Aan de vooravond van de Partitie tusen India en Pakistan.
Een periode van onrust als duizenden families vluchten voor 't conflict en ziektes.
Ayah, we gaan nu weg. Ayah!
Rij de auto voor! Alsjeblieft! - Ja, meneer.
Jemima? - Ayah. Pak de koffer!
Kun je slapen?
Nu!
Ben je bang?
Hoeft niet.
Zal ik je een verhaaltje vertellen?
Er waren eens twee mensen met de namen Rama...
en Sita.
En ze hielden van elkaar.
Ze brachten hun dagen door met samen dansen en zingen.
En toen werd Sita ontvoerd door de boze demon Ravana.
Ayah?
Ayah? Ayah!
Vader?
Papa?
Tijd voor ons dutje, Jemima.
Er waren eens twee mensen die Mary en Jemima heetten.
Ze brachten hun dagen door met verhalen vertellen aan elkaar.
En dan op een dag,
werden hun moeder en vader ontvoerd
door de boze demon Ravana...
...en bleven ze helemaal alleen achter.
Zoals ik het begrijp, werd haar moeder plotseling door cholera getroffen.
Haar vader bracht haar moeder met spoed naar het ziekenhuis.
Ze stierf die nacht, haar vader de volgende ochtend.
Ze kan hier niet blijven.
Nou, ze heeft een oom in Engeland.
We sturen haar terug met de andere kinderen.
Het is walgelijk.
Dan ga je veel honger hebben.
Ik heb nooit gezegd dat je dat kon doen.
Je zei ook niet dat ik het niet kon. Als je het niet opeet, doe ik het.
Je begrijpt het niet. Ik heb beter voedsel nodig dan dit.
Mijn ouders zijn dood.
We hebben allemaal verloren, meisje.
Wil je een verhaaltje horen?
Nee. Ik ben geen kind.
Er was eens een vorst van de zeeën.
Zijn naam was Varuna, en...
hij...
Ik ben geen kind.
Je bent een gewoon klein stukje koopwaar, niet?
Verwacht geen luxe.
Misselthwaite is niet de plek die het was.
Die wilden in het leger gebruikten het als 'n ziekenhuis
in de oorlog en lieten het achter als een wrak.
Kan het je niet schelen?
Maakt het uit of het mij wat kan schelen of niet?
Je bent een rare vogeld, niet?
Is dat de zee?
Nee, het zijn de heidevelden.
Er leeft niets anders op dan wilde pony's en schapen.
En daar heb je het. Dat is thuis.
Dat is Misselthwaite.
En verwacht niet dat hij eraan komt rennen, je oom.
Hij heeft betere dagen gekend.
En je moet niet staren als je ziet wat hem kwelt.
Allereerst, we zijn volledig elektrisch.
Dat betekent niet dat de elektriciteit altijd werkt.
Dus als je 's nachts het toilet nodig hebt, neem je een lamp.
Ten tweede, Mr. Craven is weduwnaar en alleen.
Hij beloofde dat hij snel genoeg iemand zal hebben om voor je te zorgen.
Maar verwacht niet dat er, tot die tijd, mensen zullen zijn om mee te praten,
want dat is niet zo.
Ik heb geen vermaak nodig. Ik ben geen kind.
Je krijgt te horen in welke kamers je binnen mag,
en uit welke kamers je moet wegblijven.
Maar tot die tijd blijf je enkel in jouw kamers.
Geen verkennen, niet rondneuzen.
Ik verzeker u, Mrs. Medlock,
ik heb geen interesse in "rondneuzen".
Moeder?
Ik klim. Moeder, kijk. Alsjeblieft!
Hallo?
Is daar iemand?
Hallo?
Is daar iemand?
Nee, meneer. Alsjeblieft, laat het.
Het leger zal ze komen ophalen.
Kom op.
Kom binnen.
Wie ben jij?
Wat is dat voor een begroeting?
Je noemt me Martha. En jij bent Mary, hoor ik.
Best fris vandaag, maar de lente komt eraan.
Dat zegt mijn broer Dickon. Hij is altijd op de hei.
Ik had het koud vannacht en niemand hoorde me roepen.
Ik vermoed dat wij ook sliepen.
En ik hoorde geluiden. Jammeren. Schreeuwen.
Nee, je hoorde de wind, dat is alles.
Mijn Ayah zou komen als ik haar nodig had.
Wie Ayah ook is, ze is zeker niet hier, of wel?
Maar wordt jij niet mijn dienstmeid?
Ik moet alleen controleren of het vuur brandt,
de kamer tiptop is en je eten in je hebt.
Kom op, sta op en maak je klaar. Je pap wordt koud.
Ik eet geen pap.
Als ontbijt wil ik graag spek en eieren.
Daar hou ik ook van. Maar je hebt pap. Eet nu.
Maar je moet me aankleden.
Je aankleden? Weet je niet hoe?
Mijn moeder zegt altijd dat ze niet kan begrijpen waarom kinderen van rijke mensen
geen dwazen worden, met dat gewassen en aangekleed worden
en mee op wandel nemen alsof het puppy's waren.
En daar was ik, opgewonden om iemand jong in huis te hebben.
Het maakt niet uit! Dit is niet van belang.
We kunnen ze niet zo opgestapeld achterlaten.
Nou, doe ze weg! Gooi ze weg. Verbrand ze. Kan me niet schelen!
Het huis zal beter zijn zonder hen!
Wat dacht je van deze? Alsjeblieft, ik hoef niet herinnerd te worden aan haar.
Ze is weg.
Eén, twee...
Eenendertig...
Zevenenvijftig, achtenvijftig...
Zesenzeventig, zevenenzeventig, achtenzeventig...
Hallo?
Ben jij Martha's broer?
Kom terug!
Nee!
Daar ben je. Nu ben je gevoed. Je mag nu gaan.
Waag het niet. Het is veel te dichtbij!
Ik wil dat je weggaat!
Van alle gekke dingen.
Volg je mij?
Mary! Mary?
Heb je een probleem met wilde honden in dit landhuis?
Het is geen landhuis, het is een landgoed.
Natuurlijk hebben we geen probleem met wilde honden.
Je bent nu niet in de koloniën.
En in de toekomst is uw bad klaar om 5u25,
en er wordt van je verwacht dat je dan in je kamer bent.
Ayah, hou haar alsjeblieft stil!
Was je hier toen de soldaten er waren?
Werkte je in het ziekenhuis?
Soldaten stierven hier, nietwaar?
Doe het alsjeblieft niet.
Je bederft het tapijt en je jurk en ik zal ze allebei moeten schoonmaken.
De geluiden die ik 's nachts hoor,
spoken dode soldaten rond in dit huis?
Als je geluid hoort, draai je dan om en slaap verder.
Ik heb niet gevraagd om hier te zijn!
En Mr. Craven heeft niet gevraagd om jou op te nemen,
maar hij deed het toch maar.
Mrs. Pitcher?
Je gaf me gisteren een boterham voor mijn lunch.
Ik heb vandaag hetzelfde vlees op mijn boterham.
Alsjeblieft?
Daar ben je.
Hallo.
Hoe heet je dan?
Ben je een meisjeshond of een jongenshond?
Ik denk dat je een meisjeshond bent
en ik ga je Jemima noemen.
Kom op, Jemima!
Wacht op mij!
Waar breng je me heen? Jemima!
Dus hier woon je.
Mary!
Ik zie je morgen. - Mary!
Ik zag je.
Ik kan niet zeggen dat ik genoeg zag om je te identificeren
maar ik weet zeker dat als ik het tegen de kleine dienstmeid zou zeggen,
jij in grote problemen zou zitten, nietwaar?
Ik ben geen dienstmeid.
Mijn naam is Mary Lennox.
Mijn moeder was de zus van de eigenares van dit huis
en mijn oom bezit het nog steeds,
en je doet er goed aan me het respect te geven dat ik toekom.
Ik geef je niks. Ik ben Colin Craven en de oom waar je 't over hebt, is m'n vader.
Als ik zou leven, zou deze plek van mij zijn.
We zijn neven.
Maar ik heb nog nooit van je gehoord.
Ik ook niet van jou.
Je bent erg mager.
Jij bent erg blank.
Je glimlacht zonder tanden.
Nou, jij glimlacht helemaal niet.
Waarom ben je hier?
Waarom zou ik niet hier zijn?
Ik wil geen vriend.
Ik heb er al genoeg.
Dus jij bent degene die 's nachts weent.
Ik dacht dat dit vervloekte huis magisch was...
Denk je dat het huis vervloekt is?
Door alle soldaten die hier zijn omgekomen.
Nee. De vloek kwam er voor de oorlog.
De reden waarom ze zeggen dat dit huis vervloekt is
is omdat het mijn moeder vermoordde en probeerde mij te vermoorden.
Mijn moeder is ook dood. En ik heb haar vermoord.
Deed je dat echt?
Nou, dan kennen we allebei een tragedie... niet?
Papa!
Word wakker, meid.
De meester wil je zien.
Kom op, meid, je kunt beter helpen dan dit.
Mijn moeder zou zeggen dat je maar weinig zo snel mogelijk doet.
Ik heb besloten dat ik je moeder leuk vind.
Je hebt haar nooit ontmoet. Eet.
Ik mag je broer Dickon ook, en hem heb ik ontmoet.
Nou, dat zou ik gedaan hebben, maar hij trok zich terug. Ik zag hem tenminste.
Dickon heeft zijn eigen problemen zonder dat jij hem lastig valt.
Maak je geen zorgen, hij zal me niet mogen. Niemand mag mij.
En wat vind je van jezelf?
Moeder zei dat eens tegen me.
Bracht haar in een slecht humeur en ze keert zich naar mij en ze zegt,
"Daar staan en zeggen dat ze dit en dat niet leuk vindt.
Hoe leuk vind je jezelf?"
Niet dat ik deze herinnering wil onderbreken, maar er zijn er die op ons wachten.
Mrs. Medlock, het spijt me... Het is niet haar schuld.
Ik was laat. Ze schold me erom uit.
Nou, het maakt niet uit wiens schuld het is.
Het gaat erom dat je te laat bent. Nu, kom maar mee.
Nu, als hij tegen je spreekt, antwoord je met "meneer".
Begrijp je dat? - Ja, Mrs. Medlock.
En als hij naar jou wil kijken,
laat je hem kijken, maar staar niet terug.
En zeg niets fantasievol. Hij heeft genoeg zorgen.
Kom hier, meisje.
In het licht, waar ik je kan zien.
Mrs.. Medlock zegt dat je het huis overhoop haalt.
Ze wil dat ik je naar school stuur.
Dat wil ik niet, meneer. Ik vind het leuk hier.
Dan zoeken we een gouvernante voor je.
Nee. Ik heb geen gouvernante nodig.
Ik heb te veel te leren hier in Misselthwaite, meneer.
Deze plek heeft je niets te leren.
Ik wil buiten spelen.
Het was te warm om dat te doen in India.
Ik ben wettelijk verplicht om je les te laten volgen.
Dan moeten we de wet overtreden, nietwaar?
Mrs. Medlock zegt dat ze je moeder in je ziet.
Ik weet het niet zo zeker.
Vond ze mijn moeder aardig? Ze lijkt mij niet aardig te vinden.
Ik zie je moeder niet.
Je ziet haar tweelingzus. Je vrouw.
Mijn moeder zei ooit hetzelfde.
Als je me problemen bezorgt, stuur ik je meteen naar school.
Begrepen?
Alle vrouwen zijn op de een of andere manier voorbestemd om Misselthwaite te verlaten.
Vooruit, ga maar.
Ik word niet naar school gestuurd en ik zal geen gouvernante hebben.
Is dat zo? - Orders van Mr. Craven.
Hij wil niet dat ik dit vervloekte huis verlaat zoals het andere vrouwvolk.
Zorg ervoor dat Mrs. Pitcher me haar speciale sandwiches bezorgt.
Extra vlees. Dit is een vereiste.
Ik moet groeien.
Hallo.
Jemima!
Jemima.
Nee.
Niet doen, alsjeblieft.
Nee!
Jemima?
Jemima!
Hallo.
Dit is een mysterieuze plek.
Kom terug en we zullen die wond voor je verzorgen.
De val was niet mijn schuld.
Zeer goed.
Mag ik je poot zien, Jemima?
Ik beloof je dat ik je geen pijn zal doen.
Wil je geen hulp? Dat is prima.
Daar komen we later wel op terug.
We gaan eerst op verkenning.
Blijf bij, Jemima.
Er waren eens twee vrienden genaamd Mary en Jemima,
en ze ontdekten een mysterieuze tuin.
Jij ook hallo.
Nee, doe hem geen pijn. Het is maar een vriendelijk roodborstje.
Wat is het?
Dat is het beste idee dat je had.
Mary!
Ik kom morgen terug om naar dat been te kijken.
Mary!
Maar...
je zit helemaal onder het vuil,
en je haar is klit en nat.
Mr. Craven zei dat ik moest spelen. Ik ben aan het spelen.
Colin... Nee!
Lig stil. - Nee, bedankt.
Ik hou er niet van. Het smaakt vreselijk, alsjeblieft!
Ik weet dat je het niet leuk vindt, maar het zal je beter maken.
Alsjeblieft. Alsjeblieft! - Je weet het heel goed,
het is of het medicijn of de beugel.
Kom op. Het zal dadelijk voorbij zijn. Gewoon maar...
Alsjeblieft! Ik vind het niet leuk.
Het smaakt vreselijk. Ik hou er niet van.
Ik kom later terug als je gekalmeerd bent.
Soms moet ik worden vastgehouden of moet ik medicatie gebruiken.
Mijn vader zegt dat het voor mijn eigen bestwil is.
Hoewel ik hem zelden zie. Hij heeft het altijd te druk.
Ik dacht niet dat je nog een keer op bezoek zou komen.
Is dat jouw stoel?
Dat gaat je niets aan! Raak hem niet aan!
Oh, hij is goed. Beweegt goed. Gebruik je hem veel?
Ik vrees dat ik dat niet kan. Je hebt de bochel van mijn vader gezien.
Nou, de mijne is erger. Ik heb nooit kunnen lopen.
Zullen we de stoel gebruiken om te verkennen? Ik kan duwen...
Je neef gaat dood.
Je ziet er niet uit als iemand die doodgaat.
En hoeveel stervende mensen heb je gezien?
We kunnen naar buiten gaan en wie weet voel je je beter.
Ze probeerden me eens naar buiten te brengen,
en de stank van de rozen doodde me bijna.
Ben je bang voor bloemen? Dat is niet erg verstandig.
Wat als ik je zou vertellen dat ik een magische plek ken?
Waar de vogels voor je zingen en een vriendelijke hond met je speelt?
Ik zou zeggen dat je loog.
En ik ben niet geïnteresseerd zelfs als je de waarheid vertelt.
Maar... ik ben nu moe. Je kunt gaan.
Wat?
Ik ben moe.
Je luistert niet naar mij. Ga alsjeblieft weg.
Ik ben niet je speeltje om te worden neergelegd als jij daarvoor kiest!
Jij kwam naar mij. Ik nodigde je nooit uit.
Ik vertelde je geheimen over mijn magische plek.
Geheimen die ik niet hoefde te weten.
Ga nu van mijn bed af en laat me met rust.
Is dat je moeder?
Je ging weg.
Ze zeggen dat ik op haar lijk.
Ik haat haar voor ze deed. Sterven.
Haar haten?
Mijn moeder hield enorm veel van me. Iedereen zei het.
En toen stierf ze, en liet me alleen achter.
Het is onvergeeflijk.
Nou, mijn moeder hield nooit van me.
Wil je me voorlezen? Terwijl ik probeer in slaap te vallen?
Ik heb moeite om te slapen.
Ik weet het...
Ik zal je een verhaal vertellen over goden en een ruzie over wie het eerst vuur maakte.
Dat klinkt vreselijk.
Lees me dit.
Waar lach je om?
Je bent misschien wel de meest onbeschofte jongen die ik ooit ontmoette.
Perfect oké.
Maar je hebt niets gegeten.
Maak alsjeblieft geen gedoe!
Martha, kun je me vertellen over mijn tante Grace?
Heeft je moeder helemaal niet over haar zus gesproken?
Ze sprak nooit over Engeland.
Dikke maatjes, waren ze.
Het geween dat ik hoorde toen werd aangekondigd
dat je vader naar India zou worden gestuurd.
Ik diende bij het laatste bal dat ze hier hadden.
Om hen te zien dansen...
Dit huis was gevuld met licht,
gelach, geluk.
Je arme moeder.
Ik weet niet hoe ze het verwerkte om haar te verliezen.
Ik denk niet dat ze ooit hersteld is.
Mama, ik heb een nieuw verhaal voor je.
Nee schat, ik wil nu alleen zijn.
Mama! - Ga alsjeblieft weg!
Kom op, Miss. - Moeder!
Mary! Mary, alsjeblieft, lieverd, laat je moeder met rust.
Waarom beziet ze me niet? Wat scheelt er met mij?
Ze is gewoon ziek, dat is alles.
Waarom stapt ze dan niet op en sterft, laat ze ons alleen?
Je hoeft me vanmorgen niet te kleden.
Het lukt me wel.
Jemima?
Jemima!
Dickon?
Stop!
Ik weet dat jij het bent, Dickon.
En tenzij je wilt dat ik je zus instrueer je oren dicht te slaan...
Mijn zus houdt veel meer van mij dan van jou.
Ze zal niet zoveel van je houden als ze weet dat je op de hei aan het stropen bent.
Stropen? Dat deed ik niet.
Je rende voor me weg. Dat zegt schuldgevoel.
Schuldgevoel voor wat je met mijn Jemima hebt gedaan.
Ik weet niet zeker of je hond de naam Jemima leuk zou vinden,
als hij een jongen zou zijn.
Een jongen? Het maakt niet uit.
Zijn poot zat vast in een gruwelval.
Zeg me waar ik hem kan vinden.
Waarom zou ik je vertrouwen?
Ik weet hoe ik hem beter kan maken.
Vertrouw erop.
Ik wil dat je een geheim bewaart.
Op mijn eer zal ik het bewaren.
Waarom heb je op jezelf gespuugd?
Jij spuugt ook. Dan schudden we handen. Dan zijn we verbonden.
Als jij 'n beetje dame bent, dan is er geen...
Ik ben geen dame, meneer.
En het is mijn geheim, dus jij moet het bewaren.
Je bent hier enkel om te helpen met de hond.
Wauw.
Deze kant op!
Kan je dit doen?
Moet je zien.
Hallo, kerel.
Hoe ben je hier gekomen?
Kwam de baas niet terug van de oorlog?
Denk je dat hij zijn huis kwijt is?
Ik zal je geen kwaad doen.
Hé...
Wat doe je? Je luisde me erin.
Hou het hoofd vast. Dit was allemaal een truc!
Als we hier nu niet voor zorgen, zal hij zijn been verliezen en eventueel ook zijn leven.
Voorzichtig nu.
Hij vertrouwt je.
Er is niets gebroken, maar het gaat blijkbaar rotten.
Is hier stromend water?
Dat is echt goed.
Voel je je beter, meneer?
Op.
Dickon, je hebt niets gerepareerd.
Je hebt het erger gemaakt. - Geef het gewoon tijd.
Jullie beiden.
We deden alles wat we konden.
We hopen dat de tuin hem goed zal betoveren?
Kom morgen, we zullen een antwoord hebben.
Er is een meer? Je zou het geen meer noemen, maar misschien een vijver en een beek.
Beloof je dat je gaat spugen?
Mogelijk moet u me leren hoe ik moet spugen.
Verrassend eenvoudig.
Ik heb gespuugd en ik zal het aan niemand vertellen.
Vertel me nu alles over je hond.
Houdt hij van de tuin? Is hij opgeleid?
Ik heb zelfs een boek over hondentraining.
Het ligt daar op die stoel. Haal het maar.
Wanneer gebruikte je voor het laatst je stoel?
Haal mijn boek...
Ik geloof dat je rug niet half zo erg is als je laat blijken.
En ik weet dat je je moeder niet vermoordde.
Dus wie is de grotere leugenaar?
Heb je naar mij gevraagd?
Ik zei dat ik je had gehoord.
Ze zeiden dat je je beide ouders op tragische wijze had verloren.
Ze waren heel duidelijk dat je geen moordenares was.
Vertrouw je me?
Ik moet je iets laten zien.
Waarom zou ik je vertrouwen?
Je zou mijn rug beschadigen.
Ik wenste haar dood en het gebeurde.
Ik ben absoluut haar moordenaar. - Oke prima. Ik geloof je.
Maar als je me naar die tuin brengt, vermoord je mij ook.
Natuurlijk neem ik je niet mee de tuin in.
Er is iets dat je moet zien.
Ik was drie jaar oud toen je moeder stierf,
en jij en ik zijn bijna even oud.
Was dit mijn moeders kamer?
Nee. Nee, breng me terug!
Je zou deze moeten zien.
Nee, wees niet bang. Je zult ze leuk vinden.
Jouw moeder. Mijn moeder.
Ze kwam. Snap je het niet?
Ik wil het niet zien. Naar Misselthwaite, om je moeder te bezoeken.
Ze wilde haar zien voordat ze stierf.
En kijk.
Nee, ik wil niet kijken!
Zie je?
Ze bevinden zich in de geheime tuin.
Wees niet bang. Kijk.
En wij zijn er ook. - Nee!
Ik was al eerder in Misselthwaite.
Dus we kenden elkaar wel.
Is dat niet buitengewoon?
En weet je wat nog buitengewoner is?
Je loopt.
Hoe durf je!
Dit is gewoon jaloezie omdat mijn moeder van me hield.
Nou, je verdient de liefde van een moeder niet!
Colin? Ben je oké?
Waar doet het pijn?
Je hebt niet eens een bochel.
Natuurlijk wel.
Jouw rug is precies hetzelfde als de mijne.
Ik zweer het op je moeders leven, ik kan het daar helemaal niet zien.
Kom op, laten we je recht helpen.
Voorzichtig. Zeg je me voorzichtig te zijn?
Heb je hem gezien?
Hij is beter!
Hij mankt nog steeds, maar het been draagt zijn gewicht.
De tuin heeft hem genezen.
Hij had wat hulp.
Nee, Dickon. Dit is een magische tuin.
Wat doe je? Ik ben een Yorkshire Terriër.
Dan ben ik ook een Yorkshire Terriër.
Kemphaan!
Mary!
Het roodborstje heeft ons geholpen een poort te vinden.
Ze is op slot.
Niet voor lang.
Wie is daar?
Het is het meisje, niet?
Ik heet Mary, en dat weet je.
Ik wil je hier niet!
Ik wil je niet zien. Je bent wreed!
Daar zijn we voorbij, Colin. Je zult schreeuwen.
Ik zal schreeuwen. Er zal niets goeds van komen.
Ze pakken je hier, ze laten je slaan.
Het is het risico waard.
Je riskeert naar school te worden gestuurd. - We riskeren veel meer.
Maakt je zich geen zorgen, Mrs. Medlock. Ik zal met hem regelen.
Normaal veroorzaakt hij nooit overlast op dit uur.
Ik zorg ervoor, Mrs. Medlock. Ga jij maar door met je klusjes.
Er is zoveel te doen.
Doe dat en je zult me nooit meer zien.
Het is jouw beslissing.
Dit is Dickon.
Hallo.
Hij is knap.
En hij kan fluiten.
Wanneer zullen ze hem de volgende keer controleren? Ik breng hem zijn lunch,
en kom dan even na vier terug om te zien of hij gegeten heeft.
Ik ga niet!
Weet je wat je riskeert?
Hij is om vier uur terug in zijn kamer.
Ik ga niet!
Toen we probeerden de hond te herstellen, weigerde hij ons ook.
Pak zijn benen, Dickon. Ik neem de armen.
Of... we kunnen je in de stoel zetten,
en je veilig naar beneden brengen.
Ik beloof je dat we je niet zullen vermoorden.
Je kunt zoiets niet beloven!
Je sterft in dit bed, en alles wat je ooit zag is het behang.
Is dat echt wat je wilt?
Waar is Dickon?
Je gaat te snel.
Je bent te snel!
Stop dat! Het is het stuifmeel, ik zei het je.
Haal adem.
Nog in leven? - Ja, maar...
We zullen uitzoeken wat pijn doet en wat niet.
Maar je moet het proberen, net als ik.
Klinkt dat eerlijk?
Goed.
Mary, de muur. Stop! De muur!
Dickon, hoe heten die?
Hydrangea.
En deze?
Hypericum. - Hypericum.
Ze klinken beter in jouw accent.
Colin, er is een goede vriend die ik je wil laten ontmoeten.
Hou vol en hij komt. - Is hij hier? De hond?
Houd het gewoon vol.
Hij wil gedag zeggen. - Ik zie het.
Hij nam het uit mijn hand. - Inderdaad.
En nu likt hij mijn hand. - Dat doet hij.
Het kietelt.
Hij heeft geen ziektes?
Voor zover we zagen niet.
Wat is zijn naam?
Hij heette Jemima.
Tot ze beter wist.
Nu is hij... Hond.
Hij heeft een betere naam nodig.
Misschien moeten we...
Hoe heet je vader?
Marcus. - Kunnen we hem niet naar hem vernoemen?
We mogen hem ook niet naar mijn vader noemen.
Mijn vader heette Hector en hij was een dapper man.
Was?
Gevestigd. Hector.
Mary en Dickon ken je al.
Ik ben Colin en ik ben je nieuwe vriend.
Je denkt dat je gewoon kunt rondsluipen en doen wat je wilt, nietwaar?
Klein wild meisje.
Ik wist dat je iets verbergde.
Jij en je geheime manieren en je... afwijking.
Mrs. Medlock, wat u ook denkt dat ik deed, ik beloof...
Stelen.
Dat is het soort barbaars gedrag dat je daar leerde, nietwaar?
Waar heb je ze gevonden?
Onder een vloerplaat. Waar breng je me heen?
Begrijp je dat deze parels iets voor mij betekenen?
Het spijt me. Ze is overal geweest.
Naar de jongen ook.
Zijn rolstoel stond scheef toen ik vanmorgen binnen ging.
Dit heeft mijn argwaan gewekt. - Heeft ze mijn zoon ook gevonden?
Gaven we haar net de hele leiding over het huis?
Ik waarschuwde je wat een jong meisje kan doen.
Werd je niet uitgelegd om weg te blijven uit de delen van het huis
waar je niet in hoorde rond te dwalen?
Colin is mijn vriend.
Ik dacht gewoon dat als ik hem kon opwinden over het leven...
Je opwinding kon hem doden. Denk je dat hij dat wil?
Wat heb je gedaan?
Mrs. Medlock,
laten we eens kijken naar een school voor mijn nichtje.
Alsjeblieft.
Ik probeerde de dingen beter te maken.
Zoek een plek om haar wat beleefdheid bij te brengen.
Je hebt me opgesloten!
Als je 's nachts het toilet nodig hebt,
zal je zien dat we je een kamerpot hebben gegeven.
Het staat onder het bed.
Martha laat je morgenochtend eruit.
Hé! Waar ga je heen, meisje?
Mary!
Volg mij!
Mary, wat scheelt er?
Er zijn nog meer geheimen in deze tuin!
Dus Colins moeder was stervende?
Ja.
En denk je dat ze hier kwam?
Mijn moeder kwam om bij haar te zijn in de laatste dagen van Grace's ziekte,
wetende dat ze bij deze boom wilde sterven.
Waarna Mr. Craven...
Hij sloot de tuin af omdat herinneringen aan haar te veel pijn veroorzaakten.
We hebben niet lang. Ze sturen me naar school.
Nee?
Dit is de tuin van Grace, en die moet haar zoon genezen.
Het is koud.
Het is heel erg koud.
Ik denk niet dat ik het kan. - Natuurlijk kan je het.
Ik denk niet dat ik het kan. - We helpen je.
Ik denk dat het niet zo koud is.
Zo moet het.
Ik heb het gedaan. Ik heb het gedaan!
Steek nu je armen uit en leun achterover.
En nu... sta je er alleen voor.
Klaar. Daar, alsjeblieft.
Waar lach je om?
Gewoon genieten van je geluk.
We zijn allemaal blij, niet?
We zijn piraten.
We zijn vorsten.
We zijn veroveraars van dit billijke en mooie land.
Dit is onze tuin en we zijn er dol op.
Nee.
Het is niet onze tuin, en dat kan hij ook nooit zijn.
Ik moet je iets laten zien.
Stop. Stop!
Weet je dan wat er hier gebeurde?
Waarom zou je me hierheen brengen?
Omdat je het moest zien.
Zou je de plek willen zien waar je moeder stierf?
Mijn moeder stierf in een ziekenhuis, alleen en met pijn.
Je moeder vond een veel betere plek.
Dickon, kun je wat bloemen voor me halen?
De witte.
En kun je me dan naar huis brengen? Ik wil hier niet zijn.
Je begrijpt het niet.
Ze stierf hier omdat het mooi was, en daardoor maakte ze deze plek magisch.
Het genas Hectors been, en ik...
Ik wilde de jurken niet zien en ik wil dit niet zien.
Breng me alsjeblieft naar huis.
Oef! Hallo, aap.
Zit je iets dwars?
Je moeder... is op dit moment verdrietig.
Haar verdriet heeft haar onwel gemaakt.
Het is niet haar schuld.
Het spijt me. Ik begreep het niet.
Niet vandaag!
Colin, ik vond de brieven van mijn moeder aan jouw moeder.
Ik wil je vandaag niet!
Alles ging over jou.
En ik wil die tuin niet!
Je moet dit horen.
Ze vertellen hoe je vader al zijn angsten
over de ziekte van je moeder op jou richt.
Hoe hij je tegen de wereld lijkt te willen beschermen.
En ze is bang...
van de schade die hij je zal toebrengen als ze weg is.
Mocht je...
Ik moet die brieven lezen.
Je liep.
Luisteren naar dit.
"Ze is stoutmoedig, een beetje gevaarlijk,
en ze heeft een geest die niets kan blussen.
Ik zou bang voor haar zijn als ik niet zo trots op haar was."
Wie is er stoutmoedig? - Ze hield van je, Mary.
Ze wilde me niet bij haar in de buurt hebben. Misschien is dat...
"Ik ben zo blij dat Colin je zo aan het lachen maakt.
Een hele dag doen als een hond.
Wat een genot."
Een hond, nietwaar?
"Archie klinkt dieper verliefd dan ik ooit van een man heb gehoord.
Hij is net zo verliefd als ik op Mary."
Mijn vader wil dat ik opgesloten word in een kamer.
Dat is het, nietwaar?
Verlies verandert mensen.
Zelfs je moeder, Mary.
Je kent mijn moeder niet.
Maar ik weet wat het betekent om iemand te verliezen.
Luister naar deze, Mary.
"Ze deed eergisteravond een poppenspel voor me.
Een uitgebreide aangelegenheid waarvoor Ayah nodig was
om wat zijden gordijnen te maken.
Ze vertelde dit Indiase mythe-verhaal.
Het was behoorlijk betoverend."
Dat had ik niet gelezen. Schreef ze over mijn toneelstukken?
Misschien heeft hij gelijk.
Misschien kenden we geen van beiden onze ouders goed.
Nee.
Ze kan niet van me hebben gehouden.
Deze brieven zeggen iets anders.
Mary! Mary?
We hebben een behoorlijke verrassing voor je.
Ik kreeg nieuws vandaag, en wat een opwindend nieuws is het.
Het is een school die vol zit met de juiste soort mensen
en de juiste soort discipline.
Nu, de auto brengt je om half vier.
We stopten al je bezittingen in je kofferbak.
Morgen?
Ik ben niet klaar.
Oom? Alsjeblieft, oom! Nee, niet doen!
Waarom zeg je dat je zoon een bult heeft?
Waar heb je het nu over? - Colin.
Stop met praten. Of dit wordt veel erger.
Hij denkt dat hij 'n bult heeft, maar hij heeft er geen, en ik denk dat u het weet.
Het spijt me, meneer.
Denk je echt dat Grace dit leven voor je had gewild?
Je weet niets van mijn vrouw.
Ik weet dat ze niet zomaar buiten aan zijn deur zou staan terwijl hij 's nachts weent.
Zie je niet wat je hem aandoet?
Colin moet leven, en dit huis is een gevangenis voor jullie beiden.
Het spijt me, meneer. - Ze vertrekt morgen.
Goed.
Ik kan me in de tuin verstoppen en gelukkig zijn.
Op school? Kan ik het niet.
We willen ook niet dat je gaat.
Hij heeft gelijk. Wij willen het niet.
Maar je kunt niet eeuwig opgesloten blijven in de tuin. Het leven moet geleefd worden.
Ja, zegt de jongen die er niets van heeft gezien.
Zegt het meisje, zo vastbesloten dat niemand van haar houdt, dat het ook zo is.
Ze mogen me niet zoals jij. Ik ga weer alleen zijn.
Die rook... is dat normaal?
Nee. - Vader? Vader!
Ga! Ga!
Mary! Ga weg!
Wie is er binnen?
Mr. Craven. We weten niet waar.
Ik weet waar hij zal zijn!
De brigade werd gebeld!
Mary!
Nee, meisje.
Nee!
Kom terug, meisje!
Mr. Craven!
Colin?
Colin!
Mr. Craven!
Waar is mijn zoon? Waar ben jij?
Alsjeblieft...
Mr. Craven!
Ik begrijp het niet. - Ik wist dat je hier zou zijn.
Ik ga niet. - Ik kan niet gaan.
Mr. Craven, u moet met mij meegaan.
Ik ga niet weg zonder mijn zoon.
Uw zoon is er niet, meneer, maar hij is veilig en wel.
Ik kan hem niet verlaten.
Niet weer.
Ik heb je zoon nog geen vijf minuten geleden verlaten.
Ik geef je mijn woord over de ziel van Grace Craven.
Kom op! - Nee.
Ik kan je niet optillen.
Ik kan het niet.
Laat me gewoon. Alsjeblieft.
Niet doen. Laat me alsjeblieft hier.
Hij heeft je nodig! Je zoon heeft je nodig!
Ik heb alles verpest.
Kom op! We gaan!
Mr. Craven, ik heb uw hulp nodig.
Moeder?
Moeder.
Blijf alsjeblieft.
Ik weet dat je het niet kunt, maar blijf alsjeblieft.
Mary!
Mary. Gaat het?
Hem. Neem hem eerst.
Toon me...
Toon me mijn zoon!
Het is mooi.
En het is van ons.
Het was van haar, maar nu denk ik dat ze zou willen dat we het delen.
En hij is hier?
Waar is mijn zoon?
Roep hem, meneer.
Colin?
Colin!
Vader?
Colin.
Vader, ik ben hier!
Colin?
Vader?
Ik dacht dat ik je kwijt was.
Van alle plaatsen.
Nee, wacht.
Alsjeblieft.
Eén, twee...
Maar hoe is dit...
Magie.
Geheimen.
Zij.
Zij?
Zijn moeder.
Hoe kan het dat we worden onderwezen door onze kinderen?
Hoe is dat?
Het spijt me.
Het spijt me zeer.
Genoeg van dat.
Vertel me nu...
Hou je van onze tuin?
We hebben de grote openslaande deuren met uitzicht op de patio...
Er waren eens drie mensen die veel van elkaar hielden.
Vier. Tel je Hector mee?
Misschien telde ik Hector mee en jou niet.
Vijf. Ik wil mijn vader meetellen.
Martha moet erbij zijn. - Zes. En Martha.
Er waren eens wat mensen die in een oud, verlaten huis woonden.
Deels verlaten.
En ze ontdekten een tuin.
Een van de mensen ontdekte een tuin
en ze wisten het eerst niet
maar de tuin was een magische tuin. - Inderdaad.
Omdat het 'n magische tuin was, ging hij hen redden
net zoals zij hem gingen redden.
Je moet meer over Hector praten.
Als je niet allebei wat dimt, vertel ik verhaal helemaal niet!
Sorry, Mary. - Sorry, Mary.
Bedankt.
Als je nu klaar en stil bent,
zal ik het opnieuw proberen...