Za dnia jestem Marinette.
Normalną dziewczyną o normalnym życiu.
Ale jest coś, czego nikt o mnie nie wie.
Mój sekret.
Miraculous! Dziewczyna wspaniała!
Przezwycięży wszelkie trudności!
Miraculous! To jest szczęściara!
Nic nie pokona siły miłości!
Miraculous!
Dobrze! Wszyscy patrzą w moją stronę.
Cudownie.
Powiedzcie: Spaghetti!
Będę miała zdjęcie z Adrienem.
No tak... To zdjęcia klasowe, a wy jesteście w jednej klasie.
Czy to nie wspaniałe?
Rety! A co jeśli będziemy w tym samym rzędzie?
Zabawna jesteś.
Uśmiechaj się i nie zapomnij o oddychaniu.
Ty przynajmniej wiesz, że będziesz na zdjęciu.
Juleka, mówię ci, nie prześladuje cię żadne fatum.
Tym razem się uda. Czuję to.
Jakie fatum?
Odkąd byłam mała,
zawsze, kiedy ktoś chce mi zrobić zdjęcie,
dzieje się coś dziwnego.
To nie tak, Juleka, zobaczysz.
Tym razem upewnimy się, że nic nie stanie na przeszkodzie.
Nie zapomnij o uśmiechu.
Dziękuję, dzieciaki, byliście wspaniali.
Czas sfotografować wasze białe ząbki.
Wy usiądziecie na ławce.
Szybciutko. Mam jeszcze 16 klas do sfotografowania.
Patrz, Sabrino, siedzą z przodu jak dzieci.
No dalej, maluchy, nie zapomnijcie wyjąć kciuków z buzi.
W następnym rzędzie...
Ty, ty, ty i ty.
Stańcie, proszę, na ławce.
Chwileczkę. Ja powinnam być w środkowym rzędzie,
zaraz obok Adriena. Najlepiej pośrodku.
Jesteśmy tego samego wzrostu.
Nie, stań z tyłu, za resztą.
Jak pan śmie stawiać mnie z tyłu?
- Czy wie pan, kim jest mój ojciec? - Fotografem?
- Nie, jest... - A to pech, przydałby mi się asystent.
A teraz szybko stań z tyłu, albo posadzę cię z przodu z „maluchami”.
Wy stańcie w środkowym rzędzie.
To nic takiego, Chloé.
Wciąż jesteśmy na jednym zdjęciu.
Idealnie!
Jesteście wspaniali.
Przestańcie się wiercić i robimy zdjęcie.
Przepraszam, ale zapomniał pan o Julece.
Przepraszam, moja wina.
Stań w środkowym rzędzie, obok chłopca z blond włosami.
Będziesz w samym centrum. Wszyscy będą patrzeć na ciebie.
Nic nie zakłóci tego zdjęcia.
Nie! Coś jest nie tak.
Oczywiście. Jestem w niewłaściwym miejscu.
Ty... przejdź tam, dobrze?
Zobaczmy.
Jakiś problem?
Gdziekolwiek bym go nie ustawił, zdjęcie nie wychodzi dobrze.
Moje miejsce jest nie do zaakceptowania!
Nie dawaj się, Juleka.
Panno Bourgeois, proszę się zachowywać.
Nikt cię nie pytał o zdanie.
To nie gimnastyka, Chloé.
Ty tam. Ty tutaj. I ty tutaj.
Idealnie.
Nie. Wcale nie jest idealnie.
Nie jestem obok Adriena.
Chloé, zostało nam 16 klas. Rób zdjęcie, Vincent.
Powiedzcie: Spaghetti.
Nie wierzę.
Przepraszam, muszę zmienić baterię. Nikt się nie rusza.
- Mogę iść do toalety? - Tak, ale pospiesz się.
Panno Bustier, nikt miał się nie ruszać.
To sytuacja awaryjna.
Upewnij się, że nie wróci.
Panno Bustier, ja też muszę iść.
Wracamy do gry.
Co robisz? Gdzie jest Juleka?
Jak się tu znalazłaś?
Co za różnica? Ważne, że jestem w dobrym miejscu.
Pokażcie uśmiechy. To ostatnie zdjęcie.
Chwileczkę!
Dziękuję, dzieciaki.
Musimy powtórzyć zdjęcie, proszę.
- Dlaczego? - Bo nie ma na nim Juleki.
Kogo?
Wysoka, z fioletowymi pasemkami.
- Dokąd ona poszła? - Nie była w łazience?
Panie Damocles, czy nie powinniśmy iść na lunch?
I czy nie płaci pan fotografowi za godziny?
Tak, nie ma na to czasu.
Idziemy. Szybciutko.
No to przerwa.
Biedna, słodka Juleka.
Ominęło mnie zdjęcie, prawda?
Tak, kolejna złośliwa sztuczka Chloé.
Czemu miałoby być inaczej?
Nikt mnie nigdy nie widzi, ani nie słyszy.
Jestem niewidzialna. Nawet na zdjęciach.
Nie mów tak. To nieprawda.
Nieważne. Chloé chciała być na zdjęciu
i sprawiła, by mnie na nim nie było.
Juleko, czekaj!
Zapomnij o tym, Rose.
Zapomnij o mnie.
Biedna dziewczynka, taka samotna i ignorowana.
To straszne czuć się tak niewidzialnym.
Chodź, mój mały przyjacielu.
Leć, moja nikczemna akumo,
i daj tej niewidzialnej duszy głos!
Ktoś zamknął Julekę w łazience.
To naprawdę jakieś fatum.
Wiedziałam, że Chloé za tym stoi.
Musimy przełamać tę klątwę, Rose.
- Możemy poprosić fotografa. - Nie zgodzi się.
Ale gdyby główne zdjęcie zginęło, dyrektor nie miałby wyboru,
musiałby poprosić o zrobienie nowego. Z Juleką.
Jesteś genialna.
Ale czemu zdjęcie miałoby zginąć?
Znajdź Julekę, ja zajmę się resztą.
Nie zniszczy mojego zdjęcia z Adrienem.
Wymyśl coś. Szybko.
Reflekto, jestem Władcą Ciem.
Od teraz ludzie będą widzieć tylko ciebie.
Nikt cię już nie zignoruje.
Ale kiedy nadejdzie odpowiedni czas, będziesz musiała wyświadczyć mi przysługę.
Dobrze, Władco Ciem.
Więc...
Wszystko będzie w gabinecie dyrektora
podczas przerwy na lunch.
- Nie chcę brać w tym udziału. - Nie ma czasu.
Musimy przełamać klątwę Juleki, zanim fotograf opuści szkołę.
Musi być jakiś inny sposób, Marinette.
Wiedziałam, że to zły pomysł.
Witam!
Co? Kim ty jesteś?
Nikt nigdy mnie nie zauważał, ale te czasy się już skończyły.
Od teraz każdy będzie mnie widział,
bo każdy będzie wyglądał jak ja.
Czas na nowy wygląd.
Wkrótce Reflekta będzie wszędzie.
Bez paniki.
Kto nie lubi szalonej przemiany?
Nikt stąd nie wyjdzie!
Wkrótce cały Paryż będzie wyglądał jak ja,
łącznie z panną Chloé Bourgeois.
Wspaniale.
Już niedługo Biedronka i Czarny Kot pokażą swoje oblicze.
Widzieliście Chloé Bourgeois?
Czas na przemianę.
Plagg, pazury!
Zablokowane.
Patrzcie! Czarny Kot nas uratuje.
Dobra, zmiana planów.
Pomóż nam, Czarny Kocie.
Nie wiem, ile jeszcze wytrzymam w tym ciele.
Kotaklizm!
Znacznie lepiej!
Nienawidzę kotów.
Kotaklizm!
Mój pierścień, mój Miraculum... zniknął.
Jego Miraculum.
Powinnaś była go zabrać przed przemianą!
Nie martw się, zajmę się tym.
Gdzie jest Chloé Bourgeois!
Wiem, że tu jesteś, Marinette.
Wychodź, już!
Schowaj się, Tikki.
Złapana na gorącym uczynku.
Dyrektorowi spodoba się nagranie, jak myszkujesz w jego gabinecie.
Przestań, albo klasowe zdjęcia znikną. Szkoda by było,
biorąc pod uwagę, że stoisz na nich obok Adriena.
- Nie! - Oddaj mi to, Chloé.
- Daj tę kartę. - Oddaj mi mój telefon.
Daj kartę, albo zatrzymam telefon.
Możesz go zatrzymać, kupię nowy.
Chloé! Gdzie jesteś?
Kto to?
Nie stój tak, łap ją!
Dokąd poszedł ten ptasi móżdżek?
No wreszcie, tu jesteś.
A ty to kto?
Przyjrzyj się dobrze, bo to twoja przyszła twarz.
Ohyda.
Co jest...
Wiesz, ile kosztował mnie ten strój?
Powinnaś mi dziękować. Tak wyglądasz tysiąc razy lepiej.
Czas na transformację, Tikki.
Tikki, kropki!
Tym razem nie pozbędziesz się mnie, zamykając mnie w łazience.
Juleko, przestań!
Nie jestem już niewidzialną Juleką.
Teraz jestem wyrazistą Reflektą!
Zanim przemienisz Biedronkę, zabierz jej Miraculum, kolczyki.
Na pewno spodoba ci się twój nowy wygląd.
Nie, dzięki, wolę ten, który mam.
Na pewno? Spytaj Czarnego Kota. Jemu chyba spodobał się nowy wygląd.
Może i nie mam mocy, ale nie mogę tak stać bezczynnie.
Kto wymyślił te rzeczy?
Jeśli chcecie odzyskać twarze, słuchajcie.
Wiecie, że w grupie siła?
Już wkrótce będziesz wyglądać jak ja!
Ale najpierw wezmę twoje kolczyki jako łup.
Czas na walkę!
Łapcie ją!
Nie dorastasz mi do pięt, Biedronko.
Wkrótce nadejdzie twój koniec!
- Pomożesz nam, Biedronko? - Chcemy odzyskać twarze.
Spokojnie, wymyślę coś.
Te buty są bardzo niewygodne, moja pani.
Czarny Kot?
Przepraszam. Zróbcie drogę.
Czarny Kocie... To naprawdę ty?
No jasne. Nie rozpoznajesz moich ruchów?
Wciąż jestem kotem, czy nie?
Cóż... Nie wiem, co powiedzieć.
Może dziękuję za wyciągnięcie mnie stamtąd?
Przepraszam, ale po prostu nie wyglądasz jak ty.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Gdybyś zapomniała, musimy odakumować Reflektę.
My? Nie masz mocy. Co zrobisz?
Rzucisz w nią swoimi butami?
Przypomnij mi, kto cię właśnie uratował?
Muszę szybko znaleźć Reflektę. Ty mnie spowolnisz.
Może, ale wiesz... Czasem mam dobre pomysły.
Tak, przepraszam. Więc?
Stawanie z nią oko w oko to kiepski pomysł.
Chyba że też chcesz zmiany.
Masz rację. Mam pomysł.
Dokąd zmierzamy?
Do telewizji. Uważaj na paznokcie.
Twoje żarty są żałosne.
Chyba straciłeś nie tylko ciało,
ale i poczucie humoru.
Mieszkańcy Paryża. Reflekta nie jest niezwyciężona.
Możecie pomóc. Wystarczy, że się przebierzecie.
Wtedy będę mogła zlokalizować Reflektę i pokonać ją.
Wszyscy muszą wyglądać jak ja. Nawet pan, panie burmistrzu.
Pamiętajcie, przebierzcie się.
Nie dorównasz Biedronce.
Czemu tak pan mówi,
skoro właśnie wyjawiła swoje sekrety?
Biedronka nas uratuje.
Biedronka nie uratuje nikogo.
Nie pozwól jej uciec tym razem. Inaczej odbiorę ci twoje moce!
Polegam na was.
Cięcie.
Mamy to.
Czy twój plan nie jest za bardzo skomplikowany?
To nie jest mój prawdziwy plan.
Teraz, kiedy Reflekta wie, że jesteśmy w telewizji,
przyjdzie tu, by nas złapać.
I wpaść w nasze pazury.
Twoje paznokcie.
To wciąż nie jest zabawne.
Mam cię!
Akuma musi być w bransoletce.
Szach mat, Reflekto.
To nie jest prawdziwa Reflekta.
Przepraszam.
Obiecała, że mnie odmieni, jeśli was oszukam.
Pan burmistrz?
Uważaj!
Mnie już zmieniła, jestem bezpieczny.
Dzięki, Czarny Kocie.
No dalej, użyj tego szczęśliwego trafu.
Szczęśliwy traf!
Aparat?
Czarny Kocie, wyłącz światło. Szybko.
Tutaj, Reflekto.
Już więcej zła nie zdziałasz, mała akumo.
Pora kogoś odnikczemnić!
Mam cię!
Żegnaj, motylku.
Niezwykła Biedronka!
- Byłeś świetny, Czarny Kocie. - Nawet w tych butach.
One powinny być nielegalne.
Gdzie ja jestem?
Żółwik!
Może pan odprowadzić ją do szkoły?
Oczywiście, Biedronko.
Dziękuję.
Do zobaczenia, Czarny Kocie. Lecę.
To mógł być twój koniec, Biedronko,
ale nie wszystko jest takie, jakim się wydaje.
Uważaj, Biedronko,
zniszczę cię, kiedy najmniej będziesz się tego spodziewać.
Miałaś rację, Tikki. Kradzież tego nie była dobrym pomysłem.
Nie usuniesz więc zdjęcia?
Nie, mam inny pomysł. I myślę, że go zaakceptujesz.
Moja dziewczyna.
Proszę, oddaję.
Gotowi?
Upadła panu.
Grazie.
Wiem, że jest pan zajęty,
ale na naszym zdjęciu zabrakło jednej koleżanki.
Moglibyśmy je powtórzyć?
Jest już późno
i po tym, co się stało...
Pan Damocles.
Rozumiem, ale może zrobiłby pan to po szkole?
Moglibyśmy usiąść w parku obok.
Cóż...
Zależy nam na super zdjęciu zrobionym przez super fotografa.
Proszę.
Skoro tak, to w porządku.
Dobra, gotowi?
To zdjęcie to dobry pomysł.
Dziękuję, Adrien.
I tak nie chciałabym być na tym głupim zdjęciu.
Żałosne. Totalnie żałosne.
Klątwa została przełamana.
Dziękuję, Marinette.
Napisy: Aneta Adamczyk