Ο Μυστικός Κήπος Μετάφραση: Dark Unicorn για το www.greek-team.eu!
Ινδία, 1947...
Διαχωρισμός μεταξύ της Ινδίας και του Πακιστάν.
Μια αναταραχή που ανάγκασε χιλιάδες οικογένειες...
να διαφύγουν από τις συγκρούσεις και τις ασθένειες.
Αγιά, φεύγουμε τώρα!
- Φέρε το αμάξι, σε παρακαλώ. - Μάλιστα, κύριε.
Τζεμίμα! - Αγιά, πάρε τη βαλίτσα!
Εσύ μπορείς να κοιμηθείς;
Τώρα!
Φοβάσαι;
Να μη φοβάσαι.
Θέλεις να σου πω μια ιστορία;
Κάποτε υπήρχε ένα αγόρι που λεγόταν Ράμα κι ένα κορίτσι που λεγόταν...
Σίτα.
Ήταν ερωτευμένοι.
Περνούσαν τις μέρες τους χορεύοντας και τραγουδώντας μαζί.
Όμως μια μέρα ο κακός δαίμονας Ραβάνα απήγαγε τη Σίτα.
Αγιά.
Αγιά!
Πατέρα!
Μπαμπά!
Ώρα για τον υπνάκο μας, Τζεμίμα.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο φίλες, η Μαίρη και η Τζεμίμα.
Περνούσαν τις μέρες τους λέγοντας ιστορίες μεταξύ τους.
Και τότε μια μέρα...
οι γονείς τους απήχθησαν...
από τον κακό δαίμονα Ραβάνα...
αφήνοντας τα κορίτσια μόνα τους.
Αν κατάλαβα καλά, η χολέρα χτύπησε τη μητέρα του κοριτσιού πολύ ξαφνικά.
Ο πατέρας της την πήγε στο νοσοκομείο μες στη νύχτα.
Πέθανε το ίδιο βράδυ και ο πατέρας της το επόμενο πρωί.
Δεν μπορεί να μείνει εδώ.
Έχει έναν θείο στην Αγγλία.
Θα τη στείλουμε πίσω, μαζί με τα άλλα παιδιά.
Είναι απαίσιο.
Αφού δεν θέλεις να το φας...
Δε σου έδωσα την άδεια να το κάνεις αυτό!
Ούτε και μου το απαγόρευσες.
Αν δε θέλεις να το φας εσύ, θα το φάω εγώ.
Δεν καταλαβαίνεις τίποτα...
χρειάζομαι καλύτερο φαγητό από αυτό.
Έχασα τους γονείς μου.
Όλοι χάσαμε, κοπελιά.
Μήπως θα ήθελες να σου πω μια ιστορία;
Όχι, δεν είμαι κανένα παιδάκι.
Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένας Άρχοντας των Θαλασσών.
Τον έλεγαν Βαρούνα και...
και...
Δεν είμαι παιδάκι.
Δεν ξέρω τι σου έχουν πει μικρή...
αλλά μην περιμένεις πολυτέλειες.
Η έπαυλη Μισελθγουέιτ δεν είναι πια όπως ήταν κάποτε.
Αυτοί οι αγροίκοι οι στρατιωτικοί το μετέτρεψαν σε νοσοκομείο...
κατά τη διάρκεια του πολέμου, το άφησαν ερείπιο.
Δε σε νοιάζει;
Έχει σημασία αν με νοιάζει ή όχι;
Είσαι μυστήριο φρούτο, δίκιο δεν έχω;
Αυτή είναι η θάλασσα;
Όχι, είναι τα βαλτοτόπια.
Εκεί μένουν μόνο άγρια άλογα πόνυ και πρόβατα.
Φτάσαμε...
αυτό είναι το σπίτι σου.
Αυτό είναι το Μισελθγουέιτ.
Και όταν δεις τον θείο σου φρόντισε να μην τον κοιτάζεις επίμονα.
Έχει υποφέρει αρκετά.
Και να'χει τώρα εσένα να τον κοιτάζεις με αυτό τον τρόπο;
Πρώτον, έχουμε πλήρη παροχή ηλεκτρικού.
Αυτό όμως δε σημαίνει και ότι λειτουργεί πάντα.
Οπότε, αν χρειαστεί να επισκεφτείς τις εγκαταστάσεις τη νύχτα...
πάρε μαζί σου φανάρι.
Δεύτερον, ο κύριος Κρέιβεν έχει χηρέψει και ζει μόνος του.
Έδωσε την υπόσχεσή του ότι σύντομα θα έχεις κάποιον να σε φροντίζει...
αλλά μέχρι τότε, μην περιμένεις ότι θα βρεις εδώ κόσμο να μιλάς.
Γιατί δε θα βρεις.
Δε χρειάζομαι ψυχαγώγηση, δεν είμαι παιδάκι.
Θα σου πούμε σε ποια δωμάτια μπορείς να μπαίνεις...
και σε ποια δωμάτια απαγορεύεται.
Όμως μέχρι τότε φρόντισε να μένεις μόνο στα δικά σου δωμάτια.
Μην αρχίσεις να εξερευνάς και μη χώνεις τη μύτη σου εκεί που δεν πρέπει.
Σας διαβεβαιώνω, κυρία Μέντλοκ...
δεν έχω καμία πρόθεση να χώσω πουθενά τη μύτη μου.
Μητέρα!
Κοίτα, σκαρφαλώνω!
Μητέρα, κοίτα!
Γεια.
Είναι κανείς εδώ;
Γεια.
Με ακούτε;
Όχι, κύριε, αφήστε τα.
Θα έρθει να τα παραλάβει ο στρατός.
Ελάτε.
Ελάτε μέσα.
Ποια είσαι;
Καλωσόρισμα το λες αυτό;
Με λένε Μάρθα κι εσύ είσαι η Μαίρη, απ'ότι άκουσα.
Έχει μια αναζωογονητική ψύχρα σήμερα...
όμως η άνοιξη όπου να'ναι έρχεται.
Έτσι λέει ο αδελφός μου, ο Ντίκον.
Πάντα τριγυρνά έξω στους βάλτους.
Κρύωνα το βράδυ και κανείς δε μου απάντησε όταν φώναξα.
Υποθέτω επειδή κι εμείς κοιμόμασταν.
Επίσης άκουσα θορύβους.
Κλάματα.
Ουρλιαχτά.
Όχι, τον άνεμο άκουσες, τίποτε άλλο.
Η Άγια μου πάντα ερχόταν όταν την καλούσα.
Όποια κι αν είναι η Αγιά, σίγουρα δεν βρίσκεται εδώ, έτσι δεν είναι;
Μα δε θα είσαι η υπηρέτριά μου;
Είμαι εδώ απλώς για να τσεκάρω τη φωτιά...
ότι το δωμάτιο είναι τακτοποιημένο και ότι το φαγητό έφτασε στην κοιλιά σου.
Έλα να φας τον χυλό σου γιατί θα κρυώσει.
Δεν τρώω χυλό βρόμης.
Για πρωινό θέλω αυγά και μπέικον.
Κι εμένα μου αρέσουν, ωστόσο αυτό έχει το μενού, τώρα φάε.
Αλλά πρέπει να με ντύσεις.
Να σε ντύσω;
Δεν μπορείς μόνη σου;
Η μητέρα μου πάντα αναρωτιόταν πώς γίνεται τα παιδιά των αριστοκρατών...
να μην καταλήγουν χάνοι.
Αφού χρειάζονται βοήθεια για να πλυθούν και να ντυθούν...
και να τα παίρνει κανείς από το χέρι να τα πάει βόλτα σαν να είναι σκυλάκια.
Φαντάσου, τζάμπα ενθουσιάστηκα που θα έχουμε μια μικρούλα στο σπίτι.
Δεν έχουν καμία απολύτως σημασία! Δε με απασχολεί!
Μα δε γίνεται να τους αφήσουμε εδώ τον έναν πάνω στον άλλον.
Ξεφορτωθείτε τους τότε!
Πετάξτε τους, κάψτε τους, δε με νοιάζει!
Το σπίτι θα είναι καλύτερό χωρίς αυτούς!
Ακόμη κι αυτόν εδώ;
Σας παρακαλώ, δε χρειάζεται να μου τη θυμίζετε...
Έφυγε.
1, 2...
31...
57, 58...
76, 77, 78...
Γεια!
Είσαι ο αδελφός της Μάρθας;
Γύρνα πίσω!
Όχι!
Ωραία...
έφαγες.
Μπορείς να φύγεις τώρα.
Μη τολμήσεις, παραείσαι κοντά!
Δίνε του!
Καλώς τα μάτια μας τα δυο.
Με ακολουθείς;
Μαίρη!
Έχετε πρόβλημα με τα άγρια σκυλιά στο κτήμα;
Δεν είναι κτήμα, είναι έπαυλη.
Φυσικά δεν έχουμε πρόβλημα με τα σκυλιά εδώ.
Δεν είσαι στη χώρα σου τώρα.
Στο μέλλον φρόντισε να θυμάσαι ότι το μπάνιο σου θα είναι στις 05:25 μ.μ...
και ότι εκείνη την ώρα θα πρέπει να βρίσκεσαι στο δωμάτιό σου.
Αγιά, πρόσεχέ την!
Ήσουν εδώ όταν ήρθαν οι στρατιώτες;
Δούλευες στο νοσοκομείο;
Οι στρατιώτες πέθαναν εδώ, έτσι;
Σε παρακαλώ, μη!
Θα βρομίσεις το χαλί και τα ρούχα σου...
κι εγώ είμαι εκείνη που θα πρέπει να τα καθαρίσει και τα δύο.
Οι θόρυβοι που ακούω τη νύχτα...
μήπως στοιχειώνουν το σπίτι οι νεκροί στρατιώτες;
Αν ακούς θορύβους, απλώς γύρνα από την άλλη πλευρά και ξανακοιμήσου.
Δε ζήτησα να έρθω εδώ!
Ούτε ο κύριος Κρέιβεν ζήτησε να σε φιλοξενήσει...
όμως το έκανε.
Κυρία Πίτσερ.
Χτες μου έδωσες σάντουιτς για μεσημεριανό.
Τα θέλω με το ίδιο κρέας σήμερα.
Σε παρακαλώ.
Να'σαι.
Γεια σου.
Πώς σε λένε, λοιπόν;
Είσαι αγόρι η κορίτσι;
Νομίζω ότι είσαι κορίτσι...
και θα σε ονομάσω Τζεμίμα!
Έλα, Τζεμίμα!
Περίμενέ με!
Που με πηγαίνεις;
Τζεμίμα!
Ώστε εδώ είναι η φωλιά σου.
Μαίρη!
- Θα σε αύριο. - Μαίρη!
Σε είδα.
Δεν μπορώ να πω ότι σε είδα αρκετά καλά για να σε αναγνωρίσω...
όμως αν πω στους μεγάλους ότι είδα μια μικρή υπηρέτρια...
θα μπλέξεις άσχημα, έτσι δεν είναι;
Δεν είμαι υπηρέτρια.
Με λένε Μαίρη Λένοξ.
Η μητέρα μου ήταν η δίδυμη αδελφή της κυρίας του σπιτιού αυτού...
το οποίο ανήκει στον θείο μου...
οπότε καλά θα κάνεις να μου φέρεσαι με τον σεβασμό που μου αξίζει.
Δε θα το κάνω!
Είμαι ο Κόλιν Κρέιβερ και ο θείος για τον οποίο λες είναι πατέρας μου.
Αν ζήσω, μια μέρα αυτό το σπίτι θα μου ανήκει.
Είμαστε ξαδέλφια...
μα δεν άκουσα τίποτα για σένα.
Ούτε εγώ για σένα.
Είσαι ξερακιανή.
Κι εσύ κατάχλωμος.
Όταν χαμογελάς δε δείχνεις τα δόντια σου.
Κι εσύ δε χαμογελάς καθόλου.
Γιατί βρίσκεσαι εδώ;
Γιατί να μη βρίσκομαι;
Δε χρειάζομαι φίλους.
Έχω ήδη πολλούς.
Οπότε εσύ είσαι αυτός που κλαίει τη νύχτα.
Νόμιζα ότι το σπίτι είναι στοιχειωμένο...
Πιστεύεις ότι το σπίτι είναι στοιχειωμένο;
Από όλους τους στρατιώτες που πέθαναν εδώ.
Όχι.
Είναι στοιχειωμένο αλλά όχι από τους στρατιώτες.
Ο λόγος για τον οποίο ο κόσμος θεωρεί το σπίτι στοιχειωμένο...
είναι επειδή σκότωσε τη μητέρα μου και τώρα σκοπεύει να σκοτώσει κι εμένα.
Και η δική μου μητέρα είναι νεκρή...
εγώ τη σκότωσα.
Αλήθεια το έκανες;
Επομένως και οι δυο έχουμε γνωρίσει τραγωδίες...
έτσι δεν είναι;
Μπαμπά!
Σήκω, μικρή.
Ο αφέντης θέλει να σε δει.
Άντε καλή μου, μπορείς και πιο γρήγορα.
Η μητέρα μου θα παραπονιόταν...
πως κάνεις ό,τι περνά από το χέρι σου για ν'αργήσεις.
Θα έλεγα ότι συμπαθώ τη μητέρα σου.
Δεν την έχεις καν γνωρίσει.
Τρώγε.
Θα έλεγα ότι συμπαθώ και τον αδελφό σου, τον Ντίκον...
τον συνάντησα.
Ή τουλάχιστον θα τον συναντούσα αν δεν το 'βαζε στα πόδια.
Θα ήθελα να συστηθούμε κανονικά.
Ο Ντίκον έχει αρκετά προβλήματα, καλύτερα να μη τον ενοχλείς.
Μην ανησυχείς, δε θα του άρεσα, σε κανέναν δεν αρέσω.
Πώς σου φαίνεται ο εαυτός σου;
Αυτό με ρώτησε η μητέρα μου μια μέρα.
Μια μέρα που ήμουν κακοδιάθετη γύρισε και μου είπε...
''Κάθεσαι και διαμαρτύρεσαι ότι δε σου αρέσει το ένα και το άλλο...
πώς σου φαίνεται ο εαυτός σου;''
Όχι ότι θέλω να διακόψω την κουβεντούλα σας...
αλλά κάποιοι μας περιμένουν.
- Κυρία Μέντλοκ, ζητώ συγγνώμη... - Δε φταίει αυτή.
Εγώ καθυστερούσα...
και γι'αυτό με μάλωνε μόλις τώρα.
Δε με νοιάζει ποιος φταίει.
Σημασία έχει ότι αργήσατε...
τώρα έλα μαζί μου.
Όταν ο αφέντης σου απευθύνει τον λόγο...
θα του απαντάς πάντα λέγοντάς του ''κύριε''.
Κατάλαβες;
Μάλιστα, κυρία Μέντλοκ.
Κι αν θέλει να σε δει...
άφησέ τον αλλά μην τον κοιτάζεις επίμονα.
Και μην αρχίσεις τις φαντασιοπληξίες σου, έχει ήδη αρκετά στο μυαλό του.
Πλησίασε, μικρή.
Στο φως, για να σε βλέπω.
Η κυρία Μέντλοκ μου είπε ότι είσαι άτακτη.
Με συμβούλευσε να σε στείλω στο σχολείο.
Θα προτιμούσα να μη με στείλετε, κύριε...
μου αρέσει εδώ.
Τότε θα πρέπει να σου βρω μια γκουβερνάντα.
Όχι, δε χρειάζομαι γκουβερνάντα.
Έχω πολλά ακόμη να μάθω στο Μισελθγουέιτ, κύριε.
Αυτό το μέρος δεν μπορεί να σε διδάξει το παραμικρό.
Μου αρέσει να παίζω έξω.
Στην Ινδία έκανε υπερβολική ζέστη.
Είμαι υποχρεωμένος από τον νόμο να σου παρέχω κάποια εκπαίδευση.
Τότε θα πρέπει να παραβούμε τον νόμο, έτσι δεν είναι;
Η κυρία Μέντλοκ λέει ότι διακρίνει τη μητέρα σου σ'εσένα.
Δεν είμαι σίγουρος.
Συμπαθούσε τη μητέρα μου;
Γιατί εμένα δε φαίνεται να με συμπαθεί.
Εγώ πάντως δε διακρίνω τη μητέρα σου.
Σας θυμίζω μήπως τη θεία μου; Τη γυναίκα σας;
Κάποτε η μητέρα μου μου είπε ότι είμαι σαν τη θεία.
Αν μου δημιουργήσεις προβλήματα...
θα σε στείλω στο σχολείο χωρίς αντιρρήσεις...
κατάλαβες;
Είναι η μοίρα του Μισελθγουέιτ να το εγκαταλείπουν όλες οι γυναίκες.
Μπορείς να φύγεις, είσαι ελεύθερη.
Δε θα με στείλει στο σχολείο, ούτε θα μου φορτώσει γκουβερνάντα.
Αυτό σου είπε;
Αυτές είναι οι εντολές του κυρίου Κρέιβεν.
Δε θέλει να φύγω από το σπίτι όπως όλες οι γυναίκες.
Σας παρακαλώ, φροντίστε να μου στείλει η κυρία Πίτσερ...
τα ειδικά σάντουιτς που τις παραγγέλνω.
Με παραπάνω κρέας, το χρειάζομαι γιατί βρίσκομαι στην ανάπτυξη.
Πρέπει να μεγαλώσω.
Γεια σου.
Τζεμίμα!
Όχι.
Σε παρακαλώ, μη.
Όχι!
Τζεμίμα!
Γεια.
Περίεργο μέρος...
Έλα πίσω και θα γιατρέψουμε την πληγή σου.
Δε φταίω εγώ για την παγίδα.
Όπως θες.
Θα μου δείξεις την πατούσα σου, Τζεμίμα;
Υπόσχομαι ότι δε θα σε πονέσω.
Δε θες βοήθεια;
Πολύ καλά.
Θα ασχοληθούμε αργότερα με την πατούσα σου.
Ας εξερευνήσουμε πρώτα.
Συνέχισε, Τζεμίμα.
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δυο φίλες, η Μαίρη και η Τζεμίμα...
και μαζί ανακάλυψαν έναν παράξενο κήπο.
Γεια σου και σένα.
Μην το πειράξεις...
είναι ένας φιλικός κοκκινολαίμης.
Τι είναι;
Πολύ καλή ιδέα.
Μαίρη!
Θα επιστρέψω αύριο, να δω και το πόδι σου.
Μαίρη!
Αλλά...
είσαι μες τη βρόμα.
Τα μαλλιά σου είναι όλο κόμπους...
και μούσκεμα.
Ο κύριος Κρέιβεν μου είπε να παίξω...
κι αυτό έκανα.
- Κόλιν... - Όχι!
- Ξάπλωσε. - Όχι, σας παρακαλώ!
Δε μου αρέσει, έχει απαίσια γεύση!
Το ξέρω ότι δε σου αρέσει...
όμως ο πατέρας σου επιμένει πως πρέπει να το πάρεις.
- Σε παρακαλώ... - Ξέρετε πολύ καλά ότι...
ούτε το φάρμακο δεν μπορεί να με γιατρέψει.
Έλα, σ'ένα λεπτό θα έχει περάσει.
Σας παρακαλώ! Δε μου αρέσει...
Έχει απαίσια γεύση, δε μου αρέσει!
Θα επιστρέψω αργότερα, όταν θα έχεις ηρεμήσει.
Μερικές φορές χρειάζεται να παίρνω φάρμακα.
Ο πατέρας μου λέει ότι είναι για το καλό μου...
παρόλο που δεν τον βλέπω συχνά, είναι συνέχεια απασχολημένος.
Νόμιζα πως δε θα ερχόσουν ξανά να με επισκεφτείς.
Το καροτσάκι είναι δικό σου;
Δε σου πέφτει λόγος!
Μην το αγγίζεις!
Είναι καλά, κινείται πολύ καλά...
Το χρησιμοποιείς πολύ;
Δεν μπορώ, είδες την καμπούρα του πατέρα μου.
Η δική μου είναι χειρότερη, ποτέ δεν ήμουν σε θέση να περπατήσω.
Πάμε να εξερευνήσουμε, θα σε σπρώχνω εγώ...
Ο ξάδεφλός σου πεθαίνει.
Δε μοιάζεις με ετοιμοθάνατος.
Πόσους ετοιμοθάνατους έχεις δει;
Μπορούμε να βγούμε έξω, ίσως νιώσεις καλύτερα.
Δοκίμασαν κάποτε να με βγάλουν έξω...
και η βρόμα από τα τριαντάφυλλα σχεδόν με σκότωσε.
Φοβάσαι τα λουλούδια;
Δεν είναι και πολύ λογικό αυτό.
Κι αν σου έλεγα ότι υπάρχει ένα μαγικό μέρος;
Όπου τα πουλιά κελαηδούν για σένα...
κι ένας φιλικός σκύλος παίζει μαζί σου;
Θα σου απαντούσα ότι λες ψέματα.
Και ότι δε μ'ενδιαφέρει...
ακόμη κι αν λες αλήθεια.
- Μα... - Είμαι κουρασμένος τώρα, φύγε.
Τι;
Είμαι κουρασμένος.
Δε με ακούς; Σε παρακαλώ, φύγε.
Δεν είμαι παιχνίδι σου να με κάνεις ό,τι θες.
Εσύ ήρθες εδώ, δε σε κάλεσα εγώ.
Σου φανέρωσα μυστικά για το μαγικό μέρος.
Μυστικά τα οποία δε μ'ενδιαφέρουν.
Και τώρα δίνε του, άσε με στην ησυχία μου.
Αυτή είναι η μητέρα σου;
Έφευγες...
Μου λένε ότι της μοιάζω.
Τη μισώ.
Τη μισείς;
Η μητέρα μου με αγαπούσε όσο τίποτα στον κόσμο.
Όλοι το λένε, οπότε...
Όμως μετά πέθανε και μ'άφησε ολομόναχο.
Είναι ασυγχώρητο.
Η δική μου μητέρα ποτέ δε μ'αγάπησε.
Θα μου διαβάσεις μια ιστορία;
Μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
Δυσκολεύομαι να κοιμηθώ.
Το ξέρω.
Θα σου πω μια ιστορία για τους Θεούς...
και για έναν καβγά σχετικά με το ποιος έφτιαξε πρώτος τη φωτιά.
Ακούγεται χάλια.
Διάβασέ μου αυτό.
Γιατί γελάς;
Πρέπει να είσαι το πιο αγενές αγόρι που έχω γνωρίσει.
Τέλεια, όλα καλά.
Αλλά δεν έφαγες τίποτα.
Σε παρακαλώ, μην κάνεις φασαρία!
Μάρθα, μπορείς να μου πεις πως ήταν η θεία μου η Γκρέις;
Δεν ανέφερε ποτέ την αδελφή της η μητέρα σου;
Δε μιλούσε ποτέ για την Αγγλία.
Ήταν αχώριστες.
Έριξαν κλάμα όταν μάθαμε...
ότι θα έστελναν τον πατέρα σου στην Ινδία.
Ήμουν εδώ στον τελευταίο χορό.
Τις είδα να χορεύουν.
Το σπίτι είχε γεμίσει φως...
γέλια και χαρά.
Η καημένη η μητέρα σου...
δεν ξέρω πως άντεξε όταν την έχασε.
Πρέπει σχεδόν να τη σκότωσε ο χαμός της.
Μαμά, έχω μια νέα ιστορία για σένα.
Όχι αγάπη μου, θέλω να μείνω μόνη μου.
- Μαμά! - Σε παρακαλώ, φύγε!
- Έλα, δεσποινίς! - Μητέρα!
Μαίρη! Μαίρη, σε παρακαλώ αγάπη μου, άφησέ τη να ηρεμήσει.
Γιατί δε θέλει να με δει; Τι έχω;
Είναι απλά άρρωστη, αυτό είναι όλο.
Τότε γιατί δεν πεθαίνει; Να μας αφήσει όλους ήσυχους;
Δε θέλω να σε βάλω ξανά σε μπελάδες...
τα καταφέρνω και μόνη μου.
Τζεμίμα!
Ντίκον;
Μείνε εκεί που είσαι!
Ξέρω ότι είσαι εσύ, Ντίκον.
Εκτός κι αν θες να πω στην αδελφή σου να σου τραβήξει το αυτί.
Η αδελφή μου με αγαπάει περισσότερο απ'ό,τι εσένα.
Θα σταματήσει να σ'αγαπά όταν μάθει ότι κυνηγάς παράνομα στον βάλτο.
Παράνομα;
Εγώ πάντως όχι.
Τρέχεις όταν με βλέπεις...
αυτό σημαίνει ότι νιώθεις ένοχος.
Ένοχος γι'αυτό που έκανες στην Τζεμίμα μου.
Δεν είμαι σίγουρος ότι του σκύλου σου θα του αρέσει το όνομα Τζεμίμα...
μιας και είναι αγόρι.
Αγόρι;
Δεν έχει καμία σημασία.
Η πατούσα του πληγώθηκε από μια παγίδα.
Πες μου που να τον βρω.
Γιατί να σ'εμπιστευτώ;
Ξέρω πώς να τον κάνω καλά.
Εμπιστεύσου με.
Θα πρέπει να το κρατήσεις μυστικό.
Λόγω τιμής.
Γιατί έφτυσες πάνω σου;
Φτύσε κι εσύ το χέρι σου...
θα κάνουμε χειραψία και μετά μας δένει ο λόγος μας.
Εκτός κι αν είσαι τόσο λεπτεπίλεπτη κυρία πια και δεν μπορείς...
Δεν είμαι κυρία, κύριε.
Αυτό είναι το μυστικό μου, θα πρέπει να το κρατήσεις κρυφό.
Είσαι απλώς εδώ για να βοηθήσεις τον σκύλο.
Από εδώ!
Μπορείς να το κάνεις;
Κοίτα.
Γεια σου, φιλαράκο.
Πώς βρέθηκες εσύ εδώ;
Ο ιδιοκτήτης σου δε γύρισε από τον πόλεμο;
Λες να χάθηκε;
Δε θα σου κάνω καό.
Τι κάνεις; Με κορόιδεψες.
- Κράτησε το κεφάλι του. - Όλα ήταν παγίδα.
Αν δεν φροντίσουμε την πληγή θα χάσει το πόδι του...
και κατά πάσα πιθανότητα τη ζωή του.
Προσεκτικά τώρα.
Σε εμπιστεύεται.
Δεν έχει σπάσει κόκαλο, αλλά η πληγή μολύνθηκε.
Έχει πουθενά εδώ γύρω τρεχούμενο νερό;
Αυτό είναι ό,τι πρέπει.
Νιώθεις καλύτερα τώρα, κύριε;
Σήκω.
Ντίκον, τίποτα δεν έφτιαξες.
- Το έκανες χειρότερα. - Δώσε μου λίγο χρόνο.
Και οι δύο.
Κάναμε ό,τι μπορούσαμε.
Ελπίζουμε ότι θα τον κάνει καλά ο κήπος με τα μαγικά του.
Αύριο το πρωί θα πάρουμε την απάντησή μας.
Υπάρχει λίμνη;
Δε θα το αποκαλούσες ακριβώς λίμνη, ρυάκι ίσως.
Υποσχέθηκες ότι θα φτύσεις και θα ορκιστείς.
Θα πρέπει να με εκπαιδεύσεις στο φτύσιμο.
Ήταν απλό τελικά.
Έφτυσα και δε θα μαρτυρήσω τίποτα σε κανέναν.
Τώρα, πες μου κι άλλα γι'αυτό τον σκύλο.
Αγαπά τον κήπο; Τον εκπαίδευσες;
Έχω ένα βιβλίο εκπαίδευσης.
Είναι εκεί στο καροτσάκι, φέρ'το μου.
Πότε ήταν η τελευταία φορά που το χρησιμοποίησες;
Φέρε το βιβλίο μου...
Δεν πιστεύω ότι η πλάτη σου πονάει τόσο όσο λες.
Κι εγώ ξέρω ότι δε σκότωσες τη μητέρα σου.
Οπότε ποιος είναι ο μεγαλύτερος ψεύτης;
Πώς το ξέρεις αυτό;
Είπα ότι σ'άκουσα.
Είπαν ότι οι γονείς σου πέθαναν και οι δυο.
Είναι πολύ ξεκάθαρο ότι δεν είσαι δολοφόνος.
Με εμπιστεύεσαι;
Θέλω να σου δείξω κάτι.
Γιατί να σ'εμπιστευτώ;
Δε θέλω να δεις την πλάτη μου.
Ευχήθηκα να πεθάνει και συνέβη.
- Σίγουρα είμαι δολοφόνος. - Εντάξει, τότε σε πιστεύω.
Όμως αν με πας στον κήπο μπορεί να δολοφονήσεις και μένα.
Φυσικά δε σε πηγαίνω στον κήπο.
Υπάρχει κάτι που πρέπει να δεις.
Ήμουν τριών χρονών όταν η μητέρα σου πέθανε...
κι εσύ κι εγώ είμαστε περίπου στην ίδια ηλικία.
Αυτό είναι το δωμάτιο της μητέρας μου;
Όχι.
Όχι, γύρισέ με πίσω!
Πρέπει να τους δεις.
Μη φοβάσαι, θα σου αρέσουν.
Είναι η μητέρα σου και η μητέρα μου.
Ήρθε. Βλέπεις;
- Δε θέλω να δω! - Στο Μισελθγουέιτ να δει τη μητέρα σου.
Μια τελευταία φορά πριν πεθάνει.
Και κοίτα.
Όχι, δε θέλω να δω περισσότερα!
Μπορείς να δεις.
Βρίσκονται στον μυστικό κήπο.
Μη φοβάσαι, κοίτα.
Κι εμείς το ίδιο.
Όχι!
Έχω έρθει ξανά στο Μισελθγουέιτ...
οπότε συναντηθήκαμε όταν ήμασταν μικροί.
Δεν είναι καταπληκτικό;
Και ξέρεις τι άλλο είναι ακόμη πιο εκπληκτικό;
Περπατάς.
Πως τολμάς!
Απλώς ζηλεύεις επειδή η μητέρα μου μ'αγαπούσε.
Δεν αξίζεις την μητρική αγάπη!
Κόλιν, είσαι καλά;
Πονάς πουθενά;
Δεν έχεις καμπούρα.
Φυσικά και έχω.
Η πλάτη σου είναι όπως και η δική μου.
Σου ορκίζομαι στη ζωή της μητέρα σου ότι δε βλέπω καμία καμπούρα εδώ.
Έλα, θα σε βοηθήσω να σηκωθείς.
- Πρόσεχε. - Εγώ να προσέχω;
Τον είδες;
Είναι καλύτερα!
Ακόμη κουτσαίνει, όμως το πόδι στηρίζει ξανά το βάρος του.
Τον θεράπευσε ο κήπος.
Είχε και βοήθεια.
Όχι Ντίκον, αυτός ο κήπος είναι μαγικός.
- Τι κάνεις; - Είμαι ένα Γιορκσάιρ Τεριέ.
Τότε κι εγώ είμαι ένα Γιορκσάιρ Τεριέ.
Μαίρη!
Ο κοκκινολαίμης θέλει να μας πει που βρίσκεται η πύλη.
Είναι κλειδωμένη.
Όχι για πολύ.
Ποιος είναι;
Κορίτσι, εσύ είσαι;
Το όνομά μου είναι Μαίρη και το ξέρεις πολύ καλά.
Δε σε θέλω εδώ!
Δε θέλω να σε δω, είσαι απάνθρωπη!
Το ξεπεράσαμε αυτό, Κόλιν. Θα φωνάξεις, θα φωνάξω κι εγώ...
δε θα βγει τίποτα.
Αν σας βρουν εδώ, θα σας μαστιγώσουν.
Αξίζει το ρίσκο.
Εσύ ρισκάρεις να σε στείλουν στο σχολείο...
εμείς ρισκάρουμε πολλά περισσότερα.
Μην ανησυχείτε κυρία Μέντλοκ, θα ασχοληθώ εγώ μαζί του.
Ποτέ δε προκαλεί προβλήματα τέτοια ώρα.
Θα το φροντίσω εγώ, κυρία Μέντλοκ...
εσείς μπορείτε να συνεχίσετε τις δουλειές σας.
Έχω χίλια δυο να κάνω...
Αν το κάνεις δε θα με ξαναδείς ποτέ.
Είναι δική σου απόφαση.
Αυτός είναι ο Ντίκον.
Γεια.
Όμορφος είναι.
Και ξέρει να σφυρίζει.
Πότε θα ξανάρθουν να τον ελέγξουν;
Θα του φέρω το μεσημεριανό του...
και μετά γύρω στις τέσσερις για να δούμε αν έφαγε.
Δεν πηγαίνω!
Καταλαβαίνεις τι ρισκάρουμε;
Θα τον έχουμε επιστρέψει στο δωμάτιό του πριν τις τέσσερις.
Δεν έρχομαι!
Όταν προσπαθήσαμε να γιατρέψουμε τον σκύλο κι εκείνος αντιστάθηκε.
Πιάσ'τον από τα πόδια Ντίκον, εγώ θα τον πιάσω από τα χέρια.
Διαφορετικά θα μας αφήσεις να σε βάλουμε στο καροτσάκι...
και να σε μεταφέρουμε κάτω με ασφάλεια.
Σου υπόσχομαι ότι δε θα σε σκοτώσουμε.
Δεν είσαι σε θέση να υποσχεθείς τίποτα τέτοιο!
Θα πεθάνεις σ'αυτό το κρεβάτι...
και το μόνο πράγμα που θα έχεις δει στη ζωή σου είναι η ταπετσαρία.
Αυτό θέλεις;
Που είναι ο Ντίκον;
Πας πολύ γρήγορα.
Πας πολύ γρήγορα!
- Σταμάτα! - Είναι η γύρη, σου το είπα.
Ανάπνεε.
- Ζεις ακόμη; - Ναι, αλλά...
Θα βρούμε τι σε ενοχλεί και τι όχι...
αλλά προς το παρόν θα πρέπει να προσπαθήσεις, όπως κι εγώ.
Σύμφωνοι;
Ωραία.
Μαίρη, ο τοίχος.
Σταμάτα, ο τοίχος!
Ντίκον, πως λέγεται αυτό;
Ορτανσία.
Κι εκείνο;
Υπερικό.
Ακούγονται καλύτερα όταν τα προφέρεις εσύ.
Κόλιν, πρέπει να σου γνωρίσω έναν καλό μου φίλο.
Κράτα το αυτο και θα έρθει.
Ειναι εδώ; Τον σκύλο εννοείς;
Απλώς κράτα το.
Θέλει να έρθει να σε χαιρετίσει, είμαι σίγουρη.
- Μου το άρπαξε από το χέρι. - Όντως!
- Και τώρα γλύφει το χέρι μου. - Το συνηθίζει.
Γαργαλιέμαι.
Δεν κουβαλάει αρρώστιες;
Όχι απ'όσο ξέρουμε.
Πώς τον λένε;
Τον έλεγαν Τζεμίμα.
Μέχρι που η φίλη σου έμαθε ότι είναι αρσενικός.
Τώρα τον λέμε απλώς...
ο σκύλος
Χρειάζεται καλύτερο όνομα.
Ίσως θα έπρεπε να τον πούμε...
Πώς έλεγαν τον πατέρα σου;
Μάρκους...
αλλά γίνεται να μην τον φωνάζουμε έτσι;
Ούτε με το όνομα του δικού μου πατέρα.
Ο πατέρας μου ονομάζεται Έκτορας...
ήταν πολύ γενναίος άνθρωπος.
Ήταν;
Έκτορα, προς τιμήν του.
Ήδη ξέρεις την Μαίρη και τον Ντίκον.
Λοιπόν, εγώ είμαι ο Κόλιν και είμαι ο καινούργιος φίλος σου.
Νομίζεις πως μπορείς να τριγυρνάς όπου θες...
και να κάνεις ό,τι σου καπνίσει, ε;
Μικρό αγρίμι.
Ήξερα πως κάτι έκρυβες.
Εσύ και τα μυστικά σου...
όλο κάπου ξεγλιστράς.
Κυρία Μέντλοκ, ό,τι κι αν νομίζετε ότι έκανα, σας υπόσχομαι...
Κλέφτρα.
Είναι μια βάρβαρη συμπεριφορά.
Έτσι σε έμαθαν;
Που τα βρήκες;
Κάτω από μια σανίδα στο πάτωμα, που με πηγαίνετε;
Καταλαβαίνεις ότι αυτά τα μαργαριτάρια σημαίνουν πολλά για μένα;
- Συγγνώμη. - Παντού έχωσε τη μύτη της.
Και στο δωμάτιο του γιου σας.
Το καροτσάκι του βρισκόταν σε διαφορετική θέση...
όταν μπήκα στην κρεβατοκάμαρα σήμερα το πρωί.
- Αυτό μου κίνησε τις υποψίες. - Ξέρει για τον γιο μου;
Τι έγινε, της δώσαμε πρόσβαση σε ολόκληρο το σπίτι;
Σας προειδοποίησα τι μπελάς μπορεί να είναι ένα μικρό κορίτσι.
Δεν σου εξήγησαν ότι απαγορεύεται να τριγυρνάς στα μέρη του σπιτιού...
που δεν είναι δικά σου;
Ο Κόλιν είναι φίλος μου.
Απλώς σκέφτηκα ότι αν τον έκανα να νιώθει ενθουσιασμό για τη ζωή...
Ο ενθουσιασμός σου μπορεί να τον σκοτώσει.
Νομίζεις αυτό θέλει;
Τι πήγες κι έκανες;
Κυρία Μέντλοκ...
φροντίστε να βρείτε ένα σχολείο με οικοτροφείο για την ανιψιά μου.
Σας παρακαλώ.
Προσπάθησα να κάνω τα πράγματα καλύτερα.
Βρείτε κάποιο σχολείο όπου να μπορεί να μάθει τρόπους.
Με κλειδώσατε!
Αν το βράδυ χρειαστεί να πας τουαλέτα...
θα βρεις ένα δοχείο νυκτός που αφήσαμε.
Είναι κάτω από το κρεβάτι σου.
Η Μάρθα θα σε αφήσει να βγεις το πρωί.
Που πηγαίνεις, κορίτσι;
Μαίρη!
Ακολούθησέ με!
Μαίρη, τι έγινε;
Υπάρχουν περισσότερα μυστικά στον κήπο!
Οπότε η μητέρα του Κόλιν ήταν βαριά άρρωστη.
Ναι.
Και πιστεύεις ότι ήρθε εδώ;
Η μητέρα μου ήρθε μαζί της όταν η Γκρέις θα πέθαινε...
ξέροντας ότι ήθελε να πεθάνει δίπλα σε τούτο το δέντρο.
Και τότε ο κύριος Κρέιβεν...
Κλείδωσε τον κήπο γιατί του προκαλούσε αβάσταχο πόνο.
Δεν έχουμε πολύ χρόνο...
θα με στείλουν στο σχολείο.
Όχι...
Είναι ο κήπος της Γκρέις και θέλει να τον χρησιμοποιήσω...
για να θεραπεύσω τον γιο της.
Είναι παγωμένο.
Είναι υπερβολικά παγωμένο.
- Δε νομίζω ότι θ'αντέξω. - Φυσικά και θ'αντέξεις.
- Όχι, δεν το νομίζω. - Σε κρατάμε.
Υποθέτω πως δεν είναι και τόσο κρύο τελικά.
Έτσι πρέπει.
Τα κατάφερα!
Τώρα άπλωσε τα χέρια σου και ξάπλωσε προς τα πίσω.
Και τώρα...
μόνος σου.
Τελείωσα εδώ, πηγαίνετέ με σας παρακαλώ παρακάτω.
Γιατί χαμογελάτε;
Απλώς χαιρόμαστε με τη χαρά σου.
Είμαστε όλοι χαρούμενοι, σωστά;
Είμαστε πειρατές.
Είμαστε άρχοντες.
Είμαστε κατακτητές αυτής της όμορφης γης!
Αυτός είναι ο κήπος μας και τον λατρεύουμε!
Όχι.
Δεν είναι ο κήπος μας, ποτέ δε θα γίνει δικός μας.
Πρέπει να σου δείξω κάτι.
Σταμάτα.
Σταμάτα!
Άρα ξέρεις τι συνέβη εδώ;
Γιατί με έφερες εδώ;
Γιατί έπρεπε να το δεις.
Εσύ θα ήθελες να δεις τον τόπο όπου πέθανε η μητέρα σου;
Η μητέρα μου πέθανε στο νοσοκομείο, ολομόναχη και μες στους πόνους.
Η μητέρα σου βρήκε ένα καλύτερο μέρος.
Ντίκον, μπορείς να μου φέρεις μερικά λουλούδια;
Λευκά, σε παρακαλώ.
Και μετά μπορείς να με γυρίσεις σπίτι, δε θέλω να βρίσκομαι εδώ.
Δεν καταλαβαίνεις.
Ήρθε εδώ να πεθάνει επειδή ήταν όμορφα...
και όταν πέθανε έκανε αυτό το μέρος μαγικό.
Θεράπευσε το πόδι του Έκτορα και...
Δεν ήθελα να δω τα φορέματά της και δεν ήθελα να δω ούτε αυτό.
Σε παρακαλώ, θέλω να επιστρέψω σπίτι.
Γεια σου, μαϊμουδάκι.
Σε προβλαματίζει κάτι;
Η μητέρα σου...
είναι στεναχωρημένη αυτή τη στιγμή.
Η στεναχώρια της είναι μια αρρώστια.
Δε φταίει εκείνη.
Συγγνώμη, δεν μπορούσα να σε καταλάβω.
Όχι σήμερα!
Κόλιν, βρήκα τα γράμματα της μητέρας μου προς την μητέρα σου.
Δε θέλω να σε δω σήμερα!
Λένε για σένα.
Και δε θέλω να ξαναπάω στον κήπο!
Πρέπει να το ακούσεις.
Λέει πόσο φοβάται η ίδια ότι ο πατέρας σου προβάλλει τον δικό του φόβο...
πάνω σου και ότι θα σε κάνει ν'αρρωστήσεις..
Ήθελε απεγνωσμένα να σε προστατεύσει.
Και φοβήθηκε...
την ζημιά που θα σου προκαλούσε όταν πεθάνει.
Ό,τι ακριβώς έκανε...
Πρέπει να διαβάσω αυτά τα γράμματα.
Περπάτησες.
Άκου αυτό.
''Είναι αποφασιστική, ελαφρώς επικίνδυνη...
και έχει μια θέληση για ζωή που τίποτα δεν μπορεί να τη σβήσει.''
''Είμαι τόσο περήφανη για εκείνη.''
- Για ποιον λέει; - Σε αγαπούσε, Μαίρη.
Δε με ήθελε πουθενά κοντά της.
Ίσως ήθελε...
''Χαίρομαι που ο Κόλιν σε κάνει να γελάς τόσο πολύ.''
''Όλη τη μέρα υποδύεται πως είναι σκύλος.''
''Τι μπαγάσας!''
Σκύλος, ε;
''Φαίνεται πως και ο Άρτσι τον αγαπά πολύ...
το ίδιο όσο λατρεύω κι εγώ την Μαίρη.''
Ο πατέρας μου με κρατούσε κλειδωμένο στο δωμάτιο.
Γιατί έκανε αυτό;
Η απώλεια ενός ανθρώπου σε αλλάζει.
Ακόμη και η μητέρα σου, Μαίρη.
Δεν ήξερες τη μητέρα μου.
Αλλά ξέρω πως είναι να χάνεις κάποιον.
Άκου αυτό, Μαίρη.
''Έστησε μια παράσταση με μαριονέτες για χάρη μου πριν χαθεί.''
''Ήταν αρκετά περίπλοκη ιστορία, η καημένη η Αγιά...
έπρεπε να τις φτιάξει μεταξένιες κουρτίνες.''
''Μια παράσταση σχετικά με έναν Ινδικό μύθο.''
''Ήταν αρκετά μαγευτική.''
Δεν το είχα διαβάσει αυτό...
έγραψε ότι της άρεσαν οι παραστάσεις μου;
Ίσως έχει δίκιο.
Ίσως κανείς από τους δυο μας δεν ξέρει καλά τους γονείς μας όσο νομίζουμε.
Όχι.
Δεν πρέπει να με αγαπούσε.
Αυτά τα γράμματα λένε το αντίθετο.
Μαίρη!
Δεχτήκαμε μια ευχάριστη έκπληξη για σένα.
Μόλις μας έστειλε απάντηση σήμερα.
Η Θεολογική Σχολή της κυρίας Κλόσον για Νεαρές Κυρίες...
και το σωστό είδος πειθαρχίας.
Το αυτοκίνητο θα σε παραλάβει στις 15:30.
Ετοιμάσαμε ήδη τα πράγματά σου για το ταξίδι.
Αύριο;
Δεν είμαι έτοιμη.
Θείε!
- Σε παρακαλώ, θείε! - Ούτε να το σκεφτείς.
Γιατί επιμένετε να λέτε ότι ο γιος σας έχει καμπούρα;
- Σε τι αναφέρεσαι; - Στον Κόλιν.
Σταμάτα μη χειροτερέψουν κι άλλο τα πράγματα για σένα.
Νομίζει ότι έχει καμπούρα, όμως δεν έχει και το ξέρετε πολύ καλά.
Σας ζητώ συγγνώμη, κύριε.
Ειλικρινά πιστεύετε ότι η θεία Γκρέις ήθελε να έχετε τέτοια ζωή;
Δεν ξέρεις τίποτα για τη γυναίκα μου.
Ξέρω πως δε θα στεκόταν έξω από την πόρτα του όταν κλαίει τις νύχτες.
Δε βλέπετε τι κάνετε;
Ο Κόλιν πρέπει να ζήσει...
και το σπίτι αυτό έχει μεταμορφωθεί σε φυλακή και για τους δυο σας.
Χίλια συγγνώμη κύριε, αύριο θα φύγει οριστικά.
Καλώς.
Μπορώ να κρυφτώ στον κήπο και να είμαι ευτυχισμένη.
Στο σχολείο; Δε θα άντεχα.
Ούτε κι εμείς θέλουμε να φύγεις.
Έχει δίκιο, δε θέλουμε να φύγεις.
Αλλά δεν μπορείς να μείνεις φυλακισμένη στον κήπο για πάντα...
πρέπει να ζήσεις τη ζωή.
Ναι, λέει το αγόρι που δεν έχει ζήσει τίποτα...
Λέει το κορίτσι ότι δεν την αγαπά κανείς και στο τέλος θα το πετύχει.
Δε θα με συμπαθεί κανείς όπως με συμπαθήσατε εσείς.
Θα ξαναγίνω μοναχική.
Καπνός...
είναι φυσιολογικό αυτό;
Όχι.
Πατέρα...
Πατέρα!
Τρέξε!
Μαίρη! Μην πλησιάζεις!
Βγήκαν όλοι;
Ο κύριος Κρέιβεν, δεν ξέρουμε που βρίσκεται.
Ξέρω που πρέπει να βρίσκεται!
Καλέσαμε την πυροσβεστική!
Μαίρη!
Όχι, κορίτσι.
Όχι!
Γύρνα πίσω, κορίτσι!
Κύριε Κρέιβεν!
Κόλιν!
Κύριε Κρέιβεν!
Που είναι ο γιος μου;
Που είσαι, Κόλιν;
Σε παρακαλώ...
Κύριε Κρέιβεν!
Δεν καταλαβαίνω.
Ήξερα ότι θα σας βρω εδώ.
Δε φεύγω.
Δεν μπορώ να φύγω.
Κύριε Κρέιβεν, πρέπει να έρθετε μαζί μου.
Δε φεύγω χωρίς τον γιο μου.
Ο γιος σας δεν είναι εδώ κύριε, αλλά είναι καλά και ασφαλής.
Δεν μπορώ να τον εγκαταλείψω...
ποτέ ξανά.
Ήμουν μαζί με τον γιο σας πριν από μόλις πέντε λεπτά.
Σας τ'ορκίζομαι στην ψυχή της Γκρέις Κρέιβεν.
- Ελάτε! - Όχι...
Δεν μπορώ να σας κουβαλήσω.
Δεν μπορώ.
Άφησέ με, σε παρακαλώ.
Όχι, σε παρακαλώ, άφησέ με εδώ.
Σας χρειάζεται!
Ο Κόλιν σας χρειάζεται!
Κατέστρεψα τα πάντα.
Ελάτε! Από εδώ!
Κύριε Κρέιβεν, βοήθεια!
Μητέρα;
Μητέρα.
Μείνε, σε παρακαλώ.
Ξέρω ότι δεν μπορείς αλλά μείνε, σε παρακαλώ.
Μαίρη!
- Μαίρη, είσαι καλά; - Εκείνον.
Πάρτε εκείνον πρώτα.
Δείξε μου...
Δείξε μου που είναι ο γιος μου!
Είναι όμορφο.
Και είναι δικό μας.
Ήταν δικό της, όμως νομίζω πως τώρα θέλει να τον μοιραστεί.
Και είναι εδώ;
Που είναι ο γιος μου;
Φωνάξτε τον, κύριε.
Κόλιν!
Πατέρα!
Κόλιν.
Πατέρα, εδώ είμαι!
Κόλιν!
Πατέρα!
Νόμιζα πως σ'έχασα...
για πάντα.
Όχι, περίμενε.
Σε παρακαλώ.
1, 2...
Μα πως είναι δυνατόν;
Μαγεία.
Μυστικά.
Αυτή.
Αυτή;
Η μητέρα του.
Πώς γίνεται να μας διδάσκουν τα ίδια μας τα παιδιά;
Πώς γίνεται αυτό;
Λυπάμαι.
Λυπάμαι τόσο πολύ.
Αρκετά με αυτά.
Τώρα, πες μου...
πώς σου φαίνεται ο κήπος μας;
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν τρεις φίλοι που αγαπούσαν πολύ...
ο ένας τον άλλον.
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν τρεις φίλοι που αγαπούσαν πολύ...
Τέσσερις, γιατί δε μετράς και τον Έκτορα;
Ίσως να μέτρησα τον Έκτορα αλλά όχι εσένα.
Πέντε, θέλω να είναι και ο πατέρας μου στην ιστορία.
- Και η Μάρθα επιβάλλεται να είναι... - Έξι με την Μάρθα.
Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχαν μερικοί φίλοι...
που ζούσαν σε μια παλιά έπαυλη.
Ερημωμένη.
Και ανακάλυψαν έναν κήπο.
Ο ένας από τους φίλους ανακάλυψε τον κήπο.
Δεν το ήξεραν στην αρχή...
- όμως ο κήπος ήταν μαγικός. - Ναι, ήταν.
Κι επειδή ο κήπος ήταν μαγικός τους έσωσε...
όπως οι άνθρωποι έσωσαν τον κήπο.
Νομίζω ότι πρέπει να πεις περισσότερα για τον Έκτορα.
Αν δεν το βουλώσετε εσείς οι δυο...
δε θα διηγηθώ καθόλου την ιστορία.
- Συγγνώμη, Μαίρη.
Ευχαριστώ.
Αν είστε έτοιμη και παραμείνετε σιωπηλοί...
ας ξεκινήσω και πάλι...
Μετάφραση: Dark Unicorn για το www.greek-team.eu!