ความเดิมตอนที่แล้ว
แผ่นดินนี้เป็นของเราแล้ว ใครต่อต้านเท่ากับรนหาที่ตาย
ตอนนี้เราต้องฆ่าไพค์ให้ได้
- เอคโค่ - เบลลามี่
- รู้จักเธอเหรอ - รู้ เธอเป็นคนของเผ่าน้ำแข็ง
- ถูกขังห้องถัดจากฉัน - เอคโค่หายหัวไปไหน
ไอ ไฮพลานา
เธอได้รับการรับรองแล้ว
แอลลีควบคุมทีละคน
จนกว่าจะไม่เหลือใคร
สิ่งที่เรากำลังทำสำคัญมาก
เราต้องเพิ่มจำนวนประชากร ของนครแห่งแสง
- ไม่! - เราจะไม่หยุด...
จนกว่าทุกคนจะอยู่ข้างเรา
- ฉันรู้วิธีหยุดแอลลี - เห็นแล้ว
- มันคือสวิตช์ตัดการทำงาน - เร็วเข้า คลาร์ก
โรงงานนิวเคลียร์ที่ถูกระเบิดทำลาย
เริ่มหลอมละลายแล้ว
พื้นผิวโลกจะไม่สามารถอยู่อาศัยได้
เห็นหรือยัง ว่านครแห่งแสง คือสิ่งเดียวที่ช่วยเธอได้
จะยอมให้เผ่าพันธุ์มนุษย์สูญสิ้น ภายในเวลาหกเดือนเหรอ
ฉันต้องหาทางออกได้แน่ เราทำได้เสมอ
- จอห์น - เฮ้ๆ ไม่เป็นไร
คลาร์ก เธอทำตัวไม่เหมือน คนเพิ่งช่วยโลกไว้เลย
เพราะเราไม่ได้ช่วยน่ะสิ
อินดรา
อินดรา อินดรา
อินดรา
- แอลลีล่ะ - ตายแล้ว มันจบแล้ว
แล้วไพก์ล่ะ
ฉันรอจนมันจบ
ไม่นะ
เธอจะไม่เป็นไร ออคเทเวียดูแลตัวเองได้
ฉันไม่ได้กังวลเรื่องนั้น
เธอไม่ถูกจับหรอก ทุกคนพูดเหมือนกันว่าไพก์รนหาที่
เราก็อาจเป็นแบบนั้น
เราจะบอกคนพวกนี้ยังไง
ว่าโลกกำลังจะสูญสิ้น หลังทุกอย่างที่พวกเขาต้องพบเจอ
เราจะไม่บอก จนกว่าจะแน่ใจว่าแอลลีพูดความจริง
มันเป็นความจริง
นั่นแหละ เก็บเงียบไว้ก่อน
จนกว่าจะรู้ว่าต้องเผชิญกับอะไร และจะหยุดมันได้ยังไง
บ้าเอ๊ย
- นายกลัวปฏิกิริยาของคนพวกนี้ - ใช่
อีกอย่าง ฉันจะได้พักเบรก จากภารกิจรักษาชีวิตเธอบ้าง
เธอคืนความเจ็บปวดให้พวกเขา คลาร์ก
อย่าเพิ่งเพิ่มพูนด้วยข่าวร้าย ว่าพวกเขาจะตายภายในอีกหกเดือนเลย
ดี หลังช่วยทุกคนลงมาแล้ว เราจะกลับบ้าน แล้วค่อยเริ่มงาน
เราไม่ได้รอดมาขนาดนี้ เพื่อถูกกำจัดด้วยรังสีขี้ปะติ๋วหรอกน่า
ขอบคุณ
ที่ช่วยให้ฉันรอด
เธอไม่ได้ช่วยให้มันง่ายเลย
เขาไม่ได้ตกลงมา
เขาไล่ตามฉันในนครแห่งแสง
เล็กซาฆ่าเขา
วานเฮดา
เพราะเธอ
ขอโทษเรื่อง...นั่นแหละ
ที่เอาหน้าฉันกระแทกใส่กำแพง หรือฟาดด้วยกระบอกปืนล่ะ
ฉันขอชิปได้ไหม
ช่วยโลกได้แล้วเราควรฉลองนะ
ฉันว่ามันเป็นกฎ
ฉันจะฉลองก็ต่อเมื่อรู้ว่า คนอื่นปลอดภัย
และเมนเฟรมคอมพิวเตอร์กลับมาออนไลน์ได้ก่อน
- แปลกไหมที่ฉันอยากกลับเข้าไป - ไม่แปลกหรอก แจสเปอร์
แปลกนะที่เธอใส่รหัสได้ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่คนเข้ารหัส
เหมือนแอลลีอัปเกรดสมองเธอ
นายโอเคไหม
เธอล่ะ
เธอผ่านอะไรมาหนักกว่าคนอื่น
ความเจ็บปวดคอยย้ำเตือน ว่าเรายังมีชีวิตอยู่
- ฉันอยากอัปเกรดได้จริงๆ - โอเค ทุกคนออกไปก่อน
ไปสิ เอาเพลงไปด้วย ฉันต้องซ่อมวิทยุเงียบๆ
เรเว่น เราชนะแล้ว ฉันมั่นใจว่าทุกคน ที่นครหลวงปลอดภัยดี
ก็หวังอย่างนั้น แต่จนกว่าฉันจะมั่นใจ...
- ให้ช่วยเรื่องวิทยุไหม - ไม่ต้อง ฉันทำเองได้
แน่ใจนะ
กฎวิศวกรรมข้อหนึ่ง ห้ามของมึนเมาตอนทำงาน
ไปสิ ไปฉลอง ไปสนุกเถอะ
ฉันท้องกิ่วแล้ว ขอไปค้นห้องครัวก่อนนะ
เบลลามี่ อยู่หรือเปล่า
นครหลวง จากอาร์เคเดีย เร็วเข้า นครหลวง
เร็วเข้า อยู่ไหนกันน่ะ
ฉันทำอะไรลงไป
เราทำอะไรลงไป
ฉันบอกให้คุณอยู่ข้างบน กับคนเจ็บที่เหลือ
อยากโดนยิงอีกนัดหรือไง
ข้างบนนั้นมิลเลอร์กับแจ็คสัน มีของที่ต้องการครบไหม
ครบ
พวกเขาโทษเราเรื่องชิป
ที่นี่ไม่ปลอดภัยสำหรับเราแล้ว
วานเฮดา
- วานเฮดา - คลาร์ก
คุณลงมาแล้ว ดีเลย
เราต้องไปแล้ว รถโรเวอร์อยู่ในป่าทางเหนือ
- คนเจ็บล่ะ - คนบนดินไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเรา
ไว้ไปรักษาคนของเราที่อาร์เคเดีย
ฮัลโหล
- เบลลามี่ รีบเข้ามาเถอะ... - เรเว่น ไม่เป็นไรนะ
อืม
- เรายังครบสามสิบสอง - ดีแล้ว
เรามีบางอย่างอยากให้ช่วยดูที
บอกมาก่อนว่าเพื่อนฉันเป็นไงบ้าง
รอดทุกคนไหม
คลาร์ก
ฉันอยู่นี่ ต้องขอบใจเธอ
เรเว่น แอลลีเคยบอกเธอไหม ว่าสร้างนครแห่งแสงขึ้นมาทำไม
ไม่ ทำไมเหรอ
กษัตริย์ยังมีชีวิตอยู่ เราต้องการหมอ
- คลาร์ก - พาเรเว่นเข้าไป
- ได้ เรเว่น... - พวกเขาต้องการหมอ
โรอัน
เขาถูกยิงเพราะพยายามช่วยฉัน ฉันนึกว่าเขาตายแล้ว
ตอนนี้ยัง
แต่ใกล้เคียง
ไม่มีปากแผล เราต้องรีบเอากระสุนออก
- ออกไปห่างๆ กษัตริย์เรา - เดี๋ยวก่อน อย่า
พวกคุณพลาดแล้ว เราเป็นส่วนหนึ่งของสัมพันธมิตร
- ฉันช่วยเขาได้ แต่พวกคุณต้องให้ฉันช่วย - เรามีหมอของเราเอง
พากษัตริย์ไปสถานทูต พร้อมคนเจ็บคนอื่นๆ
เดี๋ยวนี้เลย
เอคโค่...
เฮ้ เบลลามี่ อย่านะ
- หยุด - ปล่อยเธอซะ เอคโค่ ปล่อย
ถอยไป เบลลามี่
กษัตริย์คุณเป็นเพื่อนฉัน ให้เราช่วยเขานะ
ฉันเห็นเธอในนครแห่งแสง รู้ว่าเธอทำลายมัน
ขอบใจแล้วกัน
มองไปรอบๆ สิ
สไกครูทำอย่างนี้กับเรา
เพราะคนพวกนี้ ออนทารี ผู้บัญชาการตัวจริงถึงต้องตาย
- นังคนแอบอ้างขโมยเฟลมของเธอ - ไม่ใช่ วานเฮดาช่วยเราทุกคนไว้
ทั้งคนบนดินและบนฟ้า
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ เราก็ไม่มีอันตรายให้ต้องช่วยหรอก
- อัซเกดาไม่มีอำนาจที่นี่ - ตอนนี้มีแล้ว
ในนามของกษัตริย์โรอัน
ผู้รักษาการบัลลังก์ที่ถูกต้อง
- ขณะนี้นครหลวงอยู่ใต้การปกครองของอัซเกดา - จะบ้าเรอะ
- แม่ทัพอยู่ไหนล่ะ แม่หนู - ตายแล้วค่ะ ท่านทูต
ในฐานะองครักษ์ของราชินี
อำนาจบัญชาการกองทัพอยู่ในมือฉัน จนกว่ากษัตริย์จะฟื้น
ถ้าเขาฟื้นนะ
จนกว่าจะแต่งตั้งผู้บัญชาการคนใหม่
นครหลวงจะอยู่ใต้การปกครอง ของคณะทูตจากสัมพันธมิตร
ถ้าอัซเกดาต้องการอำนาจปกครอง ก็ใช้กำลังมาแย่งเอา
ถือว่าแย่งมาแล้ว ห้ามสไกครูออกจากเมืองนี้
แด่เผ่าน้ำแข็ง
ดูเหมือนต้องเลื่อนช่วยโลกออกไปก่อน
อย่างนั้น
ให้ผมช่วยนะ
ดีนะเนี่ย เห็นคุณผูกมิตรกับคนอื่น
สวัสดี จอห์น
ดีใจที่นายลงมาได้
- จะได้มาช่วยจัดการศพ - ไปตายซะ
ศพพวกนี้เป็นความผิดคุณเหมือนกัน ท่านผู้นำ
- นี่ ทำอะไรอยู่น่ะ - สต็อกของ
- ดูเหมือนทำอะไรอยู่ - เก็บไปทำอะไรล่ะ
ที่นี่ไม่ปลอดภัยกับเผ่าพันธุ์ฉัน เฟรคดรีน่าห้ามเข้ามาที่นี่
ฉันต้องไปจากที่นี่ จอห์น
- แล้วไง จะชิ่งฉันอีกแล้วเหรอ - ไม่ได้ชิ่ง
ฉันกลับมา ยอมติดชิปนั่น เพราะจาฮาบอกว่ามันจะพามาหานาย
นี่
ไปอาร์เคเดียกับฉันสิ
ฉันจริงจังนะ อีโมรี เราอยู่ด้วยกันที่นั่นได้
- คนของฉันจะปกป้องเธอ - แน่ใจเหรอ
พวกเขาไล่นายออกมากี่รอบ
ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว
พวกเขาติดค้างฉัน มาเถอะนะ
มาเถอะ
- ตกลง - ตกลงนะ
ตกลง
เรายังเก็บของก่อนไปได้อีกหน่อยใช่ไหม
เรารวบรวมคนได้เท่านี้ ให้รักษาการที่วิหาร 10 คน
- แน่ใจนะว่าไม่อยากให้ผมอยู่ - พาพวกเขากลับบ้านเถอะ ผู้พัน
เราจะรีบตามไปให้เร็วที่สุด
- มาร์คัส - ผมไม่เป็นไร
เราต้องสนใจเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นก่อน
- อืม - คุณต้องไม่ชอบใจแน่
ตอนที่เธอทำลายนครแห่งแสง ในนครหลวงมีนักรบแอซกาดานับพัน
- เวลาเหมาะเจาะ - ทางเดียวที่จะกำจัดพวกเขาได้ คือใช้กำลัง
- งั้นก็ไปจัดการ - ช้าหน่อย
คุณกำลังพูดถึงสงคราม
ใช่ ร็อกไลน์ โฟลคายารู และบรอดลีฟ จะร่วมมือทรีครูแน่...
- แต่เราจะถูกยิงอยู่ดี - นี่มันบ้าชัดๆ
เราควรไปกับคนอื่นๆ ตอนยังพอมีเวลาเหลือ
พวกเขารู้ว่าเราอยู่ที่ไหน ถ้าเราหนี พวกเขาตามแน่
ยังมีอีกแปดเผ่า
- จะให้พวกเขามาร่วมมือกับเราได้ได้ - ฉันทำได้ แต่ต้องใช้เฟลม
ไม่
คลาร์ก เผ่าพวกนั้น จะก้มหัวให้ทุกคนที่มีเฟลม
- อัซเกดาไม่ยอมแน่ - งั้นเราก็ต้องสู้ นั่นล่ะสำคัญ
ไม่ ไม่ใช่
ที่สำคัญคือ ไม่มีเวลาสู้แล้ว
- เราต้องช่วยโรอัน - ช่วยเหรอ พวกนั้นไม่ให้เราเข้าใกล้เขาด้วยซ้ำ
เดี๋ยวก่อนนะ มีอะไรที่เรายังไม่รู้
เหตุผลที่แอลลีสร้างนครแห่งแสง
เพื่ออะไร
เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ในโรงไฟฟ้า ที่รอดจากการระเบิดกำลังหลอมละลาย
ความเข้มของรังสีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
ถ้าเราหาทางแก้ไม่ได้ เราทั้งหมดจะตายภายในหกเดือน
- แอลลีบอกเหรอ - ใช่
- เชื่อเธอเหรอ - เรเว่นกำลังหาข้อมูลเรื่องนี้
ฉันเชื่อเธอ
ถึงจะจริง แต่ก็เหลือเวลาอีกหกเดือน
แต่วันนี้นักรบเผ่าน้ำแข็งเป็นพัน กำลังหมายหัวเรา
- พวกเขาไม่ฆ่าเราหรอก - จะรู้ได้ไง
เพราะเราจะยอมจำนน
ผู้บัญชาการอยู่กับเขา
ออนทารีควรอยู่กับผู้คนของเธอ
พาไปไว้กับคนอื่นๆ
และแสดงให้เขาเห็นว่าเผ่าน้ำแข็ง ตอบแทนผู้ที่นำกุญแจมาคืนแบบไหน
สไกครูยอมจำนน
คุ้มกันกษัตริย์
ที่เหลือตามมา
พาเขามาด้วย
ปล่อยตัวเขา
บอกไปว่าฉันจะคุยกับเบลลามี่เท่านั้น
ได้ผล
เธอตกหลุมแล้ว
กษัตริย์อยู่บนโต๊ะ
ช่วยเขาสิ
ฉันไม่ชอบเลย จอห์น
เบลลามี่อยู่ตรงนั้น รอก่อนนะ
- เธอเป็นคนของเผ่าน้ำแข็ง เชื่อใจไม่ได้ - ไม่มีช่วงให้เบื่อเลย
เบลลามี่ ตั้งใจฟังดีๆ เธอเป็นองครักษ์หลวง เป็นสายลับ
ถึงไม่ได้ถูกทำเครื่องหมาย เธออันตรายมาก และภักดีถึงที่สุด
ไม่ใช่กับคนที่ช่วยชีวิตเธอหรอก
เบลลามี่ ฉันรู้ว่านายรู้สึกอย่างไรกับเธอ แต่จะสูญเสียการควบคุมไม่ได้
เสนอเทคโนโลยี หรือปืนให้เธอ อะไรก็ได้ที่ทำให้เธอพูดออกมา
- ชัดเจนไหม - ฉันไม่เห็นด้วย ตรงที่ให้ปืน
เพราะคุณไม่ใช่คนโง่น่ะสิ
ไปไม่ถึงขั้นนั้นหรอก
เป้าหมายของเราคือซื้อเวลา ให้แอบบี้ช่วยชีวิตกษัตริย์
ถ้าอยากช่วย ก็หยิบอาวุธ หาที่ประจำการ
เอาของฉันไป
ฉันจัดการให้
ขอโทษนะ เบลลามี่
อะไรน่ะ
ที่ฉันบอกว่าอยู่กับคนของฉัน แล้วปลอดภัยน่ะ
แผนเธอดีกว่า ไปกันเถอะ
ก่อนจะพูดอะไร จำไว้ว่าฉันเคยช่วยชีวิต พานายออกมาจากเมาท์เวธเธอร์
ขอโทษที่ไม่ได้บอกให้พาผู้หญิงคนนั้นมาด้วย
แต่ฉันทำตามคำสั่ง เบลลามี่
ฉันก็อยากให้มันง่ายแบบนั้น
ฉันต้องการเวลามากกว่านี้
ฉันรู้ว่าการสูญเสียคนสำคัญ ในสงครามมันเป็นยังไง
แต่เราทำเพื่อผู้คนของเรา
พวกนายฆ่าเรา พวกเราฆ่านาย ทั้งหมดจบสิ้นในนครแห่งแสง
แต่ตอนนี้มันกลับมาแล้ว
เราจึงมาอยู่กันตรงนี้
กระสุนกดอยู่ข้างคอ มันจะตัดการไหลเวียน ของเส้นเลือดในสมองเขา
เอาออกมาได้เมื่อไหร่เขาน่าจะฟื้น
ข้อตกลงในการยอมจำนนคืออะไร
เรายอมรับกฎของเผ่าน้ำแข็ง
ส่วนพวกคุณต้องยอมรับ พันธมิตรของเล็กซา รวมถึงเผ่าที่ 13 ด้วย
ไม่
เร็วเข้าๆ จะได้แล้ว
เราจะยกปืนให้พวกคุณ และสอนวิธีใช้
- ได้แล้ว - ดีมาก
- เอาไงต่อ - ทีนี้แค่รอ
- ทรีครูยอมเรอะ - พวกเขาไม่ชอบใจนัก
ตอนนี้พวกเขาทำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว เมื่อปราศจากกองทัพ
นายก็อยู่ที่นั่น
นายก็ต้องรู้สิทำไมทุกคนถึงเกลียดชังสไกครู ทำไมเราจึงไม่มีวันยอมรับข้อตกลง
อีกทางคือสงคราม คุณต้องการอย่างนั้นเหรอ
ไม่มีใครต้องการสงคราม
วางปืนลงแล้วเราจะไว้ชีวิตเด็กๆ เผ่านาย
ลมหายใจของเขายังตื้นเกินไป
- ไหนว่าปอดเขาปกติดี - แม่บอกว่าคิดว่า
เป็นไปได้ว่าอาจมีเศษกระดูก ฝังอยู่ในเนื้อเยื่อ
ฉันจะให้เวลาตัดสินใจ
- เฮ้ๆ! - หยุด!
ฉันยังพูดไม่จบ
- จบแล้ว - บ้าเอ๊ย
- ฟื้นสิ - เราต้องไปแล้ว
ไม่ได้ เราต้องการเวลามากกว่านี้ ถ้าโรอันไม่ฟื้น เราจะตายกันหมด
วางปืนลง ไม่งั้นเขาตาย
ไม่มีอาวุธเราจบเห่แน่
แอบบี้ต้องทำได้แน่
ทำตามที่เธอสั่ง
วางปืนลงเดี๋ยวนี้
- พวกเขาอยู่ที่นี่ - ประตูหลัง
- ต้องปิดแผล ไม่งั้นเลือดเขาจะหมดตัว - ไม่ ต้องไปแล้ว ไม่งั้นเราได้หลั่งเลือดแน่
- ต้องได้ผล - ดีมาก
ไปกัน
พวกมันพยายามสังหารกษัตริย์
ไปดูพระองค์
ไม่ใช่ เราพยายามช่วยต่างหาก
แด่ราชินี
เดี๋ยว
เหนือหัว
โรอัน
ช่วยเราที บอกพวกเขาว่าเราเป็นเพื่อนกัน
อย่าเพิ่งลุกขึ้นยืนเร็วขนาดนี้
- ออนทารีอยู่ไหน - ตายแล้ว ฝ่าบาท คนพวกนี้ฆ่าเธอ
เราช่วยเธอไม่ได้ แต่เราทำตามจุดมุ่งหมายที่มาที่นี่แล้ว
ทีนี้ฉันอยากให้คุณรักษาสัญญา ที่บอกจะปกป้องคนของฉัน
นั่นมันก่อนที่คนของเธอจะยิงฉัน และฆ่าผู้บัญชาการของฉัน
เราเพิ่งช่วยชีวิตคุณไว้
โรอัน ประชาชนกำลังต้องการ ให้ท่านเป็นผู้นำ
จงทำอย่างที่ท่านแม่ของท่านจะทำเถอะ
สังหารวานเฮดาเสีย
รวบอำนาจของเธอ และปกครองทุกอย่าง
- สุดยอดเลย - ฉันรู้
นี่ ฟังนะ
ในเมื่อทุกคนกำลังจะกลับมา ฉัน...
ฉันไม่อยากให้นายคิดว่า ฉันคาดหวังอะไร
ถ้าฉันคิดล่ะ
งั้นก็ดีเหมือนกัน
- เหรอ - อืม
โอเค
- ขอโทษที - ไม่ชอบเคาะประตูจริงๆ สิเนี่ย
แต่งตัว แล้วไปเจอฉันที่ห้องวิศวกรรม
ทำไมล่ะ มีอะไรเหรอ
เรากำลังจะตายกันหมด
ฉันจะไปตามแจสเปอร์
[มอนตี้]
แจสเปอร์
แป๊บนึง
ทำอะไรอยู่น่ะ
เปล่า หลับอยู่น่ะ
เรเว่นเรียกเราไปเจอ ในห้องวิศวกรรม ไปกัน
หลังจากโศกนาฏกรรม รอบสองที่ฟุกุชิม่า
ระบบพลังงานไฟฟ้าพานาเซีย คือสิทธิบัตรที่ล้มเหลวอยู่ซ้ำๆ
ในปี 2048 ตัวปฏิกรณ์ขนาดใหญ่ 24 ตัว ถูกสร้างขึ้นเพื่อป้องกันหายนะทุกรูปแบบ
รวมถึงการโจมตีด้วยอาวุธนิวเคลียร์
- แต่นั่นเป็นเรื่องดีใช่ไหมล่ะ - แต่ปัญหามักตามมาเสมอ
โรงไฟฟ้าถูกสร้างขึ้นให้อยู่ได้เอง เป็นเวลาหลายร้อยปี
แปลว่าประกันหมดอายุ
นี่คือพวกเรา
ใช่
มันเป็นสีเหลืองตั้งแต่เราลงจอด
สีเหลือง คือร่างกายเรา สามารถปรับตัวได้ในอวกาศ
แต่มันกลับเพิ่มขึ้นแทนที่จะลดลง
- และเมื่อไปถึงขีดสีแดง... - คือเราตาย
- อีกนานแค่ไหน - จากการเพิ่มจำนวน ณ ปัจจุบัน
หกเดือน
แต่มันเลวร้ายก่อนถึงจุดนั้นแน่
เราหยุดมันได้ไหม
ไม่ได้
กรรม
ฉันจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้น
พาวานเฮดากับเพื่อนๆ ไปขังไว้แล้ว
สไกครูที่เหลือหนีไปแล้ว
แต่เราพร้อมจะตามล่าพวกมัน หากท่านออกคำสั่ง
ยังไม่ต้อง
ขออภัยที่ต้องพูดเช่นนี้
แต่เราปล่อยให้ประชาชน คิดว่าท่านใจเสาะไม่ได้
ลองพูดว่าฉันใจเสาะอีกทีสิ
- หม่อมฉันไม่ตั้งใจ - ตั้งใจสิ
พูดเรื่องที่ต้องการมา
ท่านหายไปนานกว่าสามปี
พูดอย่างกับฉันเลือกเอง
ไม่ใช่อยู่แล้ว
ท่านเคยเป็นตัวประกันต่อรอง
แม่ของท่านเสียใจอย่างมาก ที่ต้องส่งท่านไป
การสังหารเล็กซาที่โซลู กอนเพลย์ ควรประกาศศักดาการกลับมาของท่าน
แต่ท่านกลับพ่ายแพ้
แม่ทัพของเราไม่เคารพท่าน
งั้นฉันจะหาแม่ทัพใหม่
กองทัพภักดีกับพวกเขา ไม่ใช่ท่าน
แล้วเธอภักดีกับใคร
นางสายลับ
หม่อมฉันภักดีกับเผ่าพันธุ์
กับกษัตริย์
ให้หม่อมฉันรับใช้
หม่อมฉันสามารถช่วยให้ท่านสำเร็จ ในสิ่งที่แม่ของท่านไม่มีวันทำได้
ที่ออนทารีไม่มีวันทำได้
- ปกครองทุกอย่าง - ใช่แล้ว
ทรีครูอ่อนแอ ใกล้ล่มสลาย และสไกครูถูกเกลียดชังมากกว่าที่เคย
ออกคำสั่งโค่นทั้งสองเผ่าเสีย แล้วแม่ทัพทุกคนจะน้อมรับท่าน
ขณะออกคำสั่ง จงโชว์ศีรษะวานเฮดาให้พวกเขาดู
แล้วพวกเขาจะบูชาท่าน
สร้างเกียรติศักดิ์ให้กับมงกุฎของท่านตา
แม่รู้นะ ทำหน้าแบบนี้
หนูรักเธอค่ะ แม่
แม่รู้
วานเฮดา ลุกขึ้นมา
กษัตริย์อยู่ไหน
ฉันอยากเจอโรอัน
- เฮ้ๆ! - ไม่!
- เฮ้! - เดี๋ยว!
- เดี๋ยวสิ! - ไม่นะ ไม่!
- เอคโค่! - เดี๋ยวก่อน
- เอคโค่ ฟังฉันนะ เอคโค่! - จะพาเธอไปไหน
เอคโค่
พาวานเฮดามาตามคำสั่ง
ให้หม่อมฉันเรียกพวกแม่ทัพไหม
ไม่ต้อง
- ฝ่าบาท... - ออกไป
เธอมักมีเรื่องเสมอ
- ใช่ไหมล่ะ - โรอัน เราต้องการให้คุณช่วย
ข้อเสนอต้องน่าฟังนะ
บางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้น
บางสิ่งที่เราไม่เคยพบเจอมาก่อน
อะไรกำลังจะเกิด
คุณรู้เรื่องไฟที่จะทำลายล้างโลกแล้วนี่
เล็กซาเรียกมันว่า แพรมฟายา
คล้ายแบบนั้นแหละ มันเป็นคลื่นรังสี ที่จะสังหารทุกอย่างบนเส้นทางของมัน
บรรพบุรุษของเรารอดจากแพรมฟายามาได้
- เราก็เช่นกัน - ไม่ คุณไม่รอดแน่
ไม่ใช่ครั้งนี้ ถ้าไม่มีเราช่วย
ฟังนะ
ฉันไม่รู้ว่าเราจะหยุดมันได้ไหม
แต่ถ้าทำไม่ได้ เราทุกคนจะตายภายในหกเดือน
วิทยาศาสตร์คือความหวังเดียวของเรา
ได้โปรดเคารพพันธมิตรของเล็กซา
นับสไกครูเป็นเผ่าที่ 13 เราจะได้กลับบ้าน
และหาทางรอด
ให้เราทุกคน
ฟังสิ
ถ้าฉันไว้ชีวิตเธอ
ฉันจะตายในหกวัน ไม่ใช่หกเดือน
ขอโทษนะ
ไม่ได้หรอก
ฉันจะให้คุณ
เราได้รับรายงานว่ามันสูญหายไป
ไหนบอกเหตุผลมาสิ
ทำไมฉันถึงไม่ควรยึดมา แล้วบั่นหัวเธอซะ
ฉันเพิ่งบอกไป
และคุณก็รู้ดีว่า ฉันไม่ขอแลกเปลี่ยนอย่างนี้แน่ เว้นแต่ฉันพูดความจริง
รับไปสิ
ทุกเผ่าจะเชื่อฟังคุณอย่างที่คุณต้องการ
ฉันต้องการสิ่งที่ดีที่สุดให้กับผู้คนของฉัน เหมือนกับเธอ
งั้นก็ช่วยฉันช่วยชีวิตพวกเขาสิ
โรอัน ฟังฉันนะ
คุณอยากปกครองเผ่าน้ำแข็งนี่ เจ้านี่จะช่วยให้คุณควบคุมผู้มีอำนาจ
จะไม่มีผู้บัญชาการคนไหน ปกครองอัซเกดาได้ หากคุณไม่ยินยอม
ข้ารู้ว่าทุกคนมาเพื่อรอดูการประหาร
แต่วันนี้จะไม่มีใครต้องตาย
นครแห่งแสงล่มสลายแล้ว
ไม่เหลือผู้ปกครองคนใดควบคุมเราได้อีก
จนกว่าเพื่อนบ้านเราจะขึ้นมาเรืองอำนาจ
ข้า กษัตริย์โรอัน แห่งอัซเกดา บุตรชายคนโตของไน
หลานชายแห่งธีโอ คือผู้ปกครองบัลลังก์นี้
และครอบครองเฟลม
ท่านไม่ใช่นักบวช นี่คือการดูหมิ่น
ไม่ใช่การดูหมิ่น
เงียบ
จนกว่าผู้สืบอำนาจคนใหม่จะปรากฏ อัซเกดาจะเคารพและปกป้อง
สัมพันธมิตรตามความตั้งใจ ของอดีตผู้บัญชาการ
เล็กซาแห่งทรีครู ซึ่งรวมถึงเผ่าที่ 13
จงรู้ไว้ว่า การทำร้ายสไกครู
เท่ากับทำร้ายเราเช่นกัน
จากกษัตริย์ของนาย
สิ่งนี้จะช่วยให้นายปลอดภัย ทุกพื้นที่บนแผ่นดินเรา
คิดว่าเรามีโอกาส เชื่อใจอีกฝ่ายได้อีกไหม
นั่นสินะ
ยินดีต้อนรับกลับสู่สัมพันธมิตร
ไปกันได้แล้ว
เราจะพยายามรักษาบัลลังก์ กษัตริย์คนนี้ให้ยั่งยืน
เราจะหาทางเอาชนะรังสีให้ได้ ถ้าใครคนหนึ่งพลาด เราตายแน่
- ไม่ได้กดดันนะ - เรื่องนี้ซีเรียสนะ โอ
ถ้ามีใครรู้เหตุผลที่โรอันช่วยเรา ต่อไปทุกเผ่าจะทำเพื่อตัวเอง
บัลลังก์จะล่ม แล้วพวกเขาจะตามล่าเรา
เริ่มมืดแล้ว
มาทำให้สำเร็จเถอะค่ะ
- ขอให้เราได้เจอกันอีกนะ - ขอให้เราได้เจอกันอีก
นายต้องก้าวไปข้างหน้า
ก้าวไปข้างหน้า และอย่าหันกลับมา
ทำวันนี้ให้ดีกว่าเมื่อวาน
เข้าใจไหม
ก่อนจะรู้ตัว
นายจะคู่ควรกับการมีชีวิตรอด
ก็หวังอย่างนั้นครับ
คนหนุ่มสาวคือผู้รับมรดกสืบทอดโลกใบนี้
พวกเขามีเวลาหกเดือนเพื่อรักษามันเอาไว้
เอาล่ะ ทีนี้เอาไงดี เจ้าหญิง
เอาชีวิตรอด
เฮ้ๆ
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย