To opowieść, która dzieje się na wyspie pełnej cudów.
Opowieść o dwóch zagubionych duszach, które się odnalazły nawzajem,
chociaż jeszcze o tym nie wiedziały.
Bo nieważne,
jak bardzo ktoś jest samotny lub wyalienowany,
magia nas otacza.
Wystarczy wiedzieć, gdzie szukać.
Spokojnie, mała.
Mamuśka. Grzeczna suczka.
Chodź, zadbamy o ciebie.
Chodź.
Dalej, ekipo.
Jedziemy do schroniska.
Chodź, mała. Spokojnie.
No chodź.
OCHRONA ZWIERZĄT
Clifford WIELKI CZERWONY PIES
Hej, Bonie Żywnościowy.
Nowa.
MIESZKANIA W HARLEMIE
Ostatni najemca wystawił lokal na Airbnb.
Tu coś takiego nie przejdzie. Tak jak podnajem, łóżka wodne i zwierzęta.
- Jasne? - Tak, panie Packard.
- Nawet nie pijemy wody w łóżku. - Hej, 5C!
Jeśli mama chce naprawić zmywarkę, niech coś posmaruje.
Zrozumie, o co chodzi.
Dobrze, panie Packard.
Tak, wiem, że to ważne.
Nie pytałabym, gdyby...
Cześć, mamo.
Tak, rozumiem.
Jasne, coś wymyślę.
Dobra, dzięki.
- Packard chce łapówkę za zmywarkę. - Mamy całe pęczki banknotów.
Leżą obok sztabek złota,
które ciocia Irene zostawiła w tym mieszkaniu komunalnym.
Jak ci minął dzień, skarbie?
Gdzieś pomiędzy fatalnie a żałośnie.
Dwa piękne słowa, z których korzystasz, bo chodzisz do dobrej szkoły.
Bosko. Epickie słownictwo przyda się na czekające mnie lata terapii.
Wiem, że niełatwo być nową w szkole. Dziewczyny wciąż ci dokuczają?
Głównie jedna, Florence.
- Przezywa mnie „Bonem Żywnościowym”. - Dlaczego?
Bo jestem na stypendium, jestem mała
albo dlatego, że sprowadziłyśmy się z północy.
Różnisz się od dzieci ze szkoły,
ale to coś dobrego.
Ludzie niezwykli zmieniają świat.
Bosko. Przekażę Florence.
Zadzwonię do jej mamy.
Zaprosimy ją i omówimy sytuację.
- Rety, czy ty byłaś kiedyś dzieckiem? - Nie.
Ale też mnie nękano.
Musisz się im postawić.
Pewnie brakuje mi twojej odwagi.
Nie chcę się wyróżniać.
Przebiorę się i pozbieram jeszcze puszki na zbiórkę charytatywną.
Omówiłaś ze swoim szefem temat Chicago?
Okazuje się, że sprawę przyspieszono o dwa tygodnie.
- Jestem jedyną doradczynią prawną... - Mamo!
Bardzo mi przykro.
- Nie będzie mnie tylko kilka dni. - Serio?
- Kto ze mną zostanie? - Twoja kochana opiekunka.
Byle nie wujek Casey.
No nie żartuj. Wujek Casey?
Uważa, że zielone draże to warzywa.
Wykluczone.
Już idę.
Hejka.
Wybacz, krótka power drzemka, funkcjonariuszko Jackson.
A tu co się dzieje?
- To tymczasowe. Zmieniam mieszkanie. - Skończył się panu bilet parkingowy.
- Nie, parkomat jest zepsuty. - Wcale nie, działa.
Tylko ktoś założył na niego tę torbę.
A to skąd?
Co za deprymujące miasto.
Pozbędę się tego. Można?
Tylko... Dobra.
Z chęcią dam panu to.
Możemy później? Jestem spóźniony.
Niech pani wręczy komuś innemu.
Żyję. Wybacz, muszę lecieć.
Taki spóźniony.
Ale pali.
Witam. Casey Porter do pana Harringtona w sprawie posady ilustratora.
Witam.
To było o 15.30, a...
Mamy 16.15.
W innej strefie czasowej jestem przed czasem.
Nie, przykro mi.
No dobrze.
To na poczęstunek?
Niestety, tak.
Lunch.
Idiota!
- Hej. - Hej, Maliku.
Robimy zbiórkę puszek i butelek w szkole. Masz coś?
Mów mi Mistyczny Malik.
Uczę się magii. Pokazać ci sztuczkę?
Jasne.
Talia kart.
Fantastyczne.
Pani Crullerman, nie miałaby pani żadnych puszek?
Weź tę, maluczka.
Nie, sekundę.
Proszę.
Skondensowane mleko?
Szkoła magii. Powodzenia.
Kiedy stanę się świetnym magikiem,
wiesz, co zrobię?
- Sprawisz, że zniknie? - Przetnę na pół.
To też opcja.
- Witaj, pani Jarvis. - Cześć.
- Ma pani dla mnie jakieś puszki? - Tak.
Packard wie, że zbierasz puszki w jego obiekcie?
Wymusi retroaktywną prowizję.
Chyba że złożymy 501[c][3] in loco parentis.
Wtedy będzie chroniona.
Musicie być dobrymi prawnikami, bo nie wiem, o co wam biega.
- Hej. - Alonso! Puszki dla Emily!
- Sam je przynieś. Jestem zajęty. - Robię tofu!
Emily, zobacz. Zwykły, przyprawiony...
Co za filozofia? To coś białego w wodzie.
Masz, Emily.
Mira, mira. Dwa lata temu
geniusz odciął sobie dłoń krajalnicą do mięsa.
Teraz jest weganinem wcinającym tofu.
To był znak.
Psiakość.
Zmykaj!
Tu jesteś.
Chodź.
Zgubiłeś się,
ale wciąż jesteś nie lada skarbem.
Rozumiesz?
Stawiasz na swoim, tak?
Tak, wiem.
Jesteś psem.
Witaj.
A teraz...
przedstawmy cię pozostałym.
Oby nie wzięli cię za homara.
Cała kamienica to dom wariatów.
Co? Dlaczego tak na mnie patrzysz?
Wiem, że miała przyjść opiekunka...
Joł, joł, joł!
Jak leci?
Obiecałaś.
- Jak tam moja ulubiona siostra? - Cześć.
I moja ulubiona siostrzenica?
Gotówka jest w tej szufladzie.
Numery awaryjne są...
tutaj.
Daj spokój. 911? Choć trochę mi zaufaj.
Dopóki dozorca nie naprawi, nie korzystaj ze zmywarki.
Emily musi być w szkole do 7.45.
Rano? Kim oni są? Rolnikami?
Mama nie wróci do poniedziałku. Co porobimy?
Zbierzemy ekipę i ruszymy na bankiety? Nie tak teraz mówi młodzież?
Nie, nigdy.
- Damy jazzu. - Proszę, przestań.
Gotowe.
Casey, liczę na ciebie.
Dasz sobie radę?
A żebyś, kurka, wiedziała!
Też miałbym brytyjski akcent, gdybym nie mieszkał tu od małego.
Banialuki. Dyrdymały. Kiszki.
Skończyłeś?
Dumbledore.
- Kocham cię. - I ja ciebie.
Mags, poradzę sobie.
Masz klucze?
- Jesteś tu od dwóch minut. - Mogłem je zgubić.
Nie mam już więcej kompletów.
- Dobra. - Nie zgub ich.
- Kocham was. - Kocham cię.
Bywaj.
Też mi szok.
Jak leci?
Zgaduję, że czwarta klasa?
Szósta.
Żartowałem.
- Gdzie twoje poczucie humoru? - Straciłam je. W metrze.
Raz cię zgubiłem.
No i raz cię straciłem w Atlantic City. Ale wygrałem cię z powrotem!
Wszystko ci wynagrodzę.
Zrobimy coś superfajnego w ten weekend. Pieniądze nie grają żadnej roli.
O ile wystarczy tych z szuflady.
Tyle osób jest na nogach o tej godzinie? Skoczymy sobie na kawę?
Mam 12 lat, nie wolno mi pić kawy.
- Red bulla? - Serio?
Do kitu jest życie dzieciaka.
O rajuśku. Zobacz, namiot azylu dla zwierząt.
Możemy wejść? Proszę!
Instynkt mówi mi: „Jasne”, więc chyba nie powinniśmy.
Miałbym odmówić tej pucołowatej buźce
z jej brakującym ząbkiem?
- Obtoczyłbym cię w cukrze pudrze... - Już dość.
Chodź.
AZYL DLA ZWIERZĄT BRIDWELLA TYLKO DZISIAJ
Jak pięknie.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Trochę jesteś upiorny.
Przepraszam.
No cześć.
O jejku.
Wujku Casey, leniwiec!
Moje zwierzę duchowe.
Nie dotykaj go.
Co to za pomysł kłaść cię tam?
- Sio! - Jaki jesteś piękny.
Wspaniały plecak!
- Pasuje. - Fajowo.
Widać, że jesteś młodą damą
- o nienagannym guście. - Dziękuję.
Jestem Bridwell, witam w moim Azylus dla Zwierzętus Namiotus.
To po łacinie: „Namiot azylu dla zwierząt”?
Nie, to zwykłe słowa z dodanym „us” na końcu.
Przez to brzmię mądrus.
Jakich szukacie zwierząt?
Żywiołowego żółwia? Kameleona komika?
Może coś małego, taniego i wypchanego?
Chcę wszystkie.
Nie chcieliśmy wziąć zwierzaka.
Doskonale! Za mną.
Zwierzęta najlepiej odnaleźć,
kiedy się ich nie szuka.
Czy namiot nie wydaje się większy w środku?
Niedorzeczność. Jest mniejszy na zewnątrz.
Czy to żyrafiątko?
Albo hiena z długą szyją.
Muszę opowiedzieć dowcip, by się upewnić. Żyrafy nie mają poczucia humoru.
No i proszę.
To tutaj.
- Tu nie ma zwierząt. - Dokładnie.
- Bo ponoć nie szukacie zwierzęcia. - I tak jest.
- Więc on was nie zainteresuje. - Kto taki?
O rany.
Jesteś nieziemsko uroczy.
No zobacz.
Mam cię.
Jaki słodki.
I tyci.
- I czerwony. - Uwielbiam to, że jest czerwony.
Jak to się stało?
Nie wiem. Znalazłem go w parku, udawał gołębia.
Chyba zgubił rodzinę, więc jest nieco zagubiony.
Biedactwo.
- Będę twoją rodziną. - Nie ma mowy.
Proszę, wujku Casey.
Jest tyci, nikomu nie zawadzi.
- Panie Bridwell, jak duży urośnie? - To zależy.
Od czego?
Od tego, ile okażesz mu miłości.
Jest przeuroczy, ale odłóż go.
Błagam, spójrz na ten pyszczek.
Wybacz, jestem nowym, odpowiedzialnym Casey.
Zgodzenie się na radioaktywnego mikropsa nie jest odpowiedzialne.
Odłóż go.
Nie dam się znów nabrać.
Daj mi psa.
Ostrożnie.
Dziękuję za okazję, by pogrzebać marzenia mojej siostrzenicy.
Zawsze marzyłem o roli złego.
Z przyjemnością.
Na marginesie, jaki dźwięk wydają jeżozwierze, kiedy się całują?
„Auć”.
Hiena.
No chodź.
Idziemy do szkoły i nikomu o tym ani słowa.
Rety, przynosisz śmieci do szkoły?
Nie, to recykling.
Na zbiórkę. To nie dzisiaj?
- Tak, ale nikt tego nie robi. - Szkoła po prostu chce pieniądze.
- Moja mama wypisała czek. - Moja też.
Typowy Bon Żywnościowy.
Nie słuchaj jej. Jest wściekła, bo na jej wredną siostrę spadł dom.
Czadowo, że się napracowałaś.
Wyróżniłaś się.
Akurat tego wolałam uniknąć,
ale dziękuję.
- Owen, nie? - Znasz moje imię?
Powiedziałem to na głos?
Jeśli polepszy ci to humor,
też zbierałem puszki.
Naprawdę? Gdzie są?
Mój tata je wyrzucił.
- Bo wyglądałem jak azjatycka sierota. - Brawo, Emily.
Wchodź, zaczynamy.
Sprzątanie w alejce czwartej.
Nie przejmuj się, sprzątniemy to.
Inna firma, która chce się wybić na genetycznie ulepszonym rolnictwie,
to Lyfegro z jego sławnym, niezłomnym geniuszem założycielem, Zackiem Tieranem.
„Sławny”? Miło usłyszeć.
Cześć, Em! Jak ci minął dzień?
Miło się gadało.
Ujawnimy coś,
co wbije cię w fotel.
Azyl dla Zwierząt Bridwella
Brak wyników wyszukiwania
Nic?
Co?
Co do...
To ty!
Jak się tam dostałeś?
Cały dzień byłeś w moim plecaku?
Pomyślą, że cię ukradłam.
Kto cię tam włożył?
O rajuśku,
jaki ty jesteś uroczy.
Mógłbyś zostać na jakiś czas, co?
Pan Bridwell nie mówił, jak masz na imię. Może nie masz żadnego?
Może coś fajowego i staromodnego?
Typu...
Floyd!
Nie? Dobra.
Ebenezer!
Wybacz.
Izmael. Biblijne imię.
Nie.
Clifford.
Podoba ci się?
Niech będzie Clifford.
Pasuje jak ulał.
Nie, wujek Casey cię usłyszy.
Cliffordzie, gdzie jesteś?
Co...
Mój aparat na zęby.
Jesteś głodny, psiaku?
Idealnie.
Cliffordzie, nie!
Moje nowiutkie kapcie!
Nie, oddaj.
Serio?
Bo cię nazwę Ebenezer.
Zostaw, Cliffordzie.
Dobry piesek.
Cliffordzie?
Gdzie jesteś?
Lubisz indyka, Em?
Gdzie polazłeś?
O nie.
- To ty. Co zrobiłaś? - To nie ja.
Znalazłam go w plecaku.
Stanowczo się sprzeciwiłem, ale mnie zignorowałaś.
Przysięgam, po prostu się zjawił.
„Zjawił się”, tak?
- Co to jest? Co ty zrobiłeś? - Cudzysłów w powietrzu.
Dorośli je używają, gdy mówią jedno, a myślą drugie.
- Proszę, wujku Casey, na jedną noc. - Nie ma mowy!
- Obiecałem twojej mamie. - Proszę.
Twoje dziewczęce supermoce na mnie nie zadziałają.
Dobrze, jedna noc.
Z samego rana zwrócimy go dziwnemu, starszemu panu z namiotu zwierzęcego.
Teraz wejście tam wydaje się głupim pomysłem.
Nie rozumiem, dlaczego nie mogę go zatrzymać.
Bo nie możesz mieć psa.
Jedna noc i tyle.
Nie waż się...
Chciałabym, żebyśmy byli wielcy i silni. Świat nie mógłby nas skrzywdzić.
O rajuśku.
Cliffordzie?
Zaraz się obudzę. To wszystko sen.
Śpię i zaraz się obudzę.
Za trzy, dwa...
Rety, nie śnię. To się dzieje naprawdę.
Cliffordzie, to naprawdę ty.
Jak to się stało, że jesteś taki olbrzymi?
Wariactwo, ale też super sprawa.
Zażyczyłam sobie, żebyś był wielki, ale nie fizycznie.
Tylko tak duchowo.
Cliffordzie.
Co ty robisz?
Nie! Moje łóżko!
Nie, to poduszka mojej mamy.
Puść ją.
Bądź dobrym pieskiem i puść.
Oddaj!
Na zdrowie.
O nie! Mój komputer!
Nie machaj ogonem. Siad, piesku.
Cliffordzie!
Bądź cicho i zostań tutaj.
Zaraz wrócę. Cicho sza.
Casey!
- Casey! - Parkomat jest zepsuty.
Jest 7.30. Spóźnimy się do szkoły.
- Casey. - Już nie śpię.
- Jeśli chodzi o psa... - Przemyślałem sprawę.
Nie chcę być tym, co jest na nie. Źle mi z tym.
Jeśli chcesz zatrzymać to dziwadło,
- spoko. - Mogę go zatrzymać?
Tylko powiedz mamie, że nic o tym nie wiedziałem.
Zakradłaś się tu z nim i ukryłaś. Nic nie wiedziałem.
Nie wiem, czy w to uwierzy.
Jest tyci.
Byłoby to przekonujące...
Uciekaj!
Musimy stąd uciekać. W mieszkaniu jest potwór.
Casey, to ten pies...
Wujkowie i dzieci pierwsi!
Nie zbliżaj się.
...z namiotu.
Zeszłej nocy był...
- Chyba coś mu się stało. - Chyba?
To ten sam pies, tylko nieco większy.
Nieco większy?
Ma wielkość hipopotama.
Nie skrzywdzi cię. Jest łagodny.
To ten sam pies co zeszłej nocy.
Zostań.
Boże, twoja mama.
Co jej powiem?
Nie wiem, zachowuj się normalnie.
Normalnie!
A kysz! Stój.
Co się dzieje?
Dobra.
Pamiętaj, normalnie.
Cześć, mała.
- To Maggie. - Wiem, mała.
- O co chodzi z tym „mała”? - Co?
Tak gadam, kiedy jestem na maksa wyluzowany.
Upewniam się, czy wyszliście do szkoły.
Właśnie wchodzimy do metra.
- Nie. - Nie zgubię jej.
Mało zabawne.
Racja, ten incydent
- nie jest do śmiechu. - Nie!
Ale jest superbezpiecznie.
- Co to za hałas? - Nic takiego.
Nasz przystanek. Pa, mała!
- Wyłącz się. - Na razie.
Ty, siad.
Nie mów tego.
Sądziłam, że lepiej zniesiesz sytuację kryzysową.
Natychmiast znajdziemy tego Bridwella.
Dlaczego?
Aby się tego pozbyć.
Mówiłeś, że mogę go zatrzymać.
To było zanim się rozrósł.
Jakim cudem nie ma nic o tym kolesiu?
Nie ma go nawet w Google. „Azyl dla Zwierząt Bridwella”. Nic!
Rozdaje zwierzęta mutanty i nie ma go w sieci?
Nieodpowiedzialne. Nawet jak na moje standardy.
Czyli cię lubi.
Bosko.
- Kto tam? - Packard.
O nie. Nasz psychol dozorca.
Nie wolno mieć zwierząt. Eksmituje nas.
Miałem naprawić zmywarkę.
- Wchodzę. - Chwila!
- Nie na mojej warcie. Ukryj psa. - Hej!
Poradzę sobie.
Może użyję angielskiego akcentu.
Nie!
Witaj. Zapewne pan Packard.
Coś ty za jeden?
Casey.
- Siostra Maggie. Brat. Kiepski moment. - Teraz albo nigdy.
Nigdy?
A tu co się wyczynia?
Próbujemy feng shui.
Po chińsku „przenoszenie rzeczy”.
Tam jest zmywarka.
Ale zawór jest w sypialni.
- Nie można tam wejść. - Nie.
Dlaczego nie?
- To prywatne. - Straszy.
Jest sporo dziewczęcych spraw, które wolałabym nie pokazywać.
Właśnie.
- Mogę to zrobić. - Dzięki, wujku Casey.
Wejdę i załatwię...
- Należy do rodziny. - Właśnie.
Więc...
Zmywarka!
Dziwnie trzeszczy, gdy spływa woda.
Cicho.
Nie, przestań!
Wszystko pod kontrolą. Zamykam zawór.
Ech, te stare rury.
Co tam się wyprawia?
Czyli wchodzisz teraz do mojego pokoju!
Dobra.
Czuję zapach psa.
Psa?
Skądże.
To ja. Nie wierzę w dezodoranty.
Nie ma jak naturalny zapach. Powąchamy się?
- No chodź. - Nie!
Dobra.
Co ty robisz?
Tak, chyba odkryłem problem.
Zamówię część i wrócę.
Dziękuję za wizytę.
Doskonały z pana dozorca.
- Pa! - Na razie!
Dziękuję!
Obłęd nie z tego świata!
A byłem na Burning Manie.
Jak go zwrócimy, jeśli nie możemy znaleźć Bridwella?
Grzeczny Clifford.
Chwila, zwrócić go?
Nie porzucimy go. Ma tylko nas.
Wystarczy go zmniejszyć. Spytajmy weterynarza.
- Weterynarza? - Tak. Nie wiemy, co się dzieje.
Może jest poważnie chory?
Albo dalej rośnie?
A co jeśli będzie wysoki na 30 metrów?
Dobra. Pojedźmy do weterynarza.
Potem odnajdziemy Bridwella
i zwrócimy mu...
jego psa giganta.
Chodź.
Niezła robota z pasami.
Dobrze, że twoja mama miała fazę Madonny w latach 80.
Madonna?
Nie należałoby go jakoś ukryć?
Nie, to Nowy Jork. Nikt go nie zauważy.
Nie, mam gdzieś, czy to sadownik. Ma nie ruszać moich petunii.
Mieszkasz tu?
- Pierwszy raz widzisz domek mobilny? - Taki tak.
Rozstałem się z dziewczyną.
Z moimi kredytami studenckimi uznałem, że to finansowo słuszna decyzja życiowa.
A twoja mama nie musi o niej wiedzieć.
Też mnie osądzasz?
- Do środka. - Wsiadaj.
Tam z przodu.
Nie! No to posadź wielki, gruby zad na łóżku.
Nie, Cliffordzie!
Nie obśliniaj jego słuszną finansowo decyzję życiową.
Emily!
Owenie! Co tutaj robisz?
Uznałem, że jesteś chora. Mam pracę domową.
Olałem też wuef.
Dotarło do mnie, że teraz wyszedłem na desperata.
- Nie jesteś chora. - Jedziemy do weterynarza.
Tak bez zwierzęcia?
Pieszilla!
- Nie! - Czy to pies?
Wszystko gra. Nudy, to tylko wielki, czerwony szczeniak.
Nie ma się czego bać. Właź!
Chcemy po cichu go znowu zmniejszyć.
- Więc... - Cicho.
Ale fajowo.
Weźcie mnie ze sobą.
Tego nie nauczysz się w szkole. Były o tym konferencje TED.
Wybacz, mam już jednego dzieciaka na karku. Nie ma mowy...
Czyli jednak go zabieramy.
Ani się waż.
Cliffordzie, żadnego aportowania!
Nie!
Cliffordzie!
O nie!
Zły piesek!
- Dobry piesek! - Cliffordzie!
Zły pies!
Jakim cudem nie pękło?
I po sprawie.
Cliffordzie, odłóż go.
Rzuć piłkę.
- Rzuć piłkę. - Cliffordzie, rzuć ją.
- Nie do wiary. - Dobry piesek.
Nie, zły piesek. Bardzo zły.
- Jaki uroczy. - Tutaj.
Co on robi?
Ojej.
- Czad. - Wcale nie.
Kupki zbierać nie będę.
Wczorajszy wywiad telewizyjny
- był genialny. - Dziękuję.
Wolę nie mieć wysokich oczekiwań, ale jaram się tym, co zobaczę.
Niestety, panie Tieran,
ale genetycznie zwiększony wzrost daje gorsze wyniki
od oczekiwanych.
Dwugłowa koza.
Więcej ust do wykarmienia utrudni walkę z głodem.
Można tak na to patrzeć.
I tak właśnie robię, A to coś patrzy na mnie czterema oczami.
Trochę niepokojące.
Jaki mamy cel?
- Nakarmić świat. - Cicho.
Naszym celem jest wyhodowanie megażywności dzięki genetycznej...
Ile pieniędzy wydaliśmy?
Bodajże...
Czterysta milionów.
- Sporo kasy, co? - Właśnie!
- Muszą być jakieś efekty twojej pracy. - Cóż...
- Jak dotąd... - Powiedział: „Jak dotąd”. Słyszeliście?
Tak.
Czyli nie ponieśliśmy porażki,
ale jeszcze nie odnieśliśmy sukcesu.
- Powiedzcie: „Amen!”. - Amen!
Nie ty. Mówiłem do nich.
Co stworzyliśmy za te 400 milionów dolarów?
Większe kurczaki, krowy z czekoladowym łajnem?
- Pokażę ci. - Właśnie to lubię słyszeć!
Ta owca ma tylko jedną głowę. To już postęp.
Co tu mamy? Gęstszą wełnę, która sama się strzyże?
- Futro o zapachu Świętego Mikołaja? - Nie do końca.
- Pokazałem ci ją, bo jest... - Co, Albercie?
- Jest w... - Że co?
Jest wredna.
Jest wredna?
Paskudna.
- Teraz mi ściemniasz. - Nie.
Twierdzisz, że ta łagodna, słodka...
- Klawe, co? Całkiem fajowe? - Nic a nic fajowe. Dość.
- Moje dzieciństwo! - Panie Tieran?
Tak, Colette?
Twój wyraz twarzy sugeruje, że masz kolejne dobre wieści.
Musi to pan zobaczyć.
Nie może być prawdziwy.
Trenduje w Internecie.
Na górnym Manhattanie pojawił się trzymetrowy pies
O mój...
- Czuję twoje włosy. - Sorki.
Cokolwiek pomogło psu urosnąć, uczyni to też z naszą żywnością.
I uratuje Lyfegro.
Znajdźcie go. Tak!
SZPITAL DLA PSÓW
Nic mu nie jest?
No tak. Cóż...
On jest...
Przebada go pan?
Tak, bo jestem weterynarzem.
Tym jestem. Badam... zwierzęta.
Zajrzę ci do pyska, kolego.
Spokojnie. Powiecie mu?
No tak. Cliffordzie.
To nie...
Dobry piesek.
Więcej wiary w dzieciaki.
Dobra robota. Czas zajrzeć.
Fajowo. Tak!
Duże ząbki ma ten wielki, czerwony pies.
To opinia lekarska? Zabrzmiało bardzo naukowo.
Może wejdziesz na wagę, kolego?
Ale powoli.
To była wersja platynowa X-9000.
- Przepraszam. - Nie ma sprawy.
Napiszę...
„ciężki”.
Dobra.
- Może pan mu zmierzy temperaturę? - Co? Niby dlaczego?
Zna go pan nieco lepiej.
- Gdzie? - Wiadomo.
Nie „wiadomo”. Nie jestem weterynarzem.
Tam, gdzie się bada temperaturę zwierząt.
- Czyli? - Rymuje się z „dobrobyt”.
- Nie ma mowy. - Tak, bez tego.
Nie przejmuj się, Cliffordzie. Może posłucham mu serca.
- Tak! - Właśnie!
Zróbmy to. Posłucham twego serca, kolego.
Dobra.
Tak. Clifford…
Wybaczcie.
Powiem wam tyle,
że może jest wielki i czerwony, ale poza tym ten psiak
jest zdrowy jak koń.
- Nie wie pan, czemu tak urósł? - Niestety nie.
Mieszkał koło toksycznych odpadów? Nad starym cmentarzem?
- Widziałem film... - Dziękuję.
Dobra.
Szalony pomysł. Może zostawimy tu Clifforda
z tym ekspertem, dopóki mama nie wróci do domu?
Jeśli nie zmniejszy się, rozwiążecie to między sobą?
- Casey! - Ale bezduszne.
Skończę to badanie, a wy zaczekajcie w pokoju obok.
- Dziękuję bardzo. - Dzięki.
Teraz prosta część i sobie pójdziesz, Cliffordzie.
Niezłego masz przystojniaczka.
Dziękuję.
Proszę tu podpisać.
Bardzo dobrze.
Chcesz smakołyk? Co?
No proszę.
Dobra robota.
Nie, później dostaniesz kolejny.
Później.
Dostaniesz później...
Dziękuję.
Pierwszy raz widzę tak dużego psiaka.
Wczoraj wieczorem był tyci.
Naprawdę? Przypadkiem nie dostałaś go od Bridwella?
Skąd pani wie?
Skarbie, pracuję w tym biurze od ponad 20 lat.
Każde niezwykłe zwierzę wydaje się pochodzić od Bridwella.
Jeden koleś nie potrafił wydukać słowa, dopóki Bridwell nie dał mu papużki.
Ptak go stale pozytywnie wzmacniał. Teraz nie potrafi przestać gadać.
Inna kobieta nie umiała chodzić. Nawet się nie ruszała!
- Bridwell dał jej czepiaka. Co noc... - Lucille!
...masował jej stopy, a teraz uczy się stepowania.
Facet jest jakimś czarodziejem.
Mógłby zmniejszyć Clifforda?
Nie żartuj! Pestka dla Bridwella. Facet zna się na cudach.
- Jak go znaleźć? - Nie da się.
To on się zjawia, gdy jest potrzebny.
Mam trzykrotnie wymówić jego imię i potrzeć lampę?
Jaki uroczy.
- Ma pani jakieś informacje na komputerze? - Co za głupie pytanie.
- Głupie? On proponował potarcie lampy. - Właśnie. Wiem, jak go znaleźć.
Bridwell był wczoraj w szkole. Rozstawił tam namiot.
Czyli musiał wypełnić formularze z danymi.
- Będą na szkolnym komputerze. - Właśnie.
Zdobywamy dane Bridwella i czmychamy.
- Przyniosę Cliffordowi żarcie. - Zostawisz tam klucze?
Kto zechciałby to ukraść?
Modliłem się o cud, który uratowałby firmę od upadku.
I się spełnił!
Jeszcze go nie mamy.
Daj spokój. Trudno ukryć trzymetrowego czerwonego psa.
A to co?
- Chip identyfikacyjny. - Właśnie.
Gdy to cacko trafi do naszego dużego kolegi...
Pies stanie się własnością Lyfegro.
A czerwień zostanie moim ulubionym kolorem.
Panie Tieran.
Co?
- Proszę pana. - Tak?
Proszę zobaczyć.
Ta dziewczyna pojawia się z psem w 67% z przeanalizowanych zdjęć.
A to pech.
Herb na jej mundurku pasuje do elitarnej prywatnej szkoły.
Co za miot potworków.
- No i... - Dobra.
Emily Elizabeth Howard.
Bingo!
Strefa Wolna od Orzechów
Piękna broszka.
Rozmieni pani 20 dolarów?
Dzieci w holu sprzedają orzechy w karmelu. Uwielbiam je!
- Orzechy? - Tak.
Na końcu holu. Na samiusieńkim końcu.
Nie lubi orzechów.
Dobra robota.
Niewykrywalnie wyciągnę dane. Nie będą wiedzieć, że tu byliśmy.
Zabrzmiałoby fajniej, gdybyś nie miał pendrive’a SpongeBoba.
Cicho.
Pracuję.
Jak urokliwie.
Witam pana.
Co słychać?
Zgaduję, że jest pan albo dozorcą,
albo członkiem Towarzystwa Konserwacji Lamp.
- Czego chcesz, mądralo? - Dobra.
Szukam informacji o jednym najemcy.
Jeśli myślisz, że zdradzę informacje poufne...
No właśnie.
- Co chciał pan wiedzieć? - Tak.
Czy widział pan te istoty?
Wiedziałem, że poczułem psa.
Jeszcze jeden, poproszę.
Dziękuję.
Stój!
Stój! Pies!
Co to ma być?
Hej, Bonie Żywnościowy. Myślałam, że cię dzisiaj nie ma.
Cześć, Florence.
Jeśli brakuje ci jedzenia w domu,
możemy zorganizować jakąś kwestę.
Trochę się spieszę.
Wiesz, ile kosztowała ta bluzka?
- Wybacz, to wypadek. - Ty jesteś wypadkiem!
Nie powinnaś tu nawet być. Przychodzisz tu za darmo, gdy inni płacą.
Cliffordzie! Jak się tu dostałeś?
To pies z Instagrama.
Należy do Emily?
Chodźmy.
Co, Cliffordzie?
Co ty robisz? Dlaczego mnie popychasz?
- Można go pogłaskać? - Jasne.
To mój pies, Clifford.
- Jaki duży! - I słodziutki.
Uwielbiam go!
Idealnie. Największy przegryw w szkole posiada największe dziwadło na świecie.
- Swój ciągnie do... - Nie jest dziwadłem.
Co ty powiedziałaś?
Jesteś zła, bo nie jesteś w centrum uwagi.
Chyba cię lubi.
Pozamiatane.
Trzeba iść.
Zdecydowanie.
Packard nie może zobaczyć Clifforda.
Owenie, zostań w wozie.
Chwileczkę...
I może daj Cliffordowi wody. Dzięki.
Wrzucimy to do laptopa,
ściągniemy dane Bridwella i spadamy.
Mój Boże.
- Nie. - Eksmitowano nas?
To się nie dzieje.
WIEDZIAŁEM, ŻE POCZUŁEM PSA!
Ale nabroiłem.
To chyba skomplikowane, panie Jarvis!
Nie wiem, czy to według instrukcji
właściwy krok.
Czytał pan uwagi prawne do samodzielnego montażu?
Oczywiście, pani Jarvis. Co za idiota robiłby...
Pomocy! Niech mu ktoś pomoże!
Pomocy!
Co ty robisz?
- Priscillo! - Jeronie!
- Niech ktoś przyniesie drabinę! - Pomocy!
Cliffordzie!
Zaraz puści!
- Jeronie! - Trzymaj się!
Pomocy!
Jeronie!
Złapał cię wielki, czerwony pies.
Niesamowite!
Dziękuję.
- Czyj to wielki pies? - Emily! To pies Emily.
Emily! Twój pies uratował mi życie.
Clifford?
- Emily, widziałaś to? - Najlepszy przechwyt frisbee w dziejach!
Clifford, dobry pies.
Dzięki Bogu.
To mój pies, Clifford, a tam siedzi mój wujek, Casey.
Chwila, Packard zgodził się na tego psa?
Nie do końca. Właśnie chcemy to rozwiązać.
Owenie, nie mamy laptopa. Zablokowano nam wejście do domu.
- Serio? - Tak.
Dobra, coś wykombinuję.
Dzięki.
- Przepraszam. - Tak?
- Czy możemy pożyczyć laptopa? - Oczywiście.
- Zrobię porządne zdjęcia, gdy idzie. - Tak?
To nie twoja wina.
To moja specjalność. Przynoszę twojej mamie same kłopoty.
Wiedziałaś, że miała stypendium w Oxfordzie?
- Naprawdę? - Tak.
Chciała studiować w Anglii.
Nasza mama umarła, ojciec się posypał.
Została, żeby pomóc mnie wychować.
Poświęciła wszystko.
Oto jak się odwdzięczam: „Niespodzianka. Jesteś bezdomna!”.
Dlatego nikt mi nie ufa, Em.
Ja pierdykam!
Dostałem się do pliku.
Znalazłem list Bridwella do szkoły.
Zobaczcie. Napisał, że jutro go nie będzie,
bo odwiedzi szpital im. Św. Benedykta z racji umówionej wizyty.
- Jutro znajdziemy Bridwella! - Właśnie.
Zaraz wrócę.
Namierzyliśmy ją.
- Co? Nie. - Pani Jarvis!
W ogóle mnie nie słuchasz.
Emily, zabawa się skończyła.
- To koniec. - Nie.
Zadzwonimy do zoo, cyrku czy gdziekolwiek.
Witajcie!
Zapewne Emily Elizabeth.
- A pan to kto? - Zac Tieran z Lyfegro.
Jakże miło cię poznać.
Moja wizytówka.
Ratujesz nam życie, młoda damo. Dziękuję ci za znalezienie naszego psa.
Waszego psa?
Niezdarny woźny zostawił otwartą bramę
i ten wielkolud wymknął się z laboratorium. Co nie?
Dobra.
Musiał wam sprawić dużo kłopotów.
Jeśli to możliwe,
chciałbym ci to zaoferować.
Zaczynam lubić tego faceta.
Moment.
- Dobra. - Na co nam moment?
- Można przeprosić? - Jasne.
- Co ty robisz? - Nie cierpię dzieci.
To wszystko rozwiąże.
Clifford wróci do domu, damy dozorcy w łapę
i nikt się nie dowie, co zaszło.
No i zgarnę małe wynagrodzenie za opiekę nad dzieckiem.
No dalej...
Kłamiesz.
- Słucham? - Nieco przesadza.
Mówiłeś, że Clifford był duży, gdy uciekł. Znalazłam go, gdy był mały.
Dziwne.
Wszystko gra, Emily?
- Wyluzuj. - Mówię do Emily, kolego.
- Wszystko gra. - Świetnie.
Jestem Alonso ze straży sąsiedzkiej. Obserwujemy cię! I źle ci patrzy...
Chciałem być miły. Albercie!
Przykro mi.
- Dziękuję. - Cliffordzie, uciekaj!
- Nie! - Emily!
Łapać go!
Musimy go złapać.
- Cliffordzie, tutaj, piesku. - Chodźcie!
Za co wam płacę?
Tam! Idźcie!
O nie!
- Do wozu! Już! - Dobra.
Szybko.
Cliffordzie, musimy wsiąść do auta.
- No chodź! - Dalej!
Zablokujmy drzwi.
To ich zatrzyma.
- Bo ci zrobię krzywdę. - Alonso!
Raul!
Mój błąd!
Tam!
- Co robisz? - Wywożę Clifforda.
Umiesz prowadzić?
- Casey umie, nie może być zbyt trudne. - O rajuśku.
Rusz tym drążkiem. Mój tata czasem go używa.
Dobra, to było w tył.
To jest niebezpieczne i nielegalne. Pierwszyzna dla mnie.
Wybacz.
Na pewno będzie dobrze.
Nie, nie jest dobrze.
Nie jest dobrze!
Jej mama dosłownie mnie zabije.
Ten wóz nie ma poduszek. Pamiętaj o tym w razie kraksy.
Policja! Zachowaj spokój.
Co robisz? Obie ręce na kierownicy! Nawet ja to wiem!
Obie ręce!
- Jadą! - Skręć w lewo!
Tam jest mój budynek. Garaż jest otwarty. W lewo!
Tam jest garaż! Skręcaj!
Już nigdy tak nie róbmy.
Masz raporty toksyczności?
Tak.
- To szkoła Emily. Mogę... - Jasne.
Pani McKinley.
Maggie. Chciałam sprawdzić co u Emily.
Jak się czuje? Nie było jej dziś w szkole.
Co?
Rany Julek!
Siobhan, jest z nami. Odstaw mopa.
Oszalałaś? Prowadzisz auto?
A ty czym się przejmujesz?
Wciąż mam zaciśnięte zwieracze.
Gdzie jesteśmy? To muzeum?
To zwykły apartament.
Mieszkasz tutaj?
Tak.
O rany.
- Twoja kolej. - Co? A co powiem?
Cokolwiek, byle nie prawdę.
Cześć, mała!
Emily, dzwoniła do mnie szkoła. Ponoć dzisiaj cię nie było.
Co? Głupoty gadają, mała.
- Jasne, że byłam w szkole. - Dobra.
Wiesz co? Casey ci wyjaśni.
Lepiej kłamiesz ode mnie.
Pewnie jakieś zamieszanie w szkole. Była ponoć jakaś afera z orzeszkami.
Wyjaśnię wszystko w poniedziałek.
Pestka.
Brutusie, nie!
- Czy to pies? - Pies?
Co? Skądże.
To zmywarka.
Spróbuj ją kopnąć.
Chyba chce powąchać Cliffordowi...
no wiesz.
Dobra. Brutusie.
Słyszysz? Przestało.
Wiesz...
Skończył?
Dobry piesek.
Myślałaś może o nowym mieszkaniu?
Warto rozważyć zmianę.
Wybacz. Sprawdziłem baterię w telefonie.
Zostało 1%, zaraz może paść.
Brutusie!
Niecodzienny widok.
Brutusie.
Nic mu nie jest.
Serio?
Może czas go nakarmić?
POLICJA NOWOJORSKA
Dziękuję za spotkanie, komisarzu.
- Komendancie. - No jasne.
Ten pies należy do pana?
Oczywiście. Uciekł w trakcie eksperymentów.
To stworzenie jest medycznym mutantem.
- Medycznym mutantem? - Dokładnie.
Boimy się, że ta mutacja
- może skakać między gatunkami. - Skakać między gatunkami?
Musimy szybko złapać to zwierzę, by wróciło do laboratorium.
W przeciwnym razie skutki mogą być straszne.
Proszę sobie wyobrazić.
Karaluchy tej wielkości latające po mieście.
Szczury tej wielkości w spożywczym.
- Latające szczury. - Właśnie!
- Muszę zadzwonić. - Śmiało.
Je jak zwierzę.
Bo jest zwierzęciem.
Mówię o nim.
Co?
- Z ostatniej chwili. - Hej, patrzcie!
Jestem komendant Watkins z nowojorskiej policji.
Oferujemy nagrodę 25 000 $
za wszelkie informacje, które pomogą złapać wielkiego, czerwonego psa.
- Dobro mieszkańców... - Patrzcie.
...jest naszym priorytetem.
Współpracujemy teraz z Lyfegro.
- Twarz stworzona do spoliczkowania. - Prosimy was o informacje.
- Owenie, jestem. - Pytania?
Tato!
- A wy kim jesteście? - To Casey i Emily.
- Emily? - Tak.
- Ta Emily? - Tato!
Przepraszam.
Nie mówił nic o tobie. Nigdy.
Przenigdy.
Mogą zostać na noc? Mają problem.
Jaki problem?
Wycofuję pytanie.
- To wszystko należy do twojego taty? - Tak, dwieście hektarów.
Spore, pełne zwierząt. Idealne dla Clifforda.
I tysiące kilometrów stąd.
Em, policja nas ściga.
Na razie.
Wszystko się zaczyna układać.
Statek mojej firmy przewozowej wyrusza jutro z Newark do Hong Kongu.
Widzieliście nasze lasy pod Szanghajem. Clifford byłby tam bezpieczny.
Nie odeślemy Clifforda.
- Emily. - Nie zrobimy tego.
Dziękuję, panie Yu.
- Mogę porozmawiać z Emily na osobności? - Chodź, Owenie. Utulę cię.
Tato!
Nie utulam go. Nigdy.
Chodź, wielkoludzie.
- Dobranoc. - Pa.
Musimy pomówić o tym fiasku.
Fiasku?
- Chiny nie są tak daleko. - Serio?
Dobra, beznadziejne kłamstwo. Są bardzo daleko.
Ale tam będzie mu najlepiej.
I co z tego? Clifford przyszedł do mnie, gdy byłam samotna i nie miałam przyjaciół.
Jest najlepszym, co mam w życiu. Nie opuszczę go.
Nie mamy wyboru.
Eksmitowano nas.
Według wiadomości jesteśmy teraz wręcz zbiegami.
Bridwell może nam pomóc! Tak jak mówiła Lucille u weterynarza.
Wystarczy go znaleźć.
- Emily... - Casey.
Gdybyś znalazł kogoś tak pełnego miłości, że czułbyś, że razem stać was na wszystko,
odpuściłbyś tak po prostu?
Dobrze. Pójdziemy do szpitala i poszukamy Bridwella.
Jeśli go nie znajdziemy lub nam nie pomoże,
Clifford musi popłynąć jutro tym statkiem.
Umowa stoi?
Tak.
Czyli nam została kanapa.
Kurde, mieszkanie jest warte 27 milionów. Hej, czy Owen ma starszą siostrę?
Już dobrze.
Pytam dla przyjaciela.
Stary, zapomnij, że pytałem.
Owenie, ty zostań z Cliffordem, a my poszukamy Bridwella.
Dlaczego zawsze ja?
Bo tego nie nauczysz się w szkole.
Zachowuj się normalnie.
Cliffordzie, wyczuwasz rzeczy.
Czujesz chemię między mną a Emily? Bo wydaje mi się...
Cliffordzie! Ohyda!
To zabiło dinozaury!
Są zasady! Nie wolno pierdzieć w zamkniętej przestrzeni.
Cliffordzie, niefajnie.
Cliffordzie, do furgonetki.
Szukacie kogoś?
Tak. Starszy pan, siwe włosy,
wysoki, mówi zagadkami.
To jego muszka! Nosi taką w kropki.
- Co? - Mężczyzna z tą muszką to przyjaciel?
Zmarł dzisiaj rano.
Nie.
To niemożliwe.
Przykro mi.
Był taki miły i magiczny.
Jak mógł umrzeć?
Mogę wam wysłać maila odnośnie pogrzebu.
Tak, dzięki.
Proszę.
Co z Cliffordem?
Nie wierzę.
Bridwell był naszą ostatnią nadzieją.
To pewnie po nas.
Będzie dobrze, chodź.
Nie mogę uwierzyć, że Bridwell...
no wiesz.
Możemy znów się ukryć w moim domu.
Owenie, ściga nas policja.
Dość ukrywania się.
Jeśli nas znajdą,
przekażą Clifforda Tieranowi.
Co zrobimy?
- Nie. - Em.
Nie oddam go!
Tak będzie najlepiej.
- Najlepiej jest mu ze mną. - Ale nie zapewnisz mu bezpieczeństwa.
Zadzwoń do ojca.
Wszystko załatwione.
Colin popłynie z Cliffordem aż do Szanghaju.
Moi ludzie będą w porcie i zawiozą go do domu.
Musimy ruszać.
Panie Yu, bardzo dziękuję.
Nie ma sprawy.
Pa, Cliffordzie. Liczę, że jeszcze się kiedyś spotkamy.
Zaczekaj w samochodzie.
- Przykro mi, Emily. - Dziękuję.
Wiem, że nie rozumiesz,
ale nie jesteś tu bezpieczny.
Jesteś za duży.
Jeśli cię znajdą, zrobią ci straszne rzeczy.
Nie mogę na to pozwolić.
Jesteś jedynym takim psem na świecie.
A ludzie...
nie lubią odmienności.
Co się stało? Co on robi?
Chyba stara się być mały.
Przykro mi, że cię zawiodłam.
Myślałam, że uda mi się ciebie uratować.
Musimy być wielcy i silni.
Pamiętasz? Aby świat nie mógł nas skrzywdzić.
Musisz pójść z tymi ludźmi.
Będzie dobrze.
Jestem z ciebie dumny.
Żegnaj, Cliffordzie!
Kocham cię całym sercem!
Bądź grzeczny dla mnie.
Hrabstwo pozwano w 1994 roku, czyli...
Maggie!
- Czy to Emily? - Co?
...pozwoli na złapanie internetowej sensacji.
- W mieście trwają poszukiwania... - Co jest?
- ...wielkiego, czerwonego psa. - Moja córka.
- Widziano go ostatnio w Harlemie. - Jedź.
Kiepsko spałaś, co?
Śniadanie?
Wiem, że nie pijesz kawy, ale to chyba dobry moment, by zacząć.
- Będzie tam szczęśliwy. - A wiesz, kto nie będzie?
Moja mama. Mieszkaniem w furgonetce.
Przywyknie do takiego życia.
Spanie na podłodze. Sikanie do kubła.
Rano znalazłem miłe SMS-y od niej.
Tak.
„Proszę zadzwonić. Teraz”.
Duże litery, wykrzykniki, wściekła buźka,
emotka broni.
Myślisz, że jest zła?
Ubierzesz się? Gosposia przychodzi około 10.
Facet ze szpitala przysłał adres pogrzebu Bridwella.
Nie chcę iść.
Chwileczkę.
Nie wygląda jak Bridwell.
- To pewnie jego zdjęcie z młodości. - Nie.
To nie Bridwell.
Zdecydowanie nie.
Pacjent w szpitalu musiał się pomylić.
Skoro to nie Bridwell...
- On żyje! - On żyje!
Smutne, że ten koleś zmarł, ale Bridwell żyje.
- Bridwell żyje! - Tak!
- Piątka za zmarłego? - Clifford ma szansę.
- Skupmy się na tym. - Tak.
- R.I.P. Hamilton Wilder. - Niech żyje Bridwell!
- Niech żyje! - Tak!
- Hej! - Owenie, Bridwell żyje!
W sieci... szukanie...
Znalazłem... Bridwell... park.
Jeszcze raz, ale pełnym zdaniem.
Bridwell żyje.
Jego namiot jest w Manhattan Bridge Park.
Emily!
Szybko!
Wielki, szkarłatny pies
został rano zatrzymany
- na frachtowcu. - Uwierzycie?
Co?
Nie wiadomo, jak i dlaczego trafił na pokład,
ale wydaje się, że podjęto próbę wywiezienia go z kraju.
Olbrzymi pies trafi
do jego domu w laboratorium firmy biotechnologicznej Lyfegro.
Nie, musimy pomóc Cliffordowi.
Wujku Casey, musimy go uratować. Skrzywdzą go.
Tak, masz rację.
- Czas odwiedzić Lyfegro. - Idę po furgonetkę. Pomogę wam.
- My też. - My też.
Harlem odzyska swojego wielkiego, czerwonego psa.
- Zgadnij kto dzwoni. - Daj telefon.
- Hej. - Emily, co wy wyczyniacie?
- Clifford ma kłopoty. - Jadę teraz z lotniska.
- Nie mam czasu wyjaśniać. - Wsiadajcie.
- Będę za godzinę. - Poradzę sobie.
- Z czym? Masz 12 lat. - Załatwię to.
- Zresztą, jest ze mną wujek Casey. - Przykro mi,
skarbie, ale... Emily?
- Będę mieć dożywotni szlaban, prawda? - My oboje.
- Siedzibę mają w stoczni w Brooklynie. - Tam się widzimy.
Z drogi!
Powinni byli dać temu psu spokój.
Mają przechlapane.
Zacznijmy sekwencjonowanie jego DNA.
Tak jest.
Witajcie!
Dobry psiak! Spokojnie.
Dzień dobry.
Mam przemowę, ale mówię prosto z serca.
Wybaczcie, jeśli będę nademocjonalny. W Lyfegro mamy jedną misję.
Nakarmienie świata...
Hej, Marku. Fajny krawat.
Mamy cudowny zespół naukowców.
- Dobra. - Masz pod ręką nożyce do drutu?
- Nie opuszczam domu bez nich. - Mieszkasz w aucie.
Cicho, Owenie.
Jako dowód
zapewne widzieliście to piękne, niezwykłe stworzenie.
Figlarnie uciekł z laboratorium dwa dni temu.
Cóż, bardzo jesteśmy wdzięczni za tego wielkiego, czerwonego psa.
Musimy teraz odwrócić uwagę.
- Załatwimy to. Nie, panie Jarvis? - Jasne, pani Jarvis.
Zajdziemy od tyłu.
Zrobimy zamieszanie na konferencji prasowej.
To okazja,
by uzyskać spory zwrot z inwestycji w Lyfegro.
- Dziękuję. - Panie Tieran!
Słucham?
Odniesie się pan do pozwu przeciwko panu?
Pozwu? Nie...
Zamknięte, ale uczyliśmy się otwierania zamków w szkole magii.
- Jasne. - Złożymy pozew zbiorowy
przeciwko panu Tieranowi, Lyfegro
- i... - Mamy tu dym.
Nie mówię po prawniczemu.
Emily Elizabeth Howard wybrano na główną reprezentantkę.
Dołączono zarzuty o napad z pobiciem oraz naruszenia etyczne.
Puśćcie! Ręce precz od niej!
Niefortunne.
Krępujecie mnie. Patrzcie!
Co z tobą?
Uruchomisz alarm pożarowy!
Mam drugi...
- Ochrona. Do budynku! - Biegiem!
- Co jest? - Sprawdźcie drzwi.
- Tak jest. - Robi się.
Co się dzieje?
Patrzcie. Słodka owca.
Patrzcie.
A to czort.
- Spadam. - Odejdź. Znam się na owcach.
Chodź, mamaczka.
Chodź tutaj.
Widzicie? Każdy lubi mleko skondensowane.
Bierz!
Nawet puszka dobrze smakuje.
- Sektory od 3 do 5 czyste. - Fałszywy alarm w ładowni.
Przyjąłem.
Fałszywy alarm w ładowni.
Resetujemy systemy.
- Cliffordzie! - Wybaczcie, bierzemy psa.
Te 30 000 woltów jest innego zdania.
- Mam plastikową rękę. - A ja prawdziwą.
Nie!
- Jest ciężkie, bo skondensowane. - Każdy w kitlu...
spadówa.
Dobra.
Cliffordzie!
Nic ci nie jest?
Cliffordzie.
Cliffordzie?
Cliffordzie!
Nic ci nie jest!
Cliffordzie.
Wiem.
Hej, kolego.
- Też się cieszę. - Nie chcę przerywać,
bo jest to niesłychanie urocze,
ale jak go przedostaniemy do Bridwella?
Pójdźcie beze mnie.
Jako magik postaram się odwrócić uwagę ochrony.
Co?
- Musimy dostać się z nim do furgonetki. - Nie, dorwą go.
Nie bierzemy furgonetki.
- Stop! Włączcie kamery. - Dalej, skacz!
Dajcie spokój. Mój samochód!
Chodźmy!
Idźcie do parku. Tam się spotkamy.
Potrzebne wsparcie!
Dalej, Cliffordzie!
Co ty robisz?
Lubicie magię?
- Teraz zniknę! - Wracaj tu!
- Jesteśmy w Lyfegro... Hej! - Pozwoli pani.
Lyfegro ukradł tego psa.
O nie! Uwaga!
No jedź już!
Wielki, czerwony pies uciekł z ośrodka Lyfegro.
Teraz odbywa się przedziwny pościg.
Spokojnie! No dajecie! Dobra!
Widzę czerwień.
Skręć!
Nie! Dalej!
Za nim!
Należy do mojej siostrzenicy, Emily. Uratowała go jako szczenię.
Jeśli jej mama ogląda, proszę odnotować, że byłem przeciwny.
- Casey? - Ale nie posłuchała.
Bo od początku wiedziała,
że ten pies należy do niej.
A teraz wielka korporacja
próbuje ukraść dziewczynce psa.
Co z tym zrobimy?
Na koniec, panu Beamusowi, mojemu matematykowi z podstawówki,
który mówił, że nigdy niczego nie osiągnę,
zwracam uwagę, że tylko jeden z nas jest teraz w telewizji.
Panie Beamus, możesz mnie pocałować w...
A to feler.
Dokąd teraz zmierza pies?
- Do Manhanttan Bridge Park. - Można szybciej?
- Tędy. - Potrzebuję podwózki.
- Patrzcie! - Pies!
Park powinien być za tym tunelem.
- Dodaj gazu. - Dodaję!
- Emily jest w telewizji! - Co?
- Obie ręce na kierownicy! - Uspokójcie się!
Uwaga!
Wielki, czerwony pies zmierza na północ.
- Tak! - Tak!
Wszystkie radiowozy ścigają
dziewczynkę jadącą na wielkim, czerwonym psie.
Znowu oni! Szybciej, psinko!
Jakiś obłęd!
Nie rozumie, że nie wygra?
O nie!
Dalej, skacz!
Idealnie.
ŚWIATOWY FESTIWAL WOLNOŚCI
- Dotarliśmy. - Ale fajny pies!
Panie Bridwell.
Panie Bridwell!
O rajuśku!
Ktoś tu wcinał szpinak.
Ale jesteś rozgrzany. Napij się.
Idź tam do stoiska topienia.
- Panie Bridwell! - Emily!
Szukaliśmy pana. Myśleliśmy, że pan umarł.
Oby nie. Właśnie zabukowałem safari.
Widzieliśmy pana muszkę w szpitalu.
Ach, rozumiem.
Odwiedziłem starego przyjaciela.
Był bardzo chory.
Zawsze uwielbiał tę muszkę,
więc mu ją dałem.
Aby mógł się wyróżniać w tłumie tam na górze.
Musi pan zmniejszyć Clifforda, bo zrobią mu krzywdę.
Ale to twoja miłość tak go powiększyła.
Nikt tego nie odbierze.
Nic mu nie będzie?
Potrzebuje tylko twojej miłości.
Otoczcie teren!
Nie pozwólcie temu psu opuścić parku.
Emily Elizabeth Howard, dla własnego bezpieczeństwa,
proszę odsunąć się od zwierzaka.
- Jest groźny. - To szczenię.
Stworzenie jest własnością Lyfegro i stanowi zagrożenie dla miasta!
Nieprawda. Nigdy nikogo nie skrzywdził.
Zamknąć go w klatce.
- Widzicie? Jest agresywny! - Nie, wystraszony.
Też bylibyście. Proszę, zostawcie go.
Panie Bridwell, proszę coś zrobić. Sama nie dam rady, nie słuchają mnie.
Naprawdę? A oni po co przyszli?
Cofnąć się.
Ponoć nie masz przyjaciół.
Proszę się natychmiast rozejść.
No już.
Dalej!
Tak to jest, jak się łamie zasady.
Emily, jeśli mają cię posłuchać, zacznij mówić.
- Bierzmy tego psa. - Nie, przestańcie!
Chcę coś powiedzieć.
Sporo tu ludzi.
Dasz radę.
Jestem Emily Elizabeth.
To mój pies, Clifford.
Wiem, że jest większy niż typowy pies, ale jest też najmilszym,
najukochańszym psem na świecie.
To dziwadło!
- Jest niebezpieczny! - Nie, jest tylko inny.
Nic więcej.
Wiem, jak się czuje, bo wiem, jak to jest nie pasować.
Fakt, że ktoś jest inny,
nie znaczy, że wolno go dręczyć.
Podejrzewam, że wielu z was wie, jak to boli.
Emily Elizabeth!
Ktoś mi kiedyś powiedział, że to ludzie wyjątkowi
zmieniają świat.
Gdyby Clifford był zwyczajny, nie bylibyśmy tutaj.
Musimy mu pomóc!
- Emily ma rację! - Właśnie!
Uratował mi życie!
Nikogo nie krzywdzi.
Po prostu kocha.
Tak!
Gdybyśmy tak się kochali,
nikt nie czułby się mały ani samotny.
Prawda, Cliffordzie?
Nie możecie go zabrać, bo jest wielki i czerwony.
Proszę was, pozwólcie mi zatrzymać psa.
Kto mi pomoże?
Brawo!
Jakie to było inspirujące, Emily. Aż mnie przeszły ciarki.
Olaboga!
Nie chcę psuć tej chwili, ale pragnę odzyskać swoją własność.
Jak wiadomo pies, którego nazywasz Cliffordem,
należy do Lyfegro.
Wcale nie.
Och, przepraszam.
Proszę nie wierzyć mi na słowo.
Założono mu chipa po urodzeniu.
Tak.
Panie władzo, czy mógłbyś?
- Idź do domu! - Przywłaszczył go!
- Jest w szyi po lewej. - Tak.
O rany, jak cudownie.
Przepraszam, młoda damo.
Fajna zabawa, co?
- Ten pies należy do... - Tak.
Emily Elizabeth Howard.
Co? To niemożliwe.
Super, Emily.
Jakieś wariactwo!
To jakiś błąd.
To musi być błąd.
WŁAŚCICIELKA
Miasto wystawi panu rachunek. Zaprowadźcie pana do mojego wozu.
Ręce precz! Colette, gdzie mój adwokat?
- Odchodzę. - Co? Colette!
Nigdy pana nie opuszczę.
- Mam cię gdzieś. Colette! Wróć! - Auć!
Technologia jest niesamowita.
Ponoć jest niczym magia.
Niech panienka wybaczy, ale inni potrzebują mojej pomocy.
Nie tylko ty na tym świecie
„nie” szuka zwierzaka.
Funkcjonariusze!
Rozejść się!
Z drogi!
- Chodź tu, Cliffordzie! - Super!
No dawaj.
- Hej, mała. - Mamo!
Moja odważna dziewczynka.
Tak, jak mnie nauczyłaś.
Tak przy okazji, mamy psa.
Zauważyłam.
- Jeśli chodzi o ciebie, brak mi słów. - „Kocham cię. Wybaczam.
Jesteś odpowiedzialnym braciszkiem, o którym marzyłam”.
Chwilowo niech będzie.
Uratowałaś go, Em. Tak, jak obiecałaś.
Nie udałoby mi się bez dojrzałego i niezawodnego wujka.
Masz innego wujka?
Mówiłeś, że nikt w ciebie nie wierzy.
Ja w ciebie wierzę.
Wystarczy, że uwierzysz w siebie.
- Skąd tyle wiesz jako czwartoklasistka? - Szósto...
Robiłem cudzysłowy w powietrzu za twoimi plecami. No dobra.
Też cię kochamy, Cliffordzie.
Hej!
Zróbmy zdjęcie Clifforda.
Grupowe!
Przesuńcie się do środka.
Casey, wejdź na psa.
- Nie. - Byłoby klawo.
- Wejdź na psa. Jest fajnie! - Nie ma mowy.
- Jeśli nie wejdziesz, powiem mamie o... - Dobra, wchodzę.
- No i proszę. - Na górę.
Dalej, Casey.
Wchodź.
No i proszę.
Idealnie.
O nie.
- Cliffordzie, nie aportuj. - O nie.
- Nie aportuj! - Nie.
Cliffordzie!
I tak oto czysta,
prosta miłość między dziewczynką a jej psem
zmieniła wszystko.
Emily i jej mama wróciły do domu,
a Packard zyskał niezwykle przydatnego pomocnika.
Inni dojrzeli.
Mówiąc „inni”, chodzi mi o wujka Caseya,
który w końcu wyprowadził się z furgonetki
i dostał porządną robotę.
Tak oto opowieść o dwóch zagubionych duszyczkach
kończy się jedną wielką, szczęśliwą rodziną.
Mała dziewczynka, wielki, czerwony pies
i miasto, które dzięki nim się zjednoczyło.
PSIA CHATKA
Napisy: Przemysław Stępień