ความเดิมตอนที่แล้ว
ตอนนี้เจ้าพร้อมจะทำหน้าที่ของเจ้าหรือยัง
ข้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ
ข้าจะออกเดินทางวันพรุ่งนี้
ท่านนี่ช่างไร้มารยาท
เว้นแต่ว่าเราถูกจองจำที่นี่
ไม่มีใครถูกจองจำที่นี่
ถ้าเช่นนั้นก็เป็นเรื่องจริง ที่พวกเราถูกกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยไม่เต็มใจ
ข้าไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้อีกต่อไปกับความผิดนี้
หนังสืออนุญาตของท่าน
จงดู ขุนศึกผู้ยิ่งใหญ่ เขาล่อหลอกบริวารผู้จงรักภักดีของเขา
ไปสู่ลมหายใจรวยริน
มีสารจากท่านอิชิโดะ
ข้อเสนอของท่านที่จะทำงานให้แลกกับความตาย…
ท่านอิชิโดะตกลง
พวกนั้นแทรกซึมเข้ามาในนี้
ไปที่ประตูปราสาทดีกว่า
ข้าไม่ยอมเสี่ยงให้ถูกจับหรอก
ฝีมืออิชิโดะ…
เขาไม่ให้พวกเรามีชีวิตรอดออกไปอยู่แล้ว
ท่านมาริโกะ
ไนเจล
เดี๋ยวปู่ก็ได้ยินเราหรอก
ฉันไม่ได้เสียงดังซะหน่อย
ไม่มีใครรู้หรอกน่า
ดูสิ มันดูคมนะ
เงียบๆ ปู่จะได้ยินนายนะ
ฉันแค่จะดูเฉยๆ
แม่ต้องโกรธแน่ถ้ารู้ว่าเราเข้ามาในห้องนี้
ระวัง
ทำไมมันถึงบิ่นล่ะ
เพราะปู่เคยใช้มัน สู้กับนักฆ่าชาวญี่ปุ่นเป็นกองทัพเลย
ปู่ได้มันมาจากคนป่าจริงหรือ
อันจิน
ลุกสิ
อันจิน
ลุกขึ้น
ท่านมาริโกะ
พระบิดาบนสวรรค์
ผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ของพระองค์ ท่านมาริโกะ
ท่านมาริโกะ
ท่านหญิงมาริโกะ
ยกโทษให้ข้าด้วย…
(อิงจากนิยายที่แต่งโดย เจมส์ คลาเวลล์)
(SHOGUN)
(บทที่สิบ: ฝันในความฝัน)
สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้มันน่าสลดใจ และไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นเลย
ปราสาทโอซาก้าไม่ได้ปลอดภัย อย่างที่พวกเราหลงเชื่อ…
เรื่องนั้นชัดเจนอยู่แล้ว
ท่านหญิงมาริโกะควรจะได้รับอนุญาต…
ให้ออกจากปราสาทโดยไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้
ตอนนี้มันจะสำคัญตรงไหนล่ะ
จดหมายประท้วงจากพี่ชายของข้า
เขาสะเทือนใจสุดขีด
ที่บริวารมือดีต้องตายอย่างสยดสยอง
เขาได้แอบหลบหนีออกจากเอโดะ และกำลังเตรียมก่อสงคราม
มันจะไปมีความหมายอันใดกันเล่า
ไม่ว่าเขาจะยอมจำนนที่นี่หรือในการสู้รบ ก็สุดแล้วแต่เขาจะเลือก
สิ่งที่สำคัญคือ เราจะต้องกลมเกลียวเป็นหนึ่งเดียวกัน
เมื่อคิดดูว่า การจู่โจมที่กระทำอย่างไร้ยางอายเช่นนี้
อาจเป็นคำสั่ง ของสมาชิกคณะอุปราชคนใดคนหนึ่ง…
การลอบทำร้ายเลวทรามเหลือประมาณนั่น
มีแต่โทรานางะเท่านั้น ที่ต่ำช้าพอจะลงมือแบบนั้นได้
เขาพยายามสร้างความแตกแยกในหมู่พวกเรา
เป็นหน้าที่ของเรา ที่จะหยุดเขาไม่ให้เป็นเสี้ยนหนามของเรา
ข้าว่า…
พวกเราเตรียมการสำหรับสงคราม
ก่อนอื่นเราต้องจัดพิธีฝังศพแบบคริสเตียน ให้ท่านหญิงมาริโกะ
ข้าเสียใจด้วยกับการเสียชีวิตของมาริโกะ
แต่เราต้องไม่ลืมว่านางเป็นคนตระกูลอาเคจิ
สายตระกูลเดียวกัน กับที่สังหารพ่อของท่านหญิงโอจิบะ
ท่านหญิงมาริโกะจะ…
ได้รับ
การจัดพิธีอย่างสมเกียรติ
ได้
ถ้าเป็นเช่นนั้น เราจะทำสงครามทีหลัง
และทายาทจะต้องสนับสนุนการตัดสินใจนี้ด้วย
แน่นอน
ตราสังกัดของทายาท จะทำให้ฝ่ายเราชอบด้วยกฎหมาย
และฝ่ายของโทรานางะผิดกฎหมาย
แล้วจะจัดการกับเจ้าคนนอกรีตอย่างไร
หลังจากเราลงมติเรื่องการทำสงคราม
เขาจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ก็ไม่ใช่เรื่องของข้าอีกต่อไป
เราไม่อาจเลี่ยงสงครามได้
เลี่ยงไม่ได้
เรื่องนี้…
เป็นเรื่องที่เราน่าจะต้องหารือกัน ให้รอบคอบอีกหน่อย
เลิกงมงายเสียทีเถอะ
เราไม่ใช่ชาวป่าชาวเขา หลับหูหลับตาเชื่ออะไรไร้เหตุผล
เราคือผู้พิทักษ์ราชอาณาจักร
การลงมติเสร็จสิ้นแล้ว
เจ้าดูดีนะ ยาบุชิเกะ
ที่หูอื้อน่ะ ดีขึ้นบ้างหรือยัง
หูอื้อ
ขอบคุณขอรับ
ข้านึกว่าท่านจะแค่จับตัวท่านหญิงมาริโกะ
นางต่อต้าน แล้วก็สิ้นชีพ
ไม่มีอะไรที่เราทำได้
เราจะไม่ลืมสิ่งที่เจ้าอุตส่าห์ลงแรงเลย
เมื่อโทรานางะถูกเขี่ยไปให้พ้นทาง
ตำแหน่งของเจ้าในคณะอุปราชก็จะไม่มีวันหลุดมือ
ที่แปลกก็คือ…
ครั้งนั้นที่ไทโก จวนเจียนจะทำสงครามกับโทรางานะ
ทุกคนยอมลงมติให้เขา…
จนกระทั่งเกิดเหตุแผ่นดินไหว
รุนแรงมากใต้ทะเลสาบบิวะ
บรรดาพันธมิตรของเขาบอกว่านั่นคือลางร้าย
ไทโกจำเป็นต้องสงบศึก
นั่นมันนมนานกาเลแล้ว
ไปไหนแล้วล่ะ
เขาโทษว่าเป็นเพราะปลาดุก
หางหนาๆ อันอัปลักษณ์ของมัน ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน
ในบ่อนั่นมีปลาดุกที่ไหนกันเล่า
เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้ว
กลับอิซุไปก่อน
จัดการรวบรวมไพร่พล แล้วคอยคำสั่งจากข้า
ข้าขอคืนเจ้าสู่เวหาส
ไปออกลูกออกหลานให้มากๆ
ปู่ได้มันมาจากคนป่าจริงหรือ
เรามีชีวิตอยู่และดับสูญไป
ท่านหลับไปนานมากทีเดียว…
เราทำพิธีฝังศพท่านหญิงมาริโกะ ไปแล้วเมื่อวันก่อน
ลุกขึ้น ได้เวลาไปแล้ว
คนของท่านคิยามะจะนำท่านไปที่ท่าเรือ
ถ้าอย่างนั้นก็จัดการให้สิ้นเรื่องเสียที
ท่านได้รับอนุญาต ให้กลับไปที่เรือของท่านโทรานางะ
ที่คือใบผ่านทางของท่าน
เหตุใดจึงเป็นท่านคิยามะที่เป็นผู้อนุญาต
ท่านยาบุชิเกะอยู่ที่ไหน
เขากำลังเตรียมเรืออยู่ที่อ่าวโอซาก้า พ่อมาพาเจ้าไปหาเขา
ตอนนี้พวกเขายอมปล่อยทุกครอบครัว ออกจากโอซาก้าแล้ว
หมดเรื่องหมดราวเสียที อย่างน้อยเราก็ผ่านวิกฤตนั้นมาแล้ว
โทรานางะจะไม่ยอมศิโรราบหรอก
ยังไม่ใช่ตอนนี้
ท่านอิชิโดะได้ระดมคณะอุปราช ให้ลงมติเข้าสู่สงคราม
ท่านหญิงโอจิบะยืนยันว่า ลูกชายของนางจะสนับสนุน
ไม่กี่สัปดาห์หรอก โทรานางะก็คงสิ้นชื่อ
งั้นก็แปลว่าท่านไม่รู้จักโยชิอิ โทรานางะ
ตัวประกันเป็นอิสระแล้ว
เขาได้อย่างที่ต้องการ
มือไม่ต้องเปื้อนเลือด ไม่มีสงคราม
แค่ผู้หญิงคนเดียวที่จากไป
นางคงจะไม่ได้ยินข้าก่อนที่…
ก่อนที่นางจะตาย
ข้าเอ่ยต่อพระเจ้า
ไม่ใช่พระเจ้าของท่านหรือพระเจ้าของข้า
แค่พระเจ้า
ท่านว่าพระองค์จะทรงรับทราบไหม
เชื่อเถอะว่านางได้รับการชำระบาปแล้ว
ก่อนที่นางจะสิ้นชีวิต นางมาพบพ่อ และได้รับการอภัยบาปแล้ว
พ่อว่านางคงยินดี ถ้าเห็นเราพูดคุยกันอย่างผู้เจริญแล้ว
จริง จริงด้วย ท่านอาจจะพูดถูก
บางทีอาจมีสักวัน ที่เราจะลืมเรื่องขัดแย้งระหว่างเราเสีย
ใช่
เรื่องไร้สาระทั้งหลายนี่
คาทอลิกกับโปรเตสแตนต์ แล้วยังคาลวิน แล้วก็อะไรต่ออะไรบ้าๆ บอๆ ทั้งหลาย
แต่น่าเสียดายที่เราจะไม่มีวันนั้น
ใช่ไหม คุณพ่อ
นี่ถึงตอนที่ข้าจะต้องถูกซุ่มโจมตีแล้วสินะ
เหมือนที่ข้าพยายามจะไปเมื่อคราวก่อน
ไม่มีใครคุ้มครองอีกแล้ว
ข้าจะพบจุดจบแบบนั้นใช่ไหม
พ่อจะไม่ปฏิเสธ
ที่จริงเจ้าจะต้องมีอันเป็นไปในป่าแห่งนี้
แต่มีการตกลงกัน
เจ้าจะไปจากโอซาก้าแบบเป็นๆ
ท่านจะต้องให้อภัยข้าที่ข้ามีปัญหากับการยอมรับ
สิ่งที่พ่นมาจากลมปากของท่าน
เจ้าจะต้องไว้ใจพ่อในเรื่องนี้
ให้พระเจ้านำทางเถิด ท่านอันจิน
เป็นเพราะท่านหญิงมาเรีย
นางขอให้ศาสนจักรไว้ชีวิตเจ้าก่อนที่นางจะตาย
และตอนนี้พ่อก็ทำเช่นนั้น
พ่อรักษาคำพูดที่ให้ไว้กับนาง
ลาก่อน
และขอให้โชคดี
มันหมายความว่าอย่างไรขอรับ "บนกิ่งก้านที่ไร้ใบ"
เพื่อนของแม่เป็นคนเขียนจ้ะ
คนที่เพิ่งมีพิธีฝังไปหรือขอรับ
ใช่แล้วละจ้ะ
ฉะนั้นเราต้องช่วยกันแต่งกลอนบทนี้ให้จบ
เจ้าจะเขียนวรรคต่อไปว่าอย่างไร
เอาเป็น…
กิ่งอาจออกผล…
อีกทั้งดอก…
หรือเอาเป็น…
ดอกไม้จะเป็นดอกไม้ก็ต่อเมื่อมันร่วงหล่น
แต่โชคยังดี สายลมโชยพลิ้ว
เราไม่น่าไปโอซาก้ากันเลย
เรือของท่าน
เราล่องเรือไปด้วยกันได้
ไปประเทศบ้านเกิดของท่าน
มันมีชื่อว่าอันใดนะ
- ประเทศ - ประเทศ ใช่ๆ ชื่ออะไร
อังกฤษ
พาข้าไปที่นั่นที
ไม่เข้าใจหรือ
ถ้าอย่างนั้น…
สอนข้ากระโจนลงน้ำ
เหมือนที่ท่านสอนท่านโทรานางะ
ทำให้ดูหน่อย
ตั้งสติหน่อย เพื่อน
พูดอะไรของท่าน เร็วเข้า
ดูนั่นสิ
โอมิ
ข้าต้องขออภัย
ท่านยาบุชิเกะ
ข้าได้รับคำสั่งให้มาริบดาบของท่าน
ดาบของข้าหรือ
คนพวกนี้เป็นคนของท่านโทรานางะ มูลนายของเรา
คำสั่งนี้เป็นคำสั่งของท่านโทรานางะ
เข้าใจแล้ว
ทางนี้ขอรับ
ศัตรูอาศัยความมืดดอดเข้ามา โดยไม่เป็นที่สังเกตของยาม
พวกเขารู้ตำแหน่งที่จะจู่โจม
เราคิดว่าเป็นพวกคริสเตียน
ทุกอย่างมันเลวร้ายเหลือทน…
ศัตรูหรือ เป็นฝีมือพวกคริสเตียนหรอกหรือ
ท่านมาริโกะ
มาทางนี้
ช่วยหยุดก่อน
จนกว่าเราจะเจอว่า ใครแอบช่วยเหลือผู้บุกรุกชาวคริสเตียน
หมู่บ้านนี้จะไม่ได้พบกับความสงบสุข
ท่านโทรานางะเป็นคนสั่งการมา
นายท่าน
ขอบใจที่พาชายาและบริวารของข้ากลับมา
ท่านได้ยินข่าวว่าท่านหญิงมาริโกะสิ้นแล้ว
ใช่ ข้ารู้แล้ว
คืนนั้น
มีคนเห็นว่าเจ้าปล่อยให้ผู้บุกรุก เข้าไปในเขตพำนักของข้า
นางในของมาริโกะคนหนึ่งอยู่กับเจ้า ในห้องเก็บสาเกตอนเกิดเหตุ
นางส่งจดหมายไปหาโอมิ
หลังจากท่านหญิงมาริโกะสิ้นใจแล้ว
พวกนางบอกว่าท่านรู้สึกผิดและขออโหสิกรรม
ข้ารู้สึกว่าเป็นหน้าที่ ที่ข้าจะต้องแจ้งแก่นายท่านของเรา
เจ้าได้ให้การช่วยเหลือผู้โจมตีหรือไม่
ใช่ ข้าทำ
ดี
เจ้าจะถูกริบคืนที่ดินทั้งหมด
ขอให้เจ้าคว้านท้องตัวเอง ก่อนตะวันตกดินวันพรุ่งนี้
นายท่าน…
หากท่านต้องการฆ่าข้า ก็ขอให้ข้าได้ตายดีเถิด
อย่างเช่น ให้กระสุนปืนใหญ่ทึ้งร่างข้าเป็นชิ้นๆ
หรือโยนข้าเป็นอาหารให้ปลาทั้งฝูงที่โกรธขึ้ง
ข้าขอร้อง ได้โปรด
ข้อเสนอแนะของเจ้าก็ไม่เลวหรอก แต่ข้าไม่ไว้ใจเจ้า
ขอให้เจ้าคว้านท้องตัวเอง ก่อนตะวันตกดินวันพรุ่งนี้
อิซุเป็นศักดินาของตระกูลคาชิกิ
ข้าขอประกาศให้โอมิเป็นทายาทของข้า
และขอให้มอบมันแก่เขา
ข้าเข้าใจสิ่งที่เจ้าขอ แต่อิซุไม่ใช่ของเจ้าอีกแล้ว เจ้าจะเที่ยวยกให้ใครไม่ได้
เจ้าจะให้ใครเป็นผู้บั่นศีรษะ
ขอให้เป็นอันจิน
ไม่ได้
ถ้าเช่นนั้น
ข้าจะถือเป็นเกียรติ หากท่านเป็นผู้กุดหัวข้า นายท่าน
ข้าจะทำให้
เจอกันพรุ่งนี้
ขอเทพแห่งแสงสว่างโปรดอวยพรข้า ในวันพรุ่งนี้ด้วย
ท่านฟูจิ…
ท่านดู…
สมบูรณ์และแข็งแรงดี
ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านอันจิน
ไม่มีล่ามแล้ว
เจ้าปกป้องดูแลลูกชายคนใหม่ของข้าเป็นอย่างดี
ข้าซาบซึ้งในน้ำใจพวกเจ้าทุกคน
เกิดความสูญเสียมากมาย ตั้งแต่เราจากกันที่โอซาก้า
เริ่มตั้งแต่ท่านนางาคาโดะ
ที่พวกเรายังรู้สึกอาลัยอาวรณ์กันอยู่
ขอบคุณสวรรค์ที่ส่งลูกชายมาให้ข้าอีก
เป็นเพราะเจ้าแท้ๆ
เช้าวันที่พวกเราออกจากปราสาทโอซาก้า
ท่านหญิงโอจิบะส่งสิ่งนี้มาให้อย่างลับๆ
เจ้าได้อ่านหรือยัง
ท่านนี่ก็ถามออกมาได้
หากเพียงข้าสามารถเอ่ยคำจำนรรจา
ดั่งดอกไม้โปรยปราย ดั่งใบหญ้าร่วงหล่น
บทกลอนของข้าจักเป็นกองไฟ
ถ้อยคำเหล่านั้นสละสลวยงดงาม เกินกว่าจะเป็นของนายท่าน
มันเป็นของท่านหญิงมาริโกะ
ยามนี้หลงเหลือเพียงถ้อยคำของนาง ให้เราได้จดจำต่างหน้า
แต่กองไฟที่นางได้ก่อขึ้นนั้นช่างโชติช่วง
นั่นคืออะไร
มันบรรจุอัฐิของสามีของข้า ท่านทาดาโยชิ
และลูกชายคนเดียวของข้า สึรุมารุ
ข้าควรจะฝังพวกเขาไว้ในวัดประจำตระกูล
แต่ข้าอยากอยู่ใกล้กับพวกเขา
ข้าไม่แน่ใจว่าจะทำเช่นไร…
ท่านอันจิน
ข้าจะจากไปในวันพรุ่งนี้แล้ว…
ท่านโทรานางะอนุญาต ให้ข้าไปบวชเป็นนางชีได้เจ้าค่ะ
ข้าไม่ทราบว่าท่านเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่
นางชีหรือ
ท่านฟูจิ นางชีหรือ
ใช่
นางชี
ข้าหวังอยู่ว่า
ท่านจะอยู่ที่นี่ต่อไป
มันเป็นไปไม่ได้
ข้าขอสั่งท่านให้อยู่
ท่านฟูจิเป็น…
คู่ครอง
ข้าเสียใจด้วยจริงๆ
แต่ตอนนี้ ข้าไม่ได้เป็นคู่ครองของท่านอีกแล้ว
หน้าที่ของข้าในการรับใช้ท่านโทรานางะ เสร็จสิ้นโดยสมบูรณ์แล้ว
ท่านรับใช้เขาอย่างดี
ท่านฟูจิ…
แม่ชีผู้แสนประเสริฐ
ข้าจะพยายาม
อย่างไรก็ดี
ข้ารู้สึกสลดใจกับหมู่บ้านแห่งนี้เหลือประมาณ
อาจิโระ
หลังจากเกิดเรื่องกับเรือของท่าน
ชาวบ้านถูกลงโทษอย่างสาหัส
ข้าเองก็เศร้าใจ
ท่านฟูจิ
เตรียมสารถึงท่านโทรานางะ
ข้าประสงค์จะพบกับเขาในวันพรุ่งนี้
ดาบและปืนของท่าน
ข้าจะนำท่านไปพบท่านโทรานางะ
บอกเขาว่า…
เรารับไม่ได้ กับเหตุการณ์ที่เรือของเขาถูกเผาทำลาย
คนของข้าจะไม่หยุดจนกว่าจะหาตัวคนลงมือพบ
นายท่าน นี่อาจจะยากเกินที่ชาวประมงบ้านๆ จะแปลออกนะขอรับ
เขายังไม่รู้อีกหรือ
บอกเขาไป
อภัยให้ข้าด้วยที่หลอกลวงท่าน ท่านอันจิน
ตัวข้ามีชื่อว่าโทโนโมโตะ อากินาโอะ เกิดที่จังหวัดอาซูจิ
ข้าเป็นซามูไร
ในการที่จะสอดแนมศัตรูของนายท่าน
หลายปีก่อน นายท่านได้สั่งให้ข้า เปลี่ยนไปนับถือศาสนาของพวกโปรตุเกส
ข้าจึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นมูราจิและย้ายมาอยู่ที่นี่
อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ใช่คาทอลิก
ข้าเป็นคริสเตียน และก็ยังเป็นโทโนโมโตะ อากินาโอะ
บริวารของท่านโทรานางะด้วย
ข้าเป็นทั้งสองอย่าง
นายท่านบอกว่าเขาจะไม่รามือ
จนกว่าจะเจอตัวพวกที่ช่วยทำลายเรือของท่าน
มูราจิ
ข้าเตรียมบางอย่างมาพูดเป็นภาษาญี่ปุ่น
เจ้าอาจช่วยข้าได้ถ้าข้าพูดตะกุกตะกัก
ขอบคุณที่ตกลงมาพบข้า
วันที่ท่านยอมจำนนต่อน้องชายของท่าน…
ข้าขออภัยที่ได้แสดงกิริยาดูหมิ่นท่าน
ตอนนั้น ข้า…
ได้ล้มเลิก…
ความ…
"ความหวัง" หรือ
ความหวัง
หรือคำที่ท่านต้องการกล่าวคือ "ศรัทธา"
ถึงตอนนี้ คำไหนก็เหมือนกัน
กรุณาอย่ายุ่งกับอาจิโระอีกเลย
ชายคนหนึ่งสิ้นหวัง…
แต่ชาวบ้านอาจิโระจงรักภักดี
เขาจะมาสนอะไรว่า หมู่บ้านของข้าจะลำบากยากเข็ญอย่างไร
เขาไม่ได้ต้องการแก้แค้นศัตรูของเขาหรอกหรือ
นายท่านถามว่าเหตุใดท่านจึงไม่ปรารถนา จะต่อสู้กับศัตรูของท่าน
ผู้ที่เผาเรือของข้าไม่ใช่ศัตรูของข้า
เขาบอกว่าไม่ใช่ศัตรูของเขา ที่เป็นผู้วางเพลิงเรือ
แต่เป็นท่านมาริโกะ นางเกลียดที่ข้าทำสงครามกับพวกคาทอลิก
เขาบอกว่าเป็นฝีมือท่านหญิงมาริโกะ…
นางเกลียดที่เขาทำสงคราม กับพวกคริสเตียนในญี่ปุ่น
นางก็เลยเจรจาข้อตกลงกับโอซาก้า
เพื่อขอชีวิตข้าแลกกับการทำลายเรือของข้า
นางสั่งให้เผาทำลายเรือของอันจิน เพื่อแลกเปลี่ยนกับชีวิตเขา
ท่านเห็นหรือยัง
การตายนี้ มันไม่ถูกเรื่องเลย
ข้าไม่ต้องการให้มีการนองเลือดอีก
แล้วสงครามของอันจินล่ะ
ข้าไม่เอาแล้ว
สงครามของข้า…
สงครามกระจอกๆ
ข้าปฏิเสธคำขอของเขา
ทำไม
ผู้ที่คิดไม่ซื่อกับข้ายังคงลอยหน้าลอยตา อยู่ในอาณาเขตของข้า
ข้าจะไม่ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนหรอก
นายท่านบอกว่าบทลงโทษจะยังมีผล จนกว่าจะเจอพวกที่ทรยศต่อเขา
เจ้ากำลังทำอะไร
ข้านี่ละคือคนทรยศ
ข้าตาย
ไม่ใช่หมู่บ้านแห่งนี้
เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร
เขาคิดจริงๆ หรือว่า ถ้าเขาจบชีวิตตัวเองแล้ว
ข้าจะเลิกตามล่าตัวไอ้พวกคิดคดทรยศพวกนั้น
ข้าตาย
หมู่บ้านไม่ต้องตาย
ไม่
ท่านไม่เข้าใจหรือ
ข้ามาที่นี่แต่แรกเพื่อหลอกใช้ท่าน
ข้าหลอกใช้ท่าน
ตั้งแต่วันแรกที่ข้าแล่นเรือมาที่แผ่นดินของท่าน
ข้าก็ป้อนเรื่องบ้าๆ ให้ท่านฟัง
ข้าป้อนเรื่องบ้าๆ ให้ท่านฟัง
"ศัตรู"
ศัตรู
ช่างหัวแม่ง
เรามีชีวิตอยู่และดับสูญไป
ข้า อันจิน ขอประท้วง…
บทลงโทษที่อำมหิตต่อหมู่บ้านแห่งนี้ ของโยชิอิ โทรางานะ…
พอได้แล้ว
ถ้าเสร็จเรื่องที่เจ้ากำลังทำอยู่แล้ว
ไปต่อเรือใหม่เสีย
และสร้างกองเรือให้ข้า
หาสามีที่ดีให้กับภรรยาของข้า
อย่าไปคว้าเอาพวกบ้องตื้นมาเด็ดขาด
ท่านลุงให้ข้าเป็นทายาทของท่าน…
ข้ารู้สึกซาบซึ้งเป็นยิ่งนัก
ท่านลุง…
ข้าสาบานว่าชื่อของตระกูลคาชิกิ จะไม่มีวันด่างพร้อยภายใต้การดูแลของข้า
ถ้าข้าไม่คิดเช่นนั้น ก็คงไม่เสนอให้เจ้าเป็นทายาท
ข้าเห็นเจ้าเป็นเหมือนลูกของข้า เพราะข้าเองก็ไม่มีลูก
บทกลอนลาตายของข้า
ร่างไร้ลมหายใจของข้า
อย่าได้เผา อย่าได้ฝัง จงปล่อยข้าไว้ในทุ่ง
ร่างนั้นจะทำให้สุนัขที่หิวโหยได้อิ่มท้อง
น่าทึ่งใช่ไหมล่ะ
ข้าว่าฝีมือเชิงกวีของข้ามาถึงจุดสูงสุดแล้ว
ข้าได้เรียนรู้มากมายจากท่านลุง
ตอนนี้จบบทเรียนของเจ้าแล้ว
เจตจำนงสุดท้ายของข้า
ขอให้ท่านไปสู่ภพภูมิที่ดี
ข้าเสียใจที่จะบอกว่าข้ามาสุดทางเท่านี้
หลานของข้าจะเป็นบริวารที่ดีให้กับท่าน
ท่านโชคดีที่จะได้เขาคอยรับใช้
ข้าต้องขอบใจเจ้าในเรื่องนี้
แล้วยังอันจินอีก
ท่านต้องขอบใจข้าด้วยเช่นกัน
ถ้าเพียงแต่ข้าจะได้อยู่จนถึงวันนั้น…
วันที่แผนของท่านเป็นรูปเป็นร่าง ไม่ว่ามันจะเป็นแผนอันใด
ศึกครั้งแรกของหลานข้า…
เมื่ออันจินล่องเรือทำศึก
กับพวกคริสเตียนที่เผาเรือของเขา…
หลายวันข้างหน้าที่ข้าจะไม่มีโอกาสได้เห็น
ถ้ามันง่ายดายเพียงนั้น
เรือจำเป็นต้องถูกทำลาย
เราต้องเลือกระหว่างทำลายเรือกับชีวิตอันจิน
การหายามสักคนมาโปรยดินปืนนั้น
ไม่ใช่งานยาก
มาริโกะต่อรองให้ศาสนจักร และข้าก็ตกลง
ท่านเป็นคนเผาเรือ
มันเป็นแผนหลอกจำเป็นเพื่อทดสอบอันจิน
บางทีข้าอาจจะบอกความจริงแก่เขาในสักวัน
ก่อนจะถึงตอนนั้น เขาจะต้องต่อเรือขึ้นใหม่
และเป็นไปได้ว่าข้าจะต้องทำลายมันอีก
ข้าคิดว่ามันเป็นชะตากรรมของเขา ที่จะต้องอยู่ที่ญี่ปุ่นตลอดไป
ข้าอยากรู้ความรู้สึกของท่าน
ที่บงการกระทั่งสายลมให้อยู่ในกำมือได้
ข้าไม่ได้ควบคุมสายลม
ข้าเพียงศึกษามัน
แล้วท่านจะเป็นฝ่ายชนะได้อย่างไร
ในเมื่อท่านมีจำนวนไพร่พลน้อยกว่า
กองทัพของทายาทก็เตรียมจะเปิดศึก…
นี่คือแผนการเวหาสสีชาดหรือไม่
ข้าคิดว่ามันน่าจะได้ผล…
แต่เรื่องที่ว่ามันได้ผลได้อย่างไรนั้น ข้ามองไม่ออกจริงๆ
อย่างน้อยก็บอกข้าก่อนที่ข้าจะตาย…
การที่เราผ่านพ้นอะไรด้วยกันมามากมาย
ข้าก็นึกว่า เจ้าจะมองแผนการออกมากกว่าใครทั้งนั้น
แผนการเวหาสสีชาดลุล่วงด้วยดีแล้ว
เมื่ออุปราชเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ข้าก็มิอาจส่งกองทัพไปโอซาก้าได้
เพราะนั่นย่อมหมายถึงความตายเป็นแน่แท้
ข้าจึงได้ตัดสินใจส่งผู้หญิง
ไปทำสิ่งที่กองทัพไม่มีวันทำได้
เจ้ามองไม่ออกหรือว่ามันจะเป็นอย่างไรต่อไป
ในเวลาเพียงเดือนเดียว
เราจะได้พบกับข้าศึกของเราที่เซกิงาฮาระ
กองพลห้ากองกระจายกำลังกันในสมรภูมิรบ
แล้วมันก็ถูกอย่างเจ้าว่า
เมื่อกองทัพของทายาทอยู่ข้างอิชิโดะ ข้าก็จะหมดท่า
อย่างไรก็ตาม
เป็นเพราะมาริโกะ
ท่านหญิงโอจิบะเริ่มเบื่อหน่าย กับการเป็นพันธมิตรกับอิชิโดะ
ในจดหมายถึงข้า นางให้คำมั่นกับข้าอย่างลับๆ
ว่าจะไม่ให้กองทัพของทายาทเข้าร่วมสงคราม
วันนั้นอิชิโดะจะไม่มีตราสังกัด
คณะอุปราชจะหันไปเป็นปรปักษ์กับเขา ก่อนที่จะมีการเปิดศึก
ต้องเป็นเช่นนั้นเสียก่อน ฝันของข้าจึงจะเป็นจริงขึ้นมา…
ข้าจะเริ่มสานฝันของข้าในเอโดะ ศูนย์กลางอำนาจของข้า
ประเทศที่ปราศจากศึกสงคราม
ยุคแห่งสันติภาพอันเฟื่องฟู
เราทุกคนได้ทำให้สิ่งนี้เป็นจริงขึ้นมา
เจ้า ข้า
ท่านหญิงมาริโกะ
แม้แต่คนเถื่อนเองที่เดินเรือมาถึงญี่ปุ่น
ข้าคิดจะเด็ดหัวเขาเป็นร้อยเป็นพันหน แต่ก็ล้มเลิกความตั้งใจ
ไม่ใช่เพราะว่าเขามีความสำคัญ…
ถึงไม่มีเขา ตราสังกัดของข้าก็จะดำรงคงอยู่
แต่เพราะเขาทำให้ข้าหัวเราะ
และเราต้องเบี่ยงเบนความสนใจพวกศัตรู
มันคือการตบตา
ชีวิตของเรา…
การเสียสละและความตายทั้งหมดนี้ จากคนตัวเล็กตัวน้อย
เพียงเพื่อชัยชนะเป็นครั้งคราว ในนามของพวกเรา
เจ้าจำสิ่งที่อันจินพูดในวันที่เราพบกันได้หรือไม่
ตอนที่ข้าบอกเขาว่าศึกของเขามันไร้ความหมาย
"นอกจากข้าจะชนะ"
ถ้าข้าชนะ ไม่ว่าสิ่งใดก็ล้วนเป็นไปได้
แม้กระทั่งตำแหน่งโชกุน
มันเป็นสิ่งที่ท่านปรารถนาตลอดมาใช่หรือไม่
ลึกๆ ในใจของท่านแล้ว ท่านก็ไม่ได้ประเสริฐไปกว่าเรา
บอกความจริงข้ามา
ข้าจะนำมันลงหลุมไปกับข้าด้วย
จะบอกอนาคตให้กับคนตายทำไม
ท่านจะพายเรือพาข้าไปยังสำนักนางชีหรือ
ท่านฟูจิ ท่านรับใช้ข้าตลอดเวลาที่ผ่านมา
โปรดอนุญาตให้ข้าทำอะไรส่งท้ายให้ท่าน เป็นครั้งสุดท้าย
ดูสิ
มา
ออกทะเลกัน
สิ่งสุดท้ายที่ข้าขอ
ข้ามักจะคิดเสมอว่า จิตวิญญาณที่ผูกติดกับห้วงทะเลลึก
คือจิตวิญญาณที่อยู่ไปชั่วนิรันดร์ในห้วงทะเลนั้น ในทางใดทางหนึ่ง
เข้าใจหรือไม่
อยู่ด้วยกัน… ชั่วกาลนาน
อยู่ด้วยกันชั่วกาลนาน
ให้ท่านได้โอบประคองนางเป็นคนสุดท้าย
ยกเชือก
ยกสายเชือก
ข้ารู้พวกเจ้าเหนื่อย แต่น้ำเริ่มขึ้นแล้ว เราจะลองกันใหม่
เอ้านี่
รอข้าขานนะ
ดึง
เปลืองแรงจริงๆ ต้องรอให้น้ำขึ้นมากกว่านี้
บอกให้พวกเขาพักก่อน
พักกันก่อน
ได้สิ
ได้เลยๆ เยี่ยมไปเลย
ยกเชือกขึ้น
ยกสายเชือก
เร็วเข้า เจ้าพวกแหย อ่อนหัด เอาแต่เหลาะแหละกันอยู่ได้
ข้าว่าคราวนี้ต้องสำเร็จแน่
ฟังนะ ทุกคน…
ไม่ ฟังนะ มูราจิ อันนี้เรารู้กันสองคนก็พอ ตกลงนะ
ดึง
มาแล้ว
ข้าบอกแล้วว่ามันงดงามแค่ไหน ข้าบอกแล้ว เราไม่เหนื่อยเปล่าแน่
พอแล้ว พอได้แล้ว
ทำดีมาก
ขอบคุณ
วันนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ
ขอบคุณ
(SHOGUN)
คำบรรยายโดย เอมวลี อัศวเปรม