ความเดิมตอนที่แล้ว
ดูสิว่านั่นใคร
เขายังไม่ตาย
บอกเขาเรื่องเผ่าพงศ์ ที่น่ารังเกียจและโสมมของเจ้า
ข้าเป็นบุตรสาวของท่านอาเคจิ จินไซผู้ล่วงลับ
นายท่านของพ่อข้าคือท่านคุโรดะ ผู้ปกครองญี่ปุ่นก่อนไทโก
ด้วยความรักในแผ่นดิน พ่อของข้าจึงฆ่าเขา
ถอยไป
ความป่าเถื่อนของสามีท่าน ไม่ใช่ความผิดท่านเลย
ไม่ควรมีใครเห็นเราอยู่ด้วยกัน
แต่นับจากวันนี้ เราจะสื่อสารกันผ่านคำพูดของผู้อื่นเท่านั้น
ท่านพ่อ
ท่านพ่อ ดูนั่นสิ…
ท่านแม่
ข้าดีใจจริงๆ ที่ท่านกลับมาโดยปลอดภัย ท่านหญิงโอจิบะ
มีคนบอกข้าว่า คณะอุปราชตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ
ถึงเวลาที่เราจะพักเรื่องการเมืองกันเสียที
คณะอุปราชจะขึ้นตรงต่อข้าเท่านั้น
(ปราสาทอาซูจิ 22 ปีก่อน)
นี่คือมาริโกะ
เป็นลูกสาวของอาเคจิ จินไซ เป็นบริวารคนใหม่ของข้า
ช่วยกันต้อนรับแม่หนูนี่ด้วย
ทำไมพวกเขาโกรธเกลียดกันจังเจ้าคะ
อาเคจิ รอเดี๋ยว…
ใจเย็นหน่อยสิ
ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกยังไง
ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
กลับไปนอน มาริโกะ
เจ้าฝันไปเท่านั้น
ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมเขาจึงทำเช่นนี้…
การแต่งงานของเจ้ากับบุนทาโร่ จะเป็นการผูกไมตรี
ที่ทั้งสองครอบครัวจะยินดีและพึงพอใจ
น่าขันเสียจริง
เจ้าก็รู้ว่าตระกูลโทดะเป็นพันธมิตรที่ไร้ค่า
แต่พ่อของเจ้ารักเจ้าเหมือนแก้วตาดวงใจ
เช่นนั้นทำไมท่านพ่อจึงอัปเปหิข้าล่ะ
มาริโกะ
ผ่านมาก็หลายปีดีดัก แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจเจ้า
เราเป็นอภิสิทธิ์ชนในทุกด้าน
เราควรเอาหูไปนา เอาตาไปไร่ กับสิ่งที่เราควบคุมไม่ได้
มาริโกะ ลูกสาวที่ข้าหวงแหนที่สุด
ข้าเจ็บปวดที่เห็นเจ้าตั้งคำถามมากมายเหลือเกิน
เจ้าเป็นเด็กเชื่อฟังมาตลอด
แต่ตอนนี้ข้าขอให้เจ้ารับใช้สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า…
หน้าที่ของเจ้าคือสิ่งที่ยืนยงสืบไป
ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว
(อิงจากนิยายที่แต่งโดย เจมส์ คลาเวลล์)
(SHOGUN)
(บทที่หก: นางคณิกาแห่งป่าต้นหลิว)
พวกเราต้องพบเจอกับความสูญเสียมากมาย
พวกเจ้าอาจรู้สึกว่า ตนเองไม่อาจแบกรับความทุกข์ทรมานนี้ได้
แต่ความตายเป็นจุดจบของการที่ได้มีชีวิตอยู่
มันเป็นเครื่องยืนยันความมีอยู่ของชีวิต
อันจิน
ออกมานี่หน่อย
ขณะเกิดแผ่นดินไหว
อันจินช่วยชีวิตข้าไว้เป็นครั้งที่สอง
ข้าจะขอมอบ
ที่ดินใกล้คานากาวะมูลค่า 600 โคกูให้กับอันจิน
เป็นเพราะความกล้าหาญของท่าน
เขาได้ตกลงใจมอบที่ดินกับท่าน
ที่ดินนั้นจะทำให้ท่านมีรายได้ปีละ 600 โคกู
ตอนนี้เขามีตำแหน่งเป็นจอมพลแห่งคันโต
และแม่ทัพกองพลที่บังคับบัญชา ทหารปืนใหญ่ของเรา
เขายังตั้งให้ท่านเป็นจอมพลของเขา
และแม่ทัพของกองพลทหารปืนใหญ่ด้วย
สำหรับผู้ที่สูญเสียชีวิต…
ความตายของคนพวกนี้จะไม่สูญเปล่า
คนตายหลายพันคน
รายงานแจ้งว่า พื้นที่ทางเหนือยิ่งเลวร้ายกว่านี้เสียอีก
เราจะไม่มีวันเผชิญหน้ากับอิชิโดะได้ ในสภาพการณ์แบบนี้
ทีนี้…
อันจินก็เลยจะเป็นคนบัญชาการ กองพลทหารปืนใหญ่หรือ
เป็นการตัดสินใจของโทรานางะ
กองทัพเคยเป็นของข้า แต่ตอนนี้อยู่นอกเหนือการควบคุมของข้าแล้ว
ถึงกระนั้น…
ที่จะให้เจ้าคนเถื่อน…
เจ้าจะพูดอะไร
กองกำลังของเราระส่ำระสาย
เราจะถูกลาก เข้าสู่สงครามที่ไร้ประโยชน์อยู่รอมร่อ
แต่ที่เจ้าสนใจ มีแค่ไอ้คนเถื่อนคนเดียวนี่น่ะหรือ
ได้เวลาเขียนพินัยกรรมอีกฉบับแล้ว
พระบิดาผู้สถิตในสรวงสวรรค์
ขอพระนามจงเป็นที่สักการะ
พระอาณาจักรจงมาถึง ขอให้ทุกสิ่งเป็นไป ตามน้ำพระทัยในแผ่นดินเหมือนในสวรรค์
ขอโปรดประทานอาหารประจำวันแก่ข้า
โปรดยกโทษให้ข้าพเจ้า
เหมือนที่ข้าพเจ้ายกให้ผู้อื่น
อย่าปล่อยให้ข้าพเจ้าถูกประจญ
แต่โปรดช่วยให้พ้นภัย
ด้วยราชอาณาจักร ฤทธิ์เดช
และพระศิริของพระองค์สืบไปเป็นนิจ
- อาเมน - อาเมน
นายท่าน ที่ข้าได้สร้างความอัปยศอดสูให้ท่าน
ข้าละอายใจเหลือเกิน
ไม่ใช่กับข้า
เจ้าสร้างความอดสูให้กับครัวเรือนของเจ้า
และเรือนของฮาตาโมโตะของข้า
ข้าไม่มีประโยชน์กับท่านอีกแล้ว
ข้าไม่อาจครองสติได้เมื่ออยู่ใกล้กับนาง
เช่นนั้นก็หย่ากับนางสิ
ได้โปรดอภัยให้ข้าด้วย…
ยังไม่ใช่ตอนนี้ หลังจากข้าอดทนมานานหลายปี
หลังจากที่พ่อของนางก่อการเนรคุณต่อแผ่นดิน
ข้านึกว่านางจะสำนึกในบุญคุณที่ข้าไว้ชีวิตนาง
แต่นางมีเพียงความเย็นชาให้กับข้า
ร้องขอแต่ความตายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
จะผ่านไปกี่ปี นิสัยเย็นชาไม่เคยหายไป
แต่…
กับเขาแล้ว มันช่างแตกต่าง
มาริโกะก็แค่ทำสิ่งที่ข้าสั่งให้นางทำ
ซึ่งผิดกันกับเจ้า
ข้าขอสั่งให้เจ้า…
แยกตัวออกห่างจากนางเป็นเวลาเจ็ดวัน
อันจิน
อันจินขอให้ข้าจัดสรรเวลาให้เขา
ช่วยบอกเขาว่าข้าเสียใจ ที่เกิดเรื่องกับกองทัพของเขา
เขาบอกว่าเขาเสียใจ กับเหตุที่เกิดกับกองทัพของท่าน
อย่างไรก็ดี ข้าต้องขอถาม
ว่าเหตุใดเมื่อคืนเขาตกรางวัลให้ข้า เป็นกองพลปืนใหญ่ของเขา
ของกำนัลมากมายที่ท่านมอบแก่เขา…
เขาอยากทราบว่าด้วยเหตุอันใด
เขากังขาในความเอื้อเฟื้อของข้าหรือ
เขาถามว่าท่านจะปฏิเสธหรือ
มันไม่เกี่ยวกัน
ข้าเคยอธิบายกับเขาไปแล้ว
ข้าไม่อาจรับใช้เขา ในแบบที่เขาปรารถนาจากข้า
ฉะนั้นข้าขอเดินทางกลับ
เขาไม่อาจรับใช้ท่านได้อย่างที่ท่านต้องการ
และบอกว่าเขายังปรารถนา ที่จะเดินทางออกจากญี่ปุ่น
เขาอยากรับใช้ข้าในด้านใด
เขาถามว่างานใดที่ท่านจะยินดีกว่า เมื่อได้รับมอบหมาย
ถ้าข้าจะยังอยู่ที่เกาะญี่ปุ่นต่อไป
ข้าก็จะขอเรือของข้าคืนอย่างเป็นทางการอีกครั้ง
เขาขอเรือของตัวเองคืน
ข้าจะได้ทำยุทธนาวี กับศัตรูของเขาและศัตรูของข้า
พวกโปรตุเกส
เขาจะได้ทำยุทธนาวีกับพวกโปรตุเกส
ในฐานะจอมพลของเขา
ยังมีทางที่ข้าจะทำให้ศัตรูของเขาเสียกระบวน
เป็นต้นว่า ข้าอาจโจมตีเรือดำของโปรตุเกส ระหว่างลอยลำ
ทำความเสียหายให้กับการค้าที่ไปยังท่า ซึ่งคุมโดยอริชาวคาทอลิกในคณะอุปราชของเขา
มีคนบอกข้าว่าพวกเขาชื่อคิยามะกับโอโนะ
อันจะเป็นการตัดเส้นทางความมั่งคั่ง และอำนาจของพวกโปรตุเกสคาทอลิก
ซึ่งในที่สุดแล้วจะสร้างความระส่ำระสาย ให้เขาและประเทศของเขา
นายท่านของเราไม่สนใจเรื่องนี้
ยังไงนะ ท่านจะแปลให้เขาฟังใช่ไหม
อันจินอยากโจมตีเรือดำของพวกโปรตุเกส
เพื่อสร้างความเสียหายให้การค้าที่ท่าเรือ ซึ่งคุมโดยอุปราชคาทอลิก
ข้าจะหาเหตุอะไรไปโจมตีชาติที่เป็นมิตรได้
เขาบอกว่าพวกโปรตุเกสเป็นชาติที่เป็นมิตร
และเขาจะไม่มีวันโจมตีเรือของพวกนั้น
พวกโปรตุเกสไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างประโยชน์ ให้ญี่ปุ่นหรือท่านโทรานางะ
แต่มาหาประโยชน์ในนามของพระเจ้า
ทำไมท่านจึงเอาแต่คิดเช่นนี้
ทำไมจึงต้องโต้เถียงกันด้วย
ขออภัยด้วย ข้าถูกตักเตือนว่า ล่ามก็ควรทำหน้าที่แปลเท่านั้น
ความที่ข้าเห็นว่าท่านเป็นล่ามของข้า หาใช่อื่นใด
ข้าจึงอยากขอร้องท่านอย่างสุภาพให้บอกเขาว่า
โปรตุเกสเป็นมิตรกับผลกำไรของพวกเขาเท่านั้น
เขาเชื่อว่าพวกโปรตุเกสมาที่นี่ เพื่อตักตวงผลกำไรเท่านั้น
ข้าจะไม่คุยเรื่องนี้แล้ว
พอแค่นี้แหละ
เจ้าอยู่ก่อน
เจ้ากับอันจินมีเรื่องอะไรกัน
ไม่มีเจ้าค่ะ
แค่เรื่องคำพูดคำจา
กลุ่มของข้าจะต้องไม่มีความแตกแยกเช่นนี้
เราจวนจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เต็มทีแล้ว
ข้าเข้าใจ
เรามิควรที่จะเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน มากกว่าส่วนรวม
คำขอของอันจินจะไม่ได้รับความยินยอมจากข้า
แต่เพื่อให้เขาสบายใจ
เจ้าช่วยจัดแจงให้เขา ไปเยือนซ่องโสเภณีสักหนึ่งราตรี
ว่าจ้างหญิงงามเมืองที่ดีที่สุดที่พวกเขามี
ข้าจะไปเจรจาด้วยตัวเอง
เจ้าไปกับเขาด้วย
ในฐานะล่าม
เผื่อเขาเป็นประเภทที่ชอบพูดจา ระหว่างเริงรักกับสตรี
อิชิโดะจับคณะอุปราชเป็นตัวประกัน
พวกเขาถูกขังไว้ในปราสาทพร้อมกับครอบครัว
เขาบังคับให้พวกนั้นลงมติขับโทรางานะ
เราจะไปกันเดี๋ยวนี้
มาเถอะ ทางนี้
เร็วหน่อย ชิสุ ขึ้นไป
นางไปไม่ได้หรอก
เราไปก็มีแต่จะเป็นตัวถ่วง
ท่านต้องเดินทางไปเตือนโทรานางะด้วยตัวเอง
ไม่
กรุณาเถอะ ข้าขอร้อง
- ไปเร็ว - อภัยให้ข้าด้วย
ถูกปฏิเสธตั้งแต่ที่หน้าประตู นี่มันแย่กว่าที่เราคาดไว้เสียอีก
มันเกิดอะไรขึ้น พระคุณเจ้า
ปราสาทโอซาก้าถูกปิดตาย
อิชิโดะอ้างว่ามีการวางแผนสังหารทายาท
และเขาได้สั่ง…
และเขาได้สั่งห้ามไม่ให้อุปราชคนใด ออกจากปราสาท
จนกว่าพวกเขาจะสามารถเลือกสมาชิกคนที่ห้า และลงโทษประหารโทรานางะ
นี่เป็นฝีมือของนาง
ท่านหญิงโอจิบะหรือ
แผนกำจัดโทรานางะนี้ รุดหน้าอย่างรวดเร็วตั้งแต่นางกลับมา
หญิงคนนั้นไม่มีอำนาจขนาดนั้นหรอก
เป็นข้าจะไม่ประมาทนางแน่ พระคุณเจ้า
ลูกของบุโชที่ถูกฆ่า
ชายาคนเดียวที่ให้กำเนิดทายาทแก่ไทโก
แล้วนางก็ชิงชังศาสนจักร
ข้าว่าถึงเวลาแล้ว ที่เราจะหันไปเข้าพวกกับโทรานางะ
เขาป็นคนตระกูลมิโนวาระนะ มาร์ติน
ข้าไม่เคยเข้าใจ เรื่องที่เขามีอิทธิพลกับท่านขนาดนี้
มาภาวนาให้เราเอาเขามาเป็นพวกได้ เมื่อเรื่องนี้จบลงเถอะ
ท่านหญิงรูริ
แต่งตัวเจ้าค่ะ
ท่านต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้
พ่อของท่านถูกสังหารที่เกียวโต
อย่าได้กลับมาอีก
ท่านแม่…
ลูกต้องไปแล้วจ้ะ
เขาสังหารบริวารผิดตัว
ตอนนี้เราถูกจับเป็นนักโทษของหญิงผู้นั้น
พูดแบบนั้นไปก็ไม่เป็นผลดีกับใคร
มันจะจบลงในไม่ช้า…
เมื่อไรกันล่ะ
เมื่อเรามีอุปราชคนที่ห้าเป็นตัวเป็นตน และโทรานางะไม่เป็นเสี้ยนหนามอีกต่อไป
เมื่อนั้นอิชิโดะจะปล่อยตัวประกัน
เราจะเป็นแค่ตัวประกันของพวกเขาตลอดไป ไม่มีทางเป็นอย่างอื่น
พวกเราก็เป็นแค่หุ่นเชิดเท่านั้น
ราชอาณาจักรจบสิ้นแล้ว
นี่หรือคือยุคแห่งสันติ ที่โทไกของเราสู้อุตส่าห์สร้างขึ้นมา
ทุกวันนี้ ชีวิตของพวกเราเต็มไปด้วยอันตราย
เหลวไหล
อิชิโดะก็แค่มหาดเล็กคนโปรดของไทโก เขาเป็นได้แค่นั้นแหละ
ฝีมือพอไปวัดไปวา แต่ไม่ได้เก่งกาจอะไร
ท่านเลือกพันธมิตรผิดคนแล้ว
โอ แม่หญิงเยาวมาลย์โอจิบะ…
ข้าเสียใจที่ทราบข่าวว่า ท่านพ่อของเจ้าถึงแก่อสัญกรรม
น่าสังเวชยิ่งนัก ที่เราต้องสยบอย่างราบคาบต่อโชคชะตา
พวกเรานั้นก็เป็นเพียงก้อนกรวด ที่เคลื่อนที่ตามแต่กระแสน้ำจะพัดพาไป
สามีของข้าเป็นเจ้าผู้ครองญี่ปุ่น
แค่ข้าก็ไม่อาจมอบทายาทให้กับเขาได้ เจ้าทราบเรื่องนี้หรือไม่
สิ่งนี้เป็นของตระกูลข้ามากว่าร้อยปี
ทั่วราชอาณาจักรมีเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น
ข้าได้เตรียมจะมอบมันแก่ชายา ที่ให้กำเนิดบุตรชายแก่เราได้
จากนี้ เจ้าจะมีนามว่า "ท่านหญิงโอจิบะ"
หญิงผู้หนึ่งอาจสูญเสียทุกสิ่งที่เคยมีในชีวิต…
แต่นางก็อาจจะทวงคืนมันกลับมาด้วย
นางจะต้องเผชิญกับโชคชะตาอันโหดร้าย อย่างมิครั่นคร้าม
และแสดงตัวของนางให้เป็นที่ประจักษ์
หากว่าเรามีบุตรชายเป็นหน่อเนื้อเชื้อไข
เกียรติภูมิของเราจะขจรขจายทั่วทุกสารทิศ
ท่านอิโต…
ท่านนำเสนอภาพนายผู้ล่วงลับของเรา ได้ลึกซึ้งมากทีเดียว
ท่านก็ชมเกินไป นายท่านอิชิโดะ
ข้าหาได้สามารถอันใด เป็นแค่ประกายไฟ ในแสงสว่างสุกใสของท่านโทไก
ข้าเองก็ไม่ต่างกับท่าน
เมื่อข้ายังเล็ก
ข้ามองท่านไทโกเป็นแบบอย่าง
ว่าแม้แต่คนรากหญ้าอย่างข้า ก็อาจมีทางสร้างตัวขึ้นไปสู่ความสูงส่งได้
คนบางคนเกิดมา พร้อมตราประทับบอกความยิ่งใหญ่
คนบางคนต้องดิ้นรนหามันมาเอง
ทักษะละครโนของท่านหาผู้ใดเปรียบปาน ท่านอิโต
แม้ว่าท่านจะตัวสูงกว่าไทโก ที่ข้าเคยรับใช้เมื่อครั้งหนึ่ง
ถ้าเพียงแต่ข้าจะบั่นขาตัวเองให้สั้นลงได้…
ความผิดเล็กๆ น้อยๆ เจ้าค่ะ
แต่ข้าจริงจังกับมันมาก
การแสดงนี่เป็นความหลงใหล อันหาที่สุดมิได้ของข้า
แล้วเรื่องการเมืองล่ะ
ท่านเคยได้ยินเรื่องแผนการโค่นล้มทายาทไหม
เราต้องยุติความพยายามยั่วยุของโทรานางะ
ท่านจะเข้าร่วมคณะอุปราช และลงมติให้ประหารชีวิตเขาไหม
ข้าซาบซึ้งในความปราดเปรื่องของท่าน ที่เสนอชื่อท่านอิโต
ตลอดเวลาที่ข้าได้รับใช้ไทโก
เขาไม่เคยกล่าวถึงสตรีนางใดดังที่กล่าวถึงท่าน
ข้าพอจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น
ข้าถวิลหาความเข้มแข็งของไทโก
จริงแท้แน่นอน
ราวกับว่าเรามีชีวิตอยู่ ใต้เงื้อมเงาของเขาก็ไม่ปาน
ในหลายๆ แง่
แม้ว่าในช่วงบั้นปลาย เขาจะสิ้นท่าไปอย่างน่าเสียดาย
เขาพลาดที่จะกำจัดโทรานางะ
ทำไมท่านจึงจงเกลียดจงชังเขานักหนา
เมื่อกำจัดโทรานางะได้
มันก็จะถึงคราวที่ท่านได้ขึ้นมาเป็นใหญ่แทนที่เขา
ทั้งโอซาก้าตอนนี้เป็นของอิชิโดะ
ท่านโชคดีจริงๆ ที่หนีรอดออกมาได้
นี่มันบ้าบอ
พ่อของข้ามีแต่จงรักภักดีกับทายาท
พวกเขาน่ะสิที่คิดไม่ซื่อ
พันธมิตรของเรา ถูกกดดันให้กลายมาเป็นอริกับเรา
ในทุกๆ วันที่ผ่านไป
เว้นแต่ว่าพวกเขาจะมองเห็นความโอหังนี้ และคิดการเพื่อต่อต้าน
ถ้าเรามัวรอให้พวกเขาทำอะไร มันก็คงจะสายเกินไป
ถึงเวลาแล้ว…
สำหรับแผนการเวหาสสีชาด
มันคืออะไร
แผนการที่ถูกวางไว้เมื่อนานมาแล้ว…
เป็นการบุกแบบสายฟ้าแลบครั้งเดียว เข้าไปในปราสาทโอซาก้า
เราจะโค่นคณะอุปราชให้สิ้นซาก และจัดตั้งคณะปกครองใหม่
โดยมีโทรานางะ ดำรงตำแหน่งอุปราชเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น
โชกุน…
การโจมตีโอซาก้า ก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาเชือกรัดคอตัวเอง
พันธมิตรของอิชิโดะควบคุมโอซาก้าอยู่
น้องชายต่างมารดาของท่านโทรานางะ
ซึ่งก็คือซาเอกิ โนบุทัตสึ เราสามารถไปผนึกกำลังกับเขาได้
แค่นั้นไม่พอหรอกขอรับ
เป็นเจ้าจะทำอย่างไร โอมิ
สมาชิกคณะอุปราชคนที่ห้า ขึ้นตรงต่ออิชิโดะ
นั่นจะหมายถึงโทษประหารอย่างแน่นอนขอรับ
งั้นเราก็จะใช้แผนการเวหาสสีชาด
นั่นอาจสำเร็จก็เป็นได้ แต่…
ทำไมจะต้องเสี่ยงในเมื่อเรายังพอมีเวลาอยู่
เราไม่มีเวลามานั่งคอยแล้ว
ท่านพ่อ…
ท่านต้องกอบกู้เกียรติยศของตระกูล และขึ้นดำรงตำแหน่งโชกุน
ท่านไม่เคยปราชัยในศึกใด…
เพราะข้าไม่เคย เป็นฝ่ายประกาศสงครามก่อนน่ะสิ
เราจะไม่ใช้แผนเวหาสสีชาด
ข้าไม่เคยอยากเป็นโชกุน
และจะไม่มีวันเป็น
หาแผนใหม่มา แบบที่ไม่ให้ข้าต้องจบชีวิต
ขออภัยด้วยที่เชิญมากะทันหัน แม่นางกิน
แต่ท่านโทรานางะมีคำสั่งให้ข้า
มาสอบถามว่าคืนนี้แม่นางคิขุว่างรับแขกหรือไม่
เป็นเกียรติเจ้าค่ะ
และนี่ก็เป็นเครื่องเขินที่งามล้ำเลิศจริงๆ
เป็นเพียงของธรรมดาๆ เท่านั้น
ข้ากระดากเหลือเกินที่เราต้องนำมันมาใช้
แต่เครื่องเขินของเราเสียหายไปมาก ตอนแผ่นดินไหว
แม่นางคิขุจะเป็นเกียรติอย่างยิ่ง ที่ได้รับแขกท่านนี้เจ้าค่ะ
แม้ว่า…
ข้าจะต้องจ่ายเงินคืนให้แขกคนอื่น ที่จองตัวนางไว้ก่อนหน้า
และหลังจากเพลิงไหม้ในแผ่นดินไหว
คิขุที่น่าสงสารต้องเสียชุดกิโมโนไปสี่ชุด เพราะน้ำที่ใช้ดับไฟ
เป็นเวลาที่ยากลำบากสำหรับเราทุกคน
ห้าร้อยเหรียญเงินก็คงจะพอตกลงกันได้
ขออภัย ข้าอาจจะพูดไม่กระจ่างพอ
ข้าไม่ได้มาเสนอซื้อโรงน้ำชาทุกแห่งในอิซุ
แค่ขอเรียกใช้บริการของแม่นาง ในค่ำคืนหนึ่งเท่านั้น
ข้าไม่ทราบว่า ท่านเคยได้ยินชื่อโรงน้ำชาของข้าไหม
แต่ขอความกรุณาเข้าใจด้วยว่า นี่ไม่ใช่หอนางโลมทั่วๆ ไป
อาจจะกล่าวได้เลยว่าไม่มีที่ใดในญี่ปุ่น เหมือนที่แห่งนี้อีกแล้ว
สาวๆ ของข้าเป็นนักแสดงผู้ช่ำชอง ที่เป็นเลิศในทุกๆ ด้าน
พวกนางเติมเต็มจิตใจและบ่มเพาะจิตวิญญาณ
ข้าขอรับรองได้เลย
สนนราคานี้ไม่ผิดหรอกเจ้าค่ะ
ถ้าอย่างนั้นก็ 100 เหรียญเงิน
ข้าลดให้ได้แค่ 400 เหรียญเงินเท่านั้นเจ้าค่ะ
แน่นอนว่าท่านโทรานางะคงอยากจะดื่มด่ำ กับค่ำคืนของท่านนะ
อุ๊ย ขออภัยด้วย
ไม่ใช่สำหรับท่านโทรานางะหรอก
นางจะเป็นของกำนัลสำหรับท่านอันจิน
ตอนนี้เขามีตำแหน่งฮาตาโมโตะแล้ว
และเป็นจอมพลแห่งกองพลทหารปืนใหญ่ ของท่านโทรานางะด้วย
ข้าคิดว่า 200 ก็พอเหมาะพอควรแล้ว
ถ้าเช่นนั้น ท่านจะมากับเขาด้วยไหม
มันก็แค่…
ข้าบังเอิญได้ยินมาว่า ท่านกับท่านอันจินไม่เคยห่างกันเลย
ใช่ เป็นหน้าที่ที่ข้าต้องคอยแปลให้เขา
อย่างนั้นข้าคิดว่า ท่านคงจะได้เพลิดเพลินกับโรงน้ำชาของข้า
บางคนก็เรียกมันว่าป่าต้นหลิว
เพราะว่าสาวๆ ของข้า งามพิลาสราวกับดอกแตรวงในทะเลสาบ
ที่นั่น ท่านจะไม่พบว่า มีสายตาสอดรู้ของผู้ใดเล็ดลอดเข้ามาได้
ทั้งหมดนี้ข้าขอรับประกัน… ด้วยราคาที่น้อยนิดจริงๆ
สามร้อยเหรียญเงินคงจะเพียงพอ
ท่านจะเป็นแขกที่เราเทิดทูน
แม่หญิงกินบอกว่า ถ้าได้การสนับสนุนจากท่านโทรานางะ
ข้าอาจได้เป็นนางคณิกาผู้เป็นที่เชิดชูที่สุดในคันโต
ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมท่านโทรานางะ
จึงให้ค่ากับเจ้าคนเถื่อนนั่นมากมายเหลือเกิน
คนเถื่อนไม่มีความหมายอะไรกับข้าหรอกเจ้าค่ะ
ที่ท่านได้รับนี่ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
แม่นางคิขุเป็นนางคณิกาที่เนื้อหอมที่สุดในอิซุ
ข้าไม่สนเรื่องเกียรติ
มากเท่ากับการที่ไม่เข้าใจว่า ข้าได้รับมันด้วยเหตุพิลึกพิลั่นอันใด
ปกติแล้ว ผู้ที่เป็นภรรยาใครสักคนอย่างข้า จะไม่สามารถผ่านประตูนี้ได้
แต่มีการยกเว้นเป็นพิเศษในกรณีนี้
ท่านโทรานางะทราบเรื่อง…
ท่านไม่จำเป็นต้องทราบอะไร
โรงน้ำชาของกินขึ้นชื่อ ด้านความน่าอัศจรรย์ใจมากมาย
แต่ท่านต้องระวังตัว
ทุกท่าทีของเราจะถูกสังเกตสังกา
ข้าหวังว่าท่านจะเพลิดเพลิน กับช่วงเวลาส่วนตัวในค่ำนี้
ข้าต้องบอกว่าอะไร
การแสดงปฏิกิริยานั้นนับว่าเหมาะสม
เอ่ยปากชมความงามของนาง
"โซนาตะวะ อุตสึคุชิ"
ข้ารู้สึกเป็นเกียรติที่ได้ปรนนิบัติท่านอันจิน ในค่ำคืนที่งดงามเช่นนี้
และซาบซึ้งใจที่ท่านหญิงมาริโกะ มาเยือนสถานที่นี้ด้วย
มันรู้สึกเหมือนมีคนคอยจับตาเราอยู่จริงๆ
เราต้องพยายามหาความสำราญจากการนี้ ให้ได้มากที่สุด
ข้าจะหาความสำราญจากการนี้ได้ยังไง
ด้วยการไม่ทำอะไรให้เป็นที่สะดุดตา เพื่อเห็นแก่เราทั้งคู่
ชมว่านางรินสาเกได้ไร้ที่ติ
นี่ถือเป็นศิลปะชั้นสูง
นางคณิกาอย่างคิขุต่างก็ฝึกฝนกันเป็นแรมปี
เจ้ารินสาเกได้ดีจริงๆ
ท่านอันจินเอ่ยชมบริการของเจ้าแน่ะ
ข้าเดาว่าทุกอย่างที่มาตุภูมิของนายท่าน คงต่างไปจากนี้ไม่น้อย
นางสันนิษฐานว่า ที่ที่ท่านจากมานั้นต่างจากนี้
ข้าเห็นด้วยเลยละ
ที่บ้านเมืองของข้า โสเภณีไม่ได้จริตจะก้านงามเท่านี้
หรือใฝ่หาความรู้เช่นนี้
เหมือนเขาจะชอบ แบบที่บ้านเมืองของตัวเองมากกว่า
ขออนุญาตเจ้าค่ะ
ได้สิ
รินอย่างมีศิลปะอีกแล้ว
ฮานะ ดูตรงที่ขวดตั้งอยู่เมื่อครู่สิ
เจ้าเห็นอะไร
ไม่เห็นอะไรเจ้าค่ะ พี่หญิง
มองตรงที่เคยเป็นที่ตั้งของขวดสาเก
การมีอยู่ของสิ่งหนึ่งสิ่งใดนั้น สามารถรับรู้ได้ดีที่สุดเมื่อมันหายไป
เจ้าค่ะ พี่หญิง
คิขุกำลังสอนศิษย์ผู้น้อง เรื่องพื้นที่ว่างเปล่ากับสัญลักษณ์ของมัน
ท่านมาริโกะ
ที่ที่เราอยู่นี้เป็นที่รโหฐาน
มืด… หากต้องการความมืด
ผู้หญิงไม่อาจเบือนหน้าหนี เมื่ออีกฝ่ายเป็นทุกข์
บางทีท่านอันจินอาจจะอนุญาตให้ข้าอธิบาย
ว่าเหตุใดป่าต้นหลิวจึงอยู่ท่ามกลาง
ภพภูมิที่ดีงามที่สุดแห่งหนึ่ง
นางอยากอธิบายความหมายของป่าต้นหลิว
ผู้คนที่มาเยี่ยมเยือนสถานที่แห่งนี้ มีบางอย่างที่พวกเขาอยากลืม
ไม่ว่าจะเป็นความเหนื่อยหน่าย ความเจ็บปวด ความยากเข็ญ ความผิดหวัง
คนส่วนใหญ่มาที่นี่เพื่อหลีกหนี
จากความเหนื่อยหน่าย ความเจ็บปวด ความยากเข็ญ หรือความผิดหวัง
พวกเขาเชื่อว่าสถานที่แห่งนี้ มอบความพึงพอใจทางกาย
ซึ่งก็เป็นเช่นนั้น
แต่มันก็อาจเป็นได้มากกว่า
ผู้คนที่ข้าพบเจอ
ผู้คนที่นางพบอยากมีชีวิต หรือสภาพแวดล้อมที่แตกต่างออกไป
พวกเขาอยากไปที่ใดก็ได้ ยกเว้นที่ที่พวกเขาอยู่
ข้ามอบหนทางบรรเทาความทุกข์จากสิ่งนี้
รวมทั้งความปลอดภัย เพื่อให้บังเกิดช่วงเวลาที่ดีที่สุด
ที่ท่านหวังจะได้พักกายใจได้อย่างเต็มที่
เพ่งมองไปยังสิ่งที่ท่านปรารถนา
ข้าในรูปกายไร้อาภรณ์
ดังที่ข้าเป็นอยู่นี้ ไร้ซึ่งสิ่งใดขวางกั้นระหว่างเรา
ข้าขอให้ท่านเข้ามาสู่กลางใจข้า
ข้าขอให้ท่าน
มาอยู่กับข้าในบัดดล
ข้าอยากเชิญท่านอันจินเข้าไปในห้องส่วนตัว
นางเชิญให้ท่านไปกับนางในตอนนี้
ท่านจะไปกับเราไหม
ต้องเป็นเจ้าคนเดียวเท่านั้น
ทุกวันนี้พ่อของข้าเอาแต่ปรนเปรอเขา ด้วยของกำนัล
ดูเขาจะมากับโชคนะ
กรุณาบอกแม่นางคิขุว่า ข้าไม่อาจสรรหาคำพูดมาขอบคุณได้
ท่านอันจินบอกว่ารู้สึกซาบซึ้งใจ
บอกเขาว่า กรุณามาเยือนพวกเราอีก
ข้าจะตั้งตารอทุกช่วงเวลา
นางรู้สึกเป็นเกียรติ
เป็นอย่างไรบ้าง
ท่านอันจินพออกพอใจกับของขวัญเจ้าค่ะ
คิขุล้ำเลิศมาก
มาริโกะ…
เจ้าจำอะไรจากวัยเด็กได้บ้าง
ข้าจำได้ว่าเจ้าใกล้ชิดกับท่านหญิงโอจิบะ
ครานั้นนางมีนามว่ารูริ
หลังจากนางกลายมาเป็นท่านหญิงโอจิบะ
ข้าก็ไม่ได้พบนางอีกเลย
การที่นางตั้งป้อมโจมตีเราเยี่ยงนี้…
สิ่งใดกันนะที่เปลี่ยนให้นาง กลายเป็นคนแบบที่เป็นทุกวันนี้
โชคชะตา
ความลำบากยากเข็ญ
เราทุกคนล้วนมีสิ่งที่เราต้องตั้งป้อมรับมือด้วย
แต่พวกเราส่วนใหญ่ก็ทำมันด้วยเกียรติยศศักดิ์ศรี
ขออภัยเจ้าค่ะ
แต่พวกท่านส่วนใหญ่เป็นชายไม่ใช่หรือเจ้าคะ
ชายคนหนึ่งอาจทำสงคราม ด้วยเหตุผลมากมายร้อยแปดพันเก้า
เพื่อชัยชนะ
เพื่อความภาคภูมิใจ
อำนาจ
แต่หญิงคนหนึ่ง
นางก็แค่ทำสงคราม
พ่อของเจ้าเคยบอกข้าว่า
นี่ถ้ามาริโกะเกิดมาเป็นผู้ชายก็คงจะดี
ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าทำไม
ที่จริงพ่อของเจ้าน่ะ เขามีแผนสำคัญจะให้เจ้าทำ
ถ้าเช่นนั้น ท่านพ่อก็น่าจะหาคนที่ดีกว่านี้ ให้ข้าแต่งงานด้วย
มาริโกะ…
เจ้าไม่รู้หรอกหรือ
ทั้งหมดนี้น่ะ เป็นแผนการของเขา
จัดการให้เจ้าออกเรือน
เอาเจ้าไปไว้ให้ห่างจากศึกของเขา ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพื่อที่เจ้าจะมีโอกาสอยู่รอด
และจะได้กลับมาในสักวันหนึ่ง เพื่อจบสิ่งที่เขาทำค้างคาไว้
ตลอดหลายปีมานี้ เจ้าต้องรับรู้ถึงความคิดของเขาบ้างสิ…
ข้าทำให้เขาผิดหวัง
ไม่หรอก มาริโกะ
สงครามของเจ้ายังไม่จบลงง่ายๆ หรอก
การเจรจาสิ้นสุดแล้ว
ท่านอิโตมีความภักดีต่อทายาท และต่อคณะอุปราชชุดนี้
เรามาลงมติด้วยความเป็นหนึ่งเถิด
ข้าเห็นชอบกับอิโต
แล้วท่านล่ะ ซูกิยามะ
ข้าเสียใจด้วย
แต่ข้าไม่ขอลงมติ
ที่ผ่านมาไม่ได้มีหลักฐาน ว่ามีแผนการโค่นล้มทายาทแต่อย่างใด
ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงจะไม่ขอลงมติในวันนี้
จนกว่าตัวประกันจะได้รับการปล่อยตัวทั้งหมด
ตัวประกันหรือ
ท่านกระทำการหยามเหยียด ความประสงค์ของไทโกผู้ยิ่งใหญ่ของเรา
เช่นนั้นท่านก็หยามเหยียดข้ารับใช้ ที่จงรักภักดีที่สุดในราชอาณาจักรนี้
ในที่นี้มีข้าคนเดียวเท่านั้น
ที่รับใช้ราชอาณาจักรแห่งนี้อย่างแท้จริง
นี่แปลว่าทุกอย่างจะล่าช้าออกไป
เรื่องนี้แน่นอนที่สุด
ข้าจะเสนอให้ถอดซูกิยามะออกจากตำแหน่ง
ถึงตอนนั้นแผนการจึงเดินหน้าต่อได้
ขออภัยเป็นอย่างสูง แต่ข้าอยากรู้ว่า…
"ถึงตอนนั้น" นี่คือเมื่อไร
ได้โปรดอดทนรอไว้ก่อน
ท่านนี่ช่างอ่อนหัด
ท่านไม่รู้เลยสินะว่า ศัตรูที่ท่านกำลังเผชิญหน้าอยู่…
ก่อนหน้านี้ ท่านเคยถามข้า
เหตุใดข้าจึงมีความรู้สึก ต่อต้านโทรานางะอย่างรุนแรง
มันเริ่มก่อตัวมาตั้งแต่ในวัยเด็กของข้าที่อาซูจิ
ตลอดหลายปีนั้น ข้าเฝ้ามองเขา…
กระซิบกระซาบ…
วางอุบาย…
แน่นอนว่าผู้ที่ปลิดชีพพ่อของข้าคืออาเคจิ จินไซ
แต่ผู้ที่อยู่เบื้องหลังแผนการนั้นคือโทรานางะ
สิ่งที่เขาเก็บงำอยู่ในจิตใจนั้น หาได้พ้นจากการรับรู้ของข้า
ที่ท่านเอ่ยมานี้เป็นคำกล่าวหาที่ร้ายแรง
เมื่อคำกล่าวหานี้แพร่งพรายออกไป ชีวิตของเขาก็จะหาไม่ในเร็ววันนี้
แล้วมันจะมีประโยชน์อันใด
พวกท่านหยุดเขาไม่ได้สักคน
ท่านเคยทราบไหมว่าข้าต้องผ่านอะไรมาบ้าง
ถึงจะมีทายาทสืบสกุลให้ไทโกได้สำเร็จ
นอกจากข้าแล้ว ไม่มีใครทำได้
สตรีมากหน้าหลายตา ชายานับร้อย…
ท่านไดโยอินก็ทำไม่ได้
ท่านไดโยอิน… นางใช้สมุนไพรรสชาติขมคอวางยาข้า
บังคับให้ข้าทนสารพัดสิ่งเลวร้าย เกินกว่าจะเอื้อนเอ่ยออกมาได้เพื่อให้ข้าตั้งครรภ์
ข้าคนเดียวเท่านั้นที่ได้เป็นมารดาของทายาท
แล้วท่านรู้ไหมว่าข้าทำได้อย่างไร
โดยขู่เข็ญโชคชะตาให้แลดูข้า
เพื่อที่ข้าจะได้
ควักลูกตาออกมาจากเบ้าตาของมัน
เมียข้า ตื่นเร็วเข้า เราต้องไปจากปราสาทแล้ว
ตื่นสิ
มันไม่ถูกต้อง
ที่ไปเข้าพวกกับข้าหลวงกระจอกๆ คนหนึ่ง
ชีวิตเจ้าจะเป็นได้แค่นั้น
ท่านซูกิยามะตายแล้ว…
ถูกโจรป่าฆ่าระหว่างพยายามหนีออกจากโอซาก้า
อีกไม่ช้าอิชิโดะจะเข้าควบคุมคณะอุปราช
ข้าคาดหมายไว้ว่าตัวข้า
จะถูกขับให้พ้นจากตำแหน่งอย่างไม่เป็นธรรม
และจะมีการประกาศสงครามกับกลุ่มของข้า
ข้าหาได้ปรารถนาในที่ดิน
ข้าไม่ต้องการเกียรติยศใดๆ
แต่ถ้าผู้คิดคดทรยศคนใด ทำอันตรายแก่ทายาทของไทโก
เมื่อนั้นข้าต้องขอปกป้องเขา
ด้วยแผนการเวหาสสีชาด
เราจะส่งสารไปยังน้องชายของข้า เพื่อขอกำลังหนุน
จากนั้นเราจะโจมตีโอซาก้า และกำจัดศัตรูของเราให้สิ้นซาก
บัดนี้ถึงเวลาแล้ว
คำบรรยายโดย เอมวลี อัศวเปรม