się pani od Libertad.
- Pani prezydent skończyła. - Dziękuję.
Jeszcze jedno.
Jak wyglądają dalsze procedury?
Pani prezydent.
Segura faszystka!
To twoja wina, stoisz z faszystami!
Faszystka!
- Nic ci nie jest? - Daj chusteczkę.
Że co?
Faszystka?
Ja, faszystka?
Żaden inny prezydent nie zrobił więcej dla narażonych grup.
Całe życie walczyłam z męskim światem, dowodziłam,
że kobieta nie musi być słabsza.
Co za bezczelność!
Spytano mnie, czy wybory się odbędą.
W tej sytuacji najrozsądniejsze będzie
planowe ich przeprowadzenie.
W niedzielę…
SEGURA PRZED SZKOŁĄ AZORÍN
…ta szkoła się otworzy.
Od dziś
szkoła Azorín będzie symbolem
i sercem naszej demokracji.
Na dowód, że się nie boimy,
będę tu we własnej osobie, wraz z wyborcami.
Bo walencka odwaga jest potężniejsza niż bomby.
Wasz fanatyzm zwalczymy naszymi głosami.
- Bardzo dziękuję. - Jedziemy.
Udało się? Masz wszystko?
Nie zdążyłem ze wszystkim, nim wróciła.
Serio? Bardzo ryzykowałam, wywołując ten alarm.
Mamy dość, Pilar.
Sophie podaje 60% pięcioletniej przeżywalności,
wstępna analiza wykazuje 40%.
Czyli mamy to, czego nam trzeba.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
Poinformujemy komisję etyki naukowej?
To by trwało miesiącami.
Daliby też znać jej, więc miałaby czas na przeciwdziałanie.
Chyba jedyna opcja to pójście z tym na policję.
Tego zrobić nie możemy.
Policja od razu przerwałaby badanie.
Czego oczekiwaliście, prosząc mnie o pomoc?
Że wyniki będą gorsze, rzędu 10%.
Leczenie działa.
Ale nie w obiecywanych 60% przypadków.
Ona kłamie, zabijając resztę.
Wszyscy pacjenci byli nieuleczalnie chorzy już wcześniej.
To ich jedyna nadzieja.
Rozumiem, ale Sophie przekroczyła wszelkie granice bioetyczne.
A ja zaczynam mieć dość
bezczelnych ludzi udających, że stoją ponad tym wszystkim.
To leczenie niektórym pomaga.
Co im powiedzieć?
Że jest ich tylko 40%, więc pozwolimy im umrzeć?
Zgłoście to albo ja to zrobię.
- To nie fair. - Dobrze.
- Dość. - Nie fair.
Zaczekajcie.
Zgoda, trzeba coś zrobić.
Ale musi być sposób, by pacjenci mogli korzystać z dalszego leczenia.
Prześpijmy się z tym tematem.
Pomówimy rano.
Zgoda?
Na litość boską…
Jak leci?
Mam gówniany dzień.
Ale niedługo wracasz do domu?
Nie, muszę pogadać z Nicolásem.
- Ta ciężarna ofiara zamachu. - Tak?
Dziecko ma tetralogię Fallota, a minął 20. tydzień ciąży.
Fatalnie. Nie zauważyliście wcześniej?
To jej kolejna ciąża wysokiego ryzyka.
Ten dupek Nicolás
odsyła trudne przypadki do innych szpitali.
Nie do wiary.
Wszyscy musimy ponosić ofiary, choćbyśmy nie chcieli.
Tutejsze luksusy mnóstwo kosztują.
Posłuchaj sam siebie.
Robi się późno.
Słuchaj.
W razie jakichś problemów zwracaj się do mnie.
Znów jestem tu dyrektorem.
Ale…
Mam dość.
Do jutra.
Ej!
Nie strasz.
Rzucasz medycynę na rzecz Cirque du Soleil?
Nie gadałbyś tak, gdyby plecy bolały cię tak jak mnie.
Ciężki dzień przez bombę?
Moja bomba ma imię i nazwisko.
Lucía Haro.
Ta nowa z izby przyjęć?
Znasz ją?
- To kumpela z medycyny. - Ostro.
Nierozłączna.
Ale jest jak krewna, którą kochasz na zabój,
choć jest znośna tylko w małych dawkach.
Kumam.
Jest tu niespełna dobę, a ja już mam skurcze.
Jeśli tu zostanie, nie wytrzymam.
- To… - Mogę?
Nie trzeba.
- Naprawdę. - Trzeba. Boli cię.
- To prawda. - Pomogę. Nic się nie stanie.
Bardzo groźne słowa.
- Jest źle. - Dokładnie tam.
Tutaj?
Tak.
No i…
tu też.
Świetnie.
Dobrze.
- Jest dobrze. - Tak?
- Na pewno. - OK.
- Dzięki. - Nie ma za co.
- Cześć. - Pa.
- Tak. - Skoczymy na drinka.
Hej!
- Jak leci? - Dobrze.
- Super. - Tak?
Quique, poznaj Lucíę.
- Ta nowa z izby. - O ile mnie nie wyleją.
Miałaś aż tak zły dzień?
Zrobiłam konikotomię bez kontraktu.
- Ostro. - Szefowa izby mnie nienawidzi.
A najlepsza kumpela już mnie nie lubi.
- Dzień kompletny. - To tu norma.
- Naprawdę? - Tak.
- Chcesz? - Pewnie.
- Czemu nie? - OK.
Co robicie, idziecie na drinka?
- Coś zjeść. - Ramen.
- Jeśli chcesz… - Chodź.
Nie mam ochoty na ramen. Potrzebuję czegoś…
Czegoś mocniejszego.
Wiecie, na co mam ochotę? Na wyładowanie energii.
Lata całe nie byłem w lunaparku.
Jeździłam tą kolejką podczas sesji egzaminacyjnych.
- Serio? - Troski znikały.
Przejedźmy się.
- Tak! - Nie ma mowy.
To po co tu przyszedłeś, rezydencie? Na dmuchańce?
Ja się przejadę.
- Przejedźmy się. - Popilnuję rzeczy.
- Nie. - No chodź.
- Nie. - Ej.
Ty idź, ja go przekonam.
Tchórz.
- Dam znać, jak skończę. - Pa.
- OK. - Cześć.
- Jedź z nim. - Co?
- Nie przekonasz mnie. - Zobaczysz.
Te wagoniki jadą ponad 100 kilometrów na godzinę.
- O czym ty mówisz? - Złamania, zwichnięcia…
Zawsze jesteś taki rozrywkowy?
Dziwne, że nie ma więcej wypadków.
Dziwne, że hipochondryk został lekarzem.
Nie jestem hipochondrykiem.
Chodźmy na strzelnicę.
W najgorszym razie spudłujesz i się ośmieszysz.
- Chyba że się boisz. - Dobra.
- Tak? - Tak.
Super. Hej!
- Ile płacę? - Dobry wieczór.
- Trzy strzały za pięć euro. - OK.
Kto strzela?
- Ja? - No dobrze.
- Dobrze, ja. - Zobaczmy.
Dzięki.
- Denerwujesz się? - Nie.
Dobrze.
- Szlag. - No, no.
- Czuję presję. - Kłopoty!
Jeszcze raz.
Dobra.
Twój problem to fakt…
że chcesz wszystko kontrolować.
Stąd hipochondria.
Tylko że życia nie można kontrolować.
Ugnij kolana. Broda wyżej.
Zaufaj mi. Ugnij kolana.
A teraz się rozluźnij. Tak?
Mówię serio.
Stój tak.
Dobrze. Wdech.
I wydech.
- Nie śmiej się. Skup się. - Jestem skupiony.
Dobrze. Jeśli trafisz,
pojedziesz ze mną Infernem.
Tak czy nie?
- Tak. - No to strzelaj.
Przepraszam.
- Niesamowite. - Myślałem, że zginę.
Czujesz się jak nowy?
- Było niesamowicie. Jeszcze raz. - Dobrze.
Czasami trzeba zachęty, by zrobić coś szalonego. Po prostu.
Wychodzisz?
Wiem, że macie z Rocío nieporozumienie, ale to nie musi na nas wpływać.
Nieporozumienie?
Zrobiła ze mnie kozła ofiarnego.
Nie powinnaś robić tego nakłucia.
Posłuchaj, May. Będę milczeć,
ale wielu rzeczy nie wiesz.
Ach tak?
Na przykład?
Chodzi o tabletki?
Powiedziała mi. Miałaś z tym wiele wspólnego.
Nie mamy przed sobą tajemnic.
Nie macie przed sobą tajemnic?
A wiesz, że podczas zimnego frontu
wyszła z twoją córką ze szpitala?
Że co?
A to suka.
Segura znowu dowiodła mistrzowskiego wyczucia chwili,
dystansując się od Jacoba Santosa i jego partii.
Jej pełna pasji przemowa
ponownie przekonała do niej niezdecydowanych wyborców.
Ja pieprzę. Dobra jesteś!
Presja kamer i mikrofonów tylko ją nakręca!
Wygramy te wybory, ekipo. Wygramy!
Kocham cię.
Tak jest!
Idę zadzwonić do Alfonsa.
Jest wspaniała.
Zgłaszam Sophie Lafont za narażanie ludzi i zabójstwo.
Napisy: Kuba Żywko