20 SIERPNIA 1943
Cały czas o tobie myślę. Odkąd się budzę, póki nie zasypiam.
A nawet wtedy jesteś w moich snach. Jesteś i zawsze będziesz moją jedyną.
Mam nadzieję.
Misja Regensburg-Schweinfurt
była jak dotąd naszą największą i najkosztowniejszą walką.
Straciliśmy Biddicka, Claytora, Van Noya i ich załogi.
Nie wiedzieliśmy, kogo zabito, a kogo pojmano.
Jest i dwunastka.
Lepiej późno niż wcale, co?
Lepiej żeby mieli to zimne piwo.
Nie licz na to.
Dobra, zbieramy się.
Tak. Bierzcie swoje rzeczy, chłopaki.
Wracamy do domu.
Już.
Odwaga podczas wojny przybierała różne formy.
Lotnicy, tacy jak sierżant William Quinn, którzy skoczyli ze spadochronem,
mogli uniknąć pojmania tylko dzięki pomocy zagranicznych przyjaciół.
Jeśli kogoś na niej złapano,
trafiał do obozu koncentracyjnego albo na egzekucję.
Ryzyko było ogromne.
Usiądź tu. Zaraz wrócę.
Bailey.
Żyjesz.
Ktoś jeszcze?
Widzę dopiero ciebie.
Kto to jest?
To Bob.
Z której byłeś grupy?
306.
- Jesteś strzelcem? - Tak.
Musieliście ich ostro rozjuszyć.
Zaatakowali nas z niespotykaną furią.
Nam też się dostało.
I co?
Od wczoraj piję z rynny.
A u ciebie?
Co z Baby Face’em? Całą resztą?
Ty. Chodź ze mną.
Nazwisko?
Sierżant William Quinn.
Numer seryjny 6391477.
Zapisz to, proszę.
- Jaką miałeś misję? - Zbombardować fabrykę Messerschmittów.
- Jaką miałeś pozycję? - Radiooperator.
Zapisz to, proszę.
Lubisz baseball?
Tak.
Dla kogo grał Babe Ruth przed Dodgersami?
Babe Ruth nigdy nie grał dla Dodgersów.
Grał dla Yankees.
A przedtem…dla Red Sox.
Jaki pomnik stoi na Trafalgar Square?
Nie wiem, gdzie to jest.
Nie byłeś w Londynie?
Bazę mamy w Anglii Wschodniej.
Potrzebowałbym co najmniej dwóch dni.
Nie miałem takiej przepustki.
Zapisz na górze dzisiejszą datę.
18 SIERPNIA 1943
Jaki macie hymn narodowy?
Gwieździsty Sztandar.
Umiesz go zaśpiewać?
O, powiedz, czy widzisz
W pierwszym świetle świtu
Cośmy tak dumnie sławili W ostatnim blasku zmierzchu?
Na czyje to pasy i błyszczące gwiazdy…
Nikt mnie tak nie maglował od studiów.
Żebyś wiedział. Myślałem, że nie zdam.
Bob, masz ogień?
Tak. Masz jednego dla mnie?
Nie!
Czemu to zrobiłeś?
Był dywersantem.
Nie. Rozmawiałem z nim przez godzinę.
Quinn? Ty też. Był Amerykaninem.
Niemcem. Próbowali zinfiltrować nas na wiele sposobów, ale zawsze ich łapiemy.
Mogliście się pomylić.
Nie mylimy się.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI DONALDA L. MILLERA
WŁADCY PRZESTWORZY
CZĘŚĆ CZWARTA
Dwadzieścia pięć to była magiczna liczba.
Jeśli ktoś przeżył 25 misji, wysyłano go do domu i obwożono po kraju.
Jak zareagują chłopcy, jeśli Dye nie przeżyje?
Urządzą albo cholernie huczną imprezę, albo cholernie huczną stypę.
Jesienią 1943
kapitan Dye i jego załoga pierwsi byli tego bliscy.
16 WRZEŚNIA 1943
- Chłopcy. - Panie majorze.
Tommy, przyszedłeś.
Chłopaki cię pilnują?
Ja pilnuję ich, John.
Na pewno.
Billy, Sammy, pracujecie teraz z tymi łotrami?
- A macie dla mnie zadanie? - Popracuj z nami.
- Chętnie. - Jasne.
Robotne z nich pszczółki.
Lil, nie martw się o Dye’a. Dwadzieścia pięć misji. Wkrótce wróci.
Dziękuję, John.
Na razie.
Panie majorze.
Wyglądasz jak z plakatu. Przystojniak.
Czuję się jak z plakatu.
- Hej. - Panowie.
To dużo dla mnie znaczy.
- Jak tam, Bucky? - Co słychać?
- Ładna pogoda. - Croz.
- Majorze. - Patrzcie.
- To Dye. - Leci.
25. misja!
Wracasz do domu!
Dwadzieścia pięć!
Wracasz do domu, skubańcu!
Ukradł ci manewr.
A tobie dziewczynę.
SZCZĘŚLIWEJ 25. MISJI
Idziemy do chłopaków?
A oto i on.
Widzę, że klawo się bawisz.
Uwaga na damę.
O nie, ja idę tam.
- No weź, Bucky. Za dużo. - To jest za dużo?
- Jego mama zmarła. - Tutaj jest.
Nasz własny Charlie Robertson.
Charlie? Kto to jest?
1922. Mecz White Sox z Tigers. Bez punktów, bez uderzeń, bez błędów.
Ostatni, który zagrał idealnie.
Do teraz.
Do domu przed Florydą?
Tak. Na trzy dni.
Skoczę na polowanie z tatą, dam się porozpieszczać mamie.
Potem wpadnę do paru baz, żeby udowodnić, że 25 jest w zasięgu.
O mały włos.
Zostaliśmy tylko my, prawda?
Dwanaście załóg z…
Trzydziestu pięciu od czasu Grenlandii.
Zgadza się.
Cieszymy się, Dye.
Tak jest. Cieszymy się twoim szczęściem.
Za kolegów, których tu nie ma, choć powinni być.
- Wypijmy za to. - Tak.
Właśnie.
Panowie, sprawdzę, czy chłopaki
nie świętują za bardzo beze mnie.
- Charlie Robertson. - Co on robi?
Pierwszy szczęściarz.
Nie gap się tak.
- Nie gapię się. - Gapisz.
Naprawdę? Nie.
Nie rusza was to?
Mnie rusza i bierze.
- To Nash. Nash to Nash. - Nie mówię o tym.
Mówię o wielkiej bibie, bo jedna załoga nie wraca w trumnach.
Czemu zawsze musisz mówić coś takiego?
Patrzcie, kto to.
Uwaga, chłopcy, idzie tancmistrz.
Nie ośmielaj go. Wystraszy wszystkie panie.
- Niezłe ruchy. - Panowie, co mnie ominęło?
Ja oglądam kobitki, a Pappy wprowadza morowy nastrój.
- Innymi słowy, nic. - Grobowy.
Nastrój. Grobowy nastrój.
Nie. Powiedziałem tylko, że to niedobry znak.
Jedna załoga przeżyła i od razu takie balety?
Wszyscy piloci to robią.
- Wiesz, że cię widzą? - Liczę na to.
- Chłopaki? - Dziękuję.
Majorze Egan.
Majorze Cleven.
Rosenthal. Nash.
Zgadza się.
Drudzy piloci Spatz i Lewis?
- Speas, sir. - Speas.
Lewis, sir. Ale nazywają mnie Pappy.
- Dobrze. - Byliście pilotami przed wojną?
- Ja prawnikiem. - Tak?
- Wykonywałem… - Gdzie nauczyłeś się latać B-17?
Laredo. 9 miesięcy, 12 godzin dziennie.
Szkolenie artyleryjskie. Por. Nash też.
Macie pieruńsko dobrą reputację.
Trzeba przyznać.
Mówi pan o tym, że latamy w bieliźnie?
Nie nadążam.
Jesteśmy z tego znani.
Wszyscy?
Tak jest.
Tak robi dzisiaj młodzież?
W Teksasie forty tak się nagrzewają,
że można smażyć na tablicy jajka.
Czyżby? O bieliźnie nie słyszeliśmy,
ale słyszeliśmy, że świetnie latacie.
Cieszymy się, że jesteśmy na wojnie.
Zabiegaliśmy o to od miesięcy.
W końcu tu dotarliśmy i czuję, że naprawdę coś zrobimy.
Coś na pewno.
- Miłej zabawy. - Dziękujemy.
- Rany, po co o tym wspominał? - Co sobie myślałem,
gadając o gaciach przy…
- Nie szkodzi. - Módlcie się za mnie. Atakuję.
Porucznik Herbert Nash.
- Helen. - Jak Helena Trojańska.
Czyli przyjechałaś z drugiego końca świata,
żeby wydawać kawę i pączki?
Chciałam pomóc i tak trafiłam.
Ciężko ci z tą ferajną.
Nie narzekam.
Pewnie patrzysz tak na każdego głodnego głąba.
Mogą nie zobaczyć już takiej piękności.
Skąd mam wiedzieć?
Co wiedzieć?
Czy jest ci mnie tylko szkoda, czy chcesz mnie pocałować.
- Lubisz jej uśmiech. - Majorze Egan. Majorze Cleven.
Słyszałem, że byliście już na 20 misjach.
Mniej więcej.
On był na 21.
Jakieś rady?
- Spróbuj przeżyć. - Przynajmniej 11 misji.
Tak jest. A co dzieje się potem?
Los zaczyna ci sprzyjać.
Albo nie. Rozumiesz?
Dziękuję, majorze.
- Dobrej nocy. - Wzajemnie.
Wszystkie te nowe twarze…
Jeśli zginiemy, nas też nie zapamiętają. Jakbyśmy nigdy nie istnieli.
Co to za różnica?
Chyba żadna.
Chłopcy.
Płk. Harding.
Słuchajcie.
Odbyłem właśnie przykrą rozmowę z dr. Stoverem.
Myśli, że zasmakowaliście w akcji.
Nie, sir.
Odparłem, że wojna to wojna
i im dłużej trwa, tym bardziej nas psuje.
Było tak, odkąd pierwszy jaskiniowiec
zaatakował maczugą drugiego.
Czy jaskiniowcy się leczyli?
- Nie. - Nie sądzę.
Otóż to, cholera.
Liczy się, żeby żołnierze stawili się gotowi do walki?
A co robicie pomiędzy bitwami…
- To mi się podoba. - Tak jest.
Za jaskiniowców nie było takiej walki powietrznej, sir.
Oczywiście. Każda wojna ma swoje nowości.
Kto udekorował salę?
Zorganizowałem komitet, sir.
Ten samolot wygląda, jakby pikował.
Zwolnij ich. Zwolnij komitet.
Więcej się nie staram.
Chodźcie tu. Muszę wam coś powiedzieć.
Wiecie, jak możemy wszystko skończyć?
Wypełnimy jeden z fortów tyloma bombami, ile pomieści,
i rozniesiemy kryjówkę Hitlera w pył.
Red i Bubbles na pewno zlokalizowaliby tego wąsatego chujka.
Tak jest.
I kto tu zasmakował w akcji?
Kto?
Pan.
Nie, pan. Sir.
Panienki stanu wolnego. Chodźcie, chłopcy. Ruszcie tyłki.
- Panienki. - Rozkaz to rozkaz.
- Idziemy. - Hej, Tatty.
Nie oprzesz się.
- Gratulacje. - Wiesz, że nie.
Potrzebujesz przerwy.
Pułkownik powinien dać ci przepustkę.
Jedź ze mną.
Do Londynu. Zaszalejemy na mieście, Buck.
Może innym razem.
Chodź, Klops.
Chcesz zatańczyć?
Powiem Marge, Buck.
Kiedy jechałem na wojnę, zupełnie się nie spodziewałem,
że spędzę miesiąc na farmie w Belgii.
Mamy więcej lotników niż ludzi, którzy mogą im pomóc.
Wiem. Mam szczęście.
Ale on ma więcej.
Idziemy!
Chodź, Romeo.
Hej, bracie.
Jak sądzisz, dokąd nas zabiorą?
Nie wiem. Pewnie przez Francję do Hiszpanii.
Ciekawe, czy zobaczymy kiedyś resztę chłopaków.
Po tym, co się stało z Alice, wątpię.
Ale Hinton się wydostał.
No tak, jasne. Baby Face na pewno jakoś się wydostał.
Cicho.
Hej.
Bonjour.
To twoja córka?
Wasza przewodniczka.
Jest nastolatką.
To wasza przewodniczka. Słuchajcie jej.
Co powiedziała?
Nie wiem.
Daj mi to.
Co?
Przestań. Nie trzeba.
Gdyby Niemcy to znaleźli,
jak sądzisz, co zrobiliby Louise i jej rodzinie?
Torturowaliby ich do skutku.
A kiedy wyciągnęliby od nich nazwiska, zastrzeliliby ich.
A potem znaleźliby następnych i zrobiliby im to samo.
Po nitce do kłębka.
Nie wie…
Przepraszam.
Postąpiłem głupio.
Co to znaczy?
Tutaj…
głupi to martwy.
LONDYN, ANGLIA 8 PAŹDZIERNIKA 1943
Na zdrowie.
Skąd się wzięłaś w Londynie?
Tym kieliszkiem kupujesz rozmowę, nie biadolenie.
Nie wiedziałem, że coś kupuję.
Więc nie zaciągasz mnie do łóżka?
Nie wybiegam jeszcze tak daleko w przyszłość.
Gdybyś chciał kogoś kupić,
to mógłbyś w Piccadilly.
Nie musisz jechać aż do Hammersmith.
Tak nazywa się to miejsce?
Major z korpusu lotniczego, ale nie nawigator.
Nie. Pilot.
Wiesz, skąd wiadomo, że ktoś jest pilotem?
Skąd?
Sam powie.
Mój mąż jest pilotem.
Czyli mężatka?
- Kiedy zostałeś żołnierzem? - Przed wojną.
- Kiedy wyjechałaś z Polski? - Po inwazji Niemców.
Tak, widziałem kroniki filmowe.
Dlatego wstąpiłem. Przed Pearl Harbor.
Amerykański bohater.
Może szukałem przygody.
Gdzie twój mąż?
Niektórzy piloci walczą dalej.
On został.
Chciał być bohaterem, jak ty.
Spotkałam pilota z jego eskadry.
Pawła zestrzelono nad Śląskiem w pierwszym tygodniu.
Albo trafił do niewoli, albo gnije na polu ziemniaków.
Może pijemy teraz jego duszę.
Chcesz mnie wziąć do łóżka?
Najpierw zatańczmy.
Nigdy nie zaznałem, co to za interes te bomby.
Interes. Dziwne słowo na śmierć.
Dużo ich nazrzucałem. Zabiłem pewnie wielu ludzi.
Przeklęta robota.
Masz wyrzuty sumienia?
Niepotrzebnie. Niemcy zasługują na wszystkie te bomby.
Niektórzy widzą różnicę między wojną a bezmyślnym zabijaniem.
Oni nie widzą.
A co ty myślisz?
Że powinniśmy być tak samo bezlitośni, jak oni byli wobec moich rodaków.
To by było fair.
Tak, ale…
jeśli była tu kiedyś jakaś równowaga, mój los już dawno został przypieczętowany.
Nie ma równowagi.
Tylko jedno zdarzenie za drugim.
Najgorsi wychodzą z tego cali.
Niewinni umierają.
Ale wiesz co?
Im bliżej śmierci jesteś, tym pełniej żyjesz.
Każda sekunda to mała śmierć.
A myślałem, że to ja dramatyzuję po pijaku.
Do zobaczenia, Buck.
- Zaliczmy kolejną. - Tak.
- Powodzenia. - Dzięki.
Chcesz pączka?
Nie.
- Dzięki. - Uwaga, gorąca.
- Cześć. - Cześć.
- Kawę też? - Poproszę.
- Tęskniłaś? - Przez te cztery godziny?
Teraz będzie dłużej.
Jak ja wytrzymam?
Co?
Może nie zobaczę już takiej piękności.
Nie mów tak.
Tak dużej jak ty na pewno.
Zobaczymy się później.
No pewnie.
- No proszę, idzie nasz Adonis. - Przestań.
Nie.
Pierwsza próba zbombardowania Bremy była katastrofą.
Ale to było wieki temu. Byliśmy gotowi znów zaatakować te schrony.
Zwłaszcza major Cleven.
Działa już?
Nie.
Szlag.
Mamy problem z iskrownikiem w silniku dwa.
Gaśnie nam przy starcie.
To na pewno tylko styki. Naprawię je podczas kołowania.
Trzy silniki?
Dam radę, sir.
To szaleństwo. Będziesz jechał?
Spróbuj.
Tak jest.
Nie przekonuje mnie to.
Naprawić iskrownik na płycie to jedno.
Ale w ruchu?
Lemmons mówi, że da radę, więc da.
Uwierz.
Tak, tak.
Jak ci idzie, Lemmons?
Musimy poprowadzić eskadrę.
Robi się. Pracuję tak szybko, jak mogę.
Zostały nam dwa samoloty.
Mamy przed sobą dwa samoloty.
Tak jest.
Został nam jeden. Teraz albo nigdy.
- Został jeden. - Możemy jeszcze przerwać.
- Zjechać tutaj. - Jesteśmy pierwsi.
- Już kończę.
Chodź, Lemmons. Szybko.
Dawaj.
Powinien już działać.
Dawaj.
Dobra.
Do boju.
Przyznaj, myliłeś się.
Dobra, przyznaję. Lećmy.
O tak.
Dawaj.
Leć, leć, leć.
Lecimy! Dacie radę.
PARYŻ, FRANCJA
Zaraz wjedziemy na stację, więc będzie dużo Niemców.
Róbcie to, co ja.
Jeśli wyciągnę swój dokument tożsamości, wy też.
Jeśli popatrzę na zegarek, wy też.
Cokolwiek robicie, nie odzywajcie się.
Jasne?
Idziemy?
Nie, idę na siku.
Teraz?
Tak.
Świetnie.
Myślisz, że nas rozdzielą?
Nie wiem, Bailey.
Muszę cię o coś spytać, Quinn.
Gryzie mnie to.
Chodzi o kraksę.
- Czy Baby Face… - Bailey…
Nie żyje?
Nie mogłem go wyciągnąć.
Właz się zablokował.
Naprawdę próbowałem.
Zostawiłem go tam.
Mały Baby Face.
Próbowałem.
Sam nie wiem.
Zrobiłbym to samo.
Bilety, proszę.
I proszę przygotować dokumenty dla służb na dworcu.
Nie, to jest dla służb.
Proszę o bilet.
Chwileczkę.
Przepraszam.
- Dzień dobry. - Dzień dobry. Bilet, proszę.
- Proszę. - Dziękuję.
Bilet, proszę pana!
Proszę pana, muszę zobaczyć pański bilet.
Są głusi. Nie słyszą pana.
Może w kieszeni.
Co pan robi? Mówiłam, że nie rozumie.
- Czemu on ucieka? - Przestraszył się.
Czekaj.
Stój.
Przestań uciekać.
Odwrócisz się i spokojnie wrócisz do przedziału.
Jasne?
Masz swój bilet?
Tak.
Wyciągnij go.
Znalazł pan bilet?
- Proszę pana. - Tak?
Ktoś ukradł pani walizkę.
Już idę.
Proszę spokojnie usiąść.
Nic pan nie zrobi?
Spokojnie. Dobrze.
O tam. Mały złodziej. Zobaczy pan. Jest rudy.
Więcej tak nie rób.
Rozumiesz?
Byłaś tu cały czas?
To jest Manon.
Przed nami długa droga. Jedziemy do Hiszpanii, a potem do Anglii.
Ale nie traćcie głowy.
Jeśli znowu coś takiego zrobisz, to cię znokautuję.
Dokręć ręcznie.
Opuścić płytę.
Boże, no nie!
Przygotujcie się.
Zejdźcie z płyty.
Chodźcie.
Jedenaście, dwanaście.
- Trzynaście. - Tak.
Jest trzynaście.
Gdzie jesteś, Buck?
- To wszystko. - Tak, sir.
Było 24 fortów, wróciło 13. Trzy powroty mechaniczne.
To daje osiem strat.
Czyli 80 ludzi.
- Sir. - Zastępstwa.
Kidd i Blakely.
DeMarco i Buck Cleven też.
Sir.
Porucznik Crosby?
Przykro mi, synu.
Przeklęta Brema.
Buck.
Co się stało?
Nie wrócili.
Kto zajmie się Klopsem?
Pomogę panu, doktorze.
Rosie's Riveters. 418.
- Proszę. - Dzięki.
- W porządku? - Dobrze, że jesteście.
- Napijcie się kawy. - Jest tam.
Cześć.
Chodź.
Jakbyśmy lecieli przez mur ognia.
- Mów dalej. - FW w nie wleciał.
Oba wybuchły.
A warunki? Widzieliście cel?
- Przelecieliśmy obok. - Prowadzący spadł.
Ktoś wyskoczył? Widzieliście spadochrony?
Tylko cztery. To tyle.
Rozumiem.
Jak zostałeś sam?
Zrobiło się duże zamieszanie, kiedy prowadzący 350. spadł.
Our Baby z Buckiem Clevenem i DeMarcem.
Cała pierwsza grupa.
Nash i Speas też.
Spadochronów nie było.
Pójdę po więcej.
Daj mi chwilę.
Helen.
Tak?
Przeszliśmy dziś przez piekło. Porucznik Nash nie przeżył.
Przykro mi.
- Crank. - Hej.
Widziałeś, co z fortem Blakely’ego i Croza?
Kiedy? Gdzie? Ile spadochronów?
Nie. Odpadli z formacji gdzieś nad punktem zrzutu.
A Buck?
Kto powie Eganowi?
Dzień dobry.
Dzień dobry? Już popołudnie.
Klin.
Głowa mi pęka.
Nie, wybij klina klinem.
To na kaca.
Muszę iść.
Musisz?
Nie róbmy z tego więcej, niż trzeba.
Było cholernie dobrze. Co więcej możemy zrobić?
Słuchaj, wychodzę dziś się napić.
I pobawić.
Chciałbym pójść z tobą.
Moje serce nie zniesie kolejnego lotnika na polu.
Wiem, że mnie rozumiesz…
mój słodki.
Przepraszam, gdzie kupię gazetę?
Tam, za rogiem.
O Boże.
Muszę ją zobaczyć. Proszę.
- Dziękuję. - Dajcie mi.
Dajcie mi zobaczyć! Nie żyje? Żyje!
Powiedzcie… nie żyje?
Nie, żyje!
8. ARMIA POWIETRZNA NISZCZY BREMĘ
Mogę prosić?
- Reszty nie trzeba, - Dziękuję.
30 BOMBOWCÓW STRACONYCH NAZISTOWSKA BAZA ZNISZCZONA
Norfolk 7322, proszę.
- Mówi Bowman. - Red, tu Egan.
Jak wczorajszy mecz?
Gorzej niż liczyliśmy.
Czy Buck zagrał?
Tak.
Dobrze mu poszło?
Walczył do końca, John.
Kto jeszcze?
Większość składu.
Jutro też jest mecz?
Tak.
Powiedz trenerowi, że będę tam, zanim się zacznie.
I Red…
Chcę rzucać.
W NASTĘPNYM ODCINKU
Żadna niespodzianka.
Możecie się domyślić, czemu wróciłem.
Kolejna misja.
Cel jest na wschód od centrum miasta.
W katedrze będzie dużo osób.
To nasz pierwszy cel
- tak blisko centrum. - Jezu, Crank.
To wojna. Zrzucamy tu bomby.
Dotarł wczoraj. Ale poleci.
To mnie pociesza.
Myśliwce, 12.00.
Jezu.
Silnik jeden padł.
Chryste, silnik cztery też!
Musimy natychmiast skakać.
Wiesz, gdzie lądują moi?
Gdzie nasi chłopcy?
Napisy: Marzena Falkowska