NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Poprzednio...
- Dokąd mam jechać? - Nie wiem. Ty jesteś detektywem.
- Opowiedz o tym świrze. - Opisz go.
Ja przekażę jemu, a on narysuje.
- Jesteś mi to winna. - Nieprawda.
Jedyny, którego kochałaś, spieprzył sobie życie.
Ojciec zginął na służbie.
Matka postradała rozum.
Dam ci Saxa i jesteśmy kwita.
Dostali je inni rodzice.
- Mogłabym tam pojechać. - Może ktoś przywiezie kartkę.
Pogadaj z panią Pazur.
Znałam kiedyś podobnego. Pracował w Gimbels. Powiesił się.
- Mój potwór wciąż żyje. - Miał syna.
Wyglądasz jak na rysunku.
Nic ci nie jest? O nie...
Widzę cię!
Nie, proszę!
- Ty. - Nie!
Nie możesz mnie dotknąć, chyba że we mnie uwierzysz!
Pa, pa!
O nie!
Nie! Happy...
Musimy go ścigać.
Nic ci nie jest?
Złoiłby mi dupę, gdyby nie ty.
Uratowałeś mnie.
Taka rola partnera.
Nie podniecaj się.
Musimy spadać.
Co to?
„Do serca mężczyzny przez żołądek”.
„Fabryka ciasteczek ze złowieszczymi wróżbami”.
SEKRETY I SUSSEX
Mój były mąż wywiózł mnie z Manhattanu.
Dosłownie. Teraz jestem syreną z Sussex.
Odebrali mi tytuł miss,
ale nie odbiorą mi dumy z Jersey.
Myśleli, że więzienie mnie złamie.
Ale wyszłam stamtąd silniejsza.
Kiedyś martwiłam się o cementowe buty,
teraz walczę z tymi zdzirami.
Biedna Isabella.
Utrata dziecka to koszmar, ale czworga?
Naraz? Nie życzyłabym tego najgorszemu wrogowi.
Czyli nawet Isabelli.
Żal mi jej, mam serce.
Ale nie wybaczę jej tego, co zrobiła na weselu Edie.
Przeżyje to.
Śmierć to część włoskiej natury. Śmierć i dobry sos.
To twoja wina.
Jak możesz tak mówić?
Byłeś ich wujkiem! Miałeś ich chronić przed takim życiem.
- Byli dorośli. - To jeszcze dzieci!
Sami podejmowali decyzje
i sami oberwali od zabójcy.
- Niech wyłączą kamery. - Nie.
Twoi chłopcy leżą tam martwi,
a ty wpuściłaś te hieny...
Nie wstydzę się pokazać, kim jestem.
A ty zawsze byłeś i będziesz okrutny.
Pomimo żony, domu i pieprzonych sweterków!
Bez przekleństw.
Żal ci tych palców?
To nie zmieni tego, kim naprawdę jesteś.
Wchodzimy. Dziesięć minut.
Dobra robota.
Ostrzegam, że to niemiły widok.
Jestem gotowa.
Nie!
Pokaż.
Mikey...
Nie!
Mamy to!
Isabello, będziesz musiała wyjść.
Wszyscy wyjść!
Zwłaszcza ty.
Tego dnia galeria była zatłoczona,
ale Cal chciał mieć autograf Wishee.
Znał na pamięć kolędę Sonny'ego.
Puszczali to wtedy.
Człowiek zapamiętuje takie rzeczy.
Teraz ciągle słyszę tę melodię.
Wychodzimy.
- Co się stało? - Przepraszam,
ale nie mogę się bawić w telewizyjnego detektywa.
To bajeczki, a nie wiarygodne tropy.
A kartki?
Może, ale nie znamy metody działania tego faceta.
Cala zabrał z występu Sonny'ego Słońce.
Jak Hailey. Ale nie mogę sprawdzać każdej rodziny,
bo może akurat wtedy dostaną kartkę.
Słyszeliście Dobrą Nowinę o Bożym Królestwie na Ziemi?
Słyszał pan Dobrą Nowinę o Bożym Królestwie na Ziemi?
Słyszeliście Dobrą Nowinę o Bożym...?
Słyszeliście Dobrą Nowinę...
...o Bożym Królestwie na Ziemi?
Nie, ale chętnie posłucham.
Proszę wejść.
FABRYKA CIASTEK ZE ZŁOWIESZCZYMI WRÓŻBAMI
Wycieczka do fabryki ciastek.
Hailey byłaby zachwycona.
Ten dupek pewnie coś wie.
Konfucjuszu, gdzie jest szef?
Oblicze człowieka
ukazuje drogę jego życia.
W mordę...
Powiedział, że twoja twarz wygląda jak...
Znasz chiński?
- Uczymy się mandaryńskiego. - Nie kituj.
To język przyszłości.
Dostaliśmy niebieską gwiazdkę.
- Serio? - Łatwizna.
Przepraszam. Dziadziu, już południe, a ty wciąż w piżamie.
- Słucham? - Szukamy szefa.
To znaczy, ja szukam.
A szef to ja.
DO SERCA MĘŻCZYZNY PRZEZ ŻOŁĄDEK
To nasza wróżba.
Nic dziwnego, bo mamy monopol w tri-state.
A także, powiem w tajemnicy, w Delaware.
Gratsy. To głupie pytanie, ale wie pani, gdzie sprzedano tę konkretną wróżbę?
Nie jest głupie.
Wróżbę napisano kilka lat temu,
ale niektóre czekają latami na spasowanie.
Że co?
Myśli pan, że wysyłamy je losowo?
- No a jak? - Zła odpowiedź.
Za długo pracuję, żeby wierzyć w czary-mary.
Wszechświat podlega prawom kosmicznego porządku.
Każda wróżba odnajduje tego, kto powinien ją przeczytać.
Ona nam pomaga, więc bądź miły.
Będę uważnie dobierał słowa.
Rozumiem, że musisz wciskać kit jak zdebilały półgłówek,
żeby sprzedawać te suche jak trociny, obrzydliwe paćki,
ale kosmiczny ład to bujda.
Wszechświat to obojętna dziwka, która wyrucha cię przy byle okazji,
a potem przewróci cię na drugą stronę i wyrucha ponownie.
Nie boję się sceptyków.
Mam monopol w tri-state i być może w Delaware.
Stanął mi.
Pomyśl o tej wróżbie.
Dzięki niej tu jesteś.
I dzięki autobusowi numer 6.
Masz szczęście,
bo ciastko pochodzi z herbaciarni Nom Wah.
Division Street 181. Gdzie to jest?
Szlag!
W Chinatown.
Myślałam o tym, co powiedziałeś.
O kamerach?
O zabójcy, który załatwił moich synków.
Gdy dorosnę, też będę zabójcą.
Gerry, proszę cię.
Dlaczego chcesz być zabójcą?
Żeby zabijać ludzi, ciociu.
Chryste...
Ale zawodowy zabójca to nie jest zwyczajny morderca.
Nie jest socjopatą, który morduje dla przyjemności.
- Rozumiesz? - Dla przyjemności?
Dla niego to biznes. Zabija na zlecenie.
Pytanie brzmi:
kto go wynajął?
Myślę,
że to w ramach odwetu.
Z zemsty?
Nie ukrywam, że dopuściłem się złych uczynków.
Nie zawsze byłem porządnym człowiekiem.
Naprawdę.
Ale do jednej podłości nigdy się nie zniżyłem.
Mianowicie...
Do udziału w reality show.
To jest jak wirus.
- Otworzę. - Siadaj!
Społeczeństwo cię za to karze?
Nie, hojnie wynagradza.
Może więc spoglądając na ten świat
z wielu milionów kilometrów, nasz Pan...
wziął sprawy we własne ręce.
Rzekł: „Tak się nie godzi.
Nie taki świat stworzyłem w siedem dni.
Nie dla takich ludzi poświęciłem życie własnego syna”.
Dlatego Bóg cię pokarał, Isabello.
Wywarł na tobie swoją pomstę.
Zabił twoich synów, jak biedne egipskie dzieci
w starożytności.
Zginęli z powodu błędów swojej matki.
To nie moja wina. Ani tego zabójcy.
Wina jest twoja.
Zabiłaś ich.
Otworzę.
Jeszcze kawy?
Dziękuję, że tak szybko przyjechałeś.
Służę uprzejmie, panie Robalu.
Wiesz, co najbardziej lubią robaki?
Martwą tkankę.
Martwe rzeczy?
Ciemność i cień.
Szczelinę w ścianie lub pod kamieniem.
Dziury w serze, jamy tego świata.
A czego najbardziej nie lubią?
- Światła? - Ujawnienia!
Włączasz światło i rozbiegają się na wszystkie strony.
Rozumiesz?
Rozumiem.
Czyżby?
Bo dobrze wiem, kto to jest.
Jenner mniej odsłoniła.
To rodzinna sprawa. Zajmę się tym.
To nie wszystko.
Twój Mikołaj.
Młody Mozell?
Pilnuje... towaru.
Mów normalnie.
Dzieci.
Nie obchodzi mnie, jak prowadzisz biznes.
Ale to wpływa na twój wizerunek.
Jego kostium to już przesada.
Każdy lubi Święta, ale żeby aż tak?
Facet jest na tyle odporny, żeby powierzyć mu ważne zadanie?
Wkłada w tę robotę całe serce.
Posłuchaj. Dostawa ma być w Święta.
To prezenty dla ważnych ludzi
i mają się znaleźć pięknie zapakowane pod choinką.
Rozumiem.
Przyspiesz więc.
Dzisiaj zajmiemy się przygotowaniem dzieci.
Tak jest.
Kiedy skończymy, pożałujesz,
że wcześniej tego nie robiłaś.
- Ciepłe. - Tak.
Masz dar do słów.
Nie chcę cię zanudzać, ale ten wosk
po wlaniu do nozdrzy idealnie zwęża drogi oddechowe.
Nie na tyle, żeby zabić,
ale dostatecznie, by wywołać nieopisany ból.
Ale co ja plotę.
Twoje dłonie odmłodnieją o pięć lat.
Będą wyglądać na 80.
Nie za dużo.
Choć chciałbym się wpatrywać bez końca
w twoje puste oczy, każda przyjemność ma swoje granice.
Muszę odpocząć.
Obejrzyj sobie w telewizji
swój ulubiony program.
Od dawna nie zrobiłem niczego miłego tylko dla siebie.
- Smoothie. - Gdzie jesteś?
U Jessiki, jak mi kazałeś.
Robal się wkurzył.
Musimy zmienić plan, więc posprzątaj.
Dzisiaj.
- Robię coś. - Więc przerwij!
Cholera.
Dobrze.
Jeszcze wrócę.
To nie mnie szukacie!
Jestem tylko kurierem. Nie zabija się kuriera.
Pracujesz dla morderców.
Nic o tym nie wiem.
A u ciebie w policji to sami święci?
Ten kosmyk włosów należał do dziewięcioletniego Cala.
Nie będzie miał wesołych Świąt.
Może już nie żyje.
Patrz!
Ja tylko dostarczam koperty, za dobrą forsę.
Chcę skończyć Julliard, a to kosztuje.
Julliard? Lubisz muzykę?
- Fortepian. - Co?
Gram na fortepianie.
Będę czarnym Billem Evansem.
Nie jestem potworem.
Fortepian.
Proszę, nie! Brutalność policji!
- Jak dłoń na manetce? - Nerwowa.
- Chcesz sprawdzić, co się stanie? - Bardzo.
Mów, skąd masz kopertę,
albo będziesz grał kikutami.
Dobra, już dobra!
Odbieram przesyłkę z adresu.
Super.
Daruj sobie grę, bo pięknie śpiewasz.
- Jedź do domu. - Nie.
Myliłam się co do ciebie.
Jesteś twarda, ale będziesz mi przeszkadzała.
Możesz wrócić do aresztu albo przespać się w domu.
Zadzwonię, gdy się czegoś dowiem.
Obiecuję.
Nick.
Ten kot chce mi coś powiedzieć, ale co?
Plastikowe jedzenie, papierowe lampiony!
Nie rozumiem, dlaczego nie lubisz Chinatown.
Karty mnie nienawidzą.
Znowu?
Jesteś facetem?
Lubię historie z happy endem.
Też zawsze się godzę.
To tutaj.
Nick Sax z policji, tak jakby.
Szukam faceta, który zamawia żarcie.
Wielki i śmierdzący Święty Mikołaj, rozjechany przez ciężarówkę
i oszczany przez koty.
Nawijaj powoli w mandaryńskim.
Spoko. Powtarzaj za mną.
- Panienko... - Panienko.
- Naprawdę? - „Shi” znaczy „tak”.
Dobra, tylko mów powoli.
Potrzebujemy... twojej... pomocy.
Spróbuję.
Nawijaj dalej.
Szukamy...
zhańbionego...
Świętego Mikołaja.
Dużo...
klusków...
i wołowiny... w jego brzuchu.
Tylko to powstrzyma śmierć aniołka.
Chodź.
No dobra.
Całkiem nieźle.
Zwątpiłem w ciebie.
Co to?
Ryba jin-jang. Martwa i żywa.
Niebieska gwiazdka z testu? Robi wrażenie.
Dostawca przyjedzie niedługo. Pomoże ci.
- Rzuciła na mnie klątwę? - Mówi, żeby zaczekać na chłopca.
Zaczekam, ale nie zjem tego!
Jesteśmy głodni.
Daj dwie rybki.
Przepraszam, ale ten gość zamówił ostatnią.
To Nick Sax.
Cyngiel Blue. Ukradł hasło.
Sam jest jak ta ryba.
Martwy, ale jeszcze o tym nie wie.
Zawiadom Triady. Gwiazdka przyszła wcześniej.
Jestem buddystą.
Kurwa! Tak się mówi.
Nie wierzę, że to zjadłeś.
Skróciłem jej męki.
To on.
Odpalaj silniki.
Szukamy...
Gadaj po angielsku. Chcesz trawę?
Nie. To znaczy, może gram.
Szukam faceta, który zamawia żarcie.
Wygląda jak Święty Mikołaj, który mieszka na bagnach.
Kojarzę go.
Zamawia hurtem, parę razy w tygodniu.
Żeberka, wołowina, kraby, ciasteczka.
- Nie jesteś z imigracyjnego. - Co?
Zamawia jak dla 50 Wietnamczyków.
Ale nikt tam nie mieszka.
To jakaś nielegalna fabryczka albo burdel.
Ciekawe. Gdzie?
Stary budynek przy South i Rutgers.
South i Rutgers? Gadaj konkretnie.
- Bóg tkwi w szczegółach. - Jasne.
Tylko sprawdzę w moim rejestrze dostaw.
Walczę o cudze życie,
ale moja cierpliwość zgubiła się w czarnej dziurze twojego mózgu.
Zabierzesz mnie tam
albo połamię ci łapy i wypalę całą trawę. Kumasz?
Wstawaj!
Rybka kosztuje, dupku!
Słodki Jezu, pomóż.
Bardzo ci tak dobrze.
Dolar napiwku.
Teraz wykupię matkę z fabryki iPhone'ów w Shenzen.
„Następnym razem weź kaczkę”.
Że co?
- Wróżba z ciasteczka. - Uwaga!
Patrz, dupa jin-jang!
Uważaj!
Możesz się schować, ale nie uciekniesz!
Gdyby było was sześciu, dostalibyście sajgonki.
To obraźliwe.
Przecież próbujecie mnie zabić.
Nie. My to zrobimy.
W mordę...
Wsadzę ci to w...
Nie należało tu przychodzić.
Uwierz mi, Elvisie, że nie chciałem odwiedzać tej śmierdzącej dziury,
ale dzisiaj wypełniam misję.
Chinatown.
Jedziemy na Rutgers i South.
Jeszcze więcej?
Nick, tutaj!
- Przyniosłaś? - Tak.
Dziękuję. Wejdź.
Cheeseburger.
Dziękuję.
Co cię sprowadza?
Jestem załamana.
Muszę wiedzieć, kto to zrobił.
Kto zabił moje dzieci.
Gdy poznasz prawdę, nie będzie odwrotu.
- Rozumiesz? - Tak.
Mamo...
babciu...
prababciu, oto wasza córka Isabella.
- Widzę ich. - Tak?
Są razem.
Spokojni.
Bardzo cię kochają.
Ostrzegają cię.
W twoim domu czyha wróg.
To on zabił twoich trzech synów.
Jak to trzech? Było czterech.
Co ty mówisz? Czterech, jest jeszcze jeden syn.
Mikeyego nie ma z nimi.
- Co pani tu robi? - Chcę zobaczyć moich synów.
Ale jestem w trakcie...
- Idziemy w dobrą stronę? - Jasne.
Tam jest most, więc idziemy na wschód.
Tak mi się wydaje.
To oznacza, że budynek jest gdzieś...
W mordę...
Zgubiliśmy się?
Dwadzieścia lat byłem zgubiony. Wierz mi, znam to uczucie.
Co ty robisz?
Co robię?
Biegam jak idiota, bo znalazłem wróżbę z ciasteczka!
Tam jest ze 20 budynków.
On może być w każdym albo w żadnym.
Rozumiesz?
Fart się skończył.
Czekaj, może nie całkiem.
Nie wiem, co robisz, ale przestań!
Stepujesz?
To taniec nadziei.
- Jest równie wkurzający jak twój śpiew. - Nadzieja nigdy nie umiera.
Tak, zawsze jest nadzieja... Coś ci o niej powiem.
Jest jak... ta zapalniczka!
Tańcz sobie, mam to gdzieś.
Myślisz, że trzaśnie piorun z nieba i wskaże nam drogę?
- W mordę! - Mój Boże, Nick!
W Gimbels pracował ojciec Mikołaja.
Dlatego mówię: „W mordę”.
Dobra, nic nie mów.
Ani słowa.
BRACIA GIMBEL
To ma być wytworne miejsce?
Kiedyś takie było.
Pamiętam, jak Hailey męczyła się z wiązaniem sznurówek.
Ale się nauczyła.
Tęsknię za nią.
Zamykam oczy i wspominam, jak piekliśmy pizzę.
Albo patrzyliśmy przez teleskop na Plutona,
jakby był na wyciągnięcie ręki.
Wspomnienia mijają,
a potem pewnego dnia czytasz w gazecie, że Pluton nie jest już planetą.
Jakby nigdy nie był.
- Dobra, idziemy. - Dokąd?
Po damską bieliznę.
Za co?!
- Sax? - Dźgnęłaś mnie w zdrową nogę!
Nick, to ten mroczny pokój!
Hailey.
Hailey?
Happy wróci i uratuje nas.
Jak teraz nas znajdzie?
Nie wiem.
Śpiewać!
Dwunastu perkusistów.
Napisy: Szymon Gwiazda