Ég held að við getum valið hvernig við segjum dapurlegar sögur.
Annars vegar má fegra þær
eins og í bíómyndum og ástarsögum
þar sem fallegt fólk lærir af fallegri reynslu
og ekkert er svo slæmt að það verði ekki bætt
með afsökunarbeiðni og lagi með Peter Gabriel.
Ég er hrifin af þeirri útgáfu rétt eins og aðrar stelpur.
Hún er bara ekki sönn.
Þetta er sannleikurinn.
Því miður.
Í vetrarlok þegar ég var 17 ára
ákvað mamma að ég væri þunglynd.
Hún borðar eins og fugl og fer varla úr húsi.
Ég er ekki þunglynd.
Hún les sömu bókina aftur og aftur.
Hún er þunglynd.
Ég er ekki þunglynd.
Í bæklingum og á heimasíðum er sagt að þunglyndi fylgi krabbameini.
Þunglyndi fylgir ekki krabbameini.
Það fylgir því að deyja.
Sem var mitt tilfelli.
HÖRMULEG ÓGÆFA
Sársauki krefst tilfinningar.
Ég gæti skipt yfir í zoloft. Eða lexapro.
Og tvisvar á dag.
Því ekki meira?
Láttu það bara koma.
Ég er Keith Richards krabbameinskrakkanna.
Hefurðu mætt á fundi hjá stuðningshópnum?
Já, það er ekki fyrir mig.
Það getur verið góð leið til að hitta fólk sem er...
Sem er hvað?
Á sömu leið.
"Leið?" Í alvöru?
Prófaðu það.
Þér gæti fundist það upplýsandi.
Eruð þið tilbúin?
Við erum hér saman komin
bókstaflega í hjarta Jesú.
Við erum með J.K.
Hver vill segja sína sögu?
Ég heiti Angel. Ég er með krabbamein í beinmerg.
Sid. Krabbamein í eitlum.
Sæl, ég heiti P.J. Ég er með krabbamein í höfði.
Ég heiti Patrick. Í eistum.
Ég hlífi ykkur við óhugnanlegum útlistunum á eistakrabba Patricks.
Það fannst krabbamein í pungnum.
Það var fjarlægt að mestu og hann var næstum dáinn en hann dó ekki.
Svo nú er hann skilinn og vinasnauður,
sefur á sófanum hjá pabba og mömmu
og nýtir sér krabbafortíðina í hjarta Jesú.
Bókstaflega.
Til að sýna okkur að ef við erum heppin
gætum við orðið eins og hann.
Hver er næstur?
Hazel?
Ég heiti Hazel.
Upphaflega skjaldkirtillinn
en nú hefur það breiðst út í lungun.
Hvernig líður þér?
Meinarðu fyrir utan banvæna krabbameinið?
Bara vel, held ég.
Við styðjum þig, Hazel.
Á ég ekki að spila annað lag?
Kristur er okkar vinur og verður hér þar til yfir lýkur.
Kristur.
Halló, elskan.
Jæja, var það æðislegt?
"Já, mamma, það var æði!"
Og þannig var líf mitt.
Raunveruleikaþættir.
Læknaheimsóknir.
Átta mismunandi lyf þrisvar á dag.
En það alversta af öllu...
Stuðningshópurinn.
Þið getið ekki neytt mig. -Auðvitað. Við erum foreldrar þínir.
Við ræddum þetta. Þú þarft að mæta.
Þú þarft að eignast vini og vera unglingur.
Ekki senda mig í stuðningshóp til að vera unglingur.
Gefðu mér fölsuð skilríki svo ég geti farið á klúbba
og drukkið og tekið hass.
Maður "tekur" ekki hass.
Ég myndi vita það ef ég hefði fölsuð skilríki.
Viltu bara setjast upp í bílinn?
Svo ég fór.
Ekki af því ég vildi það eða héldi að það hjálpaði
heldur af sömu ástæðu og ég geri allt þessa dagana.
Til að þóknast pabba og mömmu.
Ég skil ekki af hverju ég get ekki keyrt sjálf.
Þú ætlar ekki að gera neitt. Þú situr bara hér og bíður.
Auðvitað ekki.
Ég þarf að gera ýmislegt. Sinna erindum.
Já.
Þú ert best.
Og þú líka.
Góða skemmtun.
Það eina sem er verra en að deyja úr krabbameini
er að barnið þitt deyi úr krabbameini.
Heyrðu!
Eignastu vini.
Fyrirgefðu.
Ég fer stigann. -Ekkert mál.
Takk.
Fyrirgefðu.
Mér að kenna.
Fyrirgefðu.
Hver vill byrja?
Vill einhver byrja? Hver vill koma þessu í gang?
Gjörðu svo vel.
Ég heiti Beth. Ég er með illkynja bandvefsæxli.
Þessi vika var í lagi.
Isaac, ég veit að þú átt erfitt núna.
Viltu segja hópnum frá því eða kannski vini þínum hér?
Ég skal segja frá því.
Sæl, öll.
Ég heiti Isaac.
Ég er með sjónhimnukrabbamein.
Ég var skorinn upp þegar ég var yngri
svo þetta er glerauga.
Og ég á að fara í annan uppskurð
til að taka hitt augað.
Svo eftir það verð ég blindur.
En ég er heppinn því ég á fallega og rosalega flotta kærustu
sem er allt of góð fyrir mig. Monica.
Og ég á frábæra vini eins og Augustus Waters sem hjálpa mér.
Svona standa málin. Takk.
Við styðjum þig, Isaac. -Takk.
Þú næst, Gus.
Já, auðvitað.
Ég heiti Augustus Waters.
Ég er 18 ára.
Ég fékk snert af beinkrabba fyrir hálfu öðru ári.
Og ég missti þennan vegna þess.
Nú er ég vélmenni að hluta sem er æðislegt.
En reyndar kom ég bara fyrir Isaac.
Hvernig líður þér?
Ég hef það fínt.
Ég er í rússíbana sem fer bara upp, vinur.
Viltu kannski segja hópnum frá ótta þínum?
Ótta mínum?
Gleymska.
Gleymska? -Já.
Ég ætla mér að lifa einstöku lífi.
Svo mín verði minnst.
Ef ég óttast eitthvað er það að það mistakist.
Vill einhver segja eitthvað um það?
Hazel?
En óvænt.
Ég vil bara segja að við munum öll deyja.
Það var tími fyrir mennina og það verður tími eftir þá.
Það gæti orðið á morgun eða eftir milljón ár.
Og þegar það gerist verður enginn eftir
til að minnast Kleópötru, Múhameðs Ali eða Mozart
hvað þá nokkru okkar.
Gleymska er óumflýjanleg.
Og ef það hræðir þig ættirðu að hunsa það.
Guð veit að það gera allir aðrir.
Það er gott ráð.
Þetta er indælt því það er gott að heyra alla...
Alltaf. -Alltaf.
"Bókstaflega."
Ég hélt að við værum í kirkjukjallaranum
en við vorum víst bókstaflega í hjarta Jesú. -Já.
Hvað heitirðu?
Hazel.
Nei, fullu nafni.
Hazel Grace Lancaster.
Hvað? -Ég sagði ekkert.
Af hverju horfirðu svona á mig?
Af því þú ert falleg.
Ó, Guð.
Ég nýt þess að horfa á fallegt fólk.
Fyrir nokkru ákvað ég að neita mér ekki um einfalda ánægju tilverunnar.
Sérstaklega af því eins og þú bentir á, deyjum við öll bráðlega.
Það er frábært. En ég er ekki falleg.
Sæll, Gus. -Sæl, Lisa.
Ég vil að þú segir það fyrst. -Ég vil að þú segir það fyrst.
Alltaf.
Hvað er með þetta "alltaf"?
Það er þeirra mál.
Þau munu "alltaf" elska hvort annað og það allt.
Þau hafa víst sent "alltaf" skilaboð 14 milljón sinnum í ár.
Hann hlýtur að meiða brjóstið á henni.
Förum í bíó.
Hvað?
Ég er laus seinna í vikunni, við gætum...
Nei, ég meina núna.
Þú gætir verið axarmorðingi.
Það er alltaf möguleiki.
Svona, Hazel Grace. Taktu áhættu. -Ég vil ekki...
Virkilega?
Þetta er ógeðslegt. -Hvað?
Heldurðu að þetta sé flott eða hvað?
Nú eyðilagðirðu þetta allt.
Þetta allt? -Já, þetta allt.
Æ, æ. -Og þér gekk svo vel.
Alltaf skal vera galli á gjöf Njarðar.
Gallinn við þig er að þótt þú sért með krabbamein
ertu reiðubúinn að styrkja fyrirtæki
sem gæti valdið þér meira krabbameini.
Ég get sagt þér að það er ömurlegt að geta ekki andað!
Gjörsamlega ömurlegt.
"Gjöf Njarðar"?
Það er örlagaríkur brestur.
Örlaga...
Þær skaða mann ekki nema það sé kveikt í þeim.
Það hef ég aldrei gert.
Þetta er myndlíking.
Maður setur það sem getur drepið á milli tannanna
en gefur því aldrei mátt til að drepa.
Myndlíking.
Sæl, elskan. Er komið að Top Model?
Nei.
Ég fer út með Augustus Waters.
Ég féll nokkrum sinnum á prófinu.
Þú meinar það ekki.
Í fjórða skiptið gekk það um það bil svona.
Og eftir á
sagði kennarinn við mig:
"Þótt aksturinn sé glannalegur er hann tæknilega ekki hættulegur."
Krabbatal.
Já, nákvæmlega.
Segðu mér frá þér.
Ég var 13 ára þegar það fannst.
Horfurnar gátu varla verið verri.
Skjaldkirtill, fjórða stig.
Lítið við því að gera.
En það stöðvaði þá auðvitað ekki.
Skurðaðgerð.
Geislar.
Efnameðferð.
Meiri geislar.
Það virkaði allt um tíma.
En svo hætti það að virka.
Svo einn daginn fylltust lungun af vatni.
Hjúkrunarkona! Okkur vantar aðstoð strax!
Ég gat ekki andað. Enginn náði stjórn á því.
Þú getur sleppt, elskan.
Vertu ekki hrædd.
Það hefðu átt að vera endalokin.
Guð minn góður.
En svo gerðist nokkuð skrýtið. Sýklalyfin fóru að virka.
Þeir tæmdu vökvann úr lungunum. Ég fékk aftur styrk.
Svo var skyndilega farið að gera á mér próf og tilraunir.
Þessar sem eru frægar í Krabbalandi fyrir að virka ekki.
Það kallast phalanxifor.
Það virkaði ekki á 70% sjúklinga
en einhverra hluta vegna virkar það á mig.
Svo það var kallað kraftaverk.
Auðvitað starfa lungun í mér ömurlega
en þau gætu haldið áfram að vera svona ömurleg
kannski í einhvern tíma.
Fórstu aftur í skólann?
Ég tók grunnprófin svo nú er ég í menntaskóla.
Menntaskólastelpa!
Nú skil ég hvers vegna þú ert svona veraldarvön.
Passaðu þig!
Velkomin í mitt fábrotna hús.
Pabbi og mamma kalla þetta uppörvun.
Til að fá regnbogann þarftu að þola regnið
Ekki spyrja.
Halló!
Sæll, Augustus.
Ný vinkona?
Já. Þetta er Hazel Grace.
Sæl. Bara Hazel.
Hvað segirðu gott, "Bara Hazel"?
Sæl og blessuð, Hazel.
Við förum upp. Bless.
Gaman að hitta ykkur. -Sömuleiðis.
Þetta er það. Augusto-heimur.
Þetta er mitt herbergi.
Þetta er mikið safn.
Já, ég spilaði körfubolta.
Má ég setjast?
Já. Vertu eins og heima hjá þér.
"Mi casa es tu casa."
Fyrirgefðu, stiginn...
og að standa...
Já, ég skil.
Er allt í lagi með þig? -Já.
Jæja. Segðu mér frá þér.
Ég er búin að því.
Ég greindist þegar ég var 13...
Nei, ekki krabbameinssöguna, alvöru söguna.
Áhugamálin, tómstundagamanið, furðulegu blætin.
"Furðuleg blæti"?
Hugsaðu um eitthvað. Það fyrsta sem þér dettur í hug.
Það sem þú dýrkar.
"Hörmuleg ógæfa."
Hvað er það?
Það er skáldsaga. Uppáhaldsbókin mín.
Eru blóðsugur í henni?
Blóðsugur. Nei! -Stjörnustríðshermenn?
Nei, það er ekki svoleiðis bók.
Um hvað er hún?
Krabbamein.
Er hún um krabbamein?
En ekki svoleiðis. Hún er frábær.
Höfundurinn heitir Peter Van Houten.
Hann er eini maðurinn sem ég veit um
sem skilur hvernig er að deyja
en hefur samt ekki dáið.
Allt í lagi.
Ég skal lesa þessa hræðilegu bók með leiðinlega titilinn
og engar blóðsugur eða stjörnustríðshermenn.
Og í staðinn...
lest þú þetta.
Þessa ásæknu bráðsnjöllu sögu eftir uppáhalds tölvuleiknum mínum.
"Gagnuppreisn."
Ekki hlæja, hún er frábær.
Hún fjallar um sæmd, fórnir, kjark og hetjudáð.
Um að fagna örlögum þínum og setja mark þitt á heiminn.
Þakka þér fyrir.
Þér er svo kalt á höndunum.
Það er bara af súrefnisskorti.
Hazel Grace.
Ég dýrka þegar þú talar lyfjafræðilega við mig.
Þetta er ólíkt.
Fékkstu þetta hjá honum?
Ertu að tala um herpes?
Já, einmitt. Draumur hverrar móður.
Viðvörun til notenda
Hafðu ekki áhyggjur.
Ég hef engar áhyggjur.
Þetta er ekkert mál.
Þetta var bara heimsókn, ég bíð ekki eftir símtali.
Er þetta...? -Já.
Ég hélt að það væri pipar.
Það er alþjóðlegur goji-berjadagur í Kína.
Er það ekki frábært?
Liturinn er fallegur.
Segðu að það vanti síðustu 10 síðurnar í þetta eintak
Eru þau ekki góð?
Borða þeir mikið af þeim á goji-berjadaginn?
Segðu að þetta sé ekki endirinn á bókinni!
Ég setti þau í eftirréttinn
í tilefni af goji-berjadeginum.
Af því þau eru svo hreinsandi.
Bók getur ekki endað í miðri setningu!
Hvers konar brjálæði er þetta? Ahh!
Þetta er gott. Við ættum að gera þetta á hverju ári.
Á hverju ári. -Hverju einasta ári.
Þau eru mjög góð.
Viltu fara frá borðinu, vina?
Hvað?
Hazel Grace.
Velkominn í þá ljúfu kvöl að lesa "Hörmulega ógæfu".
Er allt í lagi?
Já, ég hef það fínt.
En ég er með Isaac og...
Isaac, getur Hazel úr stuðningshópnum bætt þetta?
Isaac! Hlustaðu á mig.
Hvað ertu lengi á leiðinni hingað?
Flott. Dyrnar eru opnar.
Ég verð að þjóta. Bless.
Halló?
Hazel.
Isaac, Hazel Grace úr stuðningshópnum er komin.
Ég vara þig við,
Isaac er í miðju kasti sem stendur.
Þú lítur vel út.
Þessi litur fer þér vel. -Takk.
Isaac.
Hazel er komin.
Sæll, Isaac.
Sæl, Hazel.
Hvernig hefurðu það?
Ég hef það ágætt.
Isaac og Monica eru víst hætt saman.
Mér þykir það leitt. Viltu tala um það?
Nei, ég vil bara gráta og spila tölvuleiki.
En það sakar ekki að tala við hann
ef þú átt viturleg kvennaráð fyrir hann.
Ég held að viðbrögð hans séu viðeigandi.
"Sársauki krefst tilfinningar."
Þú vitnar í bókina mína.
Hún vildi hætta með mér fyrir aðgerðina
af því hún réð ekki við það.
Ég er að missa sjónina og hún ræður ekki við það.
Ég sagði stöðugt "alltaf" við hana. "Alltaf".
Og hún hélt áfram að tala og svaraði því ekki og...
Það var eins og þetta væri búið.
Veistu að stundum...
skilur fólk ekki loforðin sem það gefur.
Ég veit, en...
Ég er svo mikill auli. Ég er ennþá með nistið hennar.
Taktu það af þér.
Burt með það, maður.
Svona já, maður.
Mig langar að sparka í eitthvað.
Ekki þetta, ekki.
Lemdu þetta. -Fyrirgefðu.
Mig hefur langað að hringja í þig
en ég vildi mynda mér frambærilega skoðun á bókinni þinni áður.
Augnablik.
Isaac.
Púðar brotna ekki. Þú þarft að brjóta eitthvað.
Prófaðu þetta.
Verðlaunagripinn? -Já.
Ertu viss?
Mig hefur langað að segja pabba að ég þoli ekki körfubolta.
Láttu vaða!
Alltaf!
"Hörmuleg ógæfa."
Það gleður mig að þú varst hrifinn.
Já. En endirinn.
Já, hann er frekar snubbóttur.
Ertu að grínast? Hann er illkvittinn!
Ég skil að hún deyr,
en það er óskráður samningur milli höfundar og...
Gus? -Já.
Í lagi? -Já.
Milli höfundar og lesanda.
Og að enda bók í miðri setningu
er brot á samningum, finnst þér það ekki?
Jú. Ég skil hvað þú meinar
en satt að segja finnst mér það svo raunverulegt.
Maður deyr í miðju lífinu.
Maður deyr í miðri setningu.
Og ég veit ekki...
Gaman væri að vita hvað verður um hin eftir að Anna deyr.
Eins og mömmu hennar.
Já og Túlípanamanninn.
Og hamsturinn Sísifos.
Já.
Hefurðu reynt að hafa samband við þennan Peter Van Houten?
Ég hef skrifað honum svo oft en hann svarar ekki.
Hann flutti víst til Amsterdam og einangraði sig og...
Synd.
Isaac. Líður þér betur?
Þetta er málið með sársauka.
Hann krefst tilfinninga.
Ég skal hjálpa þér að taka til.
Hazel Grace.
Augustus Waters.
Ég get ekki hætt að hugsa um þessa fjandans bók.
Ekkert að þakka.
En okkur vantar endi, er það ekki?
Ég spurði Van Houten einmitt um það í bréfunum.
En hann svaraði þeim ekki.
Nei.
"Kæri herra Waters.
Ég vil þakka þér fyrir rafræna póstinn þinn.
Ég er þakklátur öllum sem taka sér tíma
til að lesa bókina mína."
Augustus? -Já?
Hvað ertu að gera?
Kannski fann ég aðstoðarkonu Van Houtens og sendi póst.
Augustus! -Hún framsendi póstinn kannski til Van Houtens.
Á ég að halda áfram?
Almáttugur! Já!
"Ég er þér sérlega þakklátur, herra."
Hann kallaði mig, herra.
Haltu áfram að lesa!
"Bæði fyrir vinsamleg orð þín um bókina
og fyrir að taka þér tíma
til að segja að hún, eins og þú segir orðrétt:
"hafi haft mikla þýðingu fyrir þig og Hazel Grace vinkonu þína"."
Ég trúi þér ekki!
Trúi þér ekki, trúi þér ekki!
Jú, auðvitað.
"Til að svara spurningunni, ég hef ekki og mun ekki skrifa meira.
Að deila hugsunum mínum með lesendum held ég
að sé hvorki þeim né mér til góðs.
Ég þakka þér samt sem áður
fyrir þín góðu orð.
Í einlægni, Peter Van Houten."
Já, þetta gerðist.
Almáttugur.
Ég hef reynt að segja þér að ég er æðislegur.
Heldurðu að ég...
Skoðaðu netpóstinn þinn. -Almáttugur.
Ó, Augustus.
Ég fæ kast.
"Kæri Peter Van Houten, ég heiti Hazel Grace Lancaster.
Vinur minn Augustus Waters...
sem las bókina þína eftir minni ráðleggingu,
fékk póst frá þér með þessu netfangi.
Ég vona að þér mislíki ekki að hann hafi látið mig fá netfangið.
Þú myndir kannski vilja svara nokkrum spurningum
um það sem gerist eftir lokin í bókinni.
Sérstaklega eftirfarandi:
Giftist móðir Önnu Túlípanamanninum?
Og vakir eitthvað fyrir Túlípanamanninum
eða er hann hreinlega misskilinn?
Svo vona ég að þú getir upplýst mig um hamsturinn Sísifos.
Þessar spurningar hafa ásótt mig árum saman
og ég veit ekki hve langt ég á ólifað til að fá svör við þeim.
Ég veit að spurningarnar eru ekki bókmenntalega mikilvægar
og að bókin þín er full af mikilvægum bókmenntaspurningum
en mig langar að vita þetta.
Og ef þú skrifar einhvern tíma meira
myndi ég endilega vilja lesa það.
Ég myndi lesa innkaupalistann þinn.
Í einlægni og með aðdáun, Hazel Grace Lancaster."
Ekki sem verst.
Finnst þér það?
Það er dálítið yfirborðslegt
en Van Houten notar orð eins og "vilhallur" og "jörfagleði".
Ég held hann verði hrifinn.
Er klukkan virkilega eitt?
Er það?
Það er víst rétt.
Ég ætti víst að fara að sofa.
Allt í lagi.
Kannski "allt í lagi" verði okkar "alltaf".
Allt í lagi.
"Kæra fröken Lancaster.
Ég get ekki svarað spurningum þínum alla vega ekki skriflega
því það myndi jafngilda framhaldi
sem þú gætir birt eða sagt frá á netinu.
Ekki að ég treysti þér ekki, en hvernig get ég treyst þér?
Ég þekki þig varla.
Ef þú átt leið um Amsterdam líttu þá endilega við."
Hvað?
"Þinn einlægur, Peter Van Houten."
Guð minn góður! Lífið er ótrúlegt.
Hazel?
Mamma! -Hvað er að?
Sjáðu þetta.
Komdu hingað. Komdu.
Sjáðu.
Hvað?
Peter Van Houten!
Sjáðu hvað hann sagði!
"Ef þú átt leið um Amsterdam!"
Ég verð að fara!
Þetta er ótrúlegt.
Hann bauð okkur til Amsterdam. Amsterdam!
Getum við farið?
Getum við í alvöru farið þangað?
Amsterdam. Ég vil að þú fáir allt sem þú vilt.
En við eigum ekki peninga.
Hvernig eigum við að koma öllum sjúkrabúnaðinum þangað?
Já. Fyrirgefðu.
Mér þykir það svo leitt.
Það er allt í lagi.
Allt í lagi.
Því spyrðu ekki Álfkonurnar? Notaðu óskina þína.
Ég er búin að því. Fyrir kraftaverkið.
Hvað baðstu um?
Ekki þó Disneyland.
Þú fórst ekki í Disneyland.
Þú notaðir ekki þína hinstu ósk... -Ég var 13 ára.
til að fara í Disneyland.
Og í Epcot-garðinn. -Hjálpi mér.
Það var æðislega gaman.
Ég hef aldrei heyrt neitt jafn dapurlegt. -Ég hitti Guffa.
Nú fer ég hjá mér. -Af hverju?
Ég trúi ekki að ég sé skotinn í stelpu með svo dæmigerðar óskir.
Hræðilegt.
Ertu að koma?
Það mikilvægasta í skönnun er að liggja grafkyrr.
En þennan dag var það næstum ómögulegt.
Blessaður, Gus!
Sæl, frú Lancaster.
Rik Smits treyja?
Já, það er rétt. -Hann var frábær.
Ég heiti Augustus Waters.
Gaman að kynnast þér. Ég heiti Michael.
Gaman að sjá þig. -Sæl.
Gaman að sjá þig. -Sömuleiðis.
Sæl, Hazel Grace. -Sæll.
Hvað segirðu um lautarferð?
Það væri gaman.
Eigum við?
Nei. Ég þarf...
Það er spítalalykt af mér, ég þarf að skipta um föt.
Svo þú...
þú fékkst líka krabbamein.
Já. Ég skar þennan ekki af að gamni mínu.
Þótt það sé góð leið til að léttast.
Fótleggir eru þungir.
Hvernig er heilsan núna?
Góð. Enginn vottur í 14 mánuði.
Virkilega? Það er frábært. -Já.
Ég er heppinn.
Heyrðu mig, Gus.
Þú verður að skilja að Hazel er mjög veik.
Og hún verður veik alla ævi.
Hún mun vilja halda í við þig. Þannig er hún, en lungun...
Tilbúinn, Gus?
Já.
Sjáumst fljótlega.
Allt í lagi.
Það er svo fallegt veður.
Kemurðu með allar stelpur hingað?
Hverja einustu.
Þess vegna er ég líklega ennþá hreinn sveinn.
Þú ert ekki hreinn sveinn.
Er það satt?
Ég skal sýna þér dálítið.
Sérðu þennan hring?
Í þessum hring eru hreinir sveinar.
Og þetta...
er 18 ára einfættir strákar.
Já.
"Skrýtin bein"eftir Joep Van Lieshout.
Nafnið virðist hollenskt. -Hann er hollenskur.
Eins og Rik Smits.
Og túlípanar.
Viltu samloku?
Má ég giska?
Hollenskur ostur og tómatur.
Fyrirgefðu, tómatarnir eru frá Mexíkó.
Hvernig dirfistu?
Er þetta ekki flott?
Þau leika sér í beinagrind.
Hugsaðu um það.
Þú hefur gaman af táknum.
Vel á minnst, þú veltir víst fyrir þér
af hverju þú ert hér að borða vonda samloku
og drekka appelsínusafa með strák í Rik Smits treyju.
Mér datt það reyndar í hug.
Rétt eins og svo margir á undan þér,
og ég segi það í mestu vinsemd,
notaðirðu óskina þína bjánalega.
Við ræddum þetta. Ég var 13 ára.
Bíddu! Ég er í miðri einræðu.
Þú varst ung, áhrifagjörn,
maðurinn með ljáinn horfði á þig
svo þú óskaðir þér þess sem þú vildir ekki í raun.
Hvernig gat litla Hazel Grace sem hafði ekki lesið "Hörmulega ógæfu"
vitað að óskin hennar var að heimsækja Peter Van Houten
í útlegð sinni í Amsterdam.
En ég geymdi hana ekki svo...
Eins gott að ég geymdi mína ósk.
Ertu að segja...
Ég ætla ekki að gefa þér mína ósk.
Ef þú heldur það.
Samt sem áður...
Mig langar líka að hitta Peter Van Houten
og það væri varla skynsamlegt
að fara til hans án stelpunnar sem kynnti mig fyrir bókinni hans.
Svo ég talaði við Álfkonurnar og þær eru til í það.
Við förum eftir mánuð.
Nei.
Ó, Guð.
Guð minn góður!
Augustus!
Þakka þér fyrir!
Og svo gerðist þetta.
Það er allt í lagi með þig.
Hvað gerðist?
Þetta vanalega.
Vökvi í lungunum hindraði súrefnisupptöku.
Þeir settu upp rör.
Þeir tæmdu hálfan annan lítra.
Góðu fréttirnar eru að það eru engin æxli.
Engin ný æxli í líkamanum.
Það er svo mikill léttir.
Þetta er það eina.
Við getum sætt okkur við það.
Herra Lancaster.
Hvernig líður henni? -Betur.
Takk fyrir. Miklu betur.
Ég fæ ekki að fara inn. Bara ættingjar.
Því miður.
Ég skil það.
Gætirðu sagt henni að ég hafi komið?
Já, auðvitað geri ég það.
Viltu ekki bara fara heim og hvíla þig?
Vanalega hætta æxlin að bregðast við meðferð
og það hefur ekki gerst ennþá.
Hins vegar...
gæti lyfið örvað vökvasöfnun.
Satt að segja hafa fáir tekið phalanxifor jafn lengi og Hazel.
Við þekkjum ekki langtímaáhrifin.
Við erum að reyna að hindra vöxt innþekjuvefs
sem í of miklum mæli getur leitt til sjúkdóma, rýrnunar,
hömlun blóðrásar
og útbreiðslu æxlanna sem við gerum allt til að uppræta.
Lífslíkur sjúklinga með mikinn vöxt innþekjuvefs
minnka hlutfallslega eftir því sem ástandið versnar.
Þú getur sleppt, elskan.
Vertu ekki hrædd.
Guð minn góður.
Ég verð ekki lengur mamma.
Ég hef spurningu.
Já, Hazel?
Get ég samt farið til Amsterdam?
Það er ekki ráðlegt sem stendur.
Af hverju ekki?
Er nokkur leið að hún geti farið?
Það myndi auka áhættu.
Sama gildir um að fara í búðir.
Já, en flugvél. -Það er súrefni í flugvélum.
Þú ert á fjórða stigi.
Þetta tækifæri gæti ekki boðist aftur.
Aldrei.
Ef lyfin virka skil ég ekki...
Kannski er leið... -Nei.
Ég get ekki sagt það öðruvísi.
Þú ert of veik.
Mér þykir það leitt.
Halló?
Já, augnablik.
Gus aftur.
Hún er sofandi.
Já, allt í lagi.
Bless.
Ég veit hvað þú hugsar.
Þetta er ósanngjarnt.
Það er rétt.
Hann þarfnast þessa ekki.
Enginn þarfnast þessa.
Þetta er ekki þess virði.
Nei, það er rétt.
Við mamma þín vorum einmitt að segja það.
Það er kannski tímabært að setja þig á götuna.
Eða á munaðarleysingjahæli og láta þá fást við vandann.
Mér er alvara.
Við erum ekki viðkvæm.
Halló?
Þessi þögn er þrúgandi.
Hazel Grace.
Sæll, Augustus.
Er allt í lagi?
Nei.
Hvað er að?
Segðu mér það.
Ég veit það ekki.
Allt.
Ég vil fara til Amsterdam.
Ég vil að Van Houten segi okkur hvað gerist eftir að bókin endar.
Og ég vil ekki þetta líf.
Það er eiginlega himinninn. Hann gerir mig dapra.
Og það er bjánaleg gömul róla
sem pabbi smíðaði handa mér þegar ég var lítil og...
Það er víst bara allt.
Ég krefst þess að fá að sjá þessa tárarólu.
Ég skil hvað þú meinar.
Þetta er dapurleg róla.
Þér er vonandi ljóst...
þótt þú reynir að halda mér fjarri breytir það engu um tilfinningar mínar.
Allar tilraunir til þess munu mistakast.
Heyrðu.
Ég kann vel við þig.
Og mér finnst gaman að vera með þér og allt,
en ég get ekki látið þetta ganga lengra.
Af hverju ekki?
Af því ég vil ekki særa þig.
Mér væri sama.
Nei, þú skilur það ekki. -Ég skil það.
Þú skilur það ekki. -Ég veit hvað þú átt við.
Ég segi að mér sé sama.
Hjartasorg vegna þín væru forréttindi.
Ég er tímasprengja.
Einn daginn spring ég
og eyði öllu sem fyrir verður og...
Mér finnst að mér beri að halda skaðanum í lágmarki.
Sprengja.
Takk fyrir skilninginn...
bara vinir.
Allt í lagi.
Ó, Guð! Hættu að daðra!
"Kæra Hazel, fékk boð frá Álfkonunum
um að þú komir með Augustus og mömmu þinni þann fjórða."
Lidewij Vliegenthart aðstoðarkona Peters Van Houten
Mamma?
Já?
Mamma!
Hvað er að? -Fyrirgefðu.
Nei, ég var bara í baði.
Sagðirðu Álfkonunum að við hefðum hætt við ferðina?
Því aðstoðarkona Van Houtens sendi mér póst
og sagðist halda að við kæmum.
Hvað?
Við pabbi þinn ætluðum að segja þér það saman.
Mamma.
Við förum til Amsterdam.
Förum við til Amsterdam?
Við förum til Amsterdam.
Við gengum frá öllu. Við förum.
María læknir og allir vita það.
En bara í þrjá daga, ekki sex. -Almáttugur.
Allt frágengið. Við höfum æxlasérfræðing þar.
Það er allt tilbúið.
Mér þykir svo vænt um þig.
Og mér um þig.
Sestu niður. -Við förum til Amsterdam.
Við förum til Amsterdam.
-Þú getur talað við mig.
Þú þarft að hringja.
Hringdu í hann!
Jæja, lungu, þið hagið ykkur vel í viku.
Skiljið þið það? Eina viku enn.
Halló, Gus. Vonandi er vegabréfið tilbúið!
Allt gengur glimrandi vel!
Bíddu, maturinn. -Hverju gleymdirðu?
Ertu með vegabréfið mitt? -Já, ég er með það.
Eins og ég sagði við Álfkonurnar:
"Ég ferðast með stæl eða alls ekki."
Við förum til Amsterdam!
Við förum til Amsterdam núna.
Halló, fjölskylda.
Sæll, Gus. Gaman að sjá þig.
Ég tek þetta.
Þú ert svo uppfinningasamur.
Allt í lagi, Hazel Grace? -Allt í lagi!
Hefurðu aldrei flogið áður?
Nei.
Það er spennandi.
Fyrirgefðu.
Reykingar eru bannaðar hér.
Og í öllu flugi.
Ég reyki ekki.
Það er myndlíking.
Hann setur það sem drepur í munninn
en gefur því ekki mátt til að drepa.
Sú myndlíking er bönnuð í þessu flugi.
Flugfreyjur, tilbúnar fyrir flugtak.
Takk.
Allt í lagi?
Svona er að sitja í bíl hjá þér.
Guð, við fljúgum.
Við fljúgum.
Sjáðu jörðina!
Sjáðu.
Það hefur aldrei neitt litið svona út í allri sögu mannsins!
Sjáðu bílana. Þeir eru eins og...
Þið eruð svo yndisleg.
Við erum bara vinir.
Já, hún, en ekki ég.
Ja hérna!
Láttu hana vera, tík!
Sjáðu þetta, Hazel.
Þetta er svo æðislegt.
Hvað?
Sjáðu steinda glerið. Það er ótrúlegt.
Ég ætla að innskrá okkur.
Þið þurfið að klæða ykkur
því þið eigið pantað borð á Oranjee í kvöld.
Hér stendur: "Njótið vel. Peter Van Houten."
Ég fletti því upp og það hljómar rosalega vel.
Í bæklingnum segir að það sé flott og mjög rómantískt.
Já. Flott.
Ó, Guð.
En í hverju...
í hverju ætlarðu að fara?
Er þetta handa mér?
Guð. Þetta er svo fallegt.
Ég segi það bara.
Segirðu það bara?
Meinarðu að þér finnist allt í lagi
að dóttir þín á táningsaldri fari út með eldri strák
í borg sem er fræg fyrir sukk og ólifnað?
Já, ég meina það.
Gus!
Þú ert svo myndarlegur!
Þakka þér fyrir.
Gus er kominn.
Hann er svo flottur!
Þessi staður er víst ótrúlegur.
Hvað?
Þú ert glæsileg.
Takk.
Það er hérna.
Oranjee. Já, það er hér.
Borðið ykkar, herra og frú Waters.
Takk fyrir.
Takk, Gus.
Ekkert að þakka.
Við bjóðum kampavínið. Njótið vel.
Takk fyrir.
Gott kvöld.
Allt í lagi?
Allt í lagi.
Þetta er ótrúlegt.
Vitið þið hvað Dom Pérignon sagði þegar hann fann upp kampavínið?
"Komið fljótt, ég er að bragða á stjörnunum."
Velkomin á Oranjee.
Viljið þið matseðil eða fá það sem kokkurinn mælir með?
Val kokksins hljómar vel.
Og fyrirgefðu,
mig grunar að við munum þurfa meira af þessu.
Við settum allar stjörnurnar á flöskur fyrir ykkur, ungu vinir.
Þetta er víst handa okkur.
Risotto með drekagulrótum fyrir dömuna.
Takk.
Og fyrir herrann.
Takk.
Njótið vel.
Ég vil að þessi hrísgrjónaréttur verði að manneskju
svo ég geti farið með hana til Vegas og kvænst henni.
Fötin þín eru falleg.
Takk. Ég fór í þau í fyrsta sinn.
Eru þetta ekki jarðarfararfötin þín?
Nei.
Þau eru ekki svona fín.
Þegar ég veiktist
var mér sagt að það væru 85% líkur á að ég læknaðist.
Góðar líkur.
En það þýddi kvalir í ár, missi fótleggsins
og samt 15% líkur á að það mistækist.
Rétt fyrir aðgerðina
spurði ég pabba og mömmu hvort ég mætti kaupa falleg jakkaföt.
Svo þetta eru dánarfötin þín.
Nákvæmlega.
Ég fékk svoleiðis föt á 15 ára afmælinu mínu.
Kjól.
Ég held samt ekki að ég færi í honum á stefnumót.
Erum við á stefnumóti?
Passaðu þig nú.
Við erum herra og frú Waters.
Það er bara af því hún talar ekki ensku.
Við ættum samt að segja það ef einhver spyr.
Manstu hvað þú sagðir um Vegas? -Já.
Heldurðu að ég gæti verið með í því?
Guð?
Kannski.
En engla?
Nei.
Líf eftir dauða?
Nei. Kannski. Ég veit það ekki.
Ég myndi ekki segja, nei
en ég myndi vilja fá sönnun.
Hvað með þig?
Algjörlega. -Virkilega?
Ekki paradís þar sem þú ríður einhyrningi
og býrð á glæsisetri úr skýjum,
en ég trúi samt á eitthvað.
Til hvers er það annars allt?
Kannski er það ekki til neins.
Ég samþykki það ekki.
Ég er ástfanginn af þér.
Þú heyrðir það.
Augustus...
Ég er ástfanginn af þér.
Ég veit að ástin er bara hróp í tóminu
og að gleymskan er óumflýjanleg.
Og við erum öll dauðadæmd
og að einhvern tíma
verður allt okkar strit að engu.
Og að sólin mun gleypa einu jörðina sem við eigum.
Og ég er ástfanginn af þér.
Fyrirgefðu.
Meiri stjörnur?
Nei, takk.
Við fáum bara reikninginn.
Nei, herra.
Herra Van Houten greiddi reikninginn.
Hvað?
Ég skil ekki þennan bol.
Van Houten mun skilja hann.
Það eru 50 tilvísanir í Magritte í bókinni hans.
"Þetta er ekki pípa."
En það er pípa.
En samt ekki.
Þetta er teikning af pípu. Sérðu?
Teikning af hlut er ekki sjálfur hluturinn.
Og ekki heldur bolur með teikningu af hlut.
Þú þarna. Hvenær varðstu svona fullorðin?
Hver er tilbúinn að fá svör?
Ég!
Það er hérna.
Ég er svo spennt að ég næ varla andanum.
Ólíkt og vanalega?
Þegiðu bara.
Lidewij?
Sæl. -Sæl, ég heiti Augustus.
Lidewij. -Hazel.
Gjörið þið svo vel.
Takk fyrir.
Peter! Þau eru komin!
Hver í fjandanum eru "þau"?
Þau eru Augustus og Hazel.
Ungu aðdáendurnir sem þú hefur skrifast á við.
Frá Bandaríkjunum?
Þú bauðst þeim.
Komið þið inn.
Þú veist af hverju ég fór frá Bandaríkjunum.
Til að þurfa aldrei að hitta Bandaríkjamenn.
Þú ert bandarískur.
Óhjákvæmilega.
Láttu þau fara.
Ég geri það ekki.
Vertu almennilegur.
Komið þið inn.
Ég skal rýma hér fyrir ykkur.
Takk fyrir.
Hvort ykkar er Augustus Waters?
Það er ég.
Og þetta er Hazel.
Þakka þér fyrir að svara skrifunum okkar.
Það var greinilega dómgreindarleysi.
Þið eruð þau fyrstu sem ég svara og sjáið hvert það leiddi.
Viskí?
Nei, takk.
Bara fyrir mig, Lidewij.
Annan viskí og sóda.
Viltu kannski morgunmat áður?
Hún heldur að ég sé drykkjusjúkur.
Ég held líka að jörðin sé hnöttótt.
Svo þið eruð hrifin af bókinni.
Við dýrkum hana. -Já.
Við dýrkum hana.
Augustus notaði sína ósk til að hitta þig svo við gætum spjallað.
Enginn þrýstingur.
Klæddirðu þig viljandi eins og hún?
Eiginlega.
Og við viljum þakka þér innilega fyrir matinn í gær.
Og kampavínið.
Það var ótrúlegt.
Það var töfrandi.
Buðum við þeim kvöldmat í gær?
Með mestu ánægju.
Þið komuð langa leið.
Hvað get ég gert fyrir ykkur?
Við höfum spurningar.
Um það sem gerist í lok bókarinnar.
Sérstaklega fólkið hennar Önnu.
Mömmu hennar, Túlípanamanninn...
Þekkið þið sænskt hipp-hopp?
Mjög lítið.
Lidewij, spilaðu Bomfalleralla strax.
Allt í lagi.
Við tölum ekki sænsku.
Hver talar eiginlega sænsku?
Það skiptir ekki miklu hvað þeir segja
heldur tilfinningin þeirra.
Ertu að fíflast í okkur?
Er þetta einhver uppákoma?
Sestu, Gus.
Svo í lok bókarinnar er Anna...
Segjum að þú sért í kapphlaupi við skjaldböku.
Skjaldbakan hefur 10 metra forskot.
Þann tíma sem tekur þig að hlaupa 10 metra
hefur hún farið einn metra og svo framvegis í það óendanlega.
Þú hleypur hraðar en skjaldbakan en þú nærð henni aldrei.
Þú getur bara saxað á forskotið.
Auðvitað geturðu hlaupið fram úr skjaldböku
ef þú hugsar ekki um það tæknilega.
En spurningin um "hvernig" reynist svo flókin
að enginn svaraði henni
þar til Cantor sannaði að óendanleiki er ekki allur jafnstór.
Ég býst við að það svari spurningunni.
Hazel, ég veit ekki um hvað hann er að tala.
Samt virtistu svo greindur í skrifum þínum.
Er krabbameinið komið í heilann?
Peter.
Getum við aðeins talað um Önnu?
Ég skil að sagan endar í miðri setningu
af því hún deyr eða er of veik til að halda áfram...
Ég hef ekki áhuga á að tala um þessa bók.
En það þýðir samt ekki að fólkið hennar eigi ekki framtíð.
Er það?
Ég sagðist ekki hafa áhuga.
En þú lofaðir því!
Það gerist ekkert! Þau eru uppspuni!
Þau hætta að vera til um leið og sagan endar.
Það getur ekki verið!
Kannski í bókmenntalegum skilningi...
Ég get þetta ekki, Lidewij.
Það er ómögulegt annað en að hugsa... -Ég læt ekki undan dyntum þínum.
Ég neita að vorkenna þér eins og þú ert vön.
Ég vil enga meðaumkvun. -Jú, víst!
Tilvera þín veltur á henni eins og allra veikra krakka.
Örlögin ætla þér að lifa lífinu... -Peter!
eins og barnið sem þú varst þegar veikin greindist.
Barn sem trúir að til sé líf eftir að skáldsaga endar.
Og fullorðnir vorkenna ykkur.
Svo við greiðum meðferð, súrefnistækin ykkar.
Nú er nóg komið.
Þið eruð aukaverkanir á þróunarferli
sem skeytir engu um líf einstaklinga.
Þið eruð tilraun til stökkbreytingar sem mistókst.
Heyrðu, skítbuxi...
þú getur ekki sagt mér neitt um minn sjúkdóm
sem ég veit ekki.
Ég kom hingað aðeins í einum tilgangi.
Að þú segir mér hvað gerist í lok fjandans bókarinnar!
Ég get ekki sagt það.
Kjaftæði! -Ég get það ekki.
Skáldaðu þá eitthvað!
Ég vil að þið farið.
Hefurðu nokkurn tíma hugsað um
af hverju þér er svona annt um þessar kjánalegu spurningar?
Farðu til andskotans.
Þetta er allt í lagi.
Það er allt í lagi.
Ég skal skrifa framhald.
Ég skal skrifa framhaldið.
Það verður betra en nokkuð sem þessi fyllibytta skrifar.
Ég hef blóð og kjark og fórnir.
Þú verður hrifin.
Verst að ég eyddi óskinni þinni í þennan asna.
Þú eyddir henni ekki í hann heldur okkur.
Hazel og Augustus!
Mér þykir þetta leitt.
Kringumstæður gerðu hann grimman.
Ég hélt það myndi hjálpa að hann hitti ykkur,
að hann sæi að verk hans hefði áhrif á fólk.
En mér þykir það leitt.
Við gætum skoðað okkur um. Hafið þið séð hús Önnu Frank?
Ég fer ekkert með þessum manni. -Nei.
Honum er ekki boðið.
Því miður er engin lyfta.
Það er allt í lagi. -Það eru margir stigar.
Brattir stigar. -Ég ræð við það.
Við þurfum ekki... -Ég get það.
Förum.
Frank-fjölskyldan kom frá Frankfurt í Þýskalandi.
Dagbók Önnu Frank varð heimsfræg.
Lífið er erfitt á tímum sem þessum.
Það er furða að ég hafi ekki gleymt öllum hugsjónum.
Þær virðast svo fáránlegar og óraunsæjar
en samt held ég fast í þær því ég trúi ennþá,
þrátt fyrir allt, að innst inni sé fólk gott.
Það er ómögulegt fyrir mig að byggja upp líf mitt...
Eigum við?
Já.
Ég skal bera þetta. -Ég get það.
Þetta er bókaskápurinn sem faldi Frank-fólkið.
Ég skal taka það. -Takk.
Við erum of ung til að kljást við þessi vandamál
en þau þröngva sér upp á okkur
þar til við neyðumst loks til að finna lausn.
Er allt í lagi, Hazel? -Já.
Farðu bara rólega.
Fyrirgefið.
Ég þrái að hjóla, dansa, sjá heiminn,
vera ung og frjáls. 24. desember 1943.
En samt, þegar ég horfi á himininn
finnst mér sem allt muni breytast til hins betra.
Að þessari grimmd muni ljúka.
Er allt í lagi? -Já.
Ég held að það sé nóg komið.
Þú þarft ekki... Veistu?
Ég get þetta.
Allt er eins og vera ber.
Guð vill að fólk sé hamingjusamt.
Þar sem er von...
Hazel.
...þar er líf.
Gott hjá þér.
Allt í lagi? -Já.
Það er hér, sjáðu.
Allt í lagi?
Já. Almáttugur.
Takk.
Sá eini í fjölskyldunni sem lifði af var Otto.
Faðir Önnu.
Á slíkum stundum...
get ég ekki hugsað um vanlíðan mína
heldur fegurðina sem enn er eftir.
Reyndu að endurvekja hamingju þína.
Hugsaðu um fegurðina í öllu umhverfis þig
og finndu hamingjuna.
Húrra.
Ég varð ástfangin af honum eins og maður sofnar.
Rólega og svo allt í einu.
Hann endar bara þar sem hnéð ætti að vera
og smáhverfur. -Hvað?
Fótleggurinn.
Bara svo þú sért viðbúin.
Gus. Vertu ekki svona upptekinn af sjálfum þér.
Bíddu.
Hann er fastur.
Ég elska þig svo heitt, Augustus Waters.
Ég elska þig líka, Hazel Grace.
Svo óskaplega heitt.
Ég get ekki andað.
Það er allt í lagi.
Hazel.
Þú ert svo falleg.
Hættu.
Nei, þú ert svo falleg.
Ég er svo heppinn.
Ég er svo heppin.
Elsku Augustus... HREINIR SVEINAR
18 ára einfættir strákar.
Þín Hazel Grace
Almáttugur.
Ég trúi ekki að þú hafir kallað hann skítbuxa.
Ég veit! -Gerðirðu það?
Hvernig datt þér það í hug?
Það hrökk bara út úr mér.
Ég var svo reið. -En sá fantur.
Það var hræðilegt.
Hvað gerðist svo?
Við heimsóttum hús Önnu Frank. -Er það?
Það var æðislegt. -Var það ótrúlegt?
Það var æðislegt.
Og hvað svo?
Við gengum bara um borgina.
Það hljómar vel.
Eru ekki nokkrir klukkutímar eftir ennþá?
Eigum við að fara á Van Gogh safnið?
Hvað sem þú vilt.
Við höfum víst ekki tíma til að gera allt.
Þið verðið bara að koma aftur.
Viltu ekki tala svona kjánalega?
Ég tala ekki kjánalega.
Ég er bara jákvæð.
Frú Lancaster?
Gætum við Hazel verið ein smástund?
Auðvitað, Gus.
Ég skrepp bara upp
og verð tilbúin þegar þið viljið gera eitthvað.
Viltu koma í göngutúr?
Hvað er að?
Rétt áður en þú fórst á spítalann fékk ég...
Ég fékk verk í mjöðmina.
Svo ég fór í skönnun
og ljósin kviknuðu eins og á jólatré.
Á bringunni, lifrinni...
Alls staðar.
Fyrirgefðu.
Ég átti að segja þér það.
Það er svo ósanngjarnt.
Heimurinn er víst ekki óskasmiðja.
Heyrðu mig.
Hafðu engar áhyggjur af mér.
Ég finn leið til að vera kyrr og angra þig mjög lengi.
Finnurðu til?
Nei.
Það er allt í lagi.
Þú getur víst ekki bara gleymt þessu.
Láttu bara ekki eins og ég sé dauðvona.
Ég held ekki að þú sért dauðvona.
Þú ert bara með snert af krabbameini.
Væri það alveg fáránlegt
ef við keluðum núna?
Líklega.
Fallega fjölskyldan mín (OG GUS)
EFNAMEÐFERÐ
Hvernig ertu í augunum, Isaac?
Þau eru góð.
Þau eru bara ekki í höfðinu á mér.
Fyrir utan það...
Allur líkami minn er víst úr krabbameini núna.
Leitt að hafa forskot, maður.
Ertu búinn að skrifa eftirmælin um hann?
Heyrðu. -Hvað?
Ég hef ekki sagt henni það.
Um hvað eruð þið að tala?
Fyrirgefðu.
Augustus?
Mig vantar fólk til að tala við útförina mína.
Ég var að vona að þú og Isaac, en aðallega þú,
gætuð verið svo góð að skálda eitthvað.
Með mestu ánægju.
Þakka þér fyrir.
Þið eruð sæt.
Mér verður óglatt.
Þið eruð ógeðsleg.
Hefurðu heyrt frá Monicu?
Nei, ekki orð.
Hefur hún ekki sent skilaboð til að spyrja um þig?
Aldrei. -Ég hata hana.
Það er fullt af öðrum stelpum.
Þið þurfið ekki að hafa áhyggjur af mér.
Það er ný stelpa í stuðningshópnum.
Hún er með risastór...
Hvernig veistu það?
Ég er blindur en ekki svo blindur.
Hazel Grace?
Áttu fimm dali?
Hvað nú?
Ég finn eggjalykt. Eru þetta egg?
Er hann hérna?
Hann er hér.
Ég er taugaspenntur. -Taugaspenntur?
Er Monica þarna inni?
Það er sama hvar hún er.
Þetta snýst ekki um Monicu heldur þig.
Má ég fá egg?
Hazel Grace...
Eggin. -Egg.
Isaac.
Þá læt ég vaða.
Þú getur þetta. -Svona nú.
Ég heyrði ekkert.
Aðeins lengra til vinstri.
Kasta vinstra megin við mig eða miða til vinstri?
Miða til vinstri.
Lengra til vinstri.
Við ættum að bíða til myrkurs.
Það er myrkur hjá Isaac.
Ég er ekki heyrnarlaus. Ég er blindur.
Ég heyri þegar þið gerið grín að fötluninni.
Fyrirgefðu. -Og ég er ekki hrifinn.
Hvert á ég að kasta? -Kastaðu bara fast.
Já.
Já! -Hvað?
Ég hitti!
Nú veit ég hvert ég á að miða.
Þetta var svo æðislegt!
Haltu áfram.
Haltu áfram að kasta.
Komdu með fleiri egg!
Hættu, hættu!
Isaac.
Ert þú mamma Monicu?
Já.
Komdu sæl. Dóttir þín var mjög ósanngjörn.
Svo við komum til að hefna.
Við erum kannski ekki ógnandi að sjá
en til samans höfum við fimm fætur, fjögur augu
og tvö og hálf lungu sem virka.
En við erum líka með tylft af eggjum
svo ég myndi fara aftur inn í þínum sporum.
Virkaði þetta, maður? -Já.
Ég hef ekki heyrt asnalegri ræðu. Virkaði hún?
Hérna. Bíddu við.
Þetta er svo góð tilfinning!
Augustus?
Hazel Grace.
Guð minn góður. Ég elska þig.
Ég er úti á bensínstöð.
Hvað sagðirðu?
Það er eitthvað að.
Þú verður að...
Geturðu komið að hjálpa mér?
Gus!
Hvað er að, elskan?
Sjáðu. -Það er sýking í þessu.
Andaðu djúpt.
Ég verð að hringja í einhvern.
Nei. Ekki hringja í neyðarlínuna.
Ekki hringja heim eða í neyð...
Ég fyrirgef þér það aldrei.
Hvað ertu að gera hér? Hvað ertu að gera?
Ég vildi kaupa sígarettur.
Ég veit ekki um pakkann minn.
Ég hef kannski týnt honum eða þau tóku hann, en ég...
Ég vildi gera eitthvað sjálfur.
Ég vildi gera það sjálfur.
Ég verð að hringja í neyðarlínuna. -Nei!
Ég verð að gera það. -Nei!
Okkur vantar sjúkrabíl.
Ég hata sjálfan mig!
Ég heiti Hazel Grace Lancaster.
Flýtið ykkur.
Við erum í silfruðum jeppa á bensínstöðinni.
Ég vildi geta sagt að Augustus Waters hefði haldið góða skapinu til endaloka.
Að hann hefði aldrei misst kjarkinn.
En þannig var það ekki.
Hvernig líður honum?
Nóttin var erfið.
Blóðþrýstingurinn er lágur.
Hjartað er...
Hvað með efnameðferðina?
Þeir ætla að hætta henni.
Má ég hitta hann?
Við segjum honum að þú hafir komið.
Allt í lagi.
Ég ætla bara að bíða aðeins ef þér er sama.
Já, auðvitað.
Hérna, vinur.
Er þetta í lagi?
Um hvað ertu að hugsa?
Gleymsku.
Ég veit að það er barnalegt,
en ég hélt að ég yrði hetja.
Ég hélt að ég myndi hafa sögu að segja.
Sögu sem myndi birtast í öllum blöðum og...
Ég átti að verða sérstakur.
Þú ert sérstakur.
Já, ég veit.
Þú veist hvað ég meina.
Ég veit það, ég er bara ekki sammála.
Þessi meinloka að vilja að þín verði minnst.
Vertu ekki reið. -Ég er reið.
Af því mér finnst þú sérstakur. Er það ekki nóg?
Þú heldur að eina leiðin til að lífið hafi merkingu
sé að allir minnist þín, að allir elski þig.
Veistu hvað? Þetta er lífið þitt.
Þetta er það sem þú hefur.
Þú færð mig og fólkið þitt og ekki meira.
Það er leitt ef það nægir ekki en það er þó nokkuð.
Af því ég elska þig.
Og ég mun minnast þín.
Fyrirgefðu. Það er rétt.
Ég vildi bara að þú sættir þig við það.
Þetta er gott líf.
Því er ekki lokið ennþá.
Augustus.
Ein þeirra krabbameinsráðstefna þar sem minnst er bullað
er ráðstefna sem kallast "Síðasti góði dagurinn"...
þegar vægðarlaus hnignunin virðist skyndilega staðna,
þegar sársaukinn er þolanlegur í eina mínútu.
Vandinn er auðvitað að það er engin leið að vita
að síðasti góði dagurinn sé sá síðasti.
Dagurinn sá er bara annar þolanlegur dagur.
Halló, Augustus.
Gott kvöld, Hazel Grace.
Ein lítil spurning.
Samdirðu nokkurn tíma eftirmælin?
Það getur verið.
Heldurðu að þú gætir komið hingað
á bókstaflegt hjarta Jesú næstu mínúturnar?
Kannski. Er allt í lagi?
Ég elska þig, Hazel Grace.
Má ég fá lyklana?
Hvert ertu að fara? Við ætlum að borða.
Ég verð að fara.
Þú hlýtur að vera svöng. Þú borðaðir ekki hádegismat.
Ég er ekki svöng.
Þú verður að borða.
Ég er sérlega lítið svöng.
Ég veit að Gus er veikur en þú verður að hugsa um þig.
Þetta kemur Gus ekkert við.
Þú verður að halda heilsunni.
Borðaðu nú eitthvað, elskan.
"Halda heilsunni"?
Ég hef ekki heilsu og ég er að deyja.
Veistu það? Ég er að deyja og þú verður hér
og hefur engan til að passa eða vaka yfir
og þú verður ekki lengur móðir, mér þykir það leitt
en ég get ekkert við því gert.
Má ég þá fara?
Af hverju segirðu þetta?
Af því þú sagðir það.
Um hvað ertu að tala?
Á gjörgæslunni.
Hazel...
Það er ekki satt. Það var rangt.
Allt í lagi?
Jafnvel þótt þú dæir... -Þegar.
Jafnvel þegar þú deyrð...
verð ég alltaf mamma þín.
Það er mikilvægasta hlutverk mitt.
Það er það sem ég óttast mest.
Þegar ég verð farin
muntu ekki lengur eiga líf.
Þið sitjið hér og horfið á veggina
eða styttið ykkur líf eða...
Við gerum það ekki, elskan.
Að missa þig...
Það verður hræðilega sárt.
En þú veist manna best að það er hægt að þola sársauka.
Maður gerir það bara.
Ég er á námskeiði í félagsstörfum. -Hvað þá?
Ef ég get umborið okkar þjáningar
og hjálpað öðrum, kannski gefið öðru fólki ráð...
Af hverju sagðirðu mér það ekki?
Við vildum ekki að þér fyndist þú afskipt.
Afskipt?
Þetta er...
Þetta eru frábærar fréttir.
Farðu nú.
Elskan mín.
Beint áfram.
Aðeins til vinstri.
Er ekki þrep hér? -Jú, réttu fram höndina.
Það er ræðupallur til hægri.
Já, einmitt.
Frábært.
Þú mætir seint.
Hvernig hefurðu það? Þú geislar, Hazel Grace.
Já, er það ekki?
Hvað eruð þið að gera?
Segðu henni það.
Ég vildi vera viðstaddur eigin jarðarför.
Ég get vonandi verið viðstaddur sem vofa, en...
Ef það skyldi bregðast
ákvað ég að halda forjarðarför.
Tilbúinn?
Augustus Waters var hrokafullur fantur.
En við fyrirgáfum honum.
Ekki vegna ofurmannlega góða útlitsins
eða vegna þess að hann fékk bara 19 ár en verðskuldaði miklu fleiri.
18 ár, vinur.
Hættu, maður. Í alvöru?
Ég geri ráð fyrir að þú fáir meiri tíma, fanturinn þinn.
Þú truflar eftirmælin mín. Þú átt að vera dauður.
En þegar vísindamennirnir úr framtíðinni
koma til mín með vélmennaaugu
og segja mér að máta þau...
segi ég þeim að hypja sig...
því ég vil ekki sjá heiminn án þín.
Ég vil ekki sjá heim án Augustus Waters.
Svo myndi ég líklega setja í mig vélmennaaugun
af því það eru vélmennaaugu.
Það hljómar æðislega.
Og ég veit ekki...
Þetta er svo erfitt.
Góða ferð.
Hazel, geturðu hjálpað?
Aðeins til hægri.
Og snúðu þér við. Sestu niður. Svona.
Það er komið að þér, Hazel Grace.
Sæl.
Ég heiti Hazel Grace Lancaster
og Augustus Waters var dauðadæmda ástin í lífi mínu.
Ást okkar var söguleg
og ég get víst ekki sagt heila setningu
án þess að drukkna í tárum.
Eins og allar sannar ástarsögur
mun okkar saga deyja með okkur.
Eins og vera ber.
Ég vonaði eiginlega að hann flytti eftirmæli um mig.
Því það er enginn annar...
Nei.
Ég ætla ekki að tala um ást okkar af því ég get það ekki.
Í staðinn ætla ég að tala um stærðfræði.
Ég er ekki stærðfræðingur en eitt veit ég.
Milli núlls og eins eru óendanlega margar tölur.
Það er komma einn, komma einn tveir og komma einn einn tveir
og óendanlegar margar aðrar.
Auðvitað eru fleiri óendanlegar tölur milli núlls og tveggja
eða milli núlls og milljónar.
Sumur óendanleiki er einfaldlega stærri en aðrir.
Rithöfundur sem við þekktum kenndi okkur það.
Ég vil fá fleiri tölur
en líklegt er að ég fái.
Og Guð...
Ég vil fleiri daga fyrir Augustus Waters en hann fékk.
En Gus,
ástin mín...
ég get ekki sagt þér hvað ég er þakklát
fyrir okkar litla óendanleika.
Bíddu við.
Þú gafst mér eilífð
innan takmarkaðs fjölda daga.
Og fyrir það er ég...
Ég er eilíflega þakklát.
Ég elska þig svo heitt.
Ég elska þig líka.
Augustus Waters lést á gjörgæslu átta dögum seinna.
Þegar krabbameinið sem var hluti af honum
stöðvaði hjartað sem var líka hluti af honum.
Það var óbærilegt.
Allt saman.
Hver sekúnda verri en sú síðasta.
Eitt það fyrsta sem þú ert beðin um á neyðarmóttökunni
er að flokka sársaukann á skalanum einn til tíu.
Ég hef verið beðin um það mörg hundruð sinnum
og ég man að eitt sinn,
þegar ég gat ekki andað og fannst bringan loga
bað hjúkrunarkonan mig að flokka sársaukann.
Þótt ég gæti ekki talað rétti ég upp níu fingur.
Seinna, þegar mér fór að líða betur
kom hjúkrunarkonan og kallaði mig baráttukonu.
"Veistu hvernig ég veit það," spurði hún.
"Þú kallaðir tíu níu."
En það var ekki satt.
Ég kallaði það ekki níu af því ég væri kjörkuð.
Ástæðan var sú að ég var að geyma tíuna.
Og þetta var hún.
Þetta var mikil og hræðileg tía.
"Ég óttast ekkert illt því þú ert hjá mér.
Sproti þinn og stafur hugga mig.
Þú býrð mér borð frammi fyrir fjendum mínum,
þú smyrð höfuð mitt með olíu, bikar minn er barmafullur.
Já, gæfa og náð fylgja mér alla ævidaga mína
og í húsi Drottins bý ég langa ævi."
Augustus Waters barðist hetjulega í mörg ár.
Barátta hans var kjarkmikil og styrkur hans...
Meira bullið.
var okkur öllum mikil hvatning.
Við skulum biðja.
Við þökkum þér, Drottinn, fyrir líf Augustus Waters...
Nú þurfum við að þykjast biðja.
fyrir styrk hans og kjark.
Drottinn, við biðjum þig að vera með okkur í dag,
að þú huggir vini hans og fjölskyldu.
Þakka þér fyrir nálægð þína, Drottinn.
Þess biðjum við í Jesú nafni.
Amen.
Nú fáum við nokkur orð frá sérstakri vinkonu Gus,
Hazel Lancaster.
Ekki að það skipti neinu, en ég var kærastan hans.
Það er falleg tilvitnun á heimili Gus sem segir:
"Til að fá regnbogann þarftu að þola regnið."
Allt fram á síðasta dag...
Ég trúði ekki orði af því.
Hann gat alltaf brosað.
En það er allt í lagi.
Ég vissi að þetta var rétt.
Jarðarfarir eru ekki fyrir látna.
Þær eru fyrir lifendur.
Viltu félagsskap?
Nei, það er allt í lagi.
Ég ætla bara að keyra aðeins um.
Elskan mín.
Ræðan þín var svo falleg.
Sjáumst á eftir. Keyrðu varlega.
Má ég?
"Omnis cellula e cellula."
Við Waters þinn skrifuðumst oft á síðustu dagana.
Lestu þá aðdáendabréfin núna?
Ég myndi ekki kalla hann aðdáanda.
Hann þoldi mig ekki.
En hann krafðist þess að ég mætti í jarðarförina
og segði þér hvað orðið hefði um Önnu og móður hennar.
Svo hér er ég.
Og þetta er þitt svar, "omnis cellula e cellula."
"Líf sprettur af lífi."
Ég er ekki í skapi fyrir þetta.
Viltu ekki fá skýringu? -Nei.
Takk samt. Eigðu gott líf.
Þú minnir mig á hana.
Ég minni marga á margt fólk.
Dóttir mín var átta ára.
Og hún þjáðist hetjulega svo lengi.
Var hún með hvítblæði eins og Anna?
Rétt eins og Anna.
Ég samhryggist þér.
Og ég samhryggist þér. Fyrirgefðu að ég eyðilagði ferðina ykkar.
Þú eyðilagðir hana ekki.
Ferðin okkar var dásamleg.
Hefurðu heyrt um Lestavandamálið?
Það er tilraun með dæmi á sviði siðfræði
sem kallast Lestavandamálið.
Philippa Foot var breskur heimspekingur...
Drottinn minn.
Ég er að reyna að útskýra dálítið fyrir þér.
Ég reyni að gefa þér það sem þú vildir. -Nei, alls ekki!
Þú ert mislukkaður drykkjurútur
og ég vil að þú farir út úr bílnum strax
svo ég geti farið heim að syrgja!
Þú vilt lesa þetta.
Ég vil ekki lesa neitt. Viltu bara fara út?
Gerðu það, farðu út! -Þá það.
Má ég koma inn?
Mér þykir þetta svo leitt.
Voru það samt ekki forréttindi?
Að elska hann.
Þá skilurðu hvernig okkur líður.
Hazel?
Það er kominn vinur í heimsókn.
Veistu hvort hann þjáðist?
Hann barðist víst lengi við að ná andanum
svo að lokum missti hann meðvitund.
Það var ekkert frábært.
Dauðinn er ömurlegur.
Gus elskaði þig, veistu?
Ég veit það.
Hann talaði sífellt um það.
Það var pirrandi. Hann talaði svo mikið um þig.
Mér fannst það ekki pirrandi.
Ég veit að þér fannst það ekki.
Fékkstu bréfið frá vini þínum rithöfundinum?
Hann er ekki vinur minn.
Hvernig veistu um það?
Ég talaði við hann í kirkjugarðinum
og hann sagðist hafa komið alla þessa leið til að fá þér bréfið.
Ég hef ekki áhuga lengur.
Ég hef ekki áhuga á að lesa annað orð eftir þennan asna.
Nei, hann skrifaði það ekki. Það var Gus.
Hvað?
Gus skrifaði víst eitthvað og sendi Van Houten.
Drottinn minn.
Van Houten, ég er góður maður en ömurlegur rithöfundur.
Þú ert ömurlegur maður en góður rithöfundur.
Ég held að við værum góðir saman.
Ég vil ekki biðja um neina greiða
en ef þú hefur tíma, og mér sýndist þú hafa nóg af honum,
viltu laga þetta fyrir mig?
Það eru eftirmæli um Hazel.
Hún bað um þau og ég er að reyna.
Mig vantar bara dálítinn stíl.
Málið er að við viljum öll að okkar sé minnst.
En Hazel er ólík.
Hazel veit sannleikann.
Hún vildi ekki milljón aðdáendur. Hún vildi bara einn.
Og hún fékk hann.
Hún var kannski ekki elskuð af mörgum en hún var elskuð heitt.
Og er það ekki meira en við fáum flest?
Þegar Hazel var veik vissi ég að ég væri dauðvona
en ég vildi ekki segja það.
Hún var á gjörgæslu og ég laumaðist inn
og sat hjá henni þar til ég var gripinn.
Augu hennar voru lokuð. Hún var föl.
En hendurnar voru samt hennar hendur.
Ennþá hlýjar og neglurnar voru lakkaðar dökkbláar
og ég hélt bara í þær.
Ég þvingaði mig til að ímynda mér heim án okkar
og hve tilgangslaus hann myndi vera.
Hún er svo falleg.
Maður þreytist ekki af að horfa á hana.
Ég hef engar áhyggjur af að hún sé mér snjallari
því hún er það.
Hún er fyndin án nokkurrar illkvittni.
Ég elska hana.
Guð, hvað ég elska hana.
Ég er svo heppinn að elska hana, Van Houten.
Maður ræður ekki hvort maður verður særður
en maður ræður hver særir mann.
Og ég er ánægður með mitt val.
Vonandi er hún ánægð með sitt.
Allt í lagi, Hazel Grace?
Allt í lagi.
Íslenskur texti: Kolbrún Sveinsdóttir