Smutne historie można opowiadać w różny sposób.
Na przykład coś polukrować.
Tak, jak to robią w filmach i romansach,
gdzie piękni ludzie uczą się pięknych rzeczy
i wszystko da się naprawić
przeprosinami i piosenką Petera Gabriela.
Ta wersja podoba mi się tak samo jak każdemu.
Ale to nie jest prawda.
To jest prawda.
Przykro mi.
GWIAZD NASZYCH WINA
Zimą, gdy miałam 17 lat,
mama uznała, że wpadłam w depresję.
Je jak ptaszek, nie wychodzi z domu...
Nie mam depresji.
Wciąż czyta tę samą książkę.
To depresja.
Nie.
Wszystkie źródła wymieniają depresję jako efekt uboczny raka.
Depresja to nie efekt uboczny raka.
To efekt uboczny umierania.
A ja umierałam.
MAJESTAT UDRĘKI
Ból żąda, by go czuć.
Przejdziemy na Zoloft.
Albo Lexapro.
Dwa razy na dobę.
Tak mało?
Dawajcie więcej.
Jestem jak Keith Richards.
Chodzisz na spotkania grupy wsparcia?
Tak, ale to nie dla mnie.
Możesz nawiązać kontakt z ludźmi, którzy są...
Którzy są... co?
W tej samej podróży.
"W podróży"? Błagam.
Spróbuj.
To może być pouczające.
No dobra.
Jesteście gotowi?
Zebraliśmy się tutaj,
dosłownie w sercu Jezusa.
Jesteśmy tu z J.Ch.
Kto chce o sobie opowiedzieć?
Jestem Angel. Mam białaczkę szpikową.
Sid. Białaczka limfoblastyczna.
Cześć, jestem P.J. Mam neuroblastomę.
Patrick. Rak jąder.
Oszczędzę wam drastycznych szczegółów historii Patricka.
W skrócie: wykryli mu to w jajkach,
większość wycięli i prawie umarł, ale nie umarł.
I żyje. Rozwiedziony i bez przyjaciół,
mieszka na kanapie u rodziców
i robi użytek ze swoich przeżyć w sercu Jezusa.
Dosłownie.
Chce nam dowieść, że jeśli dopisze nam szczęście,
możemy być tacy jak on.
Kto następny?
Hazel?
Jestem Hazel.
Rak tarczycy
z imponującą satelitarną kolonią w płucach.
Jak się czujesz?
W terminalnym stadium raka?
Chyba nieźle.
Jesteśmy przy tobie.
Może coś zaśpiewam?
Chrystus to nasz druh, zawsze z nami Jego duch.
Chrystus
Chrystus...
Cześć, słoneczko.
Było super?
"Tak, mamo, było super!"
To moje życie:
telewizja,
wizyty u lekarza,
osiem lekarstw trzy razy dziennie.
Ale najgorsza ze wszystkiego
jest grupa wsparcia.
-Nie zmusicie mnie. -Zmusimy.
Jako rodzice.
Mówiliśmy o tym. Masz iść.
Znajdź przyjaciół jak inne nastolatki.
Jeśli mam być jak inne nastolatki, to nie każ mi tam iść,
tylko mi skombinuj fałszywy dowód. Będę chodzić do klubów,
pić wódkę i brać marychę.
Tego się nie "bierze".
Z lipnym dowodem bym to wiedziała.
Idź już do samochodu, co?
No i poszłam.
Nie żebym chciała albo myślała, że mi to pomoże,
ale z tego powodu, co zawsze.
Dla rodziców.
Dlaczego nie mogę sama pojechać?
Znów będziesz tam siedzieć i na mnie czekać.
Wcale nie.
Mam sporo zajęć i spraw do załatwienia.
Jasne.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dobrej zabawy.
Tylko jedno jest gorsze od umierania na raka:
gdy twoje dziecko umiera na raka.
Zaprzyjaźnij się!
Przepraszam.
Zejdę po schodach.
Dzięki.
Przepraszam.
Moja wina.
Przepraszam.
To kto na początek?
Kto pierwszy? Kto zacznie?
Śmiało.
Jestem Beth. Mam nerwiakomięsaka.
To był niezły tydzień.
Isaac? Wiem, że przed tobą nie lada wyzwanie.
Powiesz coś? A może twój kolega?
Mogę ja.
Cześć.
Jestem Isaac.
Mam siatkówczaka.
Kiedyś już miałem operację
i mam szklane oko.
Ale niedługo idę na następną
i usuną mi drugie.
Potem będę ślepy jak kret.
Ale nie jest źle, bo mam piękną dziewczynę,
spoza mojej ligi - to Monica.
No i świetnych kumpli, jak Augustus Waters. To pomaga.
No i tyle. Dzięki.
Jesteśmy z tobą.
Dziękuję.
Gus?
Dobra...
Jestem Augustus Waters.
Mam 18 lat
i półtora roku temu miałem kontakt z kostniakomięsakiem.
W efekcie straciłem nogę.
Teraz jestem cyborgiem i jest super.
A tu przyszedłem na prośbę Isaaca.
A jak się czujesz?
Świetnie.
Jak na górskiej kolejce jadącej w górę.
Opowiesz o swoich obawach?
Czego się boję?
Zapomnienia.
Zapomnienia?
Tak.
Chcę mieć fantastyczne życie,
zostać kimś.
I jeśli czegoś się boję, to że tego nie osiągnę.
Kto chce na to odpowiedzieć?
Hazel?
A to niespodzianka.
Przyjdzie czas, gdy wszyscy umrzemy.
Dawno temu nie było ludzi i kiedyś ich nie będzie.
Jutro, a może za milion lat.
Ale wtedy nie zostanie nikt,
kto by pamiętał Kleopatrę, Muhammada Ali czy Mozarta,
a co dopiero kogoś z nas.
Nie unikniemy zapomnienia.
Jeśli się boisz, to je zignoruj.
Tak, jak to robią wszyscy.
To całkiem niezła rada.
To wspaniałe móc słuchać, jak się sobie nawzajem zwierzacie.
-Zawsze. -Zawsze.
"Dosłownie".
Na pozór to piwnica,
a byliśmy dosłownie w sercu Jezusa.
Tak...
-Jak się nazywasz? -Hazel.
A dokładniej?
Hazel Grace Lancaster.
No co?
Nic nie mówię.
Dlaczego tak patrzysz?
Bo jesteś piękna.
Boże...
Lubię patrzeć na pięknych ludzi.
Jakiś czas temu
postanowiłem nie odmawiać sobie przyjemności.
Zwłaszcza że - jak to wyłuszczyłaś - wkrótce umrzemy.
Świetnie, ale nie jestem piękna.
-Cześć, Gus. -Cześć, Lisa.
-Powiedz to pierwsza. -Ty powiedz.
Zawsze.
Co jest z tym "zawsze"?
To takie ich zaklęcie.
Że zawsze będą się kochać i takie tam.
W tym roku wysłali to sobie SMS-em ze 14 milionów razy.
Czy jej to nie boli?
Chodźmy na film.
Co?
Może pod koniec tygodnia...
Nie, zaraz.
-Możesz być maniakiem z siekierą. -Jest taka możliwość.
Zaryzykuj, Hazel Grace.
Ale...
No nie.
To obrzydliwe!
Co?
Zgrywasz luzaka?
Wszystko zepsułeś.
Wszystko?
Rany...
A całkiem nieźle ci szło.
Boże! Zawsze jest jakaś hamartia.
Miałeś już raka,
a płacisz korporacji,
żeby sobie sprawić nowego.
Duszności są do bani!
To dno.
"Hamartia"?
Fatalna skaza.
Fatalna...
Nie zaszkodzą ci, jeśli ich nie palisz.
Nigdy nie paliłem.
To metafora.
Bierzesz w zęby coś, co cię może zabić,
ale nie dajesz mu na to szansy.
Metafora.
Kochanie? Czas na Top Model.
Nie.
Idę z Augustusem Watersem.
Parę razy oblałem egzamin.
Nie mów!
Za czwartym razem szło mi jak teraz.
A po wszystkim
instruktorka powiedziała:
"Jeździ się z tobą nieprzyjemnie, ale nie niebezpiecznie".
-Bonus rakowy. -Zdecydowanie.
Opowiedz o sobie.
Wykryli to, gdy miałam 13 lat.
Gorzej być nie mogło.
Rak tarczycy w czwartym stadium.
Niewiele mogli.
Ale, rzecz jasna, nie odpuścili.
Operacja,
naświetlania,
chemia,
znów naświetlania.
Przez jakiś czas skutkowało...
ale przestało.
Aż pewnego dnia woda zalała mi płuca.
Pielęgniarka!
Potrzebna pomoc!
Dusiłam się. Nie mogli tego opanować.
Nie musisz walczyć.
Nie bój się.
Powinnam była odejść.
Boże...
Ale stało się coś dziwnego. Antybiotyki zadziałały,
odciągnęli płyn i doszłam do siebie.
A potem podali mi eksperymentalny lek.
Z tych znanych w Republice Rakonii ze swej nieskuteczności.
To Phalanxifor.
Nie podziałał u 70% chorych,
ale u mnie zaskoczył.
To był tak zwany "cud".
Moje płuca pracują dennie,
ale jeszcze powinny tak popracować
przez jakiś czas.
Wróciłaś do szkoły?
Zdałam maturę i uczę się w MCC.
Panna z college'u!
Stąd ta aura wyrafinowania...
Uważaj!
Witam w moich skromnych progach.
To "motywatory".
NIE MA TĘCZY BEZ DESZCZU
CUDOWNIE, ŻE JESTEŚ
Nie pytaj.
Cześć!
Nowa koleżanka?
Tak. To Hazel Grace.
Tylko "Hazel".
Cześć, Tylko Hazel.
Dzień dobry.
Idziemy na dół.
-Miło cię poznać. -Nawzajem.
Proszę.
Oto mój świat.
Mój pokój.
Imponująca kolekcja.
Kiedyś grałem.
Mogę usiąść?
Nie krępuj się.
Czuj się jak w domu.
Przepraszam, te schody...
i stanie...
Rozumiem.
Wszystko gra?
Tak...
Dobra. To opowiadaj.
Już ci mówiłam.
Miałam 13 lat...
Nie mów o raku, tylko o sobie.
O zainteresowaniach, konikach, pasjach, fetyszach...
O fetyszach?
Co ci przychodzi do głowy?
Co kochasz?
"Majestat udręki".
Co to jest?
Powieść. Moja ulubiona.
Są w niej zombie?
Nie.
A szturmowcy?
Nie, to nie taka książka.
To o czym jest?
O raku.
O raku?
Ale inna. Naprawdę świetna.
Autor nazywa się Peter Van Houten.
To jedyny znany mi człowiek,
który rozumie, jak to jest, gdy umierasz,
a sam nie umarł.
Dobrze.
Przeczytam to dzieło o nudnym tytule,
bez zombie i szturmowców,
a w zamian...
ty przeczytasz to.
Wciągającą i genialną adaptację mojej ulubionej gry.
"Kontruderzenie".
Nie śmiej się. Jest świetna.
O honorze, poświęceniu i bohaterstwie.
O poddaniu się przeznaczeniu i odciskaniu swojego śladu w świecie.
Dziękuję.
Masz zimne ręce.
Nie tyle zimne, co niedotlenione.
Uwielbiam ten medyczny żargon.
Nowa książka.
Masz to od niego?
Pytasz o opryszczkę?
Jasne.
Każda matka o tym marzy.
Kończy się abonament
Nie martw się.
Nie martwię się.
To nic.
Spotkaliśmy się tylko raz. Nie czekam na telefon.
Co to jest?
Myślałem, że papryka.
W Chinach jest dziś Dzień Jagód Goji.
Dobre, co?
Ładny kolor.
Powiedz, że tu brakuje dziesięciu stron
Doskonałe.
Czy w Dniu Goji jedzą dużo goji?
Powiedz, że to NIE JEST koniec!
Będą nawet na deser.
Chciałam się trzymać tematu.
No i to przeciwutleniacz.
TO SIĘ NIE MOŻE KOŃCZYĆ W PÓŁ ZDANIA!
CO TO ZA WARIACTWO?! UAAAA!
Fajnie.
Powtórzmy to za rok.
-Co rok. -Słusznie.
Smakuje mi.
Chcesz już wstać?
Słucham?
Hazel Grace.
Na tym polega słodka tortura "Majestatu udręki".
Wszystko gra?
U mnie? Doskonale.
Ale przyszedł Isaac...
Isaac, czy Hazel z grupy ci pomoże?
Isaac! Słuchasz mnie?
Szybko tu dojedziesz?
Drzwi będą otwarte.
Muszę kończyć.
Hazel?
Przyszła Hazel z grupy.
Uprzedzam...
że Isaac przechodzi atak psychozy.
Do twarzy ci w tym kolorze.
Dzięki.
Isaac?
Przyszła Hazel.
Cześć.
Jak leci?
Może być.
Isaac i Monica już nie są parą.
Przykro mi. Chcesz pogadać?
Nie. Chcę tylko ryczeć i grać.
Nie zawadzi, jak mu to naświetlisz z kobiecego punktu widzenia.
Reaguje zupełnie normalnie.
"Ból żąda, by go czuć".
To z mojej książki.
Powiedziała, że chce zerwać przed operacją,
bo później tego nie zniesie.
Ja mam oślepnąć, ale to ONA tego nie zniesie.
Powtarzałem "zawsze"...jak zawsze.
A ona wciąż gadała, jakby mnie wcale nie słuchała...
Poczułem się, jakbym już nie żył.
Czasami...
ludzie nie rozumieją wagi obietnic, kiedy je składają.
Wiem, ale...
Czuję się jak idiota. Wciąż mam jej naszyjnik.
To zdejmij.
Właśnie.
I bardzo dobrze.
Chciałbym coś kopnąć.
Czekaj, może nie to.
-Wal w to. -Przepraszam.
Dawno chciałem zadzwonić,
ale nie mogłem sklecić żadnej sensownej myśli o książce.
Moment.
Isaac?
To na nic.
Musisz coś rozwalić.
Bierz.
Puchar?
Serio?
Wreszcie pokażę ojcu, że nie cierpię kosza.
Nie hamuj się!
Zawsze!
"Majestat udręki".
Miło, że ci się podoba.
Tak, ale zakończenie...
Wiem, jest nagłe.
"Nagłe"? Żartujesz? Wredne!
Domyślam się, że umarła,
ale jest niepisany układ między autorem...
Co?
-Mogę? -Jasne.
...a czytelnikiem.
Przerwanie w pół zdania
go łamie. Nie uważasz?
Rozumiem, o co ci chodzi.
Ale tak jest prawdziwie.
Umierasz w środku życia.
W środku zdania.
No i... czy ja wiem...
Ale też chciałabym wiedzieć, co się stało z resztą po śmierci Anny.
Z jej mamą.
I Tuli-Panem.
Z chomikiem Syzyfem.
Pytałaś tego Van Houtena?
Pisałam wiele razy, ale nie odpowiedział.
Wyjechał do Amsterdamu i został pustelnikiem.
Szkoda.
Isaac?
Lepiej ci?
Tak to jest z bólem.
Żąda, by go czuć.
Pomogę ci sprzątać.
Hazel Grace.
Augustus Waters.
Wciąż myślę o tej przeklętej książce.
Nie dziękuj.
Musimy znać zakończenie.
Pytałam o to Van Houtena w listach.
Ale nie odpisał.
Nie.
"Drogi Panie Waters,
Piszę z podziękowaniem za pański elektroniczny list.
Mam dług u każdego, kto poświęci czas...
mojej książce".
Co?
Co robisz?
A może...
napisałem do asystentki Van Houtena...
I może przesłała mu mojego maila.
Czytać dalej?
O rany! Jasne!
"Jestem panu bardzo zobowiązany".
Pisze do mnie per "Pan".
Czytaj dalej!
"Zarówno za miłe słowa o powieści,
jak i za wysiłek,
by mi przekazać, iż - cytuję -
wiele znaczyła dla Pana i Pańskiej przyjaciółki".
Nie! Nie wierzę!
Nie zrobiłeś tego!
Ależ tak.
"Zatem odpowiadam: nie, nic więcej nie napisałem i nie napiszę.
Dalsze dzielenie się myślami z czytelnikami
nikomu nic nie da.
Mimo to dziękuję
za miły e-mail.
Z poważaniem, Peter Van Houten".
Stało się.
Boże...
Widzisz, jaki jestem fantastyczny?
Czy mogłabym...
Sprawdź pocztę.
O rany...
Augustusie...
Ja zwariuję!
Szanowny Panie Van Houten, nazywam się Hazel Grace Lancaster.
Mój przyjaciel, Augustus,
któremu poleciłam Pańską powieść,
dostał od Pana e-mail.
Nie jest Pan zły, że mi go przesłał?
Czy odpowie pan na parę pytań o to,
co się stało po zakończeniu?
A zwłaszcza:
Czy mama Anny wyszła za Tuli-Pana?
Czy Tuli-Pan coś knuł,
czy to było nieporozumienie?
I jak potoczyły się losy chomika Syzyfa?
Brak odpowiedzi dręczy mnie od lat,
a nie zostało mi ich wiele na ich szukanie.
To nie są ważne kwestie literackie,
a w Pańskiej książce jest ich mnóstwo,
ale chciałabym to wiedzieć.
Jeśli jeszcze pan coś napisze,
z radością to przeczytam.
Choćby listę zakupów.
Z wyrazami podziwu, Hazel Grace Lancaster".
Nieźle.
Myślisz?
Trochę nadęte,
ale on sam używa słów w stylu "tendencyjny" i "Bachanalia".
Spodoba mu się.
Naprawdę już pierwsza?
Tak?
Rzeczywiście.
Powinnam iść spać.
Może "okay" będzie naszym "zawsze"?
Boże...
"Droga Panno Lancaster,
Nie odpowiem, przynajmniej na piśmie,
bo byłaby to kontynuacja,
którą mogłaby Pani wydać lub rozesłać w Sieci.
Nie, żebym Pani nie ufał, ale jak mam ufać?
Nie znam Pani.
Jeśli będzie Pani w Amsterdamie, proszę mnie odwiedzić".
Co?
"Z poważaniem, Peter Van Houten".
O Boże!
Świat oszalał!
-Mamo! -Co?
Zobacz.
Chodź tutaj!
Patrz!
Tak!
Peter Van Houten!
Patrz, co pisze!
"Jeśli będzie Pani w Amsterdamie".
Muszę lecieć!
Niesamowite.
Zaprosił nas! Do Amsterdamu!
Pojedziemy?
Myślisz, że mogłybyśmy?
Amsterdam!
Nieba bym ci przychyliła...
ale nas nie stać.
Trzeba by zabrać aparaturę...
Jak to zrobić?
Jasne. Przepraszam.
Strasznie mi przykro.
Nie ma sprawy.
Naprawdę.
Poproś Dżiny. Wykorzystaj życzenie.
Wykorzystałam. Przed "cudem".
Na co?
Nie Disney...
Hazel Grace, tylko nie Disney World.
-Nie zużyłaś życzenia... -Miałam 13 lat.
...na Disney World.
-I Epcot Center. -Boże...
Było fajnie!
-Zasmuciłaś mnie. -Poznałam Goofy'ego.
-Wstyd mi. -Dlaczego?
Zadurzyłem się w dziewczynie o pospolitych marzeniach.
Straszne.
Jedziesz?
Podczas rezonansu magnetycznego
trzeba leżeć bez ruchu.
Ale tamtego dnia to było prawie niemożliwe.
Gus! Jak się masz?
Dzień dobry.
Koszulka Rika Smitsa?
-Tak. -Uwielbiałem go.
Augustus Waters.
Miło mi. Michael.
-Cześć. -Dzień dobry.
Cześć, Hazel Grace.
Wybierzemy się na piknik?
Pójdę z tobą z wielką chęcią.
Idziemy?
Nie. Pozwól, że...
Śmierdzę szpitalem. Tylko się przebiorę.
Czyli...
też przez to przeszedłeś?
Tak.
Nie ucięli mi nogi dla zabawy.
Choć to świetny sposób na utratę wagi.
Nogi są ciężkie.
A jak się teraz czujesz?
Świetnie. Brak oznak od 14 miesięcy.
Naprawdę?
To fantastycznie.
Mam szczęście.
Posłuchaj...
Pamiętaj, że Hazel jest bardzo chora.
I tak będzie do końca.
Będzie chciała dotrzymać ci kroku, ale jej płuca...
Idziemy?
Tak.
No to na razie.
Dobra.
Jaki piękny dzień.
Przyprowadzasz tu każdą panienkę?
Bez wyjątku.
Pewnie dlatego jestem prawiczkiem.
Nie jesteś.
Naprawdę?
Coś ci pokażę.
Widzisz ten okrąg?
To jest zbiór prawiczków.
A to...
jednonogich osiemnastolatków.
Tak.
"Funky Bones" Joepa Van Lieshouta.
Jest z Holandii?
Tak.
Rik Smits też.
I tulipany.
Kanapkę?
Niech zgadnę.
Holenderski ser i pomidor.
Pomidory są z Meksyku.
Jak mogłeś?
Fajnie, co?
Bawią się na szkielecie.
Sama pomyśl.
Uwielbiasz symbolikę.
Pewnie zachodzisz w głowę,
po co te kanapki z serem, sok pomarańczowy i koszulka Smitsa.
No właśnie.
Otóż, Hazel Grace, jak wielu przed tobą,
a mówię to z ogromną sympatią,
zmarnowałaś życzenie.
Miałam 13 lat.
Cicho, jestem w środku monologu.
Byłaś młoda, wystraszona,
Ponury Żniwiarz zajrzał ci w twarz i zrobiłaś to z rozpędu.
Ale skąd mała Hazel Grace, nie znając "Majestatu udręki",
mogła wiedzieć, że zapragnie odwiedzić Petera Van Houtena
w Amsterdamie?
Ale to zmarnowałam, więc...
Dobrze, że ja nie.
To znaczy...
Nie oddam ci mojego życzenia.
Jeśli tak pomyślałaś.
Ale...
ja też chcę się spotkać z panem Peterem Van Houtenem,
a nie miałoby to sensu bez dziewczyny, która poleciła mi jego powieść.
Prawda?
Pogadałem z Dżinami i są za.
Lecimy za miesiąc.
Nie...
O Boże!
Dziękuję!
I wtedy to się stało.
Jest lepiej.
Co się stało?
Jak zwykle.
Płyn w płucach i niedotlenienie.
Podłączyli dren...
i przez noc ściągnęli półtora litra.
Sa dobre wieści:
guzy nie rosną.
I nie pojawiły się nowe.
Ulżyło nam.
To nic takiego.
Poradzimy sobie.
Panie Lancaster?
Co z nią?
Lepiej.
Dziękuję, dużo lepiej.
Nie wejdę. Tylko rodzina?
Niestety.
Rozumiem.
Powie jej pan, że byłem?
Oczywiście.
Idź do domu.
Odpocznij.
Na ogół guzy nie poddają się terapii.
Tu jest inaczej.
Na razie.
Z drugiej strony...
lek może pogłębiać obrzęk płuc.
Mało kto
tak długo przyjmował Phalanxifor jak Hazel.
To skutki długoterminowe.
Staramy się zahamować rozrost śródbłonka,
bo jeśli to się wymknie spod kontroli, może doprowadzić do zniszczenia
struktury naczyń
i rozprzestrzenienia się przerzutów, co koniecznie chcemy wykluczyć.
Przeżywalność pacjentów z rozrostem
znacząco spada wraz z postępem choroby.
Nie musisz walczyć.
Nie bój się.
Boże...
Już nie będę mamą...
Mam pytanie.
Tak?
Mogę lecieć do Amsterdamu?
W tej sytuacji to nierozsądne.
-Dlaczego? -Czy to możliwe?
Za duże ryzyko.
Jak wyjście na zakupy.
A samolot?
Wezmę tlen.
To czwarte stadium.
Taka okazja się nie powtórzy.
Nigdy.
Skoro leki działają, to...
-Może dałoby się... -Nie.
Nie potrafię ująć tego jaśniej.
Jesteś zbyt chora.
Przykro mi.
Chwileczkę.
To Gus. Znowu.
Niestety, śpi.
Tak.
Cześć.
Tak, wiem.
To nie w porządku.
Fakt.
Nie potrzebuje tego.
Jak każdy.
To niewarte tych kłopotów.
Masz rację.
Wciąż to sobie z mamą powtarzamy.
Powinniśmy cię wyrzucić na ulicę.
Oddać do jakiegoś sierocińca, niech oni się martwią.
Poważnie.
Nie jesteśmy sentymentalni.
Halo???
Ta cisza jest ogłuszająca...
Hazel Grace.
Cześć.
Dobrze się czujesz?
Nie...
O co chodzi?
Powiedz.
Nie wiem.
O wszystko.
Chcę pojechać do Amsterdamu.
I żeby Van Houten opowiedział, co było dalej.
I nie chcę takiego życia.
A tak naprawdę zasmuca mnie niebo
i żałosna, stara huśtawka,
którą tata dla mnie zbudował, kiedy byłam mała.
Wszystko jest nie tak.
Koniecznie muszę zobaczyć tę huśtawkę łez.
Rozumiem cię.
To strasznie smutna huśtawka.
Mam nadzieję, że wiesz,
że próby trzymania mnie na dystans nie osłabią moich uczuć.
Cały twój wysiłek pójdzie na marne.
Posłuchaj.
Lubię cię.
Lubię nasze spotkania i w ogóle...
ale nie posuwajmy się dalej.
Dlaczego?
Bo nie chcę cię zranić.
Nie szkodzi.
-Nie rozumiesz. -Rozumiem.
-Nie. -Wiem, co chcesz powiedzieć.
A ja ci mówię, że nie szkodzi.
Będę zaszczycony, jeśli złamiesz mi serce.
Jestem jak granat!
Kiedyś wybuchnę i zniszczę wszystko w swoim zasięgu.
Staram się zminimalizować liczbę ofiar.
Jak granat...
Dzięki za zrozumienie...
...przyjaciele
Rany! Przestań ze mną flirtować!
"Droga Hazel, otrzymaliśmy wiadomość od Dżinów,
że czwartego przyjedziesz z Augustusem Watersem i z mamą".
Mamo?
Mamo!
Przepraszam.
Brałam błyskawiczną kąpiel.
Pisałaś do Dżinów, że nie lecimy?
Bo asystentka Van Houtena chyba wciąż myśli, że przyjedziemy.
No co?
Chciałam ci to powiedzieć razem z tatą.
Lecimy do Amsterdamu.
Jak to? Lecimy?
Lecimy.
Wszystko obmyśliliśmy i lecimy.
Doktor Maria wie.
Ale na trzy dni, nie na sześć.
Onkolog na miejscu już jest uprzedzony. Wszystko gotowe.
Kocham cię.
Bardzo cię kocham!
Ja ciebie też.
-Usiądź. -Lecimy.
Lecimy do Amsterdamu.
-Do Amsterdamu! -Nie teraz. Masz ważny telefon.
Zadzwoń do niego!
Dobra, płucka. Wytrzymajcie jeszcze tydzień.
Jeszcze tylko tydzień.
Cześć, Gus. Mam nadzieję, że masz paszport pod ręką!!!
Wszystko gra, Waters!!!
-Jedzenie! -Czego zapomniałaś?
A mój paszport?
Mam.
Powiedziałem Dżinom,
że podróżuję z klasą albo wcale.
-Lecimy do Amsterdamu! -I to zaraz!
Czołem, Lancasterowie!
Dzień dobry.
Wezmę to.
Masz niesamowite pomysły.
Nigdy nie latałeś?
Nie.
To podniecające.
Proszę pana?
Tu się nie pali.
To samolot.
Ja nie palę.
To metafora.
To coś zabójczego, ale nie ma szans go zabić.
Takie metafory są zakazane.
Dziękuję.
Tak się czuję, gdy prowadzisz samochód.
O rany! Lecimy!
Boże, lecimy!
Lecimy!
Spójrz na ziemię!
Patrz.
Nic tak nie wyglądało w dziejach całej ludzkości!
Te samochodziki...
Jesteście uroczy.
To tylko przyjaźń.
Z jej strony, nie z mojej.
O rany!
Odczep się od niej, suko!
Spójrz, Hazel.
Obłęd.
Spójrzcie na te witraże! Cudowne!
Idę do recepcji.
Przebierz się,
bo na wieczór macie zarezerwowany stolik w Oranjee.
Podpisane: "Smacznego. Peter Van Houten".
Sprawdziłam, jest nieźle.
W przewodniku piszą, że to romantyczne miejsce.
Zobaczmy...
No dobrze...
Co włożysz?
To dla mnie?
Jaka śliczna!
No ja myślę.
I tyle?
Nie masz nic przeciwko,
żeby twoja nastoletnia córka biegała ze starszym chłopakiem
po tym cieszącym się złą sławą mieście?
Dokładnie to mam na myśli.
Gus!
Jakiś ty przystojny!
Dziękuję.
Hazel, przyszedł Gus.
Wygląda bosko!
Podobno to wspaniała restauracja.
Co?
Cudownie wyglądasz.
Dzięki.
To tutaj.
Oranjee. To tu.
Państwo Waters? Zapraszam.
Dziękuję.
Dzięki.
Bardzo proszę.
Szampan to prezent od nas.
Dobry wieczór.
Niesamowite.
Wiecie, co powiedział Dom Pérignon, gdy wynalazł szampana?
"Chodźcie prędko! Czuję smak gwiazd!"
Witamy w Oranjee.
Podać kartę, czy wolicie to, co poleca szef kuchni?
Wybór szefa brzmi ciekawie.
Proszę pana?
Coś mi mówi, że to nam się jeszcze przyda.
Na dziś zabutelkowaliśmy dla was wszystkie gwiazdy.
To chyba dla nas.
Risotto dla pani.
I dla pana.
Smacznego.
Gdyby to danie mogło się zmienić w kobietę,
wziąłbym z nią ślub w Vegas.
Ładny garnitur.
Dziękuję. Włożyłem go pierwszy raz.
A na pogrzeby?
Nie.
Tamten jest gorszy.
Kiedy zachorowałem,
dawali mi 85% szans na zdrowie.
To dużo.
Ale oznaczało rok męki, stratę nogi...
i nadal 15% ryzyka.
Tuż przed operacją
poprosiłem rodziców, żeby mi kupili ładny garnitur.
To strój do trumny.
Właśnie.
Też taki mam. Dostałam na piętnaste urodziny.
To sukienka.
Ale nie poszłabym w niej na randkę.
Więc to jest randka?
Wolnego.
Jesteśmy "państwem Waters".
Słabo znają angielski.
Udawajmy, jeśli ktoś spyta.
A co mówiłeś o Vegas?
Znajdzie się tam miejsce dla mnie?
Bóg?
Może.
A anioły?
Nie.
Tamten świat?
Nie.
Może, nie wiem.
Nie powiem, że nie...
ale przydałyby się dowody.
A ty?
Absolutnie.
Naprawdę?
To nie niebo, gdzie jeździsz na jednorożcu
i mieszkasz w domu z chmur,
ale wierzę, że coś tam musi być.
Inaczej...
po co to wszystko?
Może po nic.
Nie zgadzam się.
Zakochałem się w tobie.
Słyszałaś?
Zakochałem się w tobie.
Miłość jest jak krzyk w próżnię i nie unikniemy zapomnienia.
Jesteśmy przeklęci
i kiedyś...
wszystkie nasze wysiłki obrócą się w proch.
Słońce w końcu pożre jedyną Ziemię, jaką mamy,
ale zakochałem się w tobie.
Przepraszam.
Jeszcze gwiazd?
Nie, dziękujemy. Poprosimy o rachunek.
Nie trzeba.
Za państwa kolację zapłacił pan Van Houten.
Nie rozumiem tej koszulki.
Van Houten zrozumie.
W powieści jest z 50 odniesień do Magritte'a.
"To nie jest fajka".
Ale to jest fajka.
Nie.
To rysunek fajki.
Rozumiesz?
Rysunek czegoś nie jest tym czymś.
Tak jak koszulka z rysunkiem czegoś też nie jest tym czymś.
Dziewczyno...
Kiedy tak dorosłaś?
Kto chce odpowiedzi?
Ja!
To tutaj.
Z przejęcia ledwie oddycham.
Nie tak jak zwykle?
Spadaj.
Lidewij!
Jestem Augustus.
-Lidewij. -Hazel.
Proszę.
Dzięki.
Peter? Przyszli.
Kto, u diabła?
To Augustus i Hazel,
z którymi korespondujesz.
Amerykanie?
Zaprosiłeś ich.
Wejdźcie.
Po to stamtąd wyjechałem,
żeby nie widywać Amerykanów.
Sam nim jesteś.
Nieuleczalnie.
Każ im wyjść.
Nie mam zamiaru.
Bądź miły.
Wejdźcie.
Zrobię ci miejsce.
Dziękuję.
Które z was to Augustus Waters?
Ja.
A to Hazel.
Dziękujemy, że nam pan odpisał.
Popełniłem błąd w ocenie.
Wam pierwszym odpowiedziałem i do czego doszło?
Szkockiej?
Nie, dzięki.
Więc tylko dla mnie.
Jeszcze raz szkocka z wodą.
Może najpierw zjedz śniadanie?
Uważa, że mam problem.
I że Ziemia jest okrągła.
Podoba się wam moja książka.
Bardzo.
Uwielbiamy ją.
Augustus...
wykorzystał swoje życzenie, żebyśmy się mogli spotkać.
Dobrowolnie.
Specjalnie ubrałaś się jak ona?
Poniekąd.
I przy okazji bardzo panu dziękujemy za wczorajszą kolację
i szampana.
Było pięknie.
Cudownie.
Postawiliśmy im kolację?
Z radością.
Skoro jesteście,
to czym wam mogę służyć?
Mamy kilka pytań...
co się stało po zakończeniu książki.
Z tymi, których Anna opuściła.
Z jej mamą, Tuli-Panem...
Znacie szwedzki hip-hop?
Nie bardzo.
Lidewij, natychmiast puść "Bomfalleralla".
Nie znamy szwedzkiego!
A kto zna?
Nieważne, jakie bzdury wygadują ci ludzie,
tylko jak to czują.
Jaja pan sobie robi?
To jakieś przedstawienie?
Siadaj.
Pod koniec książki Anna...
Powiedzmy, że się ścigasz z żółwiem.
Żółw ma 10 metrów forów.
Gdy ty pokonujesz 10 metrów,
żółw posuwa się może o metr. I tak w nieskończoność.
Jesteś szybsza, ale nie możesz go dogonić,
tylko zmniejszyć jego przewagę.
Oczywiście możesz go minąć,
wcale nie myśląc o mechanice procesu.
Ale pytanie "jak?" jest tak niebywale złożone,
że nikt na nie nie odpowiedział,
póki Cantor nie dowiódł, że jedne nieskończoności są większe niż inne.
To chyba wystarczy za odpowiedź.
Przepraszam. Tego nie przewidziałem.
Na piśmie robił pan wrażenie inteligentnego.
Czy rak zaatakował panu mózg?
Peter...
Możemy się skupić na Annie?
Proszę.
Powieść urywa się w środku zdania,
bo umarła albo była za słaba...
Nie interesuje mnie ten temat.
Ale inni mieli jakąś przyszłość.
Prawda?
Nie obchodzi mnie to.
Obiecał pan!
Nic się nie stało! To fikcja!
Z końcem przestali istnieć.
Nie mogli!
Oczywiście rozumiem...
Lidewij, ratuj.
-Nie wyobrażam sobie... -Nie zaspokoję twoich zachcianek.
Nie okażę litości, do jakiej przywykłaś.
-Nie chcę litości! -Chcesz.
Zależysz od niej, jak wszystkie chore dzieci.
-Dożywacie swoich dni... -Peter!
...nie doroślejąc.
I wierzycie, że po końcu istnieje coś dalej.
Dorośli was żałują,
płacą za leczenie, butle z tlenem...
Dosyć.
Jesteście tylko efektem ubocznym ewolucji,
która nie dba o jednostki.
Nieudanym eksperymentem.
Ty szmaciarzu!
Nie powiesz mi o tej chorobie nic,
czego już nie wiem.
Przyjechałam tu w jednym celu.
Mów, co się stało, gdy książka się skończyła!
Nie mogę.
-Akurat! -Nie mogę.
To coś wymyśl!
Wyjdźcie.
Myślałaś kiedyś...
po co ci odpowiedzi na te głupie pytania?
Wal się.
Już dobrze.
W porządku.
Napiszę dalszy ciąg.
Napiszę to.
I będzie lepszy niż wszystko, co stworzy ten pijak.
Będzie krew, flaki i ofiarność.
Spodoba ci się.
Zmarnowałeś na niego życzenie.
Nie jesteśmy tu dla niego, tylko dla nas.
Hazel! Augustusie!
Przepraszam.
Jest w trudnej sytuacji.
Myślałam, że mu pomoże,
gdy się dowie, że wpłynął na czyjeś życie.
Ale... Ogromnie mi przykro.
Pozwiedzamy? Byliście w domu Anny Frank?
Nigdzie z nim nie pójdę.
Nie.
On nie jest zaproszony.
Nie ma windy.
-Nie szkodzi. -Ale to dużo schodów.
-Stromych. -To nic.
-Nie musimy... -Dam radę.
Chodźmy.
Rodzina Franków przybyła z Frankfurtu w Niemczech.
Dziennik Anny Frank jest znany na całym świecie.
Trudno żyć w takich czasach.
Aż dziw, że nie porzuciłam moich ideałów.
Wydają się tak absurdalne i niepraktyczne,
a jednak trzymam się ich, bo wciąż wierzę,
mimo wszystko, że w głębi serca ludzie są dobrzy.
Nie mogłabym zbudować życia...
Idziemy?
Tak.
Poniosę, jeśli chcesz.
Nie trzeba.
Za tą szafą ukrywali się Frankowie.
Daj.
Dziękuję.
Jesteśmy za młodzi na takie problemy,
ale wciąż spadają na nas kolejne,
aż wreszcie musimy szukać rozwiązania.
W porządku?
Nie śpiesz się.
Przepraszamy.
Brak mi jazdy na rowerze, tańca, gwizdania, patrzenia na świat...
Chcę być młoda i wolna. 24 grudnia 1943.
Mimo to, gdy spoglądam w niebo,
czuję, że wszystko zmieni się na lepsze
i że te okrucieństwa też się skończą.
Jest dobrze?
Tak.
Chyba wystarczy.
Nie musisz.
Dam radę.
Jest tak, jak być powinno.
Bóg pragnie dla ludzi szczęścia.
A gdzie jest nadzieja...
...tam jest życie.
Brawo.
Wszystko gra?
Dotarliśmy.
Dobrze się czujesz?
Tak. O rany...
Dzięki.
Z całej rodziny przeżył tylko Otto.
Ojciec Anny.
W takich chwilach...
...nie myślę o cierpieniu,
tylko o pięknie, które trwa.
Staram się odnaleźć w sobie radość.
Myśleć o pięknie we wszystkim wokół...
i być szczęśliwa.
Zakochałam się w nim, jakbym zapadała w sen.
Powoli, a potem nagle i bez reszty.
Kończy się tuż nad miejscem, gdzie powinno być kolano
i zwęża się.
Co?
Moja noga.
Chcę cię uprzedzić.
Gus?
Przestań się przechwalać.
Zaczekaj.
Zaplątało się.
Bardzo cię kocham, Augustusie Waters.
Ja ciebie też, Hazel Grace.
Bardzo.
Nie mogę oddychać.
Już.
Hazel?
Jesteś przepiękna.
Przestań.
Naprawdę, jesteś.
Mam szczęście.
Raczej ja.
Najdroższy... PRAWICZKI
Jednonodzy 18-latkowie
Twoja Hazel Grace
Boże...
Nawrzucałaś mu od szmaciarzy.
Naprawdę?
Co ci odbiło?
Nie wiem, samo wyszło.
Wściekłam się.
Co za bydlak.
Okropny.
A potem?
Poszliśmy do domu Anny Frank.
Tak?
Było super.
Fantastycznie.
A później?
Spacerowaliśmy.
To świetnie.
Mamy jeszcze parę godzin.
-Może muzeum Van Gogha? -Co zechcesz.
Nie zdążymy ze wszystkim, ale...
Będziesz musiała tu wrócić.
Nie wygłupiaj się.
Wcale się nie wygłupiam.
Myślę pozytywnie.
Proszę pani?
Moglibyśmy zostać na chwilę sami?
Oczywiście.
Zaczekam w pokoju,
a wy się zdecydujcie, co chcecie dalej robić.
Przejdziemy się?
Co jest?
Tuż przedtem, jak wylądowałaś w szpitalu...
poczułem ból w biodrze.
Poszedłem na tomografię...
i zaświeciłem jak choinka.
Cała opłucna i wątroba...
Wszystko.
Przepraszam.
Powinienem był ci powiedzieć.
To niesprawiedliwe.
Świat to nie fabryka spełnionych życzeń.
Słuchaj...
Nie martw się o mnie.
Znajdę sposób, żeby cię jeszcze długo wkurzać.
Boli cię?
Nie.
Jest dobrze.
O tym się nie da zapomnieć.
Ale traktuj mnie, jakbym nie umierał.
Nie umierasz.
To przelotny kontakt z rakiem.
Czy to kompletna głupota...
zacząć się całować?
Teraz?
Możliwe.
Moja Cudowna Rodzina (I GUS)
Jak twoje oczy?
Dobrze.
Jedyny kłopot, że ich nie mam,
ale poza tym...
Najwyraźniej ja mam raka wszędzie,
więc wygrywam.
Masz już przemówienie?
Co?
-No co? -Jeszcze jej nie mówiłem.
O czym?
Przepraszam.
Chcę na pogrzebie mówców.
I miałem nadzieję, że ty i Isaac... a zwłaszcza ty...
będziecie tak mili i coś dla mnie sklecicie.
Z przyjemnością.
Dziękuję.
Jesteście słodcy.
Rzygać się chce.
Obrzydliwość.
Miałeś wieści od Moniki?
Żadnych.
Nawet SMS-a? Jak się czujesz?
Nic.
Małpa.
Są inne.
Nie martwcie się.
W grupie wsparcia jest nowa...
i ma takie balony...
Skąd wiesz?
Jestem ślepy, ale nie aż tak.
Hazel Grace?
Masz pięć dolarów?
I co teraz?
Ludzie?
Czuję jajka. Zgadłem?
Jest?
Jest.
Mam stracha.
Dlaczego?
A Monica jest?
Nieważne.
Ona się nie liczy, tylko ty.
Dobra. Dostanę jajko?
Hazel Grace?
Wydawaj.
Mam.
Isaac?
Do roboty.
Wal.
Nic nie słyszę.
Trochę bardziej w lewo.
Celować bardziej w lewo?
W lewo.
Bardziej.
Nie poczekamy do zmroku?
Dla niego jest ciemno.
Nie jestem głuchy, tylko ślepy. Słyszę, jak się nabijasz z kaleki.
Wybacz.
-To gdzie? -Tam, mocno.
Tak!
Jest!
I co?
Trafiłem!
Namierzyłem cel!
Ale jazda!
Wal śmiało.
Jeszcze!
Dawajcie więcej!
Przestań...
Jest pani mamą Moniki?
Tak.
Dzień dobry.
Postąpiła niegodnie
i przyszliśmy się zemścić.
Może nie wyglądamy,
ale w sumie mamy 5 nóg, czworo oczu
i 2,5 sprawnego zestawu płuc.
I dwa tuziny jajek,
więc na pani miejscu bym się schował.
Podziałało?
W życiu nie słyszałem takich głupot.
Trzymaj.
Co za uczucie!
Augustus?
Hazel Grace...
Boże, jak ja cię kocham.
Jestem na stacji benzynowej.
Gdzie?
Coś jest nie tak.
Musisz...
Przyjedziesz? Pomożesz mi?
Gus!
Co się stało?
Patrz.
Masz zakażenie.
Odetchnij.
Muszę wezwać pomoc.
Nie, tylko nie pogotowie.
Nie dzwoń do rodziców.
Nie wybaczę ci tego.
Co ty tu robisz?
Powiedz.
Chciałem kupić fajki.
Gdzieś się zapodziały.
Zgubiłem albo ktoś je zabrał, ale...
Chciałem coś zrobić sam, rozumiesz?
Zrobić to sam.
-Wezwę karetkę. -Nie!
Muszę.
Nie!
Pogotowie? Potrzebna karetka.
Nienawidzę siebie!
Hazel Grace Lancaster.
Prędko.
Srebrny jeep na stacji benzynowej.
Chciałabym powiedzieć, że Augustus do końca zachował poczucie humoru.
Że nawet na chwilę nie stracił odwagi.
Ale było inaczej.
Jak się czuje?
Noc była ciężka.
Ma niskie ciśnienie.
A serce...
Co z chemią?
Przerwą terapię.
Mogę go zobaczyć?
Powiemy mu, że przyszłaś.
Zostanę na chwilę, jeśli można.
Oczywiście.
Powolutku.
Proszę.
Wygodnie ci?
O czym myślisz?
O zapomnieniu.
Wiem, że to dziecinada, ale...
Zawsze chciałem być bohaterem.
Dokonać wielkich rzeczy,
żeby o mnie pisali w gazetach.
Miałem być kimś wyjątkowym.
Jesteś wyjątkowy.
Tak, ale...
Wiesz, o czym mówię.
Wiem, tylko się z tobą nie zgadzam.
Ta obsesja, żeby o tobie pamiętali...
-Nie złość się. -Jestem zła!
Bo ja uważam, że jesteś wyjątkowy. To za mało?
Myślisz, że życie ma wartość,
gdy wszyscy cię zapamiętają i wszyscy będą cię kochać.
Ale wiesz co? TO jest twoje życie.
Masz tylko tyle.
Masz mnie, swoją rodzinę, masz ten świat i nic więcej.
Jeśli ci mało, to bardzo żałuję, ale to NIE JEST nic.
Bo cię kocham.
I będę o tobie pamiętać.
Przepraszam, masz rację.
Chciałabym, żebyś się tym cieszył.
To piękne życie.
Jeszcze się nie skończyło.
Jedną z mniej bzdurnych konwencji literatury o raku
jest tak zwany "ostatni dobry dzień",
gdy wydaje się, że postęp choroby spowolnił
i ból jest przez chwilę do zniesienia.
Niestety, nie da się stwierdzić,
że to właśnie ten konkretny dzień.
Wtedy jest po prostu jednym z tych niezłych.
Cześć.
Dobry wieczór, Hazel Grace.
Mam pytanko.
Napisałaś już mowę pogrzebową?
Może.
A mogłabyś wpaść...
za parę minut do Dosłownego Serca Jezusa?
Może. Wszystko w porządku?
Kocham cię, Hazel Grace.
Dacie mi kluczyki?
Zaraz jemy.
Wychodzę.
Będziesz głodna, nie jadłaś lunchu.
Nie chcę.
Musisz jeść.
Nie chcę.
Gus jest chory, ale ty powinnaś o siebie dbać.
To bez związku.
Musisz dbać o zdrowie.
-Zjedz cokolwiek, skarbie. -"Dbać o zdrowie"?
Nie jestem zdrowa. Umrę.
Dotarło? Umieram, a ty tu zostaniesz
i nie będziesz miała nad kim się trząść.
Nie będziesz już matką.
Nic na to nie poradzę.
Mogę iść?
Dlaczego tak mówisz?
To twoje słowa.
Co ty pleciesz?
Na OIOM-e.
Hazel...
To nieprawda, myliłam się.
Jasne?
Nawet jeśli umrzesz...
KIEDY.
Nawet kiedy umrzesz,
zawsze będę twoją matką.
To moje największe osiągnięcie.
I tego się najbardziej boję.
Gdy odejdę...
stracisz cel w życiu.
Będziesz się gapić w ścianę
albo ze sobą skończysz...
Nic podobnego.
Ta strata...
potwornie nas zaboli.
Ale ty wiesz najlepiej, że można żyć mimo cierpienia.
Po prostu żyjesz.
Szkolę się na pracownika socjalnego.
Słucham?
Jeśli dzięki naszym doświadczeniom zdołamy pomóc innym rodzinom...
Dlaczego nie powiedzieliście?
Żebyś się nie czuła opuszczona.
Ja?
To jest...
To fantastyczne!
Idź.
Córeczko...
Idź prosto.
Trochę w lewo.
-Schodek? -Wystaw rękę.
Podium masz z prawej.
Właśnie tam.
Pięknie.
-Cześć. -Spóźniłaś się.
Jak się masz? Wyglądasz kwitnąco.
Wiem.
Co robicie?
Powiedz jej.
Chciałbym być na swoim pogrzebie.
Mam nadzieję, że będę - duchem.
Ale na wypadek, gdyby się nie dało,
urządziłem tę próbę.
Gotowi?
Augustus Waters był zarozumiałym bubkiem.
Ale mu wybaczyliśmy.
Nie dlatego, że był nieludzko przystojny
i przeżył tylko 19 lat, choć powinien więcej.
18, stary.
Cicho.
Zakładałem, że pobędziesz tu dłużej, draniu.
Nie przerywaj, miałeś być trupem.
Ale gdy kiedyś w przyszłości...
przyjdą do mnie naukowcy z oczami robota
i dadzą mi je wypróbować...
to im powiem, żeby spadali, bo...
Gus, nie chcę oglądać świata bez ciebie.
Nie chcę.
Nie chcę oglądać świata bez Augustusa Watersa.
I kiedy już to powiem, to pewnie wezmę te oczy,
no bo to oczy robota.
Świetna sprawa.
Sam nie wiem...
To strasznie trudne.
Z Bogiem.
Hazel, pomożesz mi?
W prawo.
Teraz się obróć i siadaj.
Twoja kolej, Hazel Grace.
Cześć.
Nazywam się Hazel Grace Lancaster...
a Augustus Waters był fatalną miłością mojego życia.
To wspaniała historia...
i chyba nie powiem ani zdania więcej,
bo się rozpłaczę.
Jak każda prawdziwa historia miłosna,
umrze wraz z nami.
Jak należy.
Miałam nadzieję, że to on będzie żegnał mnie,
bo nie ma nikogo, kto...
Nie...
Nie będę mówić o naszej miłości, bo nie mogę.
Zamiast tego zajmę się matematyką.
Nie jestem specjalistką, ale wiem jedno:
między zerem a jedynką jest nieskończenie wiele liczb.
Jedna dziesiąta, dwanaście setnych, sto dwanaście tysięcznych...
i nieskończenie dużo innych.
Oczywiście większa nieskończoność liczb jest między zerem a dwójką
albo między zerem a milionem.
Jedne nieskończoności są większe od innych.
Powiedział to pisarz, którego kiedyś lubiliśmy.
Chcę więcej liczb...
niż ich dostanę.
I na Boga...
chcę, żeby Augustus Waters dostał więcej dni.
Ale, Gus...
kochany...
nie umiem wyrazić, jaka jestem wdzięczna...
za naszą małą nieskończoność.
Zaraz...
Dałeś mi wieczność...
w nielicznych dniach.
I za to będę ci...
wiecznie wdzięczna.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Augustus Waters umarł w szpitalu 8 dni później.
Gdy nowotwór, który w sobie nosił...
zatrzymał jego serce, które też w sobie nosił.
To było nie do zniesienia.
Wszystko.
I z każdą sekundą było gorzej.
Pierwsze, o co pytają w szpitalu,
to ocena bólu w skali od 1 do 10.
Zadawali mi to pytanie setki razy.
Pamiętam, jak raz,
gdy nie mogłam złapać tchu, a płuca paliły jak ogniem,
pielęgniarka poprosiła o ocenę.
Nie mogłam mówić i uniosłam 9 palców.
Kiedy poczułam się lepiej,
przyszła i nazwała mnie wojowniczką.
"A skąd to wiem?" - powiedziała.
"Bo 10 uznałaś za 9".
Ale to nieprawda.
Nie zrobiłam tego, bo byłam dzielna.
Powiedziałam "9", żeby zachować "10" na przyszłość.
Przyszło teraz.
To było wielkie i straszliwe "10".
"...zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.
Kij Twój i laska pasterska są moją pociechą.
Stół dla mnie zastawiasz na oczach mych wrogów,
namaszczasz mi głowę olejkiem, a kielich mój pełny po brzegi.
Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną przez wszystkie dni mego życia
i zamieszkam w domu Pana
po najdłuższe czasy".
Augustus Waters walczył przez wiele lat.
Jego odwaga i siła...
Stek bzdur, co?
...były inspiracją dla nas wszystkich.
Módlmy się.
Dziękujemy Ci, Panie, za Augustusa Watersa...
Teraz trzeba udawać.
...za jego siłę i odwagę.
Wesprzyj nas w tym dniu, bądź blisko,
pociesz jego przyjaciół i krewnych.
Dziękujemy, że jesteś z nami.
Przez Jezusa Chrystusa.
Amen.
Wysłuchajmy teraz bliskiej przyjaciółki Gusa,
Hazel Lancaster.
To szczegół, ale byłam jego dziewczyną.
W domu Gusa wisi piękna maksyma:
"Nie ma tęczy bez deszczu".
Nawet w ostatnich dniach...
Nie wierzyłam w to.
Zawsze był zdolny do uśmiechu.
Ale to nic.
Wiedziałam, że tak trzeba.
Uznałam, że pogrzeby nie są dla zmarłych,
tylko dla żywych.
Zostać z tobą?
Nie.
Pojeżdżę trochę sama.
Jesteś kochana.
Pięknie mówiłaś.
Niedługo wrócę.
Można?
"Omnis cellula e cellula".
Twój chłopak i ja ostro ostatnio korespondowaliśmy.
Zaczął pan czytać listy od fanów?
Tak bym go nie nazwał.
Gardził mną.
Ale uparł się, żebym przyjechał na jego pogrzeb
i opowiedział ci o Annie i jej matce,
więc jestem.
Oto odpowiedź: "Omnis cellula e cellula".
"Życie rodzi życie".
Nie mam nastroju.
-Nie chcesz wyjaśnień? -Nie.
Ale dziękuję. Życzę szczęścia.
Przypominasz mi ją.
Wielu ludziom kogoś przypominam.
Moja córka miała 8 lat.
Bardzo dzielnie cierpiała przez długi czas.
Miała białaczkę, jak Anna?
Jak Anna.
Współczuję panu.
A ja tobie. Szkoda, że wam zepsułem wyjazd.
Nic pan nie zepsuł.
Było cudownie.
Słyszałaś może o "dylemacie wagonika"?
Jest taki eksperyment myślowy w etyce,
zwany "dylematem wagonika".
Philippa Foot, angielska filozof...
Boże...
Próbuję ci coś wyjaśnić.
-Chciałaś... -Nie!
Jest pan zapitym zerem!
Proszę wysiąść,
to pojadę do domu i pogrążę się w żałobie!
Zechciej to przeczytać.
Nie chcę nic czytać. Proszę wysiąść.
Niech pan wysiada!
Mogę wejść?
Strasznie mi przykro.
Ale to był wielki dar, prawda?
Kochać go.
Teraz wiesz, co my czujemy do ciebie.
Hazel?
Przyszedł twój kolega.
Nie wiesz, czy go bolało?
Podobno długo się dusił...
aż w końcu stracił przytomność.
To nie było fajne.
Umieranie jest do dupy.
Bardzo cię kochał.
Wiem.
Wciąż o tym gadał.
Wkurzał mnie. Mówił tylko o tobie.
Mnie to nie wkurzało.
Wiem.
Ten kumpel pisarz dał ci list?
To żaden kumpel.
Skąd o tym wiesz?
Rozmawialiśmy na cmentarzu
i mówił, że leciał taki kawał drogi, żeby ci oddać ten list.
Przeszło mi.
Nie interesuje mnie ani jedno jego słowo.
Nie on to napisał, tylko Gus.
Co?
Gus coś napisał i wysłał Van Houtenowi.
Boże...
Panie Van Houten, jestem dobrym człowiekiem, ale dennym pisarzem.
A pan jest dennym człowiekiem i dobrym pisarzem.
Niezły z nas zespół.
Nie chcę o nic prosić,
ale gdyby miał Pan czas, a widziałem, że ma go Pan sporo,
proszę to przejrzeć.
To mowa pogrzebowa dla Hazel.
Prosiła, żebym coś napisał,
ale zwyczajnie... brak mi talentu.
Każdy by chciał, żeby o nim pamiętano.
Ale Hazel jest inna.
Zna prawdę.
Nie chciała miliona wielbicieli, tylko jednego.
I znalazła go.
Kochało ją niewielu, za to głęboko.
Czy to nie więcej, nic dostają inni?
Gdy jej się pogorszyło, już wiedziałem, że umieram,
ale nic nie mówiłem.
Leżała na OIOM-ie. Zakradłem się na 10 minut
i siedziałem z nią, aż mnie nakryli.
Miała zamknięte oczy, była blada,
ale dłonie miała wciąż te same.
Ciepłe, z pomalowanymi na granatowo paznokciami...
a ja je trzymałem...
i próbowałem sobie wyobrazić świat bez nas...
i jaki to byłby beznadziejny świat.
Jest śliczna.
Można na nią patrzeć bez końca.
Nie martwisz się, czy jest mądrzejsza, bo wiesz, że jest.
Jest zabawna, ale nie wredna.
Kocham ją.
Boże, jak bardzo.
Szczęściarz ze mnie, że mogę ją kochać.
Nie da się uniknąć tego, że cię skrzywdzą,
ale mamy wpływ na to, kto to zrobi.
Ja dobrze wybrałem.
Oby myślała tak samo.
Okay, Hazel Grace?
Okay.
Tłumaczenie: A. Wichlińska-Kacprzak