Tak, teraz wychodzimy.
- Przyprowadź samochód! Proszę! - Tak jest.
Jemima?
Możesz spać?
Boisz się?
Nie bój się.
Mam ci opowiedzieć historię?
Kiedyś były dwie osoby, Rama...
i Sita.
I kochali się nawzajem.
Dni spędzali razem tańcząc i śpiewając.
A potem Sita została porwana przez złego demona Rawana.
Tato?
Tatusiu?
Czas na drzemkę, Jemima.
Kiedyś były dwie osoby, nazywały się Mary i Jemima.
Spędzały całe dnie opowiadając sobie historie.
Aż pewnego dnia ich matka i ojciec zostali porwani
przez złego demona Rawana...
zostawiając ich same.
O ile rozumiem, jej matka nagle zachorowała na cholerę.
Jej ojciec zabrał matkę do szpitala.
Zmarła tej nocy, a jej ojciec następnego ranka.
Nie może tu zostać.
Ma wujka w Anglii.
Odeślemy ją z innymi dziećmi.
To jest odrażające.
Będziesz bardzo głodna.
Nie powiedziałam, że możesz to zrobić.
Nie powiedziałaś, że nie mogę. Jeśli ty go nie jadłaś, ja to zrobię.
Nie rozumiesz, potrzebuję lepszego jedzenia niż to.
Moi rodzice nie żyją.
Wszyscy przegraliśmy, dziewczyno.
Chcesz usłyszeć historię?
Nie, nie jestem dzieckiem.
Był sobie kiedyś władca mórz.
Nazywał się Waruna i...
on...
Nie jestem dzieckiem.
Jesteś bardzo nieatrakcyjną dziewczynką.
Nie oczekuj luksusu.
Misselthwaite to nie to samo, co wcześniej.
Wojsko wykorzystywało go w czasie wojny jako szpital.
Została ruina.
Nie obchodzi cię to?
Czy to ma znaczenie, czy mnie to obchodzi, czy nie?
Jesteś dziwna.
Czy to morze?
Nie, to wrzosowiska.
Są tam tylko dzikie konie i owce.
Tam jest. To jest dom.
To jest Misselthwaite.
I nie oczekuj, że przybiegnie, twój wuj.
Miał lepsze dni.
I nie gap się, kiedy widzisz, że coś go trapi.
Po pierwsze, jesteśmy w pełni elektryczni.
To nie znaczy, że elektryczność zawsze działa.
Jeśli musisz iść wieczorem do łazienki, weź ze sobą lampę.
Po drugie, pan Craven jest wdowcem i mieszka sam.
Obiecał, że znajdzie kogoś, kto się tobą zaopiekuje.
Do tego czasu nie będziesz miała z kim porozmawiać.
Ponieważ nikogo nie będzie.
Nie potrzebuję rozrywki. Nie jestem dzieckiem.
Poinformują Cię, które pokoje są dozwolone,
a które są zabronione.
Do tego czasu będziesz wchodziła tylko do swoich pokoi.
Żadnego zwiedzania i szpiegowania.
Zapewniam, że nie interesuje mnie szpiegowanie", pani Medlock.
Mamo?
Wspinam się. Mamo, spójrz. Proszę!
Jest tam ktoś?
Czy ktoś tam jest?
Nie, proszę pana. Proszę je zostawić.
Armia przyjdzie i je zbierze.
Chodź do środka.
- Kim jesteś? - Co to za powitanie?
Mów mi Martha. A ty jesteś Mary, tak?
Dziś jest dość chłodno, ale zbliża się wiosna.
Tak mówi mój brat Dickon. Mieszka na wrzosowisku.
W nocy było mi zimno i nikt nie słyszał mojego wezwania.
Spaliśmy.
Słyszałam hałasy. Zawodzenie. Krzyki.
Nie, słyszałaś wiatr, nic więcej.
Moja Ayah przyszłaby, gdybym jej potrzebowała.
Kimkolwiek jest Ayah, na pewno jej tu nie ma.
Nie będziesz moją służącą?
Mam sprawdzać ogień, sypialnię i przynosić ci jedzenie.
Ubierz się, twoja owsianka stygnie.
Nie jem owsianki.
Na śniadanie lubię jajka z bekonem.
Też je lubię, ale masz owsiankę. Jedz.
Ale musisz mnie ubrać.
Ubrać cię? Nie wiesz jak?
Moja mama zawsze powtarza, że nie może zrozumieć,
dlaczego dzieci wielkich ludzi nie okazały się głupcami,
skoro je myto, ubierano i wychodzono jak z psami.
Tak się cieszyłam z twojego przyjazdu.
To nie ma znaczenia!
Nie możemy ich tak zostawić.
Pozbądź się ich! Spal! Nie obchodzi mnie to!
Bez nich dom będzie lepszy.
- A co z tym? - Proszę, nie musi mi o niej przypominać.
Odeszła.
Jeden, dwa...
Trzydzieści jeden...
57, 58...
76, 77, 78...
Jesteś bratem Marty?
Wróć!
Nie!
Tu jesteś. Zjadłeś. Możesz już odejść.
Nie waż się. Jesteś za blisko!
Chcę żebyś poszedł!
I pomyśleć, że się bałam.
Śledzisz mnie?
Czy na tym dworze są dzikie psy?
To nie jest dwór, to posiadłość.
I nie ma dzikich psów.
Nie jesteś w koloniach.
Od teraz twoja kąpiel będzie gotowa o 5:25
i do tego czasu powinnaś być w swojej sypialni.
Ayah, proszę, ucisz ją!
Byłaś tu, kiedy byli żołnierze?
Pracowałaś w szpitalu?
Żołnierze tutaj zginęli, prawda?
Proszę, nie.
Pobrudzisz dywan i sukienkę, a ja będę musiała wyczyścić jedno i drugie.
Czy odgłosy, które słyszę w nocy,
to martwi żołnierze nawiedzający dom?
Jeśli coś usłyszysz, odwróć się i śpij dalej.
Nie prosiłam, żeby tu być!
Pan Craven nie prosił cię o przybycie, a jednak cię przyjął.
Pani Pitcher?
Dała mi pani wczoraj kanapkę na lunch.
Dziś potrzebuję tego samego mięsa.
Proszę?
Tutaj jesteś.
Jak masz na imię?
Jesteś suczką czy samcem?
Myślę, że jesteś suczką i mam zamiar nazywać cię Jemima.
Chodź, Jemima!
Zaczekaj na mnie!
Gdzie mnie zabierasz?
Więc tutaj mieszkasz.
Zobaczymy się jutro.
Widziałem cię.
Nie mogłem cię zidentyfikować, ale gdybym powiedział
"mała pokojówka", miałabyś kłopoty, prawda?
Nie jestem służącą.
Nazywam się Mary Lennox.
Moja matka była siostrą pani tego domu, a mój wujek jest właścicielem.
- Powinieneś okazać mi szacunek. - Nie ma mowy.
Nazywam się Colin Craven, a twój wujek jest moim ojcem.
Jeśli przeżyję, to miejsce będzie należało do mnie.
Jesteśmy kuzynami.
- Ale nigdy o tobie nie słyszałam. - Aja o tobie.
- Uśmiechasz się bez zębów. - A ty wcale.
- Dlaczego tu jesteś? - Dlaczego nie powinnam?
- Nie chcę przyjaciela. - Ja mam ich wielu.
To ty płaczesz w nocy.
- Myślałam, że ten przeklęty dom... - Myślisz, że dom jest przeklęty?
Przez wszystkich żołnierzy, którzy tu zginęli.
Nie.
Klątwa przyszła przed wojną.
Mówią, że jest przeklęty, ponieważ zabił moją matkę
i próbował zabić mnie.
Moja matka też nie żyje. I ja ją zabiłam.
Naprawdę?
Więc oboje wiemy, co to jest tragedia, nie sądzisz?
Tatusiu!
Obudź się dziewczyno.
Pan chce cię widzieć.
Dalej, dziewczyno. Pomóż mi z tym.
Moja mama powiedziałaby, że robisz bardzo mało tak szybko, jak możesz.
Zdecydowałam, że lubię twoją matkę.
Nigdy jej nie spotkałaś. Jedz.
Lubię twojego brata Dickona i już go poznałam.
Poznałabym, gdyby się nie schował, ale przynajmniej go widziałam.
Dickon nie potrzebuje twoich kłopotów.
Nie martw się, nie polubi mnie. Nikt mnie nie lubi.
A ty lubisz siebie?
Matka kiedyś mi to powiedziała.
Była w złym humorze i powiedziała:
Stoisz tam i narzekasz na to i owo. Lubisz siebie?
Nie chcę przerywać wspomnień, ale czekają na nas.
- Pani Medlock, przepraszam... - To nie jej wina.
Byłam powolna, a ona mnie skarciła.
Nie ma znaczenia, kto jest winny, ale raczej to, że się spóźniłaś. Chodź.
Kiedy mówi do ciebie, odpowiedz, mówiąc " proszę pana".
- Rozumiesz? - Tak, pani Medlock.
A jeśli chce na ciebie spojrzeć, pozwól mu spojrzeć,
ale nie odwzajemniaj wzroku.
I nie bądź kapryśna. Ma zbyt wiele zmartwień.
Podejdź, dziewczyno.
Do światła, gdzie cię zobaczę.
Pani Medlock mówi, że robisz bałagan w domu.
Chce, żebym wysłał cię do szkoły z internatem.
Nie chciałabym tego, proszę pana. Lubię tu być.
W takim razie zatrudnię guwernantkę.
Nie potrzebuję guwernantki.
W Misselthwaite można się wiele nauczyć.
To miejsce niczego cię nie nauczy.
Chciałabym bawić się na zewnątrz. W Indiach było za gorąco.
- Prawo nakazuje ci się uczyć. - Będziemy musieli złamać prawo.
Według pani Medlock wyglądasz jak twoja matka.
Nie jestem taki pewien.
Lubiła moją matkę? Wygląda na to, że mnie nie lubi.
Nie wyglądasz jak twoja matka.
Widzisz jej bliźniaka. Twoją żonę.
Moja mama kiedyś to powiedziała.
Jeśli sprawisz kłopoty, od razu odeślę cię do szkoły z internatem. Zrozumiano?
Wszystkie kobiety odchodzą z Misselthwaite w ten czy inny sposób.
Możesz odejść.
Nie pójdę do szkoły z internatem ani nie będę mieć guwernantki.
- Nie? - To są rozkazy pana Cravena.
Nie chce, żebym opuściła ten przeklęty dom, jak wszystkie inne kobiety.
Niech pani Pitcher zrobi mi jej specjalne kanapki.
Z dodatkowym mięsem, to konieczność.
Muszę się rozwijać.
Nie.
Proszę, nie.
Nie!
To tajemnicze miejsce.
Chodź, uleczymy tę ranę.
Nie zastawiłam pułapki.
W porządku.
Mogę zobaczyć twoją łapę?
Obiecuję, że cię nie skrzywdzę.
Nie chcesz pomocy? W porządku.
Zajmiemy się tym później.
Najpierw zwiedzimy.
Tak trzymaj, Jemima.
Były kiedyś dwie przyjaciółki, Mary i Jemima, i odkryły tajemniczy ogród.
Witam również ciebie.
Nie rób mu krzywdy. To tylko przyjazny rudzik.
O co chodzi?
Dobry pomysł.
Wrócę jutro, żeby zająć się tą łapą.
Ale...
jesteś cały brudna, a twoje włosy są zmatowiałe i mokre.
Pan Craven powiedział, żebym się bawiła. Bawię się.
Colin... Nie!
- Leż spokojnie. - Nie, proszę.
Nie lubię tego. To okropnie smakuje, proszę!
Wiem, że ci się to nie podoba, ale to cię wyleczy.
Proszę.
Albo bierzesz lekarstwo, albo nosisz ortezę.
Daj spokój. Wkrótce to się skończy.
Proszę! Nie lubię tego.
To okropnie smakuje. Nie lubię tego.
Wrócę później, kiedy się uspokoisz.
Czasami zakładają mi urządzenie lub dają mi lekarstwo.
Mój ojciec mówi, że to dla mojego dobra.
Chociaż rzadko go widuję. Zawsze jest zbyt zajęty.
- Myślałem, że nie wrócisz. - Czy to twoje krzesło?
To nie twój interes! Nie dotykaj tego!
Jest dobre, dobrze się porusza. Często go używasz?
Obawiam się, że nie mogę. Widziałaś garb mojego ojca?
Mój jest gorszy. Nigdy nie chodziłem.
- Pozwiedzamy? Popchnę cię. - Umieram.
- Nie wyglądasz na umierającego. - Ilu umierających widziałaś?
Może wyjdziemy? Może poczujesz się lepiej.
Raz próbowali mnie wyciągnąć i smród róży prawie mnie zabił.
Boisz się kwiatów? To niezbyt rozsądne.
A co jeśli powiem ci, że znam magiczne miejsce?
Gdzie ptaki dla ciebie śpiewają, a przyjacielski pies się z tobą bawi?
Powiedziałbym, że kłamiesz.
I nie jestem zainteresowany, nawet jeśli mówisz prawdę.
- Ale... - Jestem zmęczony. Możesz iść.
- Co? - Jestem zmęczony.
Nie słuchasz mnie. Proszę odejdź.
Nie jestem zabawką, którą możesz odrzucić.
Sama przyszłaś. Nie zaprosiłem cię.
Powiedziałam ci sekret o moim magicznym miejscu.
Sekret, o którym nie chciałem wiedzieć.
A teraz wstań z łóżka i zostaw mnie w spokoju.
Czy to twoja matka?
Wychodziłaś.
Mówią, że wyglądam jak ona.
Nienawidzę jej za to, że umarła.
Nienawidzisz jej?
Moja mama bardzo mnie kochała. Wszyscy tak mówili.
A potem umarła, zostawiając mnie samego.
To niewybaczalne.
Cóż, moja mama nigdy mnie nie kochała.
Poczytasz mi do snu?
Trudno mi zasnąć.
Wiem...
Opowiem ci o bogach i ich dyskusji o tym, kto stworzył ogień.
To brzmi okropnie.
Przeczytaj mi to.
Z czego się śmiejesz?
Jesteś najbardziej nieznośnym dzieciakiem, jakiego znam.
Ale nic nie jadłeś.
Nie przejmuj się!
Martho, czy możesz mi opowiedzieć o mojej cioci Grace?
Twoja matka w ogóle nie mówiła o swojej siostrze?
Nigdy nie mówiła o Anglii.
Były bardzo blisko.
Płakała, gdy dowiedziała się, że twój ojciec będzie stacjonował w Indiach.
Służyłam na ostatnim balu.
Widziałam, jak tańczą.
Ten dom był pełen światła, śmiechu i radości.
Twoja biedna matka.
Nie wiem, jak sobie poradziła z jej stratą.
Nie sądzę, że kiedykolwiek się pozbierała.
Mamo, mam dla ciebie nową historię.
Nie, kochanie, muszę być sama.
- Mamusiu! - Proszę, odejdź!
- Chodź, panienko. - Mamo!
Proszę, kochanie, zostaw matkę w spokoju.
Dlaczego nie chce mnie widzieć? Co ze mną nie tak?
Jest po prostu chora, to wszystko.
Dlaczego po prostu nie umrze i nie zostawi nas samych?
Nie musisz się kłopotać z ubraniem mnie.
Dam radę.
Stój!
Wiem, że to ty, Dickon.
Powiem twojej siostrze, żeby natarła ci uszy...
Moja siostra kocha mnie bardziej niż ciebie.
Nie będzie cię tak kochać, jeśli dowie się, że kłusujesz.
Kłusuję?
Ja tego nie zrobiłem.
Uciekłeś przede mną. To wskazuje na poczucie winy.
Poczucie winy za to, co zrobiłeś Jemimie.
Twój pies nie chciałby tak się nazywać, ponieważ jest samcem.
Samcem? To nie ma znaczenia.
Jego łapa wpadła w pułapkę.
Powiedz mi, gdzie go znajdę.
Dlaczego powinnam ci zaufać?
Wiem, jak go wyleczyć.
Zaufaj temu.
Dochowasz tajemnicy?
Daję moje słowo honoru.
Dlaczego splunąłeś na swoją rękę?
Ty też plujesz na swoją rękę i podajesz mi ją. Będziemy zjednoczeni.
Jeśli jesteś damą, nie ma...
Nie jestem damą, proszę pana.
To mój sekret, więc go zachowaj.
Pomożesz tylko psu.
Tędy!
Potrafisz to zrobić?
Spójrz na to.
Cześć, kolego.
Jak się tu dostałeś?
Pan nie wrócił z wojny?
Myślisz, że stracił dom?
Nie zrobię ci krzywdy.
Co robisz? Oszukałeś mnie.
- Trzymaj głowę. - To wszystko była sztuczka!
Jeśli czegoś nie zrobimy, straci nogę i prawdopodobnie życie.
Ostrożnie.
Ufa ci.
Nie jest uszkodzona, tylko zainfekowana.
Jest tu bieżąca woda?
To jest naprawdę dobre.
Czujesz się lepiej, prawda?
Wstań.
Dickon, nic nie naprawiłeś.
- Jest jeszcze gorzej. - Daj temu czas.
Obydwoje dajcie.
Zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy.
Mamy nadzieję, że ogród go wyleczy magią.
Rano będziemy mieli odpowiedź.
Ma jezioro?
Nie nazwałabym tego jeziorem, raczej stawem albo strumieniem.
Obiecaj splunąć?
Będziesz musiała mnie nauczyć pluć.
Zaskakująco proste.
Pluję i nikomu nie powiem.
Opowiedz mi wszystko o swoim psie.
Kocha ogród? Jest wyszkolony?
Mam książkę o tresurze psów.
Jest na tym krześle. Przynieś ją.
Kiedy ostatnio używałeś swojego krzesła?
- Przynieś mi moją książkę. - Twoje plecy nie są tak złe, jak mówisz.
Wiem, że nie zabiłaś swojej matki. Więc kto jest większym kłamcą?
Pytałeś o mnie?
Powiedziałem, że cię słyszałem.
Powiedzieli, że tragicznie straciłaś oboje rodziców.
Stało się jasne, że nie jesteś mordercą.
Ufasz mi?
Chcę ci coś pokazać.
Dlaczego miałbym ci ufać?
Uszkodzisz mi plecy.
Życzyłam jej śmierci i tak się stało.
- Jestem jej morderczynią. - Dobrze, wierzę ci.
Ale jeśli zabierzesz mnie do tego ogrodu, mnie też zamordujesz.
Nie zabieram cię do ogrodu.
Musisz coś zobaczyć.
Miałam trzy Iata, kiedy zmarła twoja matka i jesteśmy prawie w tym samym wieku.
Czy to pokój mojej matki?
Nie, zabierz mnie z powrotem!
Powinieneś to zobaczyć.
Nie bój się. Polubisz je.
Twoja matka. Moja matka.
Przyjechała. Nie widzisz?
- Nie chcę widzieć. - Do Misselthwaite, żeby odwiedzić twoją matkę.
Chciała ją zobaczyć, zanim umrze.
Popatrz.
Nie, nie chcę patrzeć!
Widzisz?
Są w tajemniczym ogrodzie.
Nie bój się. Popatrz.
- I my też tam jesteśmy. - Nie!
Byłam wcześniej w Misselthwaite.
Więc się znaliśmy.
Czy to nie jest niezwykłe?
A wiesz, co jest jeszcze bardziej niezwykłe?
- Chodzisz. - Jak śmiesz!
To tylko zazdrość, bo moja mama mnie kochała.
Cóż, nie zasługujesz na miłość matki!
Wszystko w porządku?
Gdzie boli?
Nie masz nawet garba.
Oczywiście, że mam.
Twoje plecy są takie same jak moje.
Przysięgam na życie twojej matki. Nie widzę go.
Chodź, podnieśmy cię.
- Bądź ostrożna. - Nie musisz mi mówić.
Widziałeś go?
Ma się lepiej!
Nadal utyka, ale noga przejmuje jego ciężar.
Ogród go wyleczył.
Miał pomoc.
Nie, Dickon. To jest magiczny ogród.
- Co robisz? - Jestem Yorks shire terrierem.
Więc ja również.
Rudzik pomógł nam znaleźć bramę.
Jest zamknięta.
Nie na długo.
Kto tam?
To dziewczyna, prawda?
Mam na imię Mary i dobrze o tym wiesz.
Nie chcę cię tutaj!
Nie chcę cię widzieć. Jesteś okrutna!
Już to przerabialiśmy. Ty krzyczysz, ja krzyczę i nic dobrego z tego nie wyjdzie.
Jeśli cię tu złapią, dadzą ci klapsa.
Warto zaryzykować.
Poszłabyś do szkoły z internatem dla nas byłoby gorzej.
Proszę się nie martwić, pani Medlock. Zajmę się nim.
Zwykle nie sprawia kłopotów o tej porze.
Ja się tym zajmę, pani Medlock. Pani niech robi swoje.
Jest tyle do zrobienia.
Krzycz, a już nigdy mnie nie zobaczysz.
To zależy od ciebie.
To jest Dickon.
Jest przystojny.
L umie gwizdać.
Kiedy przyjdą go sprawdzić?
Przyniosę mu lunch, a potem wrócę trochę po 16:00, żeby sprawdzić, czy zjadł.
Nie zamierzam!
Wiesz, co ryzykujesz?
Wróci do swojego pokoju przed 4:00.
- Nigdzie nie idę! - Kiedy ratowaliśmy psa, też nie chciał współpracować.
Ty weź go za nogi, a ja ramiona.
Albo możemy posadzić cię na krześle i bezpiecznie zejść.
- Obiecuję, że cię nie zabijemy. - Nie możesz tego obiecać!
Umrzesz w tym łóżku, a widziałeś tylko tapetę.
Naprawdę tego chcesz?
Gdzie jest Dickon?
Jedziesz za szybko.
Za szybko!
- Przestań. - To pyłek, mówiłem ci.
Weź oddech.
- Żyjesz? - Tak, ale...
Zobaczymy, co cię boli, a co nie.
Ale musisz spróbować, tak jak ja.
Czy to brzmi sprawiedliwie?
Dobrze.
Mary, ściana. Zatrzymaj się! Ściana!
Dickon, jak się nazywa?
Hortensja.
A te?
- Dziurawiec. - Dziurawiec.
Brzmią lepiej w twoim akcencie.
Colin, chciałabym, żebyś poznał dobrego przyjaciela.
- Trzymaj to, a on przyjdzie. - Jest tutaj? Pies?
Po prostu to trzymaj.
Wiem, że chce się przywitać.
- Zjadł z mojej ręki. - Tak.
- A teraz liże moją rękę. - Widzę.
To łaskocze.
Nie jest chory?
Nic o tym nie wiemy.
Jak się nazywa?
Nazywał się Jemima,
dopóki nie dowiedział się, że jest samcem
Teraz nazywa się... Pies.
Potrzebuje lepszego imienia niż to.
Może powinniśmy...
Jak nazywał się twój ojciec?
Wolę tak go nie nazywać.
Po moim też nie.
Mój ojciec nazywał się Hector i był odważnym człowiekiem.
Był?
Załatwione.
Mary i Dickona już znasz.
Ja jestem Colin i jestem twoim nowym przyjacielem.
Myślisz, że możesz się wymykać i robić, co chcesz?
Mała dzika dziewczynka.
Wiedziałam, że coś ukrywasz.
Ty i twoje tajemne sposoby i twoja... dewiacja.
Pani Medlock, cokolwiek myślisz, że robiłam, obiecuję...
Kradzież.
Nauczyłaś się tam tego dzikiego zachowania?
Gdzie je znalazłaś?
- Pod podłogą. Dokąd mnie zabierasz? - Wiesz, że te perły coś dla mnie znaczą?
- Przepraszam. - Była wszędzie.
U chłopca również.
Jego wózek inwalidzki był nie na miejscu.
- To wzbudziło moje podejrzenia. - Znalazła mojego syna?
Ma dostęp do całego domu?
Ostrzegłam cię, co może się stać.
Czy nie wyjaśnili ci, że są części domu, których nie możesz odwiedzać?
Colin to mój przyjaciel.
Pomyślałam, że to go pocieszy...
Ten entuzjazm mógł go zabić. Czy on tego chce?
Coś ty zrobiła?
Pani Medlock, znajdźmy szkołę dla mojej siostrzenicy.
Proszę.
Starałam się wszystko polepszyć.
Znajdź miejsce, w którym nauczą ją grzeczności.
Zamknęłaś mnie!
Jeśli będziesz chciała do toalety, możesz skorzystać z nocnika.
Jest pod łóżkiem.
Martha wypuści cię rano.
Dokąd idziesz, dziewczyno?
Chodź za mną!
Mary, co się stało?
Ten ogród ma jeszcze więcej tajemnic!
Więc matka Colina umierała?
Tak.
Myślisz, że tu przyszła?
Moja mama była przy niej w ostatnich dniach.
Chciała umrzeć w pobliżu tego drzewa.
Po czym, pan Craven...
Zamknął ogród, ponieważ wspomnienia o niej sprawiły mu zbyt wiele bólu.
Mamy mało czasu. Wyślą mnie do szkoły z internatem.
Nie.
To jest ogród Grace i musi wyleczyć jej syna.
Jest zimna.
Jest bardzo, bardzo zimna.
- Myślę że nie mogę. - Oczywiście, że możesz.
- Myślę, że nie mogę - Trzymamy cię.
Chyba nie jest lodowata.
Dobrze powiedziane.
Zrobiłem to. Zrobiłem to!
Teraz wyciągnij ręce i połóż się.
A teraz... sam.
Gotowe. Tam, proszę.
Z czego się śmiejesz?
Po prostu cieszę się swoim szczęściem.
Wszyscy jesteśmy szczęśliwi, prawda?
Jesteśmy piratami.
Jesteśmy panami.
Jesteśmy zdobywcami tej pięknej krainy.
To jest nasz ogród i kochamy go.
Nie.
To nie jest nasz ogród i nigdy nie może być.
. Muszę ci coś pokazać.
Stój. Stój!
Wiesz, co się tutaj wydarzyło?
Dlaczego mnie tu przyprowadziłaś?
Ponieważ musiałeś to zobaczyć.
Chciałbyś zobaczyć miejsce śmierci twojej matki?
Moja matka zmarła w szpitalu, samotnie i w bólu.
Twoja matka znalazła o wiele lepsze miejsce.
Dickon, możesz przynieść mi kwiaty?
Białe.
A potem możesz zabrać mnie do domu. Nie chcę tu być.
Nie rozumiesz.
Umarła tutaj, bo było pięknie,
uczyniła to miejsce magicznym.
To wyleczyło łapę Hectora, a ja...
Nie chciałem oglądać sukienek i nie chcę tego widzieć.
Proszę, zabierz mnie do domu.
Witaj, małpko.
Coś cię niepokoi?
Twoja matka... jest w tej chwili smutna.
Jej smutek sprawił, że poczuła się źle.
To nie jej wina.
Przepraszam, nie rozumiałam.
Nie dzisiaj!
Mam kilka listów od mojej matki do twojej matki.
Nie chcę cię dzisiaj!
- Wszystkie o tobie. - Nie chcę tego ogrodu!
Musisz to usłyszeć.
Rozmawiają o tym, jak twój ojciec
skupia na tobie wszystkie swoje obawy związane z chorobą twojej matki.
Jest zdeterminowany, by chronić cię przed światem.
Boi się szkód,
jakie ci wyrządzi, kiedy jej nie będzie.
Czy powinieneś...
Muszę przeczytać te listy.
Przeszedłeś.
Posłuchaj tego.
"Jest odważna, nieco niebezpieczna, ma ducha, którego nic nie można okiełznać.
Bałabym się o nią, gdybym nie była z niej taka dumna'
- Kto jest odważny? - Kochała cię, Mary.
- Nie chciała mnie przy niej. - Może to...
"Tak się cieszę, że Colin tak cię rozśmiesza.
Cały dzień udawania psa.
Co za radość."
Czy to był pies?
"Archie nie mógł być bardziej zakochany.
Jest tak samo oczarowany Marią, jak ja".
Mój ojciec chce mnie zamknąć.
O to chodzi, prawda?
Strata zmienia ludzi.
- Nawet twoją matkę. - Nie znałeś jej.
Ale wiem, jak to jest kogoś stracić.
Posłuchaj tego.
"Przedwczoraj zrobiła dla mnie przedstawienie kukiełkowe.
Było bardzo wyszukane.
Pielęgniarka musiała uszyć jedwabne zasłony.
Opowiedział hinduski mit.
To było fascynujące".
Nie przeczytałam tego.
Pisała o moich sztukach?
Może ma rację.
Może żadne z nas nie znało dobrze swoich rodziców.
Nie.
Nie mogła mnie kochać.
Te listy mówią co innego.
Mamy dla ciebie niespodziankę.
Dzisiaj zostaliśmy powiadomieni i to ekscytująca wiadomość.
To szkoła z odpowiednimi ludźmi i niezbędną dyscypliną.
Samochód zabierze cię o 3:30.
Twoje rzeczy już zapakowaliśmy do bagażnika.
Jutro?
Nie jestem gotowa.
- Wujku? Proszę, wujku! - Nie, nie możesz!
- Dlaczego mówisz, że twój syn ma garba? - O czym teraz mówisz?
Przestań mówić, albo będzie znacznie gorzej.
Myśli, że ma garb, ale tak nie jest i myślę, że o tym wiesz.
Przepraszam pana.
Naprawdę myślisz, że Grace chciałaby dla ciebie takiego życia?
Nic nie wiesz o mojej żonie.
Wiem, że nie stałaby przed jego drzwiami, kiedy płacze w nocy.
Nie widzisz, co mu robisz?
Colin musi żyć, a ten dom jest dla was więzieniem.
Przepraszam pana, jutro wyjeżdża.
Dobrze.
Mogę schować się w ogrodzie i być szczęśliwa.
W szkole? Nie będę.
My też nie chcemy, żebyś jechała.
Ma rację, nie chcemy.
Nie możesz wiecznie siedzieć zamknięta w ogrodzie. Zycie jest po to, by żyć.
Tak, mówi chłopiec, który nic nie widział.
Mówi dziewczyna tak zdeterminowana, że nikt jej nie kocha, że tak się stanie.
Nie polubią mnie tak jak ty. Znowu będę sama.
Ten dym... czy to normalne?
- Nie. - Ojcze, ojcze!
Idź!
Mary, nie podchodź!
Kto jest w środku?
Pan Craven. Nie wiemy gdzie.
Wiem, gdzie będzie!
Wezwano brygadę!
Nie!
- Wracaj dziewczyno! - Panie Craven!
Panie Craven!
Gdzie jest mój syn? Gdzie jesteś?
Proszę...
Panie Craven!
- Nie rozumiem. - Wiedziałam, że tu będziesz.
Nie pójdę. Nie mogę iść.
Panie Craven, musi pan iść ze mną.
Nie odejdę bez syna.
Pana syna tu nie ma, ale jest bezpieczny i zdrowy.
Nie mogę go opuścić.
Nie znowu.
Zostawiłam twojego syna niecałe pięć minut temu.
Daję ci moje słowo na duszę Grace Craven.
Daj spokój! Nie.
Nie mogę cię podnieść.
- Nie mogę. Po prostu mnie zostaw. - Proszę.
Proszę, zostaw mnie tutaj.
On cię potrzebuje! Twój syn cię potrzebuje!
Wszystko zepsułem.
Chodź! Idziemy!
Panie Craven, potrzebuję twojej pomocy.
Mamo?
Mamo.
Proszę, zostań.
Wiem, że nie możesz, ale proszę, zostań.
- Nic ci nie jest? - Weź go pierwszego!
Pokaż mi...
Pokaż mi mojego syna!
Jest pięknie.
I jest nasze.
Było jej, ale myślę, że chciałaby się tym podzielić.
On tu jest?
Gdzie jest mój syn?
Zawołaj go.
Ojcze?
Ojcze, jestem tutaj!
Ojcze?
Myślałem, że cię straciłem.
Nie wyobrażałem sobie, że tu będziesz.
Nie, czekaj.
Proszę.
Jeden, dwa...
Jak to...
Magia.
Sekrety.
Jej.
Jej?
Jego matki.
Jak to się dzieje, że uczą nas własne dzieci?
Jak to możliwe?
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Dosyć tego.
Powiedz mi...
Podoba ci się nasz ogród?
Mamy duże francuskie okna z widokiem na patio...
Były kiedyś trzy osoby, które bardzo się kochały.
Cztery, liczysz Hectora?
Może włączyłam Hectora, a nie ciebie.
Pięć. Chcę uwzględnić mojego ojca.
- Marta musi zostać uwzględniona. - Sześć i Martha.
Byli kiedyś ludzie, którzy mieszkali w starym, opuszczonym domu.
- Częściowo opuszczonym. - I odkryli ogród.
Jedna z osób odkryła ogród i na początku o tym nie wiedzieli,
- ale ogród był magicznym ogrodem. - Był.
Ponieważ był to magiczny ogród, miał ich uratować przed wszystkim.
Myślę, że powinnaś mówić więcej o Hectorze.
Jeśli oboje nie odpuścicie, w ogóle nie opowiem tej historii!
- Przepraszamy, Mary. - Przepraszamy, Mary.
Dziękuję.
Jeśli będziecie gotowi i cicho, spróbuję jeszcze raz.