Het begint erop te lijken, hè?
Het ziet er prima uit, vind ik.
Zijn er nog meer openers? - Daar zorg ik wel voor.
Zijn die buitenkaarsen al aangestoken?
Malle?
Nee maar, hallo.
Zohee. Wat leuk zeg.
Spannend. - Denk je dat iedereen zal komen?
Ja, ik hoop van wel. - Supergaaf als iedereen komt.
Hé. Hallo.
Drank staat bij de bar.
Dag kerel. - Hallo, hoe staat het?
Je ziet er geweldig uit. - Nou, jij ook. Echt.
Kijk eens wie daar is.
Even Lena begroeten. - Camilla, hallo.
Hallo. - Hallo.
Zo. Dat is een tijd geleden.
Anders! - Niklas...
Hoe is het ermee? - Goed.
Goed je te zien. - Fredrik S. Ken je nog wel.
Verdorie. Wat zie je er goed uit! - En ik ben pas bevallen!
Kijk eens wie er is!
Echt geweldig. Mag ik? - Jawel.
Wanneer ga je bevallen je, vanavond? - Nee, nog 3 weken te gaan.
Ja, hallo allemaal, luister even! Het is feest tijd!
Even verzamelen!
Geweldig, deze grote opkomst.
Proost, zou ik willen zeggen, maar...
Oké, proost. - Proost.
20 jaar geleden zijn wij van de school gegaan.
En dat is jullie wel aan te zien ook.
Mij leek een bedankje op zijn plaats voor de 3 organisatoren van deze reünie.
Jullie kennen ze allemaal wel: Anders, Erik en Ulf.
Bedankt, mannen. Mooi initiatief en een goeie keus qua ceremoniemeester.
Proost. - Proost.
Het zou leuk zijn als nog een paar mensen iets zouden zegen
over die geweldige 9 jaar van toen.
Proost. - Proost.
En nu kunnen we aan tafel. - Goed gedaan, Robban.
Weet jij al waar je zit? - Nee, nee.
Hij moet maar op tafel gaan staan. - Je moet er maar op gaan staan.
Hoi. - Hoi.
Hoi.
Hoi, Anna. - Hallo, welkom.
Welkom. Robban heeft net iedereen welkom geheten, dus...
Dat zal ook 20 jaar geleden zijn, hè? - Ja, 20 jaar.
We hadden het net over Robban. - Zo, die is er ook dus?
Ja, Robban is de ceremoniemeester.
Wil je iets drinken? - Ja heel graag.
Daar is de bar.
Leuk dat je er ook bent. - Hallo.
Camilla. - Dat is een tijd geleden.
Hoe is het met jou, Anna? - Ja, eigenlijk wel goed.
The Reunion
Deel 1
DE SPEECH
Proost! - Proost!
Je kunt het toch niet moe worden in Londen? - Nou, na 15 jaar heb je het daar wel gezien.
En geen andere? - Nee. Dat maakt dit juist ook zo leuk.
Trok jij niet samen op met Robban?
Stel je voor, we hebben al bijna onze hele jeugd met elkaar doorgebracht...
en we ontmoeten elkaar hier weer 20 jaar later.
Ik heb veel nagedacht over de pikorde die in onze klas heerste,...
en over hoe die tijd ons samen heeft gevormd.
Waarom sommigen van ons leuk waren en anderen losers.
Was het gewoon toeval dat we een bepaalde stempel opgedrukt kregen?
Dat we hier bijeen zijn is omdat we 9 jaar klasgenoten zijn geweest.
Ik wil graag iets vertellen over hoe ik die jaren ervaren heb.
Voor mij was het voortdurend een gevecht.
Het gaat me niet om de schuldvraag, Maar om...
mijn behoefte te zeggen, wat ik toen niet kon zeggen.
Ik was degene die werd uitgelachen, en die gestompt werd,
naast wie je niet wou gaan zitten...
met wie je liever niet omging.
Ik werd een loser.
Ik zag mezelf zoals een paar van jullie mij zagen, dat wil zeggen: Het liefst niet.
Het was een tijd waarin aan pesten niet zo zwaar werd getild.
'Ach, het zijn maar kinderen'.
Maar we zagen elkaar niet als kinderen.
Ik neem jullie niks kwalijk. Wel de leraren en misschien onze ouders,
want die waren verantwoordelijk.
En ik droeg er ook zelf aan toe, denk ik, door het niet op te geven,
om er toch bij te willen horen. Maar tegelijkertijd besefte ik...
na verloop van tijd, dat er iets mis was met mij.
Zoals de meesten van jullie wilde ik ook niks met Anna Odell te maken hebben.
9 jaar samen is best wel lang. Maar we zijn nu volwassen,...
en toen waren we ondanks alles nog maar kinderen.
En ik heb nu weer het gevoel om een mens te zijn.
Bedankt, Anna.
Ja, zoals gezegd, toen waren we kinderen, maar nu zijn we volwassen.
En...
dat is mooi, natuurlijk.
Dank voor deze bijdrage van onze grote kunstenares. Proost!
Proost! - Proost.
Helemaal leeg drinken!
Wijn! meer wijn.
Is ze al weggegaan?
Is ze al gegaan.
Hee. Gaat het wel? - Ja, hoor.
lk sta er echt versteld van wat je daar net deed? Ik had er geen idee van...
Ik wilde het alleen maar kwijt, van wat ik toen niet kon zeggen.
Dat vind ik hartstikke goed.
Werkelijk, echt waar.
Het is al zo gauw van 'O, wat een leuke tijd' enzo.
Maar vooral die leraren, dat weet ik nog, die hadden altijd al,...
zeg maar, de pik op jou. Niet dan? Mr. Matsson enzo.
Ik weet niet, ik herinner me vooral hoe...
Vooral de jongens...
Ja.
Anders begroette me niet eens. - Nee?
Hoi Anna.
Je bent nog precies zoals ik je in mijn gedachten had.
Een beetje apart. Niet bepaald een gangbare speech.
Vind je dat niet, Minna?
Ik zei al dat ik het een tikie... Ik vond hem goed.
En dat kunstproject, had je het wel goed doordacht, die nepe zelfmoordpoging?
Je deed een beroep op de hulp, die een ander misschien echt nodig had.
Heeft toevallig een van jullie een tampon voor mij? - Nee, ik niet.
Rikard!
Je komt als geroepen Rikard!
ls dat Ulf? - Ulf, ja. Ik word er niet jonger op.
Ga ergens zitten, je krijgt zo iets te eten. - Goed geregeld.
Hallo! - Hoe gaat het?
Minna!
Hoi! - Je ziet er goed uit, lk heb je gemist.
Hé man, dit wordt smullen.
Ik zal het kort houden, dus...
Ja, dan is het nu tijd voor een speech van een van onze geweldige gastheren.
Ik geef met groot genoegen het woord aan Anders.
Saamhorigheid, dat is wat voor mijn gevoel eigenlijk
het fundament is van onze klas. Na al die jaren zijn we hier allen bijeen.
Bepaalde dingen hebben deze club misschien sterker verenigd dan andere.
Ik denk aan die trektocht door Sörmland, die we gemaakt hebben.
Met de tenten en de hele mikmak.
Ik meen 4 of 5 nieuwe stelleties die na dat weekend hand in hand liepen.
Maar ja, dat was in de 6e klas, dus een week later was het al weer uit.
En op een avond daar, zaten we rond het kampvuur bij het meer...
En Robban...
Jij zou het wel eens laten zien...
hoe je in het hout kon kerven, met het mes naar je toe.
Het kan, ja. - Het kan, ja. Een paar keer ja.
Maar het doet verdomde piin. - Ja, het deed verdomde pijn,
want je sneed je ongenadig in je duim, meen ik,
en je bloedde als een rund. En je zat maar te lachen.
En dat vind ik zo goed aan jou, Robban.
Wat je ook maar overkomt, je lacht er gewoon om.
Hoe hard je ook valt,
je krabbelt weer op en je gaat weer lachend door. Respect.
Op onze ceremoniemeester.
Dan ons aller Rikard, die...
Die wilde baanbrekend zijn op het genderfront door te eisen
dat hij mocht meedoen aan de Lucia-verkiezing op onze school.
Puur feminisme van mijn kant! -Ja, zonder meer.
Jij bezat alle vereiste kenmerken, vond je. Je schreef het op het bord:
'Lang haar, bloedmooi. Rikard was Lucia'. - Maar dat klopt ook.
Nog bedankt voor jullie support!
Maar goed, er zijn tal van herinneringen aan die tijd en...
ik zou tot besluit willen zeggen dat...
dat het een simpele, en onschuldige tijd was.
En...
zo midden in mijn drukke gezinsleven en carrière...
moet ik nog vaak terugdenken aan die tijd van toen.
En als er iets is dat ik mijn eigen kinderen toewens, dan is het wel
dat ze dezelfde saamhorigheid en hetzelfde gemeenschapsgevoel mogen ervaren.
Proost, en bedankt allemaal.
Proost. - Recht in het hart, Anders!
En nu weer verder met feesten!
Mooi gezegt.
Anders!
Anders, ik denk dat onze herinneringen een beetje uiteenlopen.
Ik denk dat onze herinneringen een beetje uiteenlopen.
Ik kan me niet herinneren dat jij ook maar één keer
op de school op enige wijze acht hebt genomen van mijn bestaan.
Ook al ben je de gastheer,...
je hebt me niet eens begroet, of zelfs maar aangekeken.
Je vindt het zeker vervelend dat ik nu tegen je praat. Niet dan?
Je vindt het vervelend, hè?
Verdomme Anna, dit is een feest. Dat stond op de uitnodiging.
Ik mag het toch zeker zeggen op een feest...
Dit is geen klastherapie, maar een feest.
Ik herinner me onze leuke gemeenschap op die tocht in Sörmland.
Hoe jullie jongens, met name Niklas, Ulf, Erik...
David en Rikard dagenlang hun best hadden gedaan
om mij te laten geloven dat Rikard op mij viel en verkering wilde.
En dom als ik was, omdat ik er zo graag bij wilde horen, dacht ik:
'Misschien is het waar. Ja, misschien valt hij echt op me'
Toen stonden we daar 's avonds, op een rots.
Jij, Niklas onthulde jullie geintje.
'Hoe ik zo stom kon zijn om maar te denken dat Rikard op mij viel'.
Ik probeerde leuk te doen. 'Nee, tuurlijk dacht ik dat niet'.
Ik wou me er grappend van afmaken met 'Is dit leuk of is dit leuk?'. Ulf?
Het was jouw kreet, waar jij iedereen mee doodgooide,...
die ik had gepikt. Dat maakte je zo woest toen ik dat zei,
dat je mij zo nodig...
Weet je nog wat je toen deed? - Nee, wat deed ik toen?
Je schopte me hard in mijn kruis. Dat vonden de anderen reuze grappig.
Weten jullie dat nog?
Ik denk dat onze ideeën over een gemeen- schap een beetje uiteenlopen, Anders.
Het is nu wel duidelijk, Anna.
En Erik, Erik...
Weet jij het nog, in de hogere klassen, wat je altijd tegen me zei?
Weet je het nog? - Nee.
'Met zo een kop zoals als die van jou, dan zou ik mijzelf van kant maken'.
'Als jij dat nou eens doet, en dan zijn wij van je af. Doe ons dat plezier'.
En weten jullie ook de enige reden waarom ik dat niet deed?
Ik was er als de dood voor nog meer te worden, zonder bespot worden over mijn dikke laag make-up.
Anna, dit is niet het juiste moment om er...
Wat is dan wel het juiste moment?
Je kunt na afloop met mensen contact opnemen als je dingen kwijt wilt.
Jullie meiden, weten jullie het nog?
We waren met heel weinig, en in de eetzaal stonden 6 persoons tafels.
Als ik wist te verschijnen voordat ieder was gaan zitten,...
dan was die plek natuurliik al bezet.
'Maar als ik toch als eerst kwam? Dan kon ik toch niet meer aanschuiven?'
Sorry, maar... - Mag ik even uitpraten?!
Maar als ik toch ging zitten, en dan was ik een trut.
Want dan moest Camilla in haar eentje ergens anders gaan zitten?
En als ik dan niet opstapte, dan namen jullie een andere tafel,
We waren toen nog kinderen, Anna! - zodat jij niet alleen hoefde te zitten.
We waren kinderen, Anna.
Ja, we waren toen nog kinderen. - Ja, inderdaad.
Ja, we waren toen allemaal kinderen.
En als er dan iemand ziek was, dan was er zeker een plek,
en dan zat daar de zogenaamde verzonnen vriendinnetje.
En er waren natuurlijk dagen dat ik het niet meer trok...
en maar verderop ging zitten.
Alleen val je in je eentje veel meer op.
Sorry hoor. Maar mogen we gaan dansen, en praten we later wel, en nu eerst feest, ja.
Ik weet... Weet je nog? Of nee, dat weet jij alleen.
Jij vroeg toen nog om verkering met mij, toen je net nieuw was.
Maar de rest liet je merken dat je beter niet met Anna Odell kon omgaan.
Zo leuk was je. Toch?
Wisten jullie dat Rikard en ik een keer een weekend samen zijn geweest?
Wisten jullie dat? - Gefeliciteerd.
Je wilde zelfs seks met mij. 'We kunnen ook doen alsof'.
Dat was in het 2e jaar!
Zo is het wel genoeg, Anna. Zoek maar iemand anders om te tieren!
Hoezo? Sorry, maar mag ik even uitpraten?
Als dat jou goed doet...
Goed doet? - Ja, dit is...
Dit is geen therapie. Ik wil gewoon zeggen hoe het toen aanvoelde.
Dat ging toen niet. Ik kreeg er nooit een woord tussen, want ik werd steeds maar uitgelachen.
Zijn jullie dat soms vergeten?
Waarom ben je dan gekomen, als je zo kwaad op ons bent?
Niemand heeft je daartoe gedwongen.
Je gaat naar een feest heen omdat je erzin in hebt, zoals wij.
Wij proberen een feestje te vieren.
Als je nou eens afspreekt met sommigen hier, en het uitpraat met een kop koffie.
Jullie staan vast te trappelen! - Ik wil best een keer afspreken.
Misschien kunnen we een relatie beginnen?
Wat is dit nu in godsnaam?
Weten jullie het nog, de 'zusjes' Cecilia en Lena,
de 2 handen op één buik. Weten jullie dat nog?
We waren vriendinnen. Is dat zo raar?
Als een van jullie ziek was, dan mocht ik wel meedoen, ja. Dan hadden we lol.
En hoe staat het met jullie 'vriendinnen belofte?'
Wat wil je nou horen? - Die belofte voor het leven.
Hoe gaat dat samen met een man en kinderen, die belofte voor het leven?
Kom Anna, laten we buiten even praten.
Ik mag toch wel uitpraten? - Ik weet waar je het over hebt, Anna.
Ik voel me heel verschrikkelijk hierover. en ik weet wat je bedoelt, ik begrijp je.
Meer wijn, alsjeblieft.
Bedankt dat je om meer wijn vraagt.
Weet jij nog wel dat ik van jou kreeg te horen,
dat ik jullie schooltijd verpestte, en maar moest ophoepelen?
Dat ik het verziekte. Weet je dat nog?
Ik kan alleen maar zeggen dat het me spijt. Of wat wil je dan horen?
Ja, tuurlijk. - ls dat niet mooi?
Ik heb hier ook mee moeten leven. - Heb jij je ook slecht gevoeld?
Ja, over wat ik gedaan heb. - Arme ziel.
Dat kun je toch wel accepteren? - Wat kan ik verder nog zeggen?
Het is een feest, feest...
Erik, ze vragen binnen naar je. - Ja, ik kom eraan.
Ik praat straks wel weer verder.
We gaan even naar buiten om te roken. - Heb jij sigaretten bij je, Rikard?
Ja heb ik. Kom je mee, Minna. We gaan wat herinneringen ophalen.
Ik ben zo terug.
Die Rikard is ladderzat.
Kunstenares. - De makeup is er tenminste vanaf.
Ze was best wel knap. - Ze was een wrak.
Een beetje raar, maar wel knap. Grappig.
Knap, kom op nou. - Grappig, echt wel. Ze ziet er goed uit.
Minna, van jou heb ik altijd al gehouden.
Als dit er niet was geweest,... - Als dit er niet was geweest...
dan had ik bijna gehoopt dat je gescheiden was.
Maar in godsnaam, werkelijk, waarom doet ze zoiets?
Waarom doet ze zoiets? Waarom ze bewust de sfeer verpest,
na zo een toespraak als die van Anders. Dat is gewoon gestoord.
Ik zal me dit feest altijd blijven herinneren.
Ja, dat geldt ook voor mij.
Toen in Sörmland...
wat ze net vertelde, dat wij haar wijs maakte, dat ik op haar viel?
Deden jullie dat? - Ja. Ik het nog eens doen. Dat wordt leuk.
Doe dat. - Goed. Dat doe ik nog eens. Jawel.
Doe maar! - Voor 100 kroon. Ze trapt er zo weer in!
Het was heel leuk met elkaar, maar soms was het lastig,
want jij zei nooit veel. Zo eenvoudig was het niet!
Maar ik vind het wel heel dapper van je, dat je erover durft te beginnen.
Dan keert de rust weer terug. - Je wilt dat ik wed voor 100 kroon?
Ik zal haar opvrolijken, ik beloof het.
Ze zal als een jong poesje in mijn handen zijn.
Zoals jij toen, op de school.
Ik? - Als ik je aanraakte, ging je meteen spinnen.
Ik overdrijf een beetje.
Ik heb het koud. - Het is zeer koud.
Hee! succes.
Komt in orde. Ze maakt geen enkele kans.
Kijk eens aan, zit je te wachten op mij?
Toe nou, Rikard...
lk moet warm worden. Ik kom er bij zitten.
Voel maar, Anna. - Je bent heel koud.
Ik heb lichaams warmte nodig. - Rikard, je bent dronken.
Nee, ik heb alleen maar appelsap gedronken. - Appelsap, ja dat zal wel!
Wil jij even wat te drinken halen voor mij en Anna?
Wij moeten namelijk even wat praten.
Gaat het goed?
Vind jij dat het goed gaat? - Jawel.
Je vindt me raar, hè? - Nee, ik heb je altijd graag gemogen, Anna.
Altijd al.
Echt waar.
Weet je nog, Sörmland? Daar had je het net over.
Oké. Ik heb altijd...
Wees gerust.
Ik was verliefd op jou, Anna.
Verliefd. Echt waar.
Ik durfde er niet voor uit te komen. Je bent mooi.
Iedereen wil je eruit gooien, en is kwaad op je.
Maar ik vond het goed gezegd. Verrekte goed gezegd van je.
Vond je dat? Het was grappig, hè?
Geweldig, ja!
Nu is er een onrust! Jij zorgde voor de opschuding!
Zoals jij erop reageerde, dat vond ik...
Begon jij niet over de therapie? - Dat klopt...
Ben je ooit in therapie geweest? - Ik ben één keer geweest met mijn...
Ik heb 2 kinderen. - Met je kinderen? Vond je dat lastig?
Er waren wat problemen. Maar de therapie was goed.
Ik heb je altiid gemogen.
Zullen we het dak op gaan? Dan kunnen we naar de sterren kijken.
Wil je dat?
Het is zo een gladjanus, die Rikard. - Weet ik.
Dat is hij altijd al geweest. Hij kan iedereen...
We kunnen lol maken en dansen... En gek gaan doen.
Laten we gekker doen dan al die idioten daarbinnen. Wat zeg je ervan? Jij en ik.
Ik sta aan jouw kant.
Kom op, we gaan dansen.
Nu is het feest, feest tijd!
Hé fotomodel, 5 Jägermeister.
Plus een appelsap, en een 'virgin bourbon' voor Minna.
Minna, Minna, het is een feest. - Nee, dat wil in niet!
Het is een feest!
Iedereen is blij, en we zijn een familie.
Hier eentje alsjeblieft. En daar, en daar.
Op de goeie, oude tijd!
Proost. - Proost.
Minna, wat heb ik jou toch gemist! Wat heb ik jou onzettend gemist!
Minna!
Minna. Minna, kom eens even!
Ik hou van je. - Ik ook van jou.
Vertel eens, waren jullie tweeën dat niet met die brand, of wat was dat ook al weer?
Ik krijg nog 100 kroon van je! 100 kroon!
Hoe heb je dat toch weer geflikt? - Net als toen. Ik maak haar van alles wijs.
Dit is echt leuk.
Meng deze kerel een drankje met een beetje van alles erin!
Maak er maar 2 van!...
Stoor ik jullie soms? - Welnee!
Want ze zijn dronken.
Omdat ik... Niet zo goed weet wat ik van je moet denken, maar ik wou je zeggen:
Wij hadden het vroeger toch leuk samen?
Hartstikke leuk ja. Weet je nog, we gingen altijd samen verkleed als paasheks.
Jij tekende altijd van die mooie paaskaarten!
Weet je nog dat Rikard mij altijd 'Anna-precies' noemde?
Maar eigenlijk was jij pas echt een pietje precies.
Weet je nog? Ik tekende de kaarten, want dat kon ik goed. - Ja!
Jij kleurde ze perfect in! -Ja, heel precies.
Want daar had ik veel plezier in!
En dan zat ik te gummen tot het helemaal klopte!
Mensen waren heel erg blij met die kaarten.
Waarom moest het juist 2 stuks zijn?
Hoezo was dat, waarom was dat...
3 stuks kwam ook wel eens voor!
Pas als een van jullie ziek was... - Maar we waren toch nooit ziek?
We waren bij het punt van "beste vrienden", zoals ik me herinner.
Ik weet het niet meer zo goed. - Wij konden goed met elkaar opschieten,
maar met Cecilia erbij draaide het om vriendschap contract.
Jij, vond het toch prima dat ik meedeed?
Ja, en jij deed ook mee. Ik snap ook niet waarom je er zo over doorgaat!
Ik heb het gevoel dat je een beetje terughoudend bent, een beetje zielig.
Ik vind je nu een beetje laf.
Waarom wil je daar nu juist over praten, op een feest?
Ik vind het leuk om weer iedereen te zien. - Ja,
maar wanneer wil je er dan wel erover praten?
Wie wil er over 20 jaar nog over praten?
Jij zou me nooit opzoeken als ik jou niet zou opbellen.
Ik zou het best wel willen, maar jij hebt me nog nooit opgebeld!
Maar Cecilia, die zie je nog wel? - Jazeker wel.
Maar eigenlijk waren jullie de 2 losers, of niet soms?
Toch? Jullie waren de losers. Jullie waren niet zo populair.
Jullie waren echte sukkels. - Dat weet ik niet meer.
Cecilia en ik stonden wel aan jouw kant! Waarom ga je zo tekeer tegen me?
Ik ga echt niet tekeer tegen jou. Wij hadden het leuk samen.
Precies! Dus waarom zit je dan zo op mij in te hakken?
Dat doe ik niet. Ik wil alleen maar van jou horen, hoe jij er toen tegenaan keek!
Wat heb jij nou weer? Wat is er?
Wat is er gebeurd? - Was het Anna?
Zo is het wel genoeg Anna. Waar ben je in godsnaam mee bezig?
Mee bezig? - Ja!
Ik wil nog even met Lena praten. - Zo is het genoeg, Anna!
Lena?
Mag ik even met Lena praten? - Hoor je mij niet? Ik zei.
Zo is het genoeg. Pak je jas en vertrek!
Ik moet vertrekken? - Ja, ga naar huis heen.
Lena, ik wil je... Mag ik je niet vragen hoe jij je voelt...
Anna, toon een beetje respect voor de organisatoren van dit feest! - Een beetje respect?
Anna, stop ermee. - Genoeg is genoeg.
Ben ik soms besmettelijk? Lena!?
Ze wil niet meer met je praten. - Hoor je niet wat we zeggen?
Hou haar weg van Lena. - Hoor je niet wat we zeggen?
Ik wil het gewoon van jou kant horen!
Raak me niet aan!
Lena!
Ga nu maar naar huis. Ze wil niet met je praten.
Ze wil niet met jou over je problemen praten, oké!
Wie heeft hier een problemen? Jullie toch?
Nu praat je wel tegen me?
Kun je uit de weg gaan? - Nee!
Ga weg! - Jij moet hier juist weg!
Jij wou nooit met me praten? - Stop ermee!
Waar bemoei jij je mee?
Ze wil niet met je praten, Anna! Ga weg!
Rustig aan. - Wat heeft hij ineens?
Rustig maar.
Rustig maar, oké? Rustig nu.
Je kunt het zien dat ze niet helemaal spoort.
Ze is echt gestoord.
Wat zei je daarnet? Wilde je met me praten?
Het gaat niet goed met je, Anna. - Nee?
Nee, echt niet!
Moet ik me nu thuis van kant gaan maken omdat ik zo een lelijke kop heb?
En dan?
Pak haar vast, en zet haar eruit!
Raak me verdomme niet aan! Blijf van me af!
Wacht! - Laat me los!
Rustig maar. - Nee, dit...
Anna, rustig! - Anna, kom op zeg?
Sorry, sorry!
Jij mafkees, je gaat nu weg! - Ik zal je wel naar buiten beleiden, kom op.
Dat kan ik zelf wel? Raak me niet aan.
Ik ga zelf wel!
Ik wil jullie handen niet aan mijn lijf hebben!
Kan iemand haar jas even pakken?
Ik ga heus wel. - Bel haar een taxi!
Ik ga heus wel. - Ja?
Ik ga. Maar niet als jullie me zo aanstaren.
Achteruit, jongens. - Goed.
Ga dan ook weg. - Achteruit, jongens.
Ik ga wel. Maar ik laat me er niet door jullie uitzetten!
Nee? - Nee! Raak me niet aan!
Ik ga heus wel.
Goed dan. - Echt.
Pak dan nu je jas maar.
Wel verdomme nog? - Anna!
Laat me los.
Verdomme!
Laat me los, Erik.
Anna!
Pak haar benen!
Laat me los! Jullie verdomme!...
Rustig aan mensen.
Laat me verdomme los!
Stop daarmee!
Verdorie nog aan toe!
Open die deur!
Let me los!
Eruit met haar!
Haal haar spullen!
Daar is de taxi. Kom ga nu.
Breng haar maar naar huis heen.
Wat een gestoord wijf zeg!
Maar...
Kunnen we wat muziek krijgen, alsjeblieft? Oke?
Het is goed?
Het is weer goed?
We gaan weer plezier maken met ze allen.
Het spijt me. We hadden blijkbaar niet iedereen moeten uitnodigen.
Dit was heel erg vervelend.
Het is een kunst.
Met Louise. - Hallo, met Anna Odell.
Hoi Anna. Hoe is het met jou? - Ja, goed.
Luister. Het zit zo: ik ben bezig met een film. - Dat is leuk! Is het een speelfilm, of?...
Ja, een speelfilm. Over een klasreünie.
En ik bel je omdat ik hem graag aan de hele klas wil laten zien.
Ik snap het.
Met Henrik. - Hallo met Anna Odell.
Is het met de Henrik die op de Enskede school zat? - Ja.
Ja, hoi. - Hoi.
Het is een tijd geleden dat we... - Ja, de tijd staat niet stil.
Dat klopt. Waar ik voor bel: Ik heb een film gemaakt over een klasreünie.
Ja. - Ik ben benieuwd of jij er wat voor voelt om die film te bekijken,
samen met Christopher, als die er ook bij zou willen zijn.
Ja, zeker wel.
Dat is dan mooi.
Met Christopher. - Hallo, met Anna Odell.
Hoi. - Hoi, ik heb met Henrik gesproken.
Ik heb gisteren met Henrik gepraat, en... - Ja, ik weet ervan.
Oke. Hij heeft jou dus gebeld?
Ja, we hebben elkaar gesproken.
Oké. Ik was benieuwd of jij er wat voor voelt om samen met hem te komen kijken.
Nou ja...
Waar gaat het over?
Ik wil jullie een film laten zien, en wil horen wat jullie ervan vinden.
Oke.
Maar als je die film al gemaakt hebt, waarom wil je dan nu pas met ons afspreken,
en niet vooraf, toen je nog mee moest beginnen?
Nou, omdat...
Waarom was je niet op de reünie? Dan hadden we...
Ik wist niet dat er een reünie was.
Hoezo wist je dat niet?
Ik hoorde het pas achteraf dat er een was geweest.
Was je dan niet uitgenodigd? - Nee, ik heb geen uitnodiging ontvangen.
Nee, maar ik ben je vanzelfsprekend graag van dienst.
Maar ik ben blij met mijn leven, en zie dat niet graag door zoiets veranderen.
En er was veel commotie over dat eerdere project van jou.
Het zou voor mij heel veel betekenen.
Met Henrik. - Hallo, met Anna Odell.
Hoi. - Ik wou je laten weten dat met Christopher wel wil afspreken.
Bedankt voor het aanbod, maar ik moet het afslaan.
Waarom dat dan?
Ik wil je ervoor bedanken, en het daarbij laten.
Maar mag ik weten wat je op andere gedachten heeft gebracht?
Daar wil ik niet op ingaan. - Oké.
Ik heb na ons gesprek erover na zitten te denken,
en ben tot een besluit gekomen, dat ik ervanaf zie.
Doei. - Ja, doei.
Zohee. Wat had je dan nu verwacht van je ontmoeting met Christopher?
Hoe het zou uitpakken, maakt me niet veel uit, zolang die ontmoeting er maar komt.
Dus jij...
Ik zou die mensen niet eens willen zien, als het alleen om mij ging.
Maar ik heb er een project van gemaakt. Dat zet me er toe aan...
om ze weer te zien.
Natuurlijk heb ik het als ieder ander het overwogen...
om ze te zeggen dat het mij pijn heeft gedaan.
Maar dat zou ik nooit doen. Ik bedoel, zoiets doe je niet.
Maar ik wil proberen te achterhalen wat er gebeurt als je dat wel doet.
Als je iets doet wat je anders niet doet.
Deel 2 De Ontmoetingen
Alsjeblieft. - Dank je.
Sorry. Nee, laat maar. Dat ruim ik wel even op.
Sorry hoor. - Dat kan gebeuren.
Ik heb het kopje wat te vol gemaakt.
Dit even opvegen.
Neem jezelf wat te eten. - Dankjewel!
Mooi zo.
Jij...
Fijn dat je toch kon komen.
Ik weet niet zoveel meer van onze klas, en wat er allemaal gebeurd is.
Ik deed veel buiten school om.
Ik was heel veel bezig met sport enzo,...
ik had daar meer vrienden dan op de school en...
Dus ik heb nooit ervaren...
Dus de school was nooit voor mij een probleem. We hadden ook een leuke klas, vind ik.
Ik had het naar mijn zin.
Ik heb natuurlijk mijn beeld van hoe ik zelf toen was...
Maar ik ben wel benieuwd, wat voor beeld...
jij van mij hebt. - Ja.
Daar kom ik zo nog op terug. Maar ik wilde eerst de film bekijken.
Want daarin ben ik...
dan wel uitgenodigd. Zo van: Wat was er dan gebeurd als ik gekomen was?
Wilde men dit zien te vermijden?
Gaan we die nu bekijken? - Ja. Dan praten we daarna verder.
Even het licht uit doen.
Zijn er nog meer openers? - Daar zorg ik wel voor.
Zijn die buitenkaarsen al aangestoken?
Malle?
Nee maar, hallo!
Zohee! Wat leuk zeg!
Spannend!
...ik moet nog vaak terug denken aan die tijd van toen.
En als er iets is dat ik mijn eigen kinderen toewenst, dan is het wel,
de ervaring van die saamhorigheid en het gemeenschapsgevoel dat wij toen hadden.
Proost, en bedankt allemaal!
Proost. - Anders!
Anders, ik denk dat onze herinneringen een beetje uiteenlopen.
Ik denk dat onze herinneringen een beetje uiteenlopen.
Ik kan me niet herinneren dat jij ook maar één keer
op de school op enige wijze erkenning hebt gehad op mijn bestaan.
Ook al ben je gastheer,
je hebt me niet eens begroet, of zelfs hebt aangekeken.
Nu praat je wel tegen me?
Ga toch weg jij? - Nee.
Ga toch weg! - Nu praat je wel tegen me?
Jij wou toch nooit met me praten? - Zo is het genoeg!
Waar bemoei jij je mee? - Ze wil niet met je praten, Anna! Ga toch weg!
Ik zal even het licht aandoen.
Zohee.
Dat was... echt boeiend om te zien.
Ja...
In werkelijkheid ben ik dus niet echt zover gegaan, maar...
Nee, dat snap ik wel. Dat zal wel de artistieke vrijheid zijn geweest, neem ik aan.
Nou, ik zie het meer als een...
Ik dacht: Als ik niet word uitgenodigd, wat moest er dan vermeden worden?
En dan drijf ik het zover dat het alle grenzen te buiten gaat.
Maar hoe kijk je tegen mij aan dan?
Naar mijn idee, of in mijn beleving, waren jij en Henrik,
degenen die bovenaan stonden in de lijst, en...
Ja, maar...
Ergens kun je wel zeggen...
In mijn beleving waren jullie de ergste jongens.
Ik kan me indenken dat het...
onrechtvaardig klinkt.
Maar het punt is dat jij die hoge positie al die jaren had,
en je mij totaal negeerde.
Het interessante is dat ik me totaal niet kan herinnere dat ik gemeen tegen je deed.
En dat jij me het ergst vond. - Ik bedoel...
Maar ik snap wel dat Henrik...
Als er één de pestkop was, dan was hij het wel.
Die je sloeg en uitschold, en die je geintjes flikte,
terwijl jij een aardige jongen was,
maar die wel bevriend was met die pestkoppen.
Niet om de schuld bij jouzelf neer te leggen, maar bij de situatie.
Jij zat in jouw situatie, en ik in de mijne, en...
Want ik zou er geen gedachten aan vuil willen maken...
als er iemand mij zou negeren.
In mijn beleving ben ik enorm gepest.
En dat gedurende mijn hele schooltijd.
Oke.
Dit is de eerste keer dat wij samen praten, denk ik.
Wij dus...
Dat denk ik ook. - Toch?
Dat zou best eens kunnen zijn.
En herkende Christopher zichzelf in de film?
Het was vreemd, het leek mij van niet. Hij vroeg er niet eens naar wie hij was.
Misschien durfde hij dat niet. - Wat had hij kunnen vragen?
Hij had je kunnen vragen: "Wie van die eikels ben ik?" - Of hij bedacht zich het snel.
Maar ik was net zo een idioot. - Jij bent de bent gekste.
Maar vond het iemand leuk dat je belde? - Jawel.
Die ene jongen vond het leuk, Peter.
Was hij ook in de film? - Ik laat je hem wel zien.
En wie van de meiden ware blij dat je belde? - Ja, Kristina.
Zij en Peter waren erg nieuwsgierig, en waarom ik hun belde.
Dat daar is Peter.
Hoeveel heb je er al kunnen bereiken? - Hoeveel zullen het er al zijn...
Een stuk of 7, 8, tot nu toe.
Daar is Anders al!
Hallo. - Hoi.
Wat leuk om jou te zien. - Insgelijks.
Hoe is het? - Goed.
Hé, leuk je te zien.
Jij bent dus ook hier? - Ik help Anna mee met het script, als klankbord.
En hoever zijn jullie al? - We zijn de echte mensen aan het benaderen.
Het loopt nogal stroef. Ze komen maar niet graag opdagen.
Eerst zeggen ze toe, en dan plots zijn ze ziek.
Ja, het is ook spannend. Heb je met
mijn personage al gesproken? - Ja.
Hoe was dat?
Dat pakte heel goed uit, moet ik toegeven.
Heeft hij de film al gezien? - Ja.
Ik zou graag willen blijven, maar ik moet... - Wil je een koffie?
Nee, dank je. Ik moet weer gaan. Ik kwam alleen mijn colbert ophalen. - Ja?
Totziens. - Dag.
Weet je, Anna, dat je vanaf vandaag hier bovenaan staat.
In zekere zin misschien wel, ja. Maar het is wel heel dubbel.
En ik denk dat al deze mensen...
mij nog steeds zien mij als een loser.
Dat denk ik dus niet. Jij maakt een film over jou verleden.
En jij hebt nu media bekendheid. Zij zien jou niet meer onderaan bungelen.
Dat is meer dan een hardnekkig gevoel in jezelf.
Oké, dus het is niet zoals een documentaire.
Nee, het is een echte speelfilm.
Leuk! Dat klinkt spannend. Maar...
Ja, ik wil zeker met je afspreken. Ik ben beschikbaar.
Kun je even contact opnemen met Sanna? Dan bellen we daarna weer even.
Hallo, met Sanna. - Hoi. Met Anna Odell.
Hoi. - Hoi. Hoe is het?
Ja, goed. En jij?
Ja goed, hoor. Ik had net Linda aan de lijn.
Ik werk aan een...
Ik ben op pad met een vriendin, dus ik kan nu helaas niet praten.
Maar misschien kun je me over een paar uur terug bellen.
Dit is het voicemail van Sanna. Spreek iets in na de piep.
Dit is zo beangstigend. -Ja zeg dat wel.
Ik moest thuis eerst een douche nemen.
Voor dat je hierheen kwam? - Ja!
Mijn God... - Zouden we er één mogen pakken?
Ik zou het niet weten? - Wat zit erop?
Van alles wat. Ham? Is dit wel eetbaar, denk je?
Misschien zit er wel vergift op?
Alsjeblieft.
Ik weet nog dat je moeder soms langs kwam.
Ja. - We hadden dan samen een gesprek.
Ja. - Samen met de schoolzuster ofzo.
Ja. Alleen met ons.
Wat voor een gesprek was het? - Ik weet het niet meer!
Ik weet het ook niet meer zo goed. Ik herinner me, dat het ging over,...
dat we iets hadden uitgespookt, maar we wist niet wat.
Althans, in mijn beleving dan. - Maar waar ging zo een gesprek dan over?
Het ging vaak over dat wij met zijn drieën waren en...
Bedoel je dat jullie niet met zijn drieën wilden zijn?
Dat weet ik niet, maar het bleek vaak dat het met zijn drieën niet ging.
Hoewel, ik het me niet echt kan herinneren dat het zo voelde, snap je?
Ik kan me alleen herinneren dat wij ook wel eens met zijn drietjes speelden.
Maar soms trok jij je terug, en dat was best lastig.
Dan wisten we niet goed hoe het zat...
Misschien wilde je niet meedoen.
Ik heb veel nagedacht over de pikorde in onze klas,...
en over hoe die tijd ons gevormd heeft. Voor mij was het één gevecht.
Het gaat hier niet om de schuldvraag,
maar meer om te kunnen zeggen, wat ik toen niet kon zeggen.
Cecilia en Lena, die 2 handen op één buik waren, weten jullie dat nog?
We waren toen goede vriendinnen. Is dat zo raar dan?
Als er één van jullie ziek was, dan mocht ik wel meedoen, ja.
En dan hadden we het wel leuk samen.
En hoe staat het met jullie 'vriendinnen belofte?'
Wat wil je nou horen? - Die belofte! Voor het leven!
Hoe kan dat nu samengaan met een man en kinderen? - Waarom heeft ze dit gedaan?
Ik weet het ook niet. Waarom ze dit heeft gemaakt?
Dit is wel heel raar. - Heel raar. Wie ben ik, denk je?
Ik zou het niet weten. - Ben ik dat daar.
Nee, dat ben ik. - Ik dacht dat ik het was.
Waar is ze op uit? - Geen idee.
Zo mag je niet redeneren.
We waren toen kinderen! Wat kan ik daarop zeggen?
Het is een hele emotionele film.
Ik wilde niet eens naar die reünie heen gaan.
Ik wou er ook niet heen gaan. - Maar hoe was het daar?
Ik vertrok als een van de eersten. Je hebt helemaal niks gemist.
Nee echt. Ik had er eigenlijk ook niks te zoeken.
Maar...
Ik heb een paar gesproken van onze klas, en...
Ik hoorde dat jij met de uitnodigingen hebt geholpen.
Ik? - Ja.
Nee, echt niet! - Jij echt niet.
Dat heb ik echt niet.
Dat is raar dat ze dat beweren. Dat klopt van geen kant, echt niet.
Dat is niet zo. - Nee.
Wij hebben het er wel over gehad. - Ja dat wel.
En ik heb wel met iemand contact gehad.
Op Facebook, denk ik. Maar ik heb ze niet geholpen met de uitnodigingen.
Maar dat is wel wat ik hoor. - Dat is heel raar, want er klopt niks van.
Dit klinkt misschien als een beschuldiging, maar het is meer uit nieuwsgierigheid.
Als ik hun de eerste keer opbel, dan nemen de mensen op.
Maar als ik hun dan nog eens opbel, dan nemen ze niet meer op.
Hoe denken jullie dat dat komt?
Ik kan alleen maar voor mezelf spreken. Ik ben 's avonds te moe om te telefoneren.
Met iedereen, niet alleen met jou. Dus vat het niet persoonlijk op. - Nee hoor.
Ik neem meestal niet op, als ik het nummer niet ken.
En jouw nummer herkende ik niet, dus daarom nam ik niet op.
Ik kan me voorstellen dat bijvoorbeeld Louise wat huiverig is.
Omdat zij het altijd op jou gemunt had.
Dat ze het misschien een beetje eng vond,...
om met jou af te spreken, en wat jij dan met haar zou doen.
Maar ik kan alleen voor mezelf praten.
Maar als ik zou moeten gaan gissen, dan zou het zo iets kunnen zijn, toch?
Hoi. - Hoe zal ik het...
Wat ik wil zeggen: Ik heb met Linda gebeld, voordat ik hierheen kwam.
Dus als je vind dat ik gemeen tegen je deed, als jij zegt dat ik rottig deed ofzo,
dan leg ik me daar bij neer.
Want...
Ik weet dat ik een enorme etterbak kon zijn, destijds.
Dus als jij zegt dat ik rottig deed, dan leg ik me daar bij neer.
Maar je was laatst niet op de reünie. Was dat met opzet?
Nee, ik was er niet bij... Ik had geen uitnodiging gekregen.
Jawel. - Nee.
Die heb je wel gekregen. - Echt niet. Ik verzin het echt niet?
Echt niet? - Wie was er
verantwoordelijk voor de uitnodigingen?
Wij hebben... Ik heb...
alles georganiseerd. In overleg...
Met wie dan? - Het begon met Louise, Linda en ik.
Vervolgens belde iedereen met de mensen met wie ze nog contact hadden.
Linda zei tegen mij dat ze niet aan de organisatie mee heeft geholpen.
Dat is wel heel raar, want...
Ik weet het niet meer precies, maar...
Ik meen dat het Louise was
die contact met jou zou opnemen.
Maar... Ik heb begrepen dat zij...
met jou gesproken zou hebben, maar dat jij het te druk had.
Dat was net in die tijd dat je zoveel media-aandacht had.
Maar ik heb haar niet eens gesproken.
Maar ik geloof niet dat jij...
Het kan zo zijn gegaan, maar ik kan niet voor Louise praten. - Nee.
Henrik wilde aanvankelijk ook komen, maar hij bedacht zich later.
Weet jij waarom hij niet wilde komen? - Ik zou het niet weten niet.
Henrik is...
Hij kwam een keer langs op mijn werk, en sprak me aan met:
'Hallo kuttekop'.
Wat? - Ja!
Bij wijze van een begroeting. En toen had ik zo iets van: 'Nee, dat'...
Ze is erg knap. - Beetje raar, maar knap. Grappig.
Knap, kom op nou. - Grappig, echt wel.
Gewoon gek. - Dit zal ik me altijd herinneren.
Wie ben ik?
Jij bent... Niklas.
Die daar. - Oke.
...dat wij haar wijs maakten, dat ik op haar viel?
Deden jullie dat? - En dat kan ik zo weer doen.
Is dat echt zo gebeurd? Ben je echt...
wijs gemaakt dat iemand op je viel? - Ja, meermaals.
Zowel in de lagere klassen, als in de hogere klassen.
Is dat waar? - Ja.
Heb ik dat ook gedaan? - Ja, jij deed ook mee.
Dat is... triest.
Dat is echt...
Ik snap het echt niet.
Ja, met Anna. - Hoi Anna, met Christopher.
Ja hallo. - Stoor ik?
Nee hoor. - Goed.
Ik heb het idee dat we nog wat dingen moeten bespreken. - Oke.
Ik vroeg me dus af of je zin hebt om het af te ronden bij een kopje koffie?
Jazeker.
Dat is dan 38 kronen.
Hoi. - Hoi.
Fijn dat je kon komen. Ik ben heel blij om.
Want na ons vorige gesprek voelde ik...
Ik had de dag daarop geen goed gevoel.
Ik was helemaal van slag, over het beeld dat jij van mij hebt.
Ik respecteer dat,...
ook al herken ik mezelf daar niet in.
Maar je...
Eerst vond ik het naar... voor jou.
En toen werd ik eerlijk gezegd een beetje kwaad,...
omdat ik werkelijk niet het gevoel heb dat ik een pestkop zou zijn ofzo.
Maar ik zie jou ook niet zo. Ik bedoelde...
Maar jij vond mij één van de ergsten.
Ja, maar objectief bekeken was jij niet erger dan de anderen.
Het is alleen wat ik zei:
Je ondernam totaal niets, en negeerde mij helemaal.
En dat vanuit jou positie die jij al die 9 jaar had.
Altijd helemaal bovenaan in dat pikorde.
Dus kwam het hard aan omdat jij nooit iets deed...
Ik vond het vorige gesprek heel fijn.
Een gesprek tussen 2 volwassen, dat vond ik leuk...
Hoor ik je zeggen dat ik één van de ergsten was, omdat ik niks deed.
Dat is klinkt niet echt logisch. Als de film straks officieel wordt vertoond...
Ik heb geleerd om aardig te ziin. Daar is mijn familie sterk in.
Daarom voelt het een beetje als falen aan...
dat jij dat beeld van mij hebt. Als persoon.
Bovendien ben ik nu een heel ander mens geworden.
Ik zou het heel jammer vinden...
als ik zou worden afgeschilderd als een pestkop.
Met Linus. - Hallo. Ik ben het, Anna.
Is je moeder thuis? - Nee.
Weet je wanneer ze thuis komt? - Nee.
Weet je wel of ze vanavond thuiskomt, of morgen?
Mama, wil jij met haar praten? Ik wil het niet meer.
Hallo?
Hoi, met Anna. - Hallo, Anna!
Ik wou even navragen of onze afspraakje nog steeds goed uitkomt.
Dat kan ik nu niks opzeggen, want mijn agenda ligt op mijn werk.
Maar kan ik jou daarover terugbellen?
Oké. - Bedankt. Dag.
Zohee... - Ja, he.
Ja. - Dat is wat.
Waarom zegt ze niet gewoon, nee sorry hoor?
Wat ik al zei, het punt is dat ik nu al tamelijk vol zit.
Op een maandag dat zou nog wel kunnen.
Dat is een mogelijkheid.
En ook eventueel op een donderdag,
als ik daar nog een gaatje vind.
Maar op welk tijdstip had je dan gedacht? Hoe laat op die dag?
Ik kijk wel even in mijn agenda, en dan bel ik je wel terug.
Louise? Louise, hoi?
Hoi! Wat doe jij hier? - Je vindt het vast raar om me hier te zien...
Sorry Anna, ik moet even iemand uitlaten.
Goed, ik zoek het even uit, en dan hoor je het dinsdag van mij.
Dat is goed. Dag. - Oké. Totziens.
Louise, kunnen we even praten? - Anna...
Ik heb daar nu geen tijd voor. Ik werk hier namelijk. - Ik snap het...
Ik begrijp dat je het raar vindt dat ik je zo overval, maar..
Een beetje raar, ja. Een beetje bizar.
Ik vind het maar raar dat je niet wilt afspreken.
Als je me voor de reünie had uitgenodigd... - Dat heb ik gedaan! Echt!
Waarom wil je dan niet met mij afspreken als ik...
Dit is echt raar, het niveau van de kleuterklas.
Alsof we terug zijn in de zandbak?
Maar Linda zei tegen mij, toen Sanna en zij bij mij op bezoek waren,
dat op de reünie mensen hadden gevraagd 'waar is Anna?'
En dat jij had gezegd: 'Die kan niet komen, die heeft het te druk met haar project'.
Dat heb ik niet gezegd!
Sorry hoor, maar dat voelt bij mij niet goed aan.
Ik word er zo kwaad over. Ik zou het ook liever in alle rust met jou over willen praten.
Snap je dat dan niet? - Ik...
Het is toch raar dat ik van anderen krijg te horen dat jij met me hebt gesproken?
Ja, maar... - En dat zei je, dat ik niet kon komen?
Maar ik ben niet verantwoordelijk voor wat anderen zeggen. Toch?
Wil je weten hoe het gegaan is? - Ja.
Andreas en Linda hebben de reunion opgezet, niet ik.
En toen vroegen ze aan mij of ik mee kon helpen.
En toen heb ik ze geholpen om de adressen te achterhalen en om de uitnodigingen te sturen.
Die heb ik toen naar iedereen verstuurd. Naar Daniël, Pia...
Maar ik heb niks ontvangen. - Daar kan ik toch niks aandoen!
Jij beschuldig mij daarvan... Natuur heb ik naar iedereen de uitnodiging verstuurt voor de klasreünie!
Iedereen die ik heb gesproken,
meer dan de helft, vond dat jij bovenaan in het pikorde moest staan.
Dat kun je misschien zelf anders zien, maar dat vonden hun ervan.
Mensen kijken verschillend naar iemands rol op school.
En dat boeit mij juist zo. Daarom wou ik je even spreken.
Jij was heel belangrijk vanwege jouw hoge positie in de ogen van anderen.
Maar het is toch zodat...
Oké, maar ik weet ook hoe jij over me denkt, Anna.
Hoe dan? - Het is geen geheim dat jij me altijd verafschuwde.
Kijk me niet zo aan, alsjeblieft. - Maar...
Je zei nooit iets terug en...
'Verafschuwde?', dat is niet waar. - Je begroette me nooit!
Als ik jou nooit heb begroet, dan had daar namelijk mijn reden voor.
En dat was omdat jij in mijn ogen helemaal niks voorstelde.
Dus als ik jou niet begroet heb, was dat puur omdat ik het niet durfde.
Omdat ik het gevoel had dat ik...
niemand was, omdat ik in jullie ogen niet eens bestond.
Dus waarom groetten jullie mij niet? Althans jij niet. - Anna...
Het is zo afschuwelijk dat jij je zo voelde.
Dat is zo vreseliik, Anna. Ik vind het heel naar voor je. Maar...
Maar waarom kunnen we geen gesprek hebben? - Maar...
Wat kan het mij ook schelen. Weet je wat? Als jij me morgen opbelt,
dan proberen we iets af te spreken. - Maar neem je dan wel op als ik bel?
Ja, beslist. Prima. - Oké.
Goed. - Goed.
Is dat hem? Lijkt het op hem?
Is dat Henrik? - Dat lijkt er wel op?
Henrik. Henrik!
Hoi. - Hoi.
Hoe gaat het? -Ja, goed. En jij?
Het is vrijdag, bijna weekend. Of dat is het al.
Hoe staat het met je film? - Heel erg goed.
Mooi.
Heb je even tijd voor een gesprekje?
Nee, ik ga zo eten. Ik ben al te laat.
Dat vind ik jammer dat je niet even tijd hebt voor een praatje.
Dat snap ik wel, maar ik ben tot inzicht gekomen omdat...
Hallo. Rikard. - Henrik.
Eigenlijk heb ik me bedacht dat ik het gewoon niet meer wil.
Oké... Ik had graag gehoord wat jij ervan vind.
Maar nu je zo een haast hebt, wil ik alleen maar even zeggen
dat jij in mijn herinnering de slechste en wreedste klasgenoot was in mijn hele...
Naar mijn weten spraken wij elkaar amper...
Misschien niet, maar je moest mij wel altijd hebben.
Ik weet niet of jij het nog weet hoe vaak je zei:
'Anna, met zo een kop als die van jou, dan had ik mijzelf al van kant gemaakt. Dus doe me een lol en doe dat'.
Ik heb dat misschien gezegd. Maar ja, ik was gewoon een domme puber.
Het is triest dat je na 9 jaar samen op school geen tijd hebt voor een gesprek.
Zoals ik in mijn mailtje al beschreef: Ik heb je nooit goed gekend, en ik vond je maar heel raar.
Ik kreeg maar geen hoogte van je, ik vond je maar ergerlijk, stilletjes.
En opeens dook je op, en ik had iets van 'Verdorie, daar heb je haar weer'.
Ik kreeg gewoon geen hoogte van je. - Oké.
Je bent als een willekeurige...
Hallo. - Alles goed?
Ja, prima. Het is vrijdag.
Ons weekend is al begonnen. - Ja, dat zie al.
Het beste.
Als een willekeurige voorbijganger me zou vragen
of ik zin had in een gesprek van pakweg een uur,...
dan zou ik dat ook niet zomaar doen. Dat snap je toch?
Dat is heel wat anders.
Wij hebben namelijk 9 jaar samen op dezelfde school gezeten...
Als zomaar iemand van de school
me zou bellen voor een gesprek, dan zou ik daar ook niet op ingaan.
En op de reünie dan? Daar praat je toch ook. - Ja.
Waarom ging je daar dan heen?
Nou, omdat ik het leuk vond om mijn oude vrienden te zien en te praten.
Ze waren niet allemaal bevriend met jou. - Nee, maar ik heb ze wel even gegroet.
En daarna zocht ik mijn vrienden op...
om bij te praten over de afgelopen 10 jaar.
Dus je wilt geen nieuwe mensen kennen? - Ik zeg toch: Ik groette iedereen.
Maar ik kwam voor degenen die ik toen mocht.
En wie me toen niet boeide, die boeit me nu ook nog steeds niet.
En als je dochter nu word gepest?
Om te beginnen denk ik dat ze zich... Hoi.
niet laat pesten. Daar is ze te sterk voor. Dat zou ze niet pikken.
En anders zou ze gewoon terug pesten, of gewoon met een andere gaan spelen.
Ik wou je nog zeggen...
dat er veel klasgenoten zijn die de indruk hebben...
dat je nog steeds niet erg volwassen bent.
Ja, misschien. Maar dat is hun mening.
Maar hoe voelt dat aan? - Dat doet me niets.
Nou, je hebt nu jou gesprekje toch gehad. - Ja.
Maar...
Rikard hier, hij speelt mee in de film.
Zo? - Ja.
Hij speelt Micke. - Oke.
Ik moet nu...
Totziens. - Dag.
Zie je die vent daar in die grijze jas?
Sorry, maar ben jij een acteur, of niet soms? - Ja.
Jij zit toch in de film van Anna Odell over de klasreünie?
Ja dat klopt. - Daarin speel je mij in!
Nee! - Jawel.
Zohee. - Mag ik?
Te gek, zeg. - Ja, zeg dat wel.
Ik was een paar dagen geleden nog bij haar.
Om de film te zien,... - Oke.
en we hebben nog wat gepraat. Jij moest je natuur1ijk een beeld proberen te vormen...
van hoe ik ben.
Nou ja, Anna heeft me verteld
hoe ze jou zag. En ze heeft me wat foto's laten zien, dus
kon ik me wel enigszins een beeld vormen.
Maar hoe heb je... Dank je.
Ik heb gewoon op Facebook gekeken. - Dus je hebt mijn profiel bekeken?
Ja. - Mijn profiel.
Maar je hebt niet geprobeerd om mijn identiteit te 'pikken'
of die als het ware te kopiëren?
Om dus te documentaire, dat je probeerde...
Nee. mij zo nauwkeurig mogelijk neer te zetten? Zo ging dat, of niet soms?
Ik begrijp je vraag wel.
Maar ik mijn eigen idee om daar vorm aan te geven, aan dat soort dingen.
Voor jou is dit niet heel bijzonder? - ln dit geval, niet nee.
Oke. - Oke.
Maar je speelt niet iemand die niet bestaat.
Zoals in Darth Vader in Star Wars, of Aragom in The Lord of the Rings.
Je speelt een bestaand iemand na. Dat moet toch iets bijzonders zijn?
Het is mijn interpretatie van die persoon, en als die dan...
Maar die werkelijke persoon zit nu hier.
Alsof Aragom hier zit.
Nou, nee... - Toch wel.
Hoewel, ik begrijp het ... - Ik ben afhankelijk van jouw interpretatie,
of ik dat nou goed vind of niet.
Dat is waar. - Het was interessant om met je te praten.
Zo vaak kom je niet een acteur tegen die jou na speelt.
Het komt ook niet elke dag voor dat je elkaar persoonlijk ontmoet. - Nee, ik ook niet.
Ik ga weer terug naar mijn collega's heen - Oke.
Totziens, misschien. - Ja, wie weet.
Vertaalt door: hento
Bijgewerkt en synce door: duden