Jojo Betzler. 10 lat.
Dołączysz dziś do Jungvolk i przez weekend weźmiesz udział w specjalnym treningu.
Będzie ciężko, ale dziś staniesz się mężczyzną.
Przysięgam poświęcić wszystkie siły zbawcy naszego kraju,
Adolfowi Hitlerowi.
Jestem gotów oddać za niego życie, tak mi dopomóż Bóg.
Zgadza się.
- Powiedz, Jojo Betzlerze, jaki masz umysł? - Umysł węża.
- A ciało, Jojo Betzlerze? - Wilka.
- A odwagę? - Pantery.
- A duszę? - Niemiecką.
Właśnie tak. Jesteś gotów.
Adolfie?
- Chyba nie mogę tego zrobić. - Co? Pewnie, że możesz!
Oczywiście jesteś trochę chuderlawy i mało popularny
i nie potrafisz zawiązać sznurówek, choć masz już 10 lat.
Ale jesteś najlepszym, najbardziej lojalnym małym nazistą, jakiego spotkałem.
Nie wspominając o tym, że świetnie wyglądasz.
Pójdziesz tam i będziesz się znakomicie bawił.
- Dobrze. - To prawdziwy duch!
Pozdrów mnie.
Heil Hitler.
Co? Możesz to zrobić lepiej.
Heil Hitler.
Wyrzuć to z siebie bez myślenia.
- Heil Hitler. - Nie, pomyślałeś o tym.
- Heil Hitler. - Heil Hiteler.
Kto to Hiteler? Gadasz w ogóle po niemiecku?
- Heil Hitler! - To nie "heil", tylko "heil".
- Heil! - Heil Hitler!
Heil Hitler!
Załapałeś. Heil Hitler! Miłego dnia.
Heil Hitler! Będziesz najlepszy.
Heil Hitler! Możesz to zrobić.
Heil Hitler!
- Heil Hitler, Yorki. - Heil Hitler, Jojo.
Gotów na najlepszy weekend świata?
- O tak. - Ruszajmy.
- Heil Hitler, chłopcy. - Heil Hitler!
Witajcie na weekendowym treningu do Hitlerjugend,
na którym zrobimy z was mężczyzn i kobiety.
Jestem kapitan Klenzendorf.
- Mówcie mi kapitan K. - Kaptain K!
To podoficer Finkel. A to Fräulein Rahm.
Heil Hitler, wszystkim.
A teraz coś o mnie. Kim jestem i co tu robię,
gadając do kurdupli,
zamiast prowadzić moich ludzi w bitwie ku chwalebnej śmierci. Dobre pytanie.
Pytam się o to codziennie od czasu operacji "Partactwo".
To tam straciłem swoje idealne oko, w niemożliwym do uniknięcia ataku.
Moi przełożeni twierdzą, że potrzeba dwóch oczu, żeby odznaczyć się na wojnie.
Czy para oczu umie tak?
Jezu!
W ciągu tych dwóch dni, stworki, doświadczycie rzeczy,
przez które mój nauczyciel przechodzi codziennie.
Nawet, jeśli wyda się wam, że nasz kraj leży i nie ma nadziei na wygranie tej wojny.
Idzie nam nieźle.
Mniejsza o to. Wszyscy zostaliście wyposażeni w sztylety.
To wyjątkowa i droga broń.
Macie mieć ją ciągle przy sobie. I nie dźgajcie się nawzajem.
Żadnego dźgania!
Żadnego dźgania.
To wasz pierwszy krok do stania się mężczyznami.
Dziś będziecie wykonywać następujące ćwiczenia:
maszerowanie, ćwiczenia bagnetowe, rzucanie granatami, kopanie rowów, czytanie map, obrona przed gazem,
kamuflaż, techniki zasadzek, gry wojenne, strzelanie z broni i wysadzanie w powietrze.
Dziewczynki będą wykonywać ważne kobiece zadania, takie jak:
opatrywanie ran, ścielenie łóżek i nauka zachodzenia w ciążę.
Urodziłam dla Niemiec 18 dzieci. To wspaniały rok dla dziewczynek.
Właśnie. Naprzód.
Boże, pomóż.
Raz, dwa, trzy, swastyka.
Wykończ go.
- Kły. - Ja, kły.
- Język węża. - Język węża, ja.
- Łuski. - Ja, łuski.
Dawno, dawno temu, Żyd złączył się z rybą.
Aryjczycy są tysiąc razy bardziej cywilizowani i postępowi, niż inni.
A teraz, dzieci, weźcie swoje rzeczy. Czas spalić trochę książek!
- "Żyd" brzmi strasznie, co nie? - Nie dla mnie.
Gdybym jakiegoś spotkał, od razu bym go zabił.
O...
tak.
Skąd byś wiedział, że to Żyd? Mogą wyglądać jak my.
Wyczułbym to. Pachną jak brukselka.
Prawda, zapomniałem o brukselce.
Wyobraź sobie, że łapiesz jakiegoś i oddajesz Hitlerowi.
Od razu by nas przyjął do osobistej gwardii.
Zostałbym jego najlepszym przyjacielem.
- Myślałem, że ja nim jestem. - Ty jesteś drugim.
Pierwszym jest Führer.
O ile nie jesteś Hitlerem ukrytym w tłustym ciałku,
będziesz na drugim miejscu.
Chyba jestem tylko dzieciakiem w grubym ciałku.
Sprawa załatwiona.
Kiedy stajecie przed wrogiem, musicie zakończyć jego żywot.
Który z was ma odwagę, żeby to zrobić?
Dobrze.
W armii Hitlera nie ma miejsca dla tchórzy.
Potrzebujemy zahartowanych wojowników. Takich, którzy są gotowi zabijać.
- Możecie to zrobić? - Tak.
Johannes.
Możesz zabić?
Oczywiście. Kocham zabijać.
Dobrze. Podejdź.
Nie bój się, chodź.
Dobrze.
Zabij go.
Wykręć szyję i zabij tego królika.
- Czy może się boisz? - Nie boję się.
Ja tylko...
Już!
Zaciśnij dłonie wokół szyi i mocno przekręć.
Może piszczeć, ale dobijemy go butem.
Zabij!
Nieźle.
Jesteś tchórzem, zupełnie jak twój ojciec.
Nie jest tchórzem. Walczy we Włoszech.
Poważnie? Nie było o nim wieści od 2 lat.
- Jest tchórzliwym dezerterem. - Wystraszył się, tak jak ty.
Jesteś przerażony, jak mały królik.
Przerażony, mały królik. Może tobie też powinniśmy skręcić kark?
Jojo Królik.
Biedny Jojo. Co się stało, mały?
Cześć, Adolfie.
Opowiesz mi o przygodzie z królikiem? Co tam się stało?
Chcieli, żebym go zabił. Przepraszam. Nie mogłem.
Nie przejmuj się. Też bym się przejął.
Teraz mówią, że jestem przestraszonym królikiem.
Niech mówią, co chcą. O mnie też gadali okropne rzeczy.
"To świr. Patrz na tego wariata, wszystkich nas pozabija".
Zdradzę ci sekret. Królik nie jest tchórzem.
Ich niewinne mordki są zagrożeniem dla świata,
kiedy polują na marchewki dla rodziny i całego kraju.
Moje imperium byłoby pełne zwierząt.
Lwy, żyrafy, zebry, nosorożce, osmiornice, nosoośmiornice.
Nawet silne króliki.
- Papieroska? - Dzięki, nie palę.
Dam ci świetną radę.
Bądź królikiem.
Niepozorny królik może przechytrzyć wszystkich wrogów.
Jest odważny, podstępny i silny.
Bądź królikiem.
Jojo!
Wszystko w porządku?
- Z kim rozmawiałeś? - Z nikim.
- Myślałem, że płaczesz. - A ty co, specjalista od płaczu?
- Nie. - Sprawa załatwiona.
Nadszedł czas, żeby Jojo pokazał tym robakom,
kto tu naprawdę jest tchórzliwym królikiem.
- O czym ty mówisz? - Nieważne.
- Dokąd biegniesz?! - Będę królikiem!
Jojo Królik! Łowca marchewek!
Niesamowite! Jesteśmy jak dwie ludzkie antylopy!
Słuchajcie. Teraz każdy będzie miał okazję do odpalenia i rzucenia granatu.
Będę was nadzorował,
żebyście nie wysadzili sobie oczu, czy coś w tym stylu.
Dobra. Kto pierwszy?
Klaus!
Cholera.
Tak nie róbcie.
Mój Boże. Wygląda jak obraz Picassa.
Jego matka mnie zatłucze.
Mój malutki.
Hej, mały.
Mój drogi maluszek.
Z czego się cieszysz? Wyglądam jak potwór.
Nie jesteś żadnym potworem.
Rany się wyleczą i odzyskasz władzę w nogach.
Nigdy nie będę w osobistej gwardii Hitlera.
Tak jest dobrze. Cieszę się, że znów jesteś w domu.
Lwica troszczy się o lwiątko, zwłaszcza, kiedy taty lwa nie ma.
Albo lwa Ingi.
Właśnie.
Złap królika za ogon, owiń się wokół ucha,
zwiąż wszystko razem i z powrotem do norki.
A teraz w drogę.
Wydaje mi się, że wyjście z domu może cię uzdrowić.
Nie chcę tam iść.
Nie bądź niemądry. Oczywiście, że chcesz.
Wyglądam głupio. Ludzie będą się gapić.
Więc ciesz się ich uwagą.
Nie każdy ma tyle szczęścia, żeby głupio wyglądać.
Moim przekleństwem jest atrakcyjny wygląd.
A teraz odważysz się wyjść i przeżyć niesamowitą przygodę.
- Dobrze? - Tak.
Feldmarszałku Jojo, jesteś najlepszy. Szykuj się do wyjścia.
- Czy to niebezpieczne? - Bardzo.
- Heil Hitler! - Jezu.
Dobrze wyglądasz, mały. Frau Betzler, wygląda pani ponętnie.
To przez ciebie mój syn nie może dobrze chodzić i ma zniszczoną twarz.
- Ukradł mój granat... - Tak, tak.
Zajmiesz się nim, kiedy będę w pracy?
Upewnij się, że będzie miał zajęcie i nie będzie wykluczony, jasne?
Jasne. Jak słońce.
Dobrze.
Chłopcy, to Johannes Betzler. To o nim wam opowiadałem.
Ukradł granat i się wysadził, a mnie zdegradowali za zaniedbanie.
Teraz muszę siedzieć w biurze z tymi wspaniałymi dzieciakami.
Jojo, na pewno ci coś znajdziemy.
Jakieś pomysły?
Potrzeba nam kogoś do klonów.
Mógłby też rozdać ulotki propoagandowe i dostarczyć te przesyłki.
- Chyba nie mogę być doręczycielem. - To wspaniały pomysł.
Macie moją zgodę, żeby wysłać tego 10-latka na wojnę.
- Ma ktoś dla niego broń? - Będę szczęśliwy, walcząc we Francji.
- Stój w kolejce, mały. - Tu masz przesyłki.
I broń.
Fuj.
Patrz.
- Co oni zrobili? - To, co mogli.
Chodź.
Jojo Królik! Patrz na swoją buźkę!
Idę na wojnę, a tym jesteś szczeniakiem!
Mama?
Feldmarszałek Jojo wrócił.
Mama?
Mama, wróciłem.
Mama?
Cześć.
Czego chcesz?
Jesteś duchem?
Jasne. Duchem.
Nie każ mi biegać, mały.
Jestem bardzo głodna, a wiesz jak kochamy smak krwi.
Zgubiłeś coś?
Nie jestem duchem. Jestem komś gorszym,
ale to już wiesz, prawda? Wiesz, czym jestem?
- Nie. - Wiesz. Powiedz to.
- Powiedz! - Żydówką.
Gesundheit.
Nie możesz tu być.
Twoja mama mnie zaprosiła, więc chyba jestem jej gościem.
- Nie wolno ci. - I co zrobisz, słodki hitlerowcu?
Oczywiście.
Śmiało. Zawiadom ich.
Ale wiesz, co się wtedy stanie?
Powiem im, że mi pomogłeś. I twoja mama też.
Wszyscy będziemy kaput,
jeśli jej powiesz, że wiesz o mnie. Piśnij chociaż słówko...
a wyświadczę światu przysługę i utnę twoją nazistowską główkę.
- Łapiesz? - Tak.
Zatrzymam go. Jest ładny.
- To było mocne. - Co mam robić?
Nie mam pojęcia.
Może ich być więcej. Setki, w waszych ścianach.
- Skąd ma taką kontrolę? - Musi używać mocy. Kontrola umysłu.
Typowe.
- Widziałeś, jak szybko biega? - Tak. - Jak żydowska wersja Jegge'ego Owensa.
- Do tego wzięła twój nóż. - Nóż!
Jak żydowska wersja Kuby Rozpruwacza.
Masz problem, przyjacielu. Co robić?
- Mam! - Spalimy dom i posądzimy Winstona Churchilla.
Albo negocujumy.
Przepraszam?
Dziewczynko?
Żydowska dziewczynko ze ściany?
Żydówko?
Dobra, oto co mam do powiedzenia:
nie boję się ciebie i uważam, że powinnaś zamieszkać gdzie indziej. Dobrze?
Nie.
Wynocha z mojego pokoju.
Strasznie niegrzeczna.
I wzięła nóż. Teraz ma już dwa.
Wiem!
- Czym teraz będziesz dźgał? - Nie wiem!
A ona dalej tam jest. To coś, ta...
- Żydówka! - Właśnie. Co z nią zrobimy?
- Wymyśl coś. - Teraz to ja jestem ekspertem?
Skończ z tymi papierosami! Mam 10 lat!
Wybacz, stresuję się. Dobra, pomówmy jak Turcy.
Nie możesz powiedzieć mamie, bo Żydówka utnie ci nazistowską głowę.
Ale to coś żyjące na strychu nie musi rujnować ci życia.
Możesz ją wykorzystać dla własnej przewagi.
Jak?
Wiesz, co robię, kiedy ktoś chce użyć umysłowych mocy przeciw mnie? Używam swojej mocy.
Pamiętasz, jak rok temu jednoręki pirat, Von Stauffenberg, próbował wysadzić mnie w powietrze?
- Tak, przeżyłeś. - Prawidłowo.
Ale tylko dlatego, że oprócz tego, iż mam nogi odporne na bomby,
przechytrzyłem starego Von Stauffa.
Uwierzył, że jestem martwy, choć nic mi nie było.
Udawaniem trupa odkryłem wszystkich zdrajców.
Więc, co zrobisz?
- Będę udawał trupa? - Właśnie. Chwila, nie.
Będzie tak:
niech poczuje się bezpiecznie, przestanie się pilnować i wtedy będziesz miał kontrolę.
- Odwrotna psychologia. - Nie wymyślaj.
Użyj mojej sztuczki, a wszystko będzie dobrze.
Muszę iść. Mamy na kolację jednorożca.
Skup się, Jojo.
I pamiętaj, że Żydówka w ścianie jest lepsza
niż dwaj Żydzi latający jak nietoperze, wchodzący do kominów i jedzący niewinnych nazistów.
I nie dawaj jej już noży.
Dlaczego nie śpisz? Jadłeś coś?
Straciłam poczucie czasu. Spacerowałam i pomyślałam...
Co jest z tymi sznurówkami? Musisz je czasami wiązać.
- Słyszałem ją. - Co? Kogo?
Ingę. Jej ducha.
To takie smutne.
Postradałeś rozum.
Dla mnie to jeszcze smutniejsze, bo muszę mieszkać z wariatem.
- Słyszałem hałasy na górze. - Znowu duchy?
Wiesz, co ja słyszałam? Szczury.
Są tu. Uwierzysz w to?
Wstrętne zwierzęta. Miałam ci powiedzieć, żebyś nie wchodził na górę,
dopóki się ich nie pozbędę. Nie chcę, żebyś zachorował.
Dobrze, mamo.
Będę uważał na te brudne szczury.
Gdzie się podziały noże?
Idziesz też spać?
Tak, niedługo. Muszę jeszcze coś uporządkować.
- Co takiego? - Moje rzeczy.
Musisz mi zaufać, dobrze? Jestem tu szefową.
Chyba tak.
Grzeczny chłopiec.
Jednym okiem.
Prawie.
Jeszcze raz.
Świetnie. Udało się.
Musisz być ciszej. Słyszy hałasy.
Gdybym miała wybierać między tobą a synem...
Nie wiedziałabym, gdzie cię odesłać. Słyszysz?
Nie może się dowiedzieć, bo wtedy wszyscy się dowiedzą.
- Mogłabyś mu wytłumaczyć. - Nie znasz go. Jest fanatykiem.
Trzy tygodnie zajęło mu przebolenie faktu, że jego dziadek nie był blondynem.
Wiem, że gdzieś tam jest.
Chłopiec, który uwielbia zabawy i boi się zachodu słońca.
I myśli, że wynalazłam ciasto czekoladowe.
Została tylko nadzieja,
że moje dziecko, które przeżyło, nie jest kolejnym duchem.
Może wszyscy jesteśmy duchami, choć o tym nie wiemy.
Może.
Żyłaś bardziej, niż inni.
Nie żyłam wcale.
Zmieniłaś się.
Mówią, że nie możesz i nie będziesz żyć.
- Jeśli to się spełni, wygrają. - Na razie wygrywają.
Nigdy nie wygrają. To twoja siła.
Dopóki ktoś gdzieś żyje, przegrywają.
Nie złapali cię wczoraj, ani dziś, i nie zrobią tego jutro.
Jutro będzie tak samo.
Chryste!
Musisz się rozciągnąć. Boli?
- Tak. - Dobrze. Ból to przyjaciel.
Wkrótce twoja noga będzie tylko trochę zdeformowana.
Zalecam kolejny miesiąc basenu, bo twoja twarz odstraszy inne dzieci.
Jest okropna. Kto następny?
Muszę iść, Jojo.
Do zobaczenia w domu.
- Witam, kapitanie K. - Hej. Granat ręczny we własne osobie.
Jak noga, mały?
Już prawie wyleczona. Boli tylko w 80%.
- Co tu robicie? - Trenuję chłopców do walki w wodzie.
Gdyby mieli kiedyś stoczyć bitwę w basenie.
- Mogę zapytać o Żydów? - Boże. Co?
Co mam zrobić, jak jakiegoś zobaczę?
Jeśli zobaczysz Żyda, powiedz nam, my powiemy Gestapo,
oni powiedzą SS, a ci pójdą i go zabiją.
I każdego, kto mu pomógł.
A że mamy paranoiczne czasy, to jeszcze parę osób, na wszelki wypadek.
To łączony proces.
Nawet, jeśli Żyd zahipnotyzował kogoś, żeby ten go ukrywał?
- To byłoby niesamowite. - To możliwe.
Mojego wujka to spotkało.
Żyd go zahipnotyzował, przez co stał się menelem,
hazardzistą, zdradzał żonę,
wdał się w niewłaściwy związek z moją siostrą,
a na końcu utopił się w niepowiązanym wypadku.
Wszystko to z winy Żyda.
Widziałeś jakiegoś Żyda?
Nie wiem, czy bym go poznał.
Ja też. Bez tych śmiesznych czapek to prawie niemożliwe.
Ktoś powinien napisać o nich książkę. To by sporo ułatwiło.
Chodź, Finky. Topią się.
Do zobaczenia, mały.
Dobra. Sprawy mają się tak:
jeśli cię wydam, wpadniesz w duże kłopoty.
A tego nie chcesz.
Ale wtedy ty wydasz mnie i mamę, i to my będziemy mieć kłopoty,
czego ja nie chcę.
Jeśli powiesz mamie, że o tobie wiem, wywali cię, czego ty nie chcesz.
A jeśli ja powiem mamie, że wiem, wtedy ty utniesz moją nazistowską głowę,
czego też nie chcę.
- Sytuacja patowa. - Zwykła sytuacja patowa.
Jeśli masz tutaj zostać, mam pewne warunki.
- Warunki? - Tak.
Opowiesz mi wszystko o żydowskiej rasie.
Dobrze.
Jesteśmy jak wy, tylko jesteśmy ludźmi.
Mów poważnie.
Potraktuj to jako wykład. Chcę znać wszystkie twoje sekrety.
- Nie siedź na łóżku mojej siostry. - Przecież go nie potrzebuje.
- Nic o niej nie wiesz. - Byłyśmy przyjaciółkami.
Pamiętam cię. Zabawny, mały chłopczyk.
Dość tych pogaduszek. Opowiedz o swoim gatunku.
Oczywiście jesteśmy demonami, które kochają pieniądze.
Oczywiście. Każdy to wie.
Ale nikt nie wie, że mamy alergię na jedzenie.
Ser, chleb i mięso od razu by nas zabiły.
Jeśli chcesz mnie zabić, to najprostsza droga.
Ciastka też zabijają.
Bardzo śmieszne.
I tak nie ma dla ciebie jedzenia, więc nie wiem, co zrobisz.
Twoja mama znajduje dla mnie chleb.
Jest miła. Traktuje mnie jak człowieka.
Nie jesteś właściwym człowiekiem.
Ty jesteś?
Jak śmiesz, Żydówko? Jesteś słaba jak... rzęsa.
Jestem aryjczykiem z pochodzenia. Moja krew ma kolor czystej, czerwonej róży.
Moje oczy są błękitne.
Uwolnij się. No dalej, wielki Aryjczyku. Nie ma słabych Żydów.
Jestem potomkinią tych, którzy walczyli z aniołami i zabijali olbrzymów.
Jesteśmy wybrani przez Boga.
Ty zostałeś wybrany przez żałosnego malca, któremu nie może nawet urosnąć pełny wąs.
Silniejsza rasa, co?
Jak mają się sprawy z tą Żydówką?
- Nie chce ze mną rozmawiać. - Jesteś nazistą.
Chyba tak.
Ciężko będzie napisać moją książkę.
Co ona robi? Pali coś.
Co ona pali? Co tam palisz?!
- Nie słyszy cię. - Co palisz?!
- Czemu jesteś zadowolona? - Dużo sie zmienia.
Sojusznicy zajęli Włochy. Pora na Francję. Wkrótce wojna się skończy.
Szlag!
Czemu się cieszysz? Aż tak nienawidzisz tego kraju?
Kocham kraj, ale nienawidzę wojny. Jest bezcelowa, głupia
i im szybciej nastanie pokój, tym lepiej.
Wojna się skończy. Zrównamy wrogów z ziemią!
A kiedy to zrobimy, wykorzystamy ich groby jako...
Koniec z polityką.
Kolacja jest miejscem neutralnym. Stół to Szwajcaria. Jedzmy.
Ty nie jesz.
Nie jestem głodna. Może zjem później.
Na razie przeżuję trochę winogron.
Dziś jestem bardzo głodny, więc dokończę twoją porcję.
Żeby się nie zmarnowała.
Jak ci minął dzień, Johannes?
Spacerowałem jako zdeformowane dziecko, które nie ma już po co żyć.
- Nie jesteś zdeformowany. - Moja twarz wygląda jak cholerna mapa, kobieto.
Nie oczekuję, że to zrozumiesz. Gdyby tata tu był, załapałby.
- Ale go nie ma. - Wiem. Zamiast niego, utknąłem tu z tobą.
- Chcesz tatusia? - Tak.
Dobrze!
Nigdy nie odzywaj się tak do matki!
Paul, co się stało?
Paul?
- Nakrzyczałem na dziecko. - Co? Przeproś.
- Przepraszam, mały. - Co to za przeprosiny?
Wybacz, mały.
Jojo.
Wiem, że za mną tęsknisz, ale...
jestem tam, próbuję zmienić świat.
Kiedy odejdę, masz się zaopiekować moją Rosie.
Potrafisz?
Tak, tato.
Dzięki.
Stara się, jak może.
Rety. Mamy dobrego dzieciaka.
Pycha.
Przypomniał mi się taniec z Rosie w czerwonym salonie.
- Pamiętasz, skarbie? - Oczywiście.
Nie siedź tak, mały. Zatańcz z rodzicami.
Narysuj miejsce, w którym mieszkają Żydzi.
Gdzie jecie, śpicie i gdzie Królowa Żydów składa jajka.
- Naprawdę jesteś idiotą. - Przed nami dużo pracy.
Opowiedz o swojej rodzinie.
Opowiem ci o Żydach, ale nie o swojej rodzinie.
Potrzebne mi tło.
Po co ze mną siedzisz? Nie masz przyjaciół?
Mam. Yorki'ego.
- Yorki'ego? - I wielu innych.
- Ty nie masz nikogo. - Mam Nathana.
Nathan? Kto to, u licha?
- Mój narzeczony. Mam go. - Gdzie on jest?
Walczy w ruchu oporu. Widzisz?
Oświadczył mi się nad brzegiem rzeki.
Uklęknął jak dżentelmen i wyrecytował wiersz Rilke'a.
Kiedy powiedziałam "tak", tańczyliśmy przez całą noc.
- Nuda. Kto to Rilke? - Wielki poeta. Ulubieniec Nathana.
Serio?
Przyjdzie mnie uratować i będziemy żyli w Paryżu.
- Odwrócisz się od Niemców na zawsze? - One pierwsze odwróciły się ode mnie.
Nie potrzebujemy cię.
Ty i twój chłopak możecie się przymknąć i żyć na głupiej serowej, ślimakowej i bagietkowej ziemi.
- Mówisz tak, bo nie masz dziewczyny. - Nie mam na nie czasu.
Kiedyś go znajdziesz. I nie będziesz myślał o niczym innym.
Poznasz kogoś i będziesz spędzał dnie,
marząc o chwili, żeby wziąć tę osobę w ramiona.
To miłość.
- Głupoty. - Skończyłam.
BAŁWAN Miałaś narysować, gdzie Żydzi mieszkają.
To tylko głupi obrazek mojej głowy.
To tam żyjemy.
Rilke.
Gdzie jesteś, pisarzu głupiej poezji?
Dobrze myślisz, Króliku.
Użyjemy książek do zrobienia sztucznej podłogi,
przez którą wpadnie do dołu pełnego piranii, lawy i bekonu.
Całkiem zgłupieje.
Uciszasz mnie?
Bierzmy te książki i chodźmy. Biblioteki to nuda.
To naprawdę świetny pomysł.
Jeśli ma serce, od razu pęknie jej na pół.
Muszę ci coś powiedzieć.
Natknąłem się na stary list od Nathana, twojego narzeczonego.
- Zaadresowany do ciebie. - O czym ty, do diabła, gadasz?
Przeczytam ci.
"Droga Elso, ciężko mi to mówić, ale nie chcę już ślubu z tobą.
Znalazłem nową kobietę, kochamy się i całujemy z języczkiem.
Jak mawia mój ulubiony poeta, Rilke,
musimy zrobić tylko jedno: uwolnić się nawzajem.
Żegnaj i wybacz, że pozwalam ci odejść.
Nathan, twój były narzeczony.
P.S. Tak naprawdę nie jestem w ruchu oporu.
Kłamałem. Jestem teraz bezrobotny i gruby".
Nie otwieraj drzwi, ale zapomniałem, że jest też drugi list.
"Droga Elso, chcę żebyś wiedziała, że nie chcę teraz z tobą zrywać.
Zmieniłem zdanie, bo nie chcę, żebyś się przeze mnie zabiła.
W przeszłości zrobiło tak kilka dziewczyn, a to dość stresujące.
Musisz pozostać żywa.
Na szczęście opiekuje się tobą ten dzieciak,
który, muszę przyznać, jest nad wiek niezwykłym młodzieńcem, do tego bardzo odważnym.
Pobierzmy się kiedyś,
choć naprawdę jestem bezrobotny i już nic mnie nie czeka.
Twój Nathan".
- Beethoven. - Einstein.
- Bach. - Gerschwin.
Brahms. Wagner. Mozart.
Znasz tylko muzyków?
Rilke.
Jasne, twój ulubieniec. Żydowska matka.
- A więc Dietrich. - Houdini.
Nie, to niemożliwe.
Uwierz w to, braciszku. Spytaj Pissara, Modigliani'ego,
Man Ray'a, Gertrude Stein, pana Mosesa i króla wszystkich, Jezusa Chrystusa.
Wymieniasz jakieś stare nazwiska. Nigdy o nich nie słyszałem. Mam dość.
Dasz mi znać, jeśli znajdziesz inne listy?
Jasne. Pa.
Kiedyś było tu mnóstwo kwiatów. Ludzie tańczyli, śpiewali, romansowali.
Nie pora na romanse. Jest wojna.
Na romanse zawsze jest czas. Kiedyś poznasz kogoś wyjątkowego.
Dlaczego wszyscy mi to powtarzają?
Kto tak mówi?
Wszyscy.
- To był głupi pomysł. - Sam jesteś głupi.
Miłość jest czymś najsilniejszym na świecie.
Dla mnie metal jest najsilniejszy, potem dynamit i muskuły.
Pewnie i tak bym nie zauważył.
A to niespodzianka. Sznurówki znów ci się rozwiązały.
Będziesz wiedział, kiedy to się stanie, Jojo.
Poczujesz to.
- To ból. - Chyba w tyłku.
W brzuszku. Jakby były w nim motyle.
- Fuj. - Właśnie.
Dobra, Shitlerze. Idziemy.
Co tobie? Martwię się o ciebie.
Znów się upiłeś? Wstajemy.
- Możesz rozwiązać... - Przytyłeś.
- Wcale nie. - Może cię tu zostawię?
I przyjdę po ciebie jutro. Co ty na to?
Już jesteś dorosły.
Spotkamy się w domu jutro rano.
Za szybko rośniesz. 10-latek nie powinien celebrować wojny i mówić o polityce.
Powinieneś wspinać się na drzewa i z nich spadać.
Führer mówi, że kiedy wygramy, młodzi chłopcy będą rządzić światem.
Rzesza umiera. Przegramy tę wojnę. Co wtedy zrobisz?
Życie do dar. Trzeba je celebrować.
Musimy tańczyć, żeby pokazać Bogu, że jesteśmy za nie wdzięczni.
Nie będę tańczył. To dobre dla bezrobotnych.
Taniec jest dla wolnych ludzi. To ucieczka od wszystkiego.
Możesz sobie tańczyć w drodze do domu. Ja się przejadę.
O nie. Nikt mnie nie powstrzyma.
Witajcie w domu, chłopcy. Idźcie do domu i ucałujcie matki.
Dziś żadnych wieści od Nathana.
Pewnie robi wspaniałe rzeczy, jak czytanie czy zapuszczanie brody.
Co się dzieje?
- Opowiedzieć ci o Żydach? - Obojętne.
Na samym początku żyliśmy w jaskiniach, głęboko, w samym środku Ziemi.
Chwila.
Przerażające miejsca, pełne dziwnych i wspaniałych stworzeń, które miały jedną cechę wspólną.
- Kradli końcówki penisów. - Nie, idioto. Kochali sztukę.
- Bez ucinania penisów? - Chcesz opowieści czy nie?
Możesz mówić, ale i tak wiem, że to o penisach to prawda.
Rabini robią z nich zatyczki do uszu.
Idziemy dalej. Po wielu latach rozwoju,
magii i zaklęć, powoli przenieśliśmy się z jaskiń do miast.
Choć niektórzy tam zostali, zamknięci w ciałach zwierząt.
- Blob czy coś takiego? - Narysuję ci.
- Kolorowy byłby lepszy. - Gdzie ma rogi?
- Pod włosami. - A gdzie masz swoje?
Jestem za młoda. Rosną w wieku 21 lat.
Żyliśmy wśród normalnych ludzi, ale często przejmowaliśmy domy,
i kiedy spali, zwisaliśmy z sufitu, jak nietoperze.
Jeszcze jedno - potrafimy czytać w ludzkich umysłach.
Boże. W każdym? A w niemieckim?
Nie, ich głowy są zbyt grube, żeby się przewiercić.
Tak jak u ptaków, nasz prawdziwy język brzmi jak śpiew.
Podobały się nam też błyskotki. Kryształy, szkło i złoto.
"Podobają się im błyskotki".
Ale brzydkie rzeczy też. Żydzi kochają brzydotę.
Tego też nauczyliśmy się w szkole. Lubisz je, prawda? Brzydkie rzeczy?
Cześć. Widzę, że sobie radzicie.
- Sprawdzałem tylko, czy jeszcze żyje. - Co cię to obchodzi?
Nie obchodzi. Po prostu nie chcę mieć trupa w domu.
- Tobie by się to podobało? - Bardzo. Poproszę więcej trupów w moim domu.
Kiedy jesteście tam razem, czuję się bardzo nieswojo.
- Sam to zaproponowałeś. - Tak?
- Tak. - Faktycznie.
Zresztą, to do mojej książki.
Boże, masz rację. Wybacz. Zrobiło się dziwnie?
Jest dziwnie, prawda? Między nami nie powinno tak być.
- Nic nie powinno być dziwne. - Nie szkodzi. Jestem zmęczony, idę spać.
Zagrzałem ci łóżko. Tak robią prawdziwi przyjaciele.
Co myślisz o tym mundurze?
Nie mam pewności co do bioder. Powinny być większe?
- Wyglądasz świetnie. - Dziękuję.
Posłuchaj, Jojo. Mogę dać ci dobrą radę?
Kiedy odkryjesz, co jej chodzi po głowie,
będzie chciała zajrzeć do twojej. W swojej głowie musisz pójść w innym kierunku.
Rozumiesz, co mówię? Nie bądź jej umysłowym więźniem.
To jedyna rzecz, która nigdy nie może przydarzyć się Niemcom!
Nie pozwól, żeby rozkazywano twojemu niemieckiemu umysłowi!
Nie pozwolę, żeby mi rozkazywała, Mein Führer.
Spróbuj nie posłuchać...
Chyba masz już wystarczająco dobrych informacji do twojej książki.
Czas pokazać ją światu, prawda?
Tak.
Adolfie? Myślisz, że jestem brzydki?
Tak.
Śpi?
Jest inny.
Podejrzewa coś. Myśli, że jest tu duch Ingi.
Przypominasz mi ją. Naprawdę.
Chciałabym widzieć, jak zmienia się w kobietę.
Zamiast tego widzę ciebie.
Nic nie wiem o byciu kobietą.
Jak to jest? Pije się wino?
Oczywiście, pijesz. Szampana, kiedy jesteś zadowolona.
Kiedy jesteś smutna też.
Jeździsz samochodem, możesz uprawiać hazard.
Masz diamenty. Uczysz się posługiwać bronią.
Możesz podróżować do Maroko. Mieć kochanków.
Sprawiać, żeby cierpieli.
To jak patrzenie tygrysowi prosto w oczy.
Zaufanie bez strachu - tak to jest być kobietą.
Jak to robisz? Skąd wiesz, że możesz komuś zaufać?
Po prostu ufam.
Dobranoc.
A te inne rzeczy. Robiłaś to?
Maroko i cała reszta?
Nie. Nigdy nie spojrzałam tygrysowi w oczy.
Finkel, kiedy miasto będzie atakowane, będziemy potrzebowali psów, a nie...
niemieckich pasterzy.
Zabierz ich.
Wynocha z nimi! Już!
Wybacz, że krzyczałem.
- Głupio mi. - Nie, to głupia nazwa dla psa.
Powinienem mówić jaśniej. Świetnie sobie radzisz.
Danke.
Hej, mały.
W czym możemy pomóc, panie Betzler? Co się dzieje?
Gdyby ktoś wydał Żyda, dostanie medal czy coś?
Ty ciągle o tych ludziach? Przygotowuję miasto na inwazję.
Opracowuję strategię obrony.
Amerykanie na zachodzie, Rosjanie na wschodzie.
Kiedyś mój przyjaciel spotkał Rusków i go zjedli.
- Kim są orzechy włoskie? - Orzechami, dzieciaku.
- O czym chcesz pogadać? - Sporo się uczę o Żydach.
Wiedział pan, że czytają sobie nawzajem w myślach?
A kiedy śpią, wiszą z sufitu jak nietoperze.
Fascynujące. Skąd to wziąłeś?
To moje badania. Piszę książkę.
Gratulacje. Jaki ma tytuł?
"Żyd Juhu". To wykład o Żydach.
Równie dobrze mógłbyś ją nazwać "Kim jesteś, Żydzie?"
A może "Żydowskie newsy"?
Masz wspaniałą wyobraźnię.
- Mówię prawdę. - Jasne.
Kiedy byłem w twoim wieku, miałem wymyślonego kolegę, Conny'ego.
Moczył łóżko, kiedy spałem. Napędzał mi kłopotów.
Podejdź, może ci się to spodobać.
W ramach przygotowań do inwazji, przerabiam swój mundur.
Dodałem pióra, żeby była dynamika powietrza. Błyszczy, żeby oślepić wroga.
Buty dla dekoracji.
A to broń z radiem, które będzie grało irytującą muzykę, żeby zlikwidować wroga.
- Wszystkie prawa zastrzeżone. - Znaczy, że nie możesz odgapiać.
Właśnie, nie kradnij mi pomysłów.
Dzieciaki mówią, że twój ojciec walczy gdzieś daleko.
Czyli jesteś teraz głową rodziny. Jak ci idzie?
W porządku.
Ja?
- Jaką pracę ma pan dziś dla mnie? - Tylko jedną.
Trochę się zdegradujesz, ale potrzeba nam wszystkich rąk na pokładzie.
Metal dla Hitlera. Garnki i patelnie do działań wojennych.
Nadchodzi metalowy człowiek, szukający waszych garnków i patelni.
Metal dla Hitlera.
Garnki i patelnie.
Wolne Niemcy.
Jojo?
Yorki?
Cześć!
- Jesteś teraz żołnierzem? - Do usług.
- Przecież masz tylko 11 lat. - Wiem.
- Mogę? - Pewnie.
To papier?
Też tak najpierw pomyślałem, ale to coś "papiero-podobnego".
Najnowszy materiał, wynaleziony przez najlepszych naukowców.
Jestem pod wrażeniem.
Yorki.
Złapałem Żyda. Prawdziwego.
Żyda? Widziałem, jak miesiąc temu złapali ich w lesie.
Nie wiem, o co tyle zamieszania.
Nie byli wcale przerażający i wydawali się całkiem normalni.
Rozpraszam się. Muszę iść. Pa.
Ciężko się w tym biega.
Znalazłem to.
Możesz sobie wziąć. Pewnie jest zepsute.
Tylko nic sobie nie wyobrażaj. Może narysujesz coś do mojej książki?
- Mogę znów ciebie narysować. - Nikt nie chce oglądać kalek.
Nie jesteś kaleką.
Zresztą, artyści tego nie widzą.
Ślepi artyści.
W porządku. Już się pogodziłem z tym, że nigdy nie pocałuję dziewczyny.
Pocałujesz, Jojo.
Pocałować cię?
Dobra.
Dwie sprawy. Po pierwsze:
taka znajomość nazisty z Żydówką jest nielegalna, nie mówiąc o pocałunku.
Po drugie: to będzie pocałunek z litości, czyli się nie liczy.
Nie jesteś nazistą.
Lubię swastykę. To dobry znak.
Nie jesteś nim, Jojo.
Jesteś 10-latkiem, któremu podoba się swastyka, przebieranie się w śmieszne mundury
i który chce należeć do klubu. Ale nie jesteś jednym z nich.
Niech będzie.
Powiedzmy swoje odmienne poglądy.
Nie jestem nazistą.
Jestem brudną Żydówką.
Schowaj się. Szybko.
Heil Hitler.
Jestem kapitan Herman Deertz z Falkenheim Gestapo.
To panowie Müller, Junker, Klum i Frosch.
Możemy wejść?
Bardzo dziękuję.
Heil Hitler.
Cześć, Jojo. Panowie. Dobrze cię widzieć.
Przebiłem oponę i musiałem nieść rower.
- Kapitan Klenzendorf. - Heil Hitler!
Znacie Freddiego Finkela?
Heil Hitler.
Przegapiłem coś?
Nie. Pozdrowiliśmy chłopca, potem siebie, i oczywiście Freddiego Finkela,
a teraz odbywamy rutynową kontrolę. Co cię tu sprowadza, kapitanie?
Akurat przechodziliśmy i pomyśleliśmy, że podrzucimy chłopcu broszury.
Pracuje dla nas.
Rozumiem.
A pan?
Wiesz, jak jest. Codziennie dostajemy zgłoszenie.
"Gestapo? Za moją lodówką chyba czai się komunista".
Sprawdzamy domy, a tam tylko pleśń. Czyli nie tak daleko.
To część naszej pracy.
Taka sypialnia chłopca mi się podoba.
Oto on.
Pewnie słyszeliście, że Hitler ma tylko jedno jajo. To bzdura.
Ma ich cztery.
A więc jesteś wolontariuszem w biurze Hitlerjugend?
- Tak. - To dobrze.
Oby więcej młodych chłopców było tak zaślepionych fanatyzmem.
Co to, u licha? Pójdziemy na górę i sprawdzimy, prawda?
- Wiesz, gdzie jest twoja mama? - Nie.
- Chyba w mieście? - Dużo czasu spędza w domu?
Jest trochę zajęta.
Doprawdy?
Cieszę się, że masz na sobie kostium... ale gdzie masz nóż?
Musisz go zawsze nosić. Gdzie go masz?
Zostawiłem...
Tu jest.
- A ty kto? - Raczej "a pan kto"?
I co pan robi w moim domu?
Też tu mieszkasz?
Jestem jego siostrą. Inga.
Heil Hitler.
Nie wiedziałem, że masz siostrę, Johannes.
Czasami wolałby, żebym nie żyła. Prawda, mały Frankensteinie?
Nie znęcajmy się nad jego ohydną fizyczną deformacją.
To rana wojenna. Ale...
Dlaczego masz jego nóż?
Pilnuję swojego pokoju. Nie chce się od niego odczepić.
- A co tam ukrywasz? - Dziewczęce rzeczy.
- Mogę? - Oczywiście.
Mamy do czynienia z dużą liczbą raportów,
doniesień, dochodzeń i, oczywiście,
interesują nas problemy przestępcze i nastroje antypartyjne.
Jest jednak jeden większy kłopot. Złotowłosi. Zakradają się, wyjadają innym jedzenie.
Śpią w ich łóżkach. To bardzo niegrzeczne.
Mógłbym zobaczyć twoje dokumenty?
Papiery, panno Betzler. Szybko, śpieszy nam się.
Oczywiście.
Ile masz lat na tym zdjęciu?
Zrobiono je 3 lata temu. Mam na nim 14 lat.
Data urodzenia?
1 maja 1929.
Zgadza się. Dziękuję, Inga.
Wyrób nowe zdjęcie. Wyglądasz na tym jak duch.
Czekaj.
Co to jest?
"Żyd Juhu". Kto to zrobił?
Ja.
To prezentacja o Żydach. Jak myślą, jak się zachowują.
To będzie prezent dla Führera.
Patrzcie.
Spójrzcie. Ma ogon.
Jeden z nich. Wisi jak nietoperz.
Rysunek ich głów.
Kto steruje ich mózgiem?
Diabeł. Zabawne, bo to prawda.
Patrzcie na tego głupiego Żydka. Ma rogi.
A to co?
"Zgiń, Nathanie. Sposoby na zabicie Nathana".
"Nathan torturowany przez węże. Szturchany kijami".
"Wystrzelony z armaty".
"Nathan zmiażdżony przez rower".
Kto to Nathan?
- Jakiś chłopiec. - "Nathan przypiekany nad ogniskiem".
Musimy wracać. Zostawiliśmy wisielca bez nadzoru.
Dziękuję, poprawiłaś mi humor. Mam nadzieję, że będziesz dalej rysować.
Jeśli zobaczysz coś podejrzanego, dzwoń.
Dobrego dnia.
Heil Hitler.
Miło cię poznać, Inga.
Nie wychodź w domu, Jojo.
Dbaj o rodzinę. I o ten nóż.
Oszukałaś ich!
7 maja.
Co?
Urodziła się 7, nie 1.
Pomógł nam.
Wrócą tu.
Dowiedzą się, że nie żyje i też będę martwa.
Nikt nie wie, że Inga umarła.
Mogłabyś być nią.
Kiedy mama wróci, powiem jej wszystko.
Że cię znam i że jesteśmy przyjaciółmi.
Żydówka i nazista nie są przyjaciółmi.
To było całkowite fiasko. Wyjaśnisz to?
Ona nie...
Nie wydaje się zła.
Zaczynam wątpić w twoją lojalność wobec mnie i wobec partii.
Ty nazywasz się patriotą?
Więc gdzie masz dowód?
Niemiecki żołnierz rodzi się z konieczności.
Niemcy polegają na pasji młodych ludzi.
Na pasji i gotowości śmierci za ojczyznę,
pomimo daremnych wysiłków sprzymierzonych spekulantów wojennych,
którzy wysyłają swoje nieprzygotowane armie do legowiska wilka.
Tylko wytrwali, którzy stoją w obliczu wroga,
na zawsze wyryją się w niemieckiej pamięci.
Od ciebie zależy, czy chcesz zostać zapamiętany,
czy zniknąć bez śladu, jak żałosne ziarno piasku.
Powiem wprost.
Weź się do kupy i uporządkuj swoje priorytety.
Masz 10 lat, Jojo. Zacznij się tak zachowywać.
Wiedziałaś?
Nie mówiła mi dużo.
Tylko tyle, że pracowała z przyjaciółmi a twój ojciec angażował się z daleka.
Nie, on walczy na wojnie.
Powiedziała, że wróci jak tylko wojna się skończy.
Nie mówiła ci z oczywistych przyczyn.
Bo mnie nienawidziła. Jestem nazistą. Wrogiem.
Nie chciała, żebyś wiedział o czymś, przez co wpadłbyś w kłopoty.
Ale teraz nic nie mam.
Nikogo.
Ostatni raz widziałam rodziców na stacji.
Wsadzili ich do pociągu.
Uciekłam.
Odnalazłam drogę do miasta.
Przyjaciel taty mnie ukrył.
Potem inny przyjaciel, potem przyjaciel przyjaciela...
Dopóki twoja mama mnie nie zabrała.
Póki co, nadal tu jestem.
Moi rodzice poszli do miejsca, z którego się nie wraca.
Jaka będzie pierwsza rzecz którą zrobisz, kiedy będziesz wolna?
Zatańczę.
Yorki?
Jojo!
Boże...
Jojo! Tęskniłem!
Przykro mi z powodu twojej mamy. Strasznie płakałem, kiedy się dowiedziałem.
Co tu się dzieje?
Rosjanie. Nadchodzą.
I Amerykanie z drugiej strony. I Anglia, i Chiny.
I Afryka, i Indie. Cały świat nadchodzi.
Pomóż mi z amunicją.
- Jak nam idzie? - Okropnie. Tylko Japończycy są przyjaciółmi.
A tak między nami, nie wyglądają aryjsko.
Pamiętasz Żydówkę, o której ci mówiłem?
- No. - Dalej u mnie jest.
- Teraz jest moją dziewczyną. - To dobrze, Jojo. Dziewczyna.
Ale wiesz... ona jest Żydówką.
Mamy większe zmartwienia, niż Żydzi.
Gdzieś tam czają się Rosjanie. Są gorsi, niż wszyscy inni.
Słyszałem, że jedzą dzieci i uprawiają seks z psami.
- To złe, prawda? - Seks z psami?
No, Anglicy też to robią.
Musimy ich powstrzymać, zanim nas pożrą i przeruchają wszystkie psy.
Szaleństwo. Do tego Hitler umarł. Naprawdę jesteśmy zdani na siebie.
- Co? - Nie słyszałeś?
Nie żyje. Poddał się i wysadził w powietrze.
Nie. To niemożliwe.
Wysadzili ich.
Okazuje się, że ukrywał przed nami wiele rzeczy.
Robił coś złego za plecami wszystkich.
Nie wiem, czy przetrwamy atak.
Chodź tu.
Widzisz Amerykanina? Idź, przytul się do niego.
Ruszaj!
Yorki.
Gratulacje, dostałeś awans. Od teraz masz własny pistolet.
Idź i strzelaj do każdego, kto wygląda inaczej, niż my.
Jojo, gdzie masz kostium?
Załóż to, żeby cię nie zastrzelili.
Musimy zabić wszystko w zasięgu wzroku. Heil Hitler!
Giń, szatanie!
Co?
Nie rozumiem.
- Kapitan K. - Hej, mały. Patrz na to zamieszanie.
Co się dzieje?
Histeria, przyjacielu. To już prawie koniec.
Koniec imprezy.
Boisz się? Nie bój się. Popatrz na mnie.
Przykro mi z powodu Rosie. Była dobrym człowiekiem.
Naprawdę dobrym.
Jest dobrze, mały.
Zapomniałem ci o czymś powiedzieć. Twoja książka jest świetna.
Wybacz, że się śmiałem. Bardzo twórcza.
Wstań, obejrzymy cię.
Wyglądasz dobrze. Nic ci nie jest.
Wracaj do domu. Zaopiekuj się siostrą.
Dobrze?
Spadaj. Odwal się, Żydku!
- Wynocha! - Co tu się dzieje?
- To Żyd. - Milcz. Znasz tego nazistę?
Nie znam tego brudnego Żyda.
- Wynoś się, Żydzie. - Zamknij mordę, nazisto.
- Nie! - Uciekaj stąd.
- Zostawcie go! - Idź do domu.
Spadaj stąd. Do domu.
Jojo?
Yorki!
Dzięki Bogu.
- Myślałem, że umarłeś. - Nie, chyba jestem nieśmiertelny.
Idę do domu, do mamy. Muszę się przytulić.
Już nic nie ma sensu.
No, to kiepski czas na bycie nazistą.
Skoro nie ma już wojny, to twoja dziewczyna będzie wolna.
Może już wyjść.
Coś się stało?
Muszę iść.
- Dobrze. - Wybacz.
- Cześć, wróciłem. - Co tam się dzieje?
- Gdzie? - Na zewnątrz, ośle.
Co się dzieje, Jojo?
Można bezpiecznie wyjść?
Jest bezpiecznie?
Mogę wyjść?
Nie.
Nie możesz.
Dlaczego?
- Musisz tu zostać. - Kto wygrał?
- Ze mną. - Jojo, kto wygrał wojnę?
My.
Niemcy wygrali.
Przepraszam.
"Droga Elso, wiem, że jest ci teraz ciężko.
I że nie masz już siły walczyć.
Ale musisz trwać dalej.
Ja i twój dobry przyjaciel, Jojo, opracowaliśmy twój plan ucieczki.
Proszę, wysłuchaj go.
Pomoże ci stąd wyjść.
Potem możesz wyjechać i mieszkać ze mną w Paryżu.
Nie martw się o Jojo.
Nic mu nie będzie.
Do zobaczenia w Paryżu. Nathan".
- On nie żyje. - Pardon?
Nathan.
Zmarł w zeszłym roku na gruźlicę.
Cóż...
To dziwne. Więc kto to napisał?
Dziękuję, Jojo.
Byłeś dla mnie taki dobry.
Rzecz w tym...
że cię kocham.
Wiem, że masz mnie za młodszego brata. W porządku.
I tak jesteś za stara.
Ale...
Gorąco tu.
Ja też cię kocham.
- Jako młodszego brata? - Właśnie tak.
Ja i podrabiany Nathan znaleźliśmy dla ciebie drogę ucieczki.
Możesz zaufać młodszemu bratu?
Może.
Dobrze.
Zabierz swoje rzeczy. Wychodzimy.
Jojo Betzler. 10 i pół lat.
Dziś zrób to, co w twojej mocy.
A ty dokąd się wybierasz?
- Wychodzę. - Wychodzisz?
O nie.
Zostaniesz tu i powiesz mi, co jest grane z tobą i tym czymś na strychu.
- To coś to dziewczynka. - Zakochałeś się, co?
Tak.
- Przyznaj się. - Właśnie powiedziałem.
Wiedziałem.
To się nigdy nie udało.
Jest dla ciebie za stara. A ty jesteś brzydki.
Wiesz, że cię zostawi?
Oto, jak będzie, gówniarzu.
Założysz to.
Zapomnisz o tej żydowskiej, wstrętnej krowie,
i wrócisz do mnie, gdzie twoje miejsce.
Tak? Zakładaj.
Potem udamy, że nic się nie stało. Łapiesz?
Pozdrowisz mnie, jaki kiedyś? Pozdrów mnie, chłopcze.
Nie.
- Pozdrów. - Nie.
Małe pozdrowionko. Proszę.
Spierdalaj, Hitlerze!
Chodź.
Zaczekaj.
- Gotowa? - Tak.
Czy na zewnątrz jest niebezpiecznie?
Bardzo.
Udało się nam.
Chyba na to zasłużyłem.
Co teraz zrobimy?
Niech przydarzy ci się wszystko Piękno i trwoga
Idź naprzód Żadne uczucie nie jest ostateczne