ความเดิมตอนที่แล้วในโชกุน
ท่านโทรานางะได้ตัดสินใจที่จะลาออก จากการเป็นสมาชิกของคณะอุปราช
ในการลงมติใดๆ ไทโกกำหนดให้มีอุปราชห้าคน
ท่านหญิงโอจิบะขอกลับมาที่โอซาก้า
ข้าน่ะยินยอมอยู่แล้ว
ไม่เช่นนั้นก็คงจะเป็นการวางตัวเป็นปรปักษ์
เจ้าไม่ใช่เด็กอมมือแล้วนะ
ข้าเดาว่าชายผู้นั้นคือสามีของท่าน
เขาชื่อโทดะ ฮิโรคัตสึ แม้สหายจะเรียกเขาว่าบุนทาโร่
เดี๋ยวก่อน
เห็นแก่พระเจ้าเถอะ เขาอาจยังรอดได้นะ
โทดะ ฮิโรคัตสึ
- เวร - ขอโทษ
ข้ายินดีที่ได้เห็นว่า ท่านเปลี่ยนใจเรื่องอาบน้ำแล้ว
ดูท่านจะอารมณ์สดชื่น
หลังจากค่ำคืนที่ดีกับสตรีที่น่าพึงใจ
ถ้าเช่นนั้นท่านก็ชื่นชอบคณิกานางนั้น
เราไม่ยอมรับการปรากฏตัวของเจ้าที่นี่
แกมันสถุลสิ้นดี
ให้มันได้งี้สิโว้ย
ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้กับเราด้วย
ปืนใหญ่อันเขื่อง ซากศพกองพะเนินเทินทึก เราไม่ได้ต้องการเลย
มีกองทัพกำลังมา
ไพร่พลหลายพัน
พ่อข้ากลับมาแล้ว
มาริโกะ
เขายังไม่ตาย
ดูสิว่านั่นใคร
สามีของท่าน
(อิงจากนิยายที่แต่งโดย เจมส์ คลาเวลล์)
(SHOGUN)
(บทที่ห้า: ลูกไก่ในกำมือ)
สักวัน ท่านหญิงโอจิบะจะกลับมา
จากปราสาทของโทรานางะในเอโดะ
เราต้องทำทุกวิถีทางให้มารดาของทายาท กลับจากโอซาก้า
มายังบ้านของนางในเมืองที่ปลอดภัย กว่าเมื่อจากไป
โทรานางะจะต้องถูกขับออกจากตำแหน่ง
ข้าเห็นด้วย
การที่เขาหนีออกจากโอซาก้านั้น ไม่เพียงเป็นการเย้ยหยันคณะอุปราช
แต่ยังเป็นการดูหมิ่นทายาทอีกด้วย
โอโนะ
ท่านคิดเห็นเช่นไร
ขับให้พ้นตำแหน่ง
ได้เห็นพวกเรากลมเกลียวกันแบบนี้ มันช่างน่าอุ่นใจดีจริงๆ
เพียงแต่…
การลาออกของโทรานางะ ทำให้การขับเขาจากตำแหน่งเป็นไปไม่ได้
เพราะตอนนี้คณะอุปราชของเราไม่ครบองค์
เรามาลงคะแนนเลือกคนที่จะมาแทนเขากันเถอะ
อิเคดะ สหายของอิชิโดะ จะทำหน้าที่อุปราชได้อย่างดีเยี่ยม
เจ้างั่งนั่นน่ะนะ
ตำแหน่งจะได้เหม็นสาปบ้านนอกน่ะสิ
ฮิโรดะล่ะเป็นยังไง
ตำแหน่งจะมีราคีเพราะชาวคริสเตียน
ท่านคิยามะเสียใจที่ไม่ได้มาร่วมขอรับ
ส่วนข้าขอเสนอมาเอดะ
เป็นตัวเลือกที่วิเศษ
ข้าจะไม่นั่งอยู่ในคณะอุปราช กับไอ้หมาขี้เรื้อนนั่นแน่
ให้ข้าคว้านท้องตัวเองยังดีเสียกว่า
ซูกิยามะ
บางทีท่านอาจไม่ทราบ…
มาเอดะนั้นอันที่จริงเป็นลูกพี่ลูกน้องของโอโนะ
ข้ารู้แล้วว่า เหตุใดคนจึงขนานนามนางว่า "นารีเหล็ก"
เจ้าเพิ่งมาล่าสัตว์ครั้งแรกหรือ
สามีข้าไม่เคยมีเหตุให้ต้องชวนข้ามา
สามีเจ้าน่ะ ปาฏิหาริย์แท้ๆ
เขาใช้เวลา 20 วัน จึงกลับมาหาเรา
ข้ารู้สึกทึ่งมากที่เขารอดชีวิตกลับมาได้
โรนินกลุ่มหนึ่งช่วยเขาฝ่าวงล้อมการต่อสู้ออกมา
ตอนที่พวกเขาไปถึงเอโดะ เหลือรอดกันอยู่แค่สองคนเท่านั้น
มันเป็นความทุกข์ทรมานแสนสาหัส
นี่คือบันทึกสิ่งที่อันจินได้พูดหรือกระทำไว้ ตั้งแต่ท่านจากไป
ข้าขอให้เจ้ายังอยู่ที่บ้านของอันจิน
และคอยทำหน้าที่ล่ามต่อไป
แล้วสามีข้าล่ะ
ข้าบอกบุนทาโร่แล้ว ให้ย้ายเข้าไปอยู่กับเจ้าในบ้านอันจิน
แบบนี้เจ้าจะได้รับใช้คนทั้งคู่
ท่านพ่อ
บอกข้าซิ…
ลูกชายข้าเป็นคนเสนอความคิด ให้สังหารเนบาระ โจเซนหรือเปล่า
ข้ามิทราบเจ้าค่ะ
ฆ่าเขาเป็นความคิดที่โง่บัดซบ
อิชิโดะคงจะเอามาใช้เป็นข้ออ้าง ในการก่อสงครามเป็นแน่
ท่านพ่อ
มาริโกะ ช่วยนำไก่ฟ้าตัวนี้ไปให้อันจินด้วย
เป็นเครื่องแสดงความขอบคุณจากข้า
ข้ารู้ว่าท่านพ่อไม่พอใจข้า
เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่า
การที่เจ้าฆ่าโจเซนนั้น
มันอาจเป็นการทำคุณให้ยาบุชิเกะ
ไม่สินะ…
อาจเป็นหลานจอมมักใหญ่ใฝ่สูงของเขา
ที่หลอกให้เจ้าทำอะไรโง่เง่าเยี่ยงนั้น
ท่านพ่อ…
เจ้าจะเรียกข้าว่านายท่าน
เลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว
สัตว์เดรัจฉาน…
ม้านี่เลวร้ายกว่าคนในเรื่องความไม่รู้คุณ
เจ้าตกหลุมพรางพวกมันได้ง่ายดายเหลือเกิน
ปล่อยให้ตัวเองเป็นลูกไก่ในกำมือศัตรู
ไม่ต่างอะไรกับนกเหยี่ยวที่ถูกฝึกจนเชื่อง แต่ไร้ความสง่างาม
คนเราล้วนไม่ต่างจากนกเหยี่ยว
บางตัวบินโฉบออกจากข้อมือ
ตรงเข้าสังหารทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว
บางตัวเกียจคร้าน และไม่อาจสะกดกลั้นต่อสิ่งล่อใจ
แต่คนทุกคนฝึกให้เชื่องได้
เมื่อฝึกฝนพวกมันให้รู้จักล่าเหยื่อที่เหมาะสม
พวกมันจะทำหน้าที่นักล่าให้เจ้าเอง
จนกว่าเจ้าจะเข้าใจที่ข้าพูดนี้
ข้าจะปลดกองพลทหารปืนใหญ่ จากการบัญชาการของเจ้า
มีคนมาส่งของขอรับ
นายท่าน โจเซนขอรับ
เจ้าข้าเอ๊ย ของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดอยู่นี่แล้ว
เจ้าเห็นไหม
ข้าทำส่วนของข้า ตาแก่ก็ทำส่วนของเขา ทีนี้มันก็เริ่มจะได้เรื่องละ
เจ้าไม่เข้าใจที่ข้าพูด แต่ตอนข้าอายุเท่าเจ้า
ที่ข้าต้องทำประจำคือควักไส้ถอนขนเหยื่อล่า
พ่อของข้าจะเข้าไปลักลอบล่าสัตว์ในชาแธม
ดูนะ
ดูนี่นะ
เราจะแขวนให้มันแห้งสักสองสามวัน
อาจจะหนึ่งสัปดาห์ ขึ้นกับสภาพอากาศ
เรียบร้อย
ขออภัยอย่างสูงเจ้าค่ะ แต่
นกมันจะเน่าไม่ใช่เหรอคะ
ท่านเข้าใจคำว่า "เน่า" ไหม
เข้าใจๆ
เดี๋ยวมันจะส่งกลิ่นแรงมาก
แต่มันเป็นของขวัญจากท่านโทรานางะ
มันต้องเป็นไก่ฟ้าที่ดีที่สุด ที่หมู่บ้านนี้เคยนำมาปรุงอาหารเลย
ทีนี้ ที่จะบอกต่อไปนี้สำคัญมาก
ห้ามใครแตะต้องมันเด็ดขาด
เข้าใจไหม
ห้าม เข้าใจนะ
ถ้าใครแตะ ตาย
เราจะสั่งมีดจากมิชิมะให้เขาใช้ส่วนตัว
จากนี้ไป ห้ามข้าวของใดที่อันจินใช้ มาสัมผัสอาหารของเรา
ที่หมู่บ้านถัดไป มีพ่อครัวฝีมือดี
ถ้าข้าต้องการพ่อครัวคนใหม่ ข้าจะบอกเจ้าเอง
ท่านหญิงฟูจิ…
อันจินจะกินอะไรก็ได้ตามใจปรารถนา ในบ้านหลังนี้
ขออภัยที่ขัดจังหวะ
ท่านโทดะมาพบท่านค่ะ
ท่านลุง
น่ายินดียิ่งที่ได้เห็นท่านกลับมาอย่างปลอดภัย
มาริโกะอยู่ไหน
ถูกสั่งให้ไปที่ค่ายของท่านโทรานางะ
ให้ข้าส่งคนไปตามไหม
ข้าได้รับคำสั่งให้มาพำนักที่นี่
เมียข้าต้องมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกับอันจิน มันก็แย่เหลือทนแล้ว
แต่ตอนนี้ข้าดันต้องมาทำแบบเดียวกัน
ท่านรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
เราจะดูแลท่านอย่างดีแน่นอนเจ้าค่ะ
เจ้าเป็นยังไงบ้างล่ะ เป็นคู่ครองของคนเถื่อนน่ะ
ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ
ข้าเป็นคู่ครองของฮาตาโมโตะ เรื่องที่ท่านถาม ข้าคงไม่อาจรู้ได้
เขาหลับนอนกับเจ้าหรือเปล่า
เปล่าเจ้าค่ะ
ข้าเองก็โล่งใจ
อันจินต้องการร่วมเรียงเคียงหมอนกับหญิงอื่น
คนเถื่อนก็ควรสังวาสกับหญิงเถื่อน
บอกอันจินว่าข้าจะกลับมากินข้าวเย็น
การฝึกเป็นไปด้วยดี
กลยุทธ์ปืนใหญ่ของคนเถื่อน
สร้างความได้เปรียบที่น่าประหลาดใจ
ข้าตั้งตารอชมการสาธิต
แต่ข้าคงต้องขอนั่งสังเกตการณ์จากระยะไกล
หลังจากรู้ว่าเกิดอะไรกับเนบาระ โจเซน
"กลับไปโอซาก้า
และปฏิญาณตนในความภักดีต่ออิชิโดะ"
ข้าได้ยินว่านั่นเป็นคำสั่งมาถึงเจ้า
เช่นเคย ท่านมองออกทุกเรื่อง
เจ้าจะทำอย่างไร
แน่นอนว่าข้าจะอยู่กับท่านต่อไป
พวกเขาจะประกาศให้เจ้าเป็นนักโทษหลบหนี
จริงขอรับ
แต่ตั้งแต่ดวงตะวันขึ้นคราวนั้นที่โอซาก้า
ชะตาก็ได้ผูกเราสองไว้ด้วยกันแล้ว
อย่างนั้นหรือ
หรือบางทีอาจจะเป็นเจ้าที่แอบชักใยลูกข้า
ให้สังหารโจเซน
ไม่ ข้าไม่มีวัน…
การที่เจ้าสามารถยืดเวลาไปคารวะอิชิโดะ
และยังเหยียบเรือสองแคมต่อไป
ท่าน… นางาคาโดะได้ตกลงใจว่า
จะไม่ยอมให้โจเซนไปรายงานเรื่องปืนใหญ่…
นางาคาโดะไม่ฉลาดพอ ที่จะคิดอ่านอะไรแบบนั้นหรอก
ท่านพูดถูก ข้าเกรงว่าจะเป็นเพราะโอมิ หลานข้า
เขาไปนั่งดื่มสาเกกับนางาคาโดะ ในคืนก่อนเกิดเหตุ
คำพูดคำจาของเขาอาจทำให้เกิดความคิดผิดๆ
เจ้าโอมิ ข้าจะสั่งสอนเขาแทนท่านเอง
สั่งสอนหรือ
เขาหาวิธีมัดมือชกศัตรูของเราให้โจมตีได้สำเร็จ
ทำไมข้าจะต้องสั่งสอนคนหนุ่มที่อนาคตไกลแบบนั้น
ถ้าข้าจะโจมตีพวกมันที่ฐานที่มั่นในโอซาก้า
ข้าคงไม่มีวันชนะ
แต่เป็นเพราะหลานของเจ้า
พวกมันจะต้องโกรธแค้น
และต้องออกเดินทัพบุกมาโจมตีเราที่นี่
เราสามารถป้องกันเมืองของเรา
ค่อยๆ ลดจำนวนไพร่พลของมัน
ข้าคิดเหมือนที่ท่านเพิ่งกล่าวไปไม่มีผิด
บอกหลานเจ้า
ว่าข้าให้เขาเป็นคนบัญชาการปืนใหญ่ของอันจิน
เป็นรางวัลที่คู่ควรกับโอมิ
ชายผู้นี้ภักดี ขยันขันแข็ง
เหมาะเจาะที่จะใช้เป็นตัวตนบังหน้า ไส้ศึกที่เจ้ายังหาตัวไม่ได้ซะที
เขาเห็นข้าเป็นตัวตลก
บีบข้าราวกับเป็นลูกไก่ในกำมือ
แถมยังทำกับข้าในถิ่นปกครองของข้า
โทรานางะมอบหมาย ให้เจ้าบัญชาการกองพลปืนใหญ่
ฝึกฝนพวกเขาให้ดี
ท่านลุง หากท่านต้องการ ข้าจะสละการบัญชาการให้ท่าน
เจ้าว่าอะไรนะ
เจ้าคิดว่ากองพลเป็นของเจ้าหรือ
เจ้าจะมาสละสิ่งที่เป็นของข้าอยู่แล้ว ให้ข้าได้ยังไง
หาสายลับของโทรานางะให้เจอ
เจ้าไปโอซาก้า
เราควรจะปรับความเข้าใจกับอิชิโดะ
เผื่อว่าเรื่องทั้งหมดนี้จะพังไม่เป็นท่า
ที่เกาหลียังเลวร้ายยิ่งกว่านี้อีก
พวกเราต้องกินหนอนไหมต้มซีอิ๊ว
คนไม่ตายเพราะแมลงวันหรอก
เจ้ากับข้า…
เราต่างก็ถูกสาป
ทีแรกอันจินทำครัวของเราแปดเปื้อน ไม่ผิดกับเป็นนางกาลกิณี
ทีนี้สามีเจ้ายังฟื้นจากความตายกลับมา
เป็นอีกเหตุผลที่เราต้องกิน
อีกเดี๋ยวเขาก็จะมาแล้ว
ถ้าเจ้าคิดว่าอันจินกำลังตกอยู่ในอันตราย
เจ้าจะบอกข้าใช่ไหม
ทำไมเขาถึงจะมีอันตราย
ข้าเข้าใจว่าสามีท่านจะมาอยู่กับเราด้วย
มีอะไรที่ท่านเห็นว่าข้าต้องเตรียมตัวไว้ไหม
อาหารค่ำมั้ง
อาหารค่ำ
และท่านจะเป็นเจ้าภาพที่สง่างาม
ถ้าไร้ก้อนหินดีๆ สักก้อน
สวนก็จะเป็นแค่สถานที่สำหรับปลูกพืช
ข้าเห็นด้วย อูเอะจิรุ
ยินดีต้อนรับสู่บ้านของข้า ท่านบุนทาโร่
เรียกข้าว่าท่านโทดะ
สามีข้าอยากให้ท่านเรียกเขาว่าท่านโทดะ
เพราะชื่อบุนทาโร่นั้น สงวนไว้สำหรับผู้ที่ใกล้ชิดเขาเท่านั้น
บอกท่านโทดะว่า ข้าโล่งใจที่เขาหนีจากโอซาก้ามาได้
และเป็นเกียรติสำหรับเขา ที่ได้ชมกองพลทหารปืนใหญ่ของเราในวันนี้
อันจินบอกว่ามีเพียงนักรบผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้น ที่จะรอดชีวิตมาได้อย่างท่าน
เขายังรู้สึกเป็นเกียรติด้วย ที่ท่านได้ชมกองพลทหารปืนใหญ่ที่เขาเป็นผู้ฝึก
ลูกธนูของข้าทะยานได้เร็วกว่า และไกลกว่าปืนใหญ่ไหนๆ
เขาเชื่อว่าเมื่ออยู่ในมือของซามูไรที่แท้จริง
ลูกธนูและดาบย่อมเหนือกว่าปืนใหญ่
บางทีเราน่าจะลองจัดแข่งขันแบบฉันมิตรดูสักวัน
มีอะไรตายในบ้านเจ้าหรือเปล่า
ขออภัยเจ้าค่ะ อาหารค่ำพร้อมแล้ว
เอาละ สำหรับแขกผู้สูงส่งของข้า กับค่ำคืนที่วิเศษนี้
ข้าภูมิใจเสนอแก่ท่าน อาหารจานเด็ดจากบ้านเกิดของข้า
เราเรียกมันว่าสตูกระต่ายแบบอังกฤษ
ยอมรับว่ามีเครื่องปรุงบางอย่าง ที่ข้าต้องหาอย่างอื่นมาแทน เหล้าเชอร์รี่
กับอีกสองสามอย่าง แต่นั่นคือความดีงามของสตูชั้นดี
สุดท้ายจึงได้รสชาติแบบซอสเกรวี่
มาริโกะ
เราเป็นพวกที่เรื่องมากในการกิน ท่านอันจิน
เสียดายที่เราต้องพลาดไป
ไม่มีเหล้าเชอร์รี่ มันก็คงไม่อร่อยอยู่ดี
เอ้า ยกไปเก็บ
เชิญรับประทานครับ
ดูเขากินเข้าสิ
อย่างกับลูกลิงก็ไม่ปาน
เขาว่าอะไรเหรอ
สามีข้าวิจารณ์ท่าทางการกินก๋วยเตี๋ยวของท่าน
ที่ท่านส่งเสียงออกมาระหว่างทาน แสดงถึงความพอใจอย่างลึกซึ้ง
เจ้าจ๋อนี่ฉลาดแฮะ
เขาเรียนรู้ไวนะ ใช่ไหม
ที่บ้านเมืองข้า มีแต่ผู้หญิง ที่จะดื่มจากจอกน้อยๆ แบบนั้น
อันจินบอกว่าที่ประเทศของเขา
ถ้วยใบใหญ่ใช้สำหรับดื่ม
ขนาดของถ้วยสาเกที่พอเหมาะนี้ ช่วยให้เราเพลิดเพลินกับเครื่องดื่มและ…
เราดื่มกันแบบนี้
ถ้าอันจินขอสาเกเพิ่มอีก บอกเขาว่านี่ขวดสุดท้ายแล้ว
แล้วเอาสตูนั่นไปเทลงทะเล
ไหนๆ เราก็ดื่มฉลองกันแล้ว ข้าอยากขอดื่มฉลองบ้าง
ถ้าท่านจะโกง จงโกงความตาย
ถ้าท่านจะขโมย จงขโมยหัวใจสตรี
ถ้าท่านจะโกหก จงโกหก ขณะซุกในไออุ่นนิรันดร์จากอ้อมอกของนาง
และถ้าท่านจะดื่ม ก็จงดื่มกับข้า
นี่ยังกับว่าเราอยู่ในแดนคนเถื่อน
อีกหน่อยเราคงใช้ตีนกินข้าวกัน
เขาพูดว่าอะไร
นี่ก็ชักจะดึกแล้วนะคะ
ข้าว่าท่านฟูจิดูจะง่วงแล้ว ท่านฟูจิ…
คงจะง่วงแล้วสินะ
โอ๊ย ไร้สาระน่า
ท่านมาริโกะ ถามสามีของท่านทีว่าเขาจะช่วยเล่า
เรื่องการหลบหนีของเขาในโอซาก้าให้ฟังได้ไหม
เรื่องราวที่ดีฟังตอนไหนก็น่าสนใจ
เอาสิ ถามให้หน่อย
ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ
แต่ว่าอันจิน…
ได้ยินเรื่องราววีรกรรมที่ท่านหนีจากโอซาก้า
เขาอยากให้ท่านเล่าให้ฟังหน่อยเจ้าค่ะ
วีรกรรมมีไว้สำหรับคนตาย
ส่วนเรื่องราวมีไว้สำหรับเด็กๆ
ท่านอันจินพูดจาไม่เหมาะสม ข้าต้องขออภัยเจ้าค่ะ
บางทีในประเทศของเขา การโอ้อวดคงเป็นเรื่องธรรมดา
งั้นถามเขาเรื่องการศึกของเขาซิ
เขาเป็นยอดซามูไร ที่ฝึกกองพลของท่านโทรานางะมิใช่หรือ
เขาอยากทราบ เกี่ยวกับสงครามที่ท่านได้ร่วมรบมา
ข้าไม่รู้สิ
เรื่องเกี่ยวกับสงครามของข้า เต็มไปด้วยรอยด่างพร้อย
กรุณาฟังข้า
สามีของข้าเหนื่อยและดื่มไปมาก
ท่านต้องเล่าเรื่องให้เขาฟัง
แต่ช่วยระวังคำพูดด้วย
ไม่ละ
สงคราม
เล่ามา
ท่านน่ะ
โคได
เอาธนูมา
ให้เขาเลือกเสาประตู
ทางเข้าออกบ้านท่าน
เขาขอให้ท่านเลือกเสาประตู
อะไร เขาจะยิงมันเหรอ
เสาฝั่งซ้ายหรือฝั่งขวา
- เขาเล็งตรงๆ ยังไม่ได้เลย - ได้โปรด
เลือกด้วย
ขวา
เสาฝั่งขวา
ท่านมาริโกะ ท่านควรเขยิบไป
ท่านมาริโกะ เขยิบสิ
ท่านมาริโกะ
ท่านลุง
ท่านมาริโกะ หลบสิวะ
ให้ตายสิน่า
ช่วยบอกเขาทีว่า ถึงข้าจะเข้าใจว่าในประเทศนี้
ภรรยาเป็นสมบัติของฝ่ายชาย ซึ่งก็ไม่ต่างจากประเทศข้า
แต่ข้าเชื่ออย่างสุดหัวใจ…
ว่าภรรยาของเขาไม่สมควรต้องเจอแบบนี้
เขาบอกว่าภรรยาคือสมบัติ
และสามีสามารถทำได้ตามอำเภอใจ
แต่อันจิน…
สงสัยว่าท่านควรปฏิบัติกับภรรยาของท่าน ด้วยความสุภาพมากกว่านี้หรือไม่
น่าหัวร่อสิ้นดี
คนอย่างเจ้าเนี่ยนะ
ที่สมควรได้รับความสุภาพ
บอกเขาไปว่าเจ้าชื่ออะไร
บอกไปสิ
ข้าจะเล่าเรื่องครอบครัวของข้าให้ท่านฟัง
บอกเขาเรื่องเผ่าพงศ์ ที่น่ารังเกียจและโสมมของเจ้า
ข้าเป็นบุตรสาวของท่านอาเคจิ จินไซผู้ล่วงลับ
ท่านมาริโกะ ท่านไม่ต้องทำแบบนี้
ลูกสาวของมือลอบสังหารจอมทุรยศ
เล่าอะไรก็เล่าส่งๆ ไปเถอะ เขาไม่รู้เรื่องหรอก
นายท่านของพ่อข้าคือท่านคุโรดะ ผู้ปกครองญี่ปุ่นก่อนไทโก
ท่านคุโรดะฉ้อฉล ฆ่าคนเป็นผักปลา
ด้วยความรักในแผ่นดิน พ่อของข้าจึงฆ่าเขา
เพราะเหตุนี้ พ่อข้าและครอบครัวข้าจึงถูกตามล่า
พี่น้องชายหญิงทุกคนของข้า…
และแม่ของข้า
พวกเขาคุกเข่าต่อหน้าพ่อข้า ผู้ที่ถูกบังคับให้สังหารพวกเขาทีละคน
ก่อนที่จะคว้านท้องตัวเอง
ข้าเพิ่งจะแต่งงานและไม่ได้รับอนุญาตให้ต่อสู้
ทุกๆ ปี ในวันครบรอบการสังหารหมู่ครอบครัวข้า
ข้าขอให้สามีข้ายอมให้ข้ากระทำการ เพื่อตอบโต้ความอยุติธรรมนี้
แต่ข้าทำอะไรไม่ได้
เพราะสามีข้าสั่งให้ข้าต้องมีชีวิตอยู่
ข้าขอให้ท่านจดจำ "กำแพงใจ" เอาไว้
ข้าขอตัว
ใครอนุญาตให้ไป
นี่เป็นความผิดของเจ้า
เข้าใจไหม
พูดอะไรบ้างสิ
ออกไปให้พ้นทาง ถอยไปสิวะ
ท่านลุงของข้าไปแล้ว
อย่ามาขวาง
เดี๋ยวนี้
ถอยไป
อันจินไม่ควรต้องมาเห็นอะไรแบบนี้
คุณพระช่วย
ข้าพยายามหยุดเขาแล้ว
แต่เขาไม่ยอมฟัง
ทั้งสองคนช่วยออกไปจากห้องด้วย
ไปเสียสิ
ถ้าเจ้ารบกวนความสงบของบ้านหลังนี้ เท่ากับเจ้าหยามเกียรติอันจิน
เขามีเกียรติอะไรให้หยาม
บ้านหลังนี้ต้องคำสาป
บุนทาโร่
มองข้าสิ
ท่านทำอะไร
ลุกขึ้น
ข้าได้รบกวนความสุขสงบของบ้านท่าน
โปรดอภัยให้ข้าด้วย
สาเกน่ะ
สาเกเรอะ
นั่นคือข้อแก้ตัวของท่านเหรอ
ลุกขึ้น ไอ้คนอัปรีย์ ยืนขึ้นมา
เป็นเพราะสาเก
สาเก
ไอ้คนต่ำช้า
ขนพวกมันเปียกเกินไป มูราจิ
ข้าเห็นด้วย
แต่เอาพิราบมาซ่อนไว้ที่นี่
เป็นความคิดของท่านตั้งแต่แรก
ยาบุชิเกะกำลังไล่ล่าไส้ศึกในหมู่บ้านของเจ้า
นายท่าน ได้โปรดอนุญาตให้ข้ามอบตัวเถอะ
อย่าหวัง
ชื่อจริงของเจ้าคือโทโนโมโตะ อากินาโอะ
ซามูไรที่เก่งกาจผู้ภักดีกับข้ามานาน
เจ้าจะเป็นสายลับให้ข้าต่อไป
เช่นนั้นแล้วจะให้ทำอย่างไร
หาสายลับอีกคนให้เขา
เราจะอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้
มีแต่กลิ่นความตายกับลูกธนูปักเสาบ้าน
ชาวบ้านเริ่มกระซิบกระซาบกัน ว่ามีนางกาลกิณีอยู่ในบ้านท่าน
อรุณสวัสดิ์ ท่านมาริโกะอยู่ไหน
อันจิน ข้ามีเรื่องจะขอร้อง
กลิ่นเหม็นสุดจะทนนี่ เราขอกำจัดมันไปได้ไหม
ท่านพูดอะไรข้าไม่เข้าใจ ตกลงนางอยู่ไหน
ท่านเป็นอะไรไหม
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะข้าเอง
ท่านมาริโกะ ความป่าเถื่อนของสามีท่าน ไม่ใช่ความผิดท่านเลย
ไม่ควรมีใครเห็นเราอยู่ด้วยกัน
เหลวไหล
อย่าเอามันไปไว้หลังกำแพงใจ หรืออะไรก็ตามที่ท่านเรียกน่ะ
ข้าอ่านท่านออก
ความรังเกียจที่มีต่อเขา
ถ้าอยากเป็นอิสระจากไอ้หน้าตัวเมียนั่น ก็จงไปจากเขา
ท่านก็ยังไม่เข้าใจอะไรเลย
ดาบของท่านน่ะ
ท่านฟูจิเชื่อว่ามันถูกมอบให้พ่อของนาง เพื่อเป็นเครื่องเชิดชูเกียรติ
ความจริงก็คือเขาอ้อนวอนขอชีวิต และตายอย่างคนขลาด
ปู่ของนางนำมันมาจากซามูไรขี้เมาคนหนึ่ง
แลกกับข้าวสามกระสอบเพื่อไม่ให้นางต้องอับอาย
แต่นางไม่รู้เรื่องนั้น และเราก็จะไม่ปริปาก
เพราะนางไม่สมควรต้องรู้
ข้าจะไม่ให้อะไรกับสามีข้า
ไม่แม้แต่ความเกลียดชัง
เพราะมันสมควรกับเขาแล้ว
มันเป็นเรื่องราวที่ดี ท่านมาริโกะ
ข้าเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกท่าน แต่ท่านจริงจังกับมันเกินไป
ถามจริงๆ ท่านจะมัวทำกิริยากระมิดกระเมี้ยน เก็บกดความเป็นตัวเองอยู่เพื่ออะไร
ข้าไม่หวังให้ท่านเข้าใจหรอก
อ้อ ขออภัย แต่ท่านจะตายเพื่อแก้แค้นให้พ่อ
และท่านจะอยู่อย่างทุกข์ระทม เพื่อเย้ยสามีของท่าน
จะเอาแบบไหน
เกิดอะไรขึ้นกับท่าน
ชีวิตข้าเป็นของข้า ชีวิตท่านเป็นของท่าน
ถ้าแค่นี้ท่านยังมองไม่ออก ท่านจะไม่มีวันเป็นอิสระจากการจองจำนี้
ไม่ ท่านอันจิน
เป็นท่านต่างหากที่ถูกจองจำ
ถ้าท่านมีชีวิตอยู่เพียงเพื่ออิสรภาพ ท่านจะไม่มีวันเป็นอิสระจากตัวเอง
ข้าจะยังทำหน้าที่เป็นล่ามให้ท่านต่อไป
แต่นับจากวันนี้
เราจะสื่อสารกันผ่านคำพูดของผู้อื่นเท่านั้น
เป็นอะไรกันไปหมด
มีเรื่องอะไร
ไก่ฟ้า
นก
ใคร
เอาไป
อูเอะจิรุเจ้าค่ะ
คนสวนของเราน่ะหรือ
ต้องมอบเหรียญรางวัลให้ตาเฒ่าแล้ว ที่อุตส่าห์ปีนขึ้นไปได้
ไม่เป็นไร
ที่จริงมันก็ห้อยอยู่บนนั้นนานพอดูแล้ว
อูเอะจิรุ ดี
ไปตามเขามาที
เขาตายแล้ว
ตายหรือ
ได้ยังไง
นายท่าน
เพราะท่านบอกว่าห้ามเด็ดขาด
"ถ้าใครแตะ… ตาย"
ท่านทำอะไรลงไป
ท่านฆ่าตาเฒ่า แค่เพราะซากไก่ฟ้าไร้ค่าโง่ๆ ตัวหนึ่ง
ท่านเป็นบ้าอะไรของท่าน
มันเป็นความรับผิดชอบของข้า
ให้ตายสิ ทำไมท่านไม่ถามข้าก่อน
ได้โปรด…
กรุณาจบชีวิตข้าด้วย
ไปให้พ้น
ไสหัวไปให้หมด
ไปสิ
เป็นความผิดข้าเองที่ทำตัวยุ่งยากกับสามี
ขอให้ท่านอภัยให้ข้าด้วย
บุนทาโร่จะทำอะไรก็ได้กับภรรยาของเขา
แต่ตอนนี้ข้าจะไม่ยอมให้ล่ามของข้าถูกทำร้าย
นายท่าน มีผู้มาเยือนอีกหนึ่ง
ขอโทษขอรับ
นายท่าน
ตอนที่เราลอยเรือ เราคุยกันเรื่องให้ข้า ฝึกการต่อสู้แบบยุโรปให้กองทัพท่าน
ข้ารู้สึกว่าข้าได้ทำหน้าที่นั้นเสร็จสิ้นแล้ว
ข้าขอให้เรือและคนของข้ากลับมาหาข้า เพื่อที่ข้าจะได้เดินทางไปและไม่กลับมาอีก
เรื่องการฝึกฝนกองพลปืนใหญ่ตามคำสั่งท่านนั้น
เขาคิดว่ามันสำเร็จเสร็จสิ้นแล้ว
ดังนั้น…
เขาต้องการเดินทางออกจากญี่ปุ่นโดยถาวร
มีบรรยากาศตึงเครียดระหว่างพวกเจ้าสองคน
นายท่านถามว่าท่านมีปัญหาอะไร
ข้ามีปัญหากับทั้งประเทศเส็งเคร็งนี่
พวกท่านไม่ให้คุณค่ากับชีวิต
มีแต่พิธีกรรมไร้ความหมายที่พวกท่านสลัดไม่หลุด
ก็เหมือนอูเอะจิรุที่ตายไปเปล่าๆ ปลี้ๆ
เขาเสียใจเรื่องคนสวนของเขา
บอกให้เขาเลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว
ข้าเข้าใจว่าเป็นคำสั่งของท่าน ว่าห้ามใครแตะต้องไก่ฟ้าตัวนั้น
และตามกฎหมาย ครัวเรือนของท่านไม่อาจขัดคำสั่งนั้นได้
อีกทั้งพวกเขาต้องไม่ปล่อยให้ไก่ฟ้าเน่าๆ ทำลายความสงบของหมู่บ้าน
นกนั่นไร้ความหมายต่อข้า
แต่คำพูดของท่านทำให้มันมีความหมาย
ข้าไม่มีเวลามาวุ่นวายกับเรื่องบ้านี่
ได้มีการเรียกประชุมกับมูราจิซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้าน
แต่เขายืนกรานว่ามันเป็นปัญหาของบ้านท่าน
จึงต้องมีใครสักคนขโมยมันมาและเอาไปฝัง
แล้วอูเอะจิรุก็บอกว่าช่วงนี้เขาไม่สบาย และอาสาเอามันไปฝัง
เขาตายเพื่อเป้าหมายอันยิ่งใหญ่
ไม่ว่าเขาจะคาดหวังอะไรไว้ นี่มันจบได้สวยยิ่งกว่า
ข้าเป็นคนฆ่าเขา
พระเป็นเจ้า อภัยให้ลูกด้วย ลูกฆ่าชายแก่คนนั้น
ไม่มีประโยชน์ที่จะมัวอาวรณ์กับสิ่งที่แก้ไขไม่ได้
ท่านเชื่อเช่นนั้นได้ยังไง
เรามีชีวิตอยู่และเราก็ตาย
เราควบคุมอะไรไม่ได้
อย่าขยับ
เวรเอ๊ย
ท่านพ่อ
เขาไปไหน
เขาอยู่นี่
ท่านพ่อ
อย่าให้ดินกลบหน้าเขา
นั่นไง
บาดเจ็บหรือเปล่า
นายท่าน
ดาบของท่าน
ดาบสองเล่มนี้เคยเป็นของพ่อของฟูจิ
มันอาจไม่มีค่ามากนัก แต่จะเป็นเกียรติกับข้าหากท่านรับไว้
ขอบคุณ
ท่านพ่อ
ดูนั่นสิ
เราเพิ่งจะเจอกระท่อมนี่หลังแผ่นดินไหว
อย่างที่ท่านลุงของข้าบอก
เรามีไส้ศึกมาตลอด
ใครอยู่ที่นี่
คนสวนแก่ๆ
ชื่ออูเอะจิรุ
เขาทำงานให้คนเถื่อน
เขาเพิ่งจะตายไปเมื่อวานนี้
รอดตัวไป
ท่านแม่
ข้าดีใจจริงๆ ที่ท่านกลับมาโดยปลอดภัย ท่านหญิงโอจิบะ
ข้าเป็นหนี้บุญคุณท่านจริงๆ นายท่านอิชิโดะ
มีคนบอกว่าข้าได้กลับจากเอโดะ ก็เพราะคณะอุปราช
ช่วยกันสร้างแรงกดดันให้โทรานางะ
คณะอุปราชมีความยินดีอย่างยิ่ง ที่ท่านกลับมาที่นี่ได้โดยสวัสดี
ยังมีคนบอกด้วยว่า คณะอุปราชตกเป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ
บอกว่าโทรานางะออกกลอุบายอีก และทำให้คณะไม่ครบองค์ ทำงานไม่ได้
ข้าจะฟื้นฟูคณะอุปราชเอง
เมื่อไรล่ะ
ได้โปรดอภัยที่ข้าใจร้อน
แต่นั่นก็เป็นเพราะว่า ข้าเป็นห่วงอนาคตของลูกชายข้า
ถ้าจะมีใครพยายามทำร้ายทายาทของไทโก
ข้าจะปกป้องด้วยชีวิต
ถ้าเช่นนั้น…
ถึงเวลาที่เราจะพักเรื่องการเมืองกันเสียที
ข้าจะให้คณะอุปราชขึ้นตรงต่อข้าเท่านั้น
คำบรรยายโดย เอมวลี อัศวเปรม