Ellen Quinn ukradła pieniądze z mieszkania Remisa.
Zniknęła.
Gdzie moja torba?!
Jesteśmy tu, by zająć się dziewczyną i odzyskać pieniądze dla szefa.
Ma ślady duszenia na szyi. Moim zdaniem została uduszona.
Nie zabiliśmy dziewczyny, jasne?
Czyli gdzieś tam pałęta się wasz własny lokalny zabójca.
- Symbol jest taki sam. - Wiesz, co oznacza?
Jeszcze nie.
Bainowie sami się o siebie troszczą.
Ellen jest od Quinnów.
- Masz znaleźć tego, kto to zrobił. - Obiecuję.
Jeśli tu wrócisz, to już nie żyjesz.
Musimy porozmawiać, Azir.
Będę potrzebowała więcej.
Policja będzie grzebać w życiu Ellen.
- Słyszałeś lub widziałeś cokolwiek? - Na mijance stał zaparkowany van.
Byłem wieczorem nad Eela Water. Właśnie tam znaleźli Ellen Quinn.
Witaj, słonko.
Zeszła noc była pomyłką.
- Jestem Amma, twoja bratowa. - No tak, Amma!
- Wydaje się urocza. - Taka jest.
Twój brat sądzi, że rzuciłam.
Chyba już nie ma powodu, byś tu dłużej zostawała.
- Dobrze się z tobą pracowało. - Wzajemnie.
A co to?
Tatuaż.
::PROJECT HAVEN:: facebook.pl/ProHaven
.::seriale-asd.eu::.
Na motywach powieści szetlandzkich Ann Cleeves
Tłumaczenie: Nazgul, MikeSnieg i sindar
Korekta: Nazgul i sindar
SHETLAND sezon 8 Odcinek trzeci
- Komisarz Calder. - Miałaś być w samolocie.
To prawda, ale...
Zmiana planów, będę potrzebowała jeszcze paru dni.
- Wszystko w porządku? - Tak, chcę wszystko dopiąć.
- Gdzie to jest? - Tam.
Dzięki.
Trochę przerażające, co nie?
Nie wiesz, skąd to się tu wzięło?
Kto tu pilnował zeszłej nocy?
Nikogo nie widziałem.
Zapakujmy to.
Wciąż czekamy na pełen raport od Cory,
ale wstępne oględziny przyniosły to.
Tatuaż na prawym udzie Ellen.
Na pewno rozpoznajecie symbol
z trucheł owiec, które ostatnio znajdujemy.
- Coś je łączy? - Jeszcze tego nie wiem.
Ale to zbyt duży zbieg okoliczności.
Wiecie, co symbolizuje?
Strzelam, że to unikat.
Jego znaczenie zna tylko ta osoba, która go stworzyła.
A jakby tego było mało,
zeszłej nocy nad Eela ktoś przekradł się obok patroli
i zostawił na miejscu zbrodni to.
- Co to do diabła jest? - Wygląda jak słomiana laleczka.
Robiliśmy takie w czasie żniw.
- Wiesz może, czy ktoś teraz je robi? - Nie.
Widuję je na kiermaszach rękodzieła.
- Popytam, może się czegoś dowiem. - Jak najszybciej.
Ktoś zadał sobie sporo trudu. Chcę wiedzieć, kto i dlaczego.
Dobra... Wiemy coś o trasie Ellen?
Patrole pytały w okolicy Stavaness, ale nikt jej nie widział tamtej nocy.
- A budka telefoniczna w Usta? - Czekamy na billingi.
Pośpiesz ich, musimy wiedzieć, do kogo wtedy dzwoniła.
Ja tymczasem w czasie identyfikacji zapytam Quinnów o tatuaż i laleczkę.
Sądziłam, że wracasz do domu.
Zdecydowałam przedłużyć pobyt.
Może uda mi się odświeżyć więzi rodzinne.
- Jeśli mogę jakoś pomóc... - Zdecydowanie możesz.
Chodź.
Gotowi?
Potrzebujecie chwili?
Czy to wasza córka, Ellen Quinn?
- Tak. - Boże mój.
To Ellen.
Wygląda, jakby tylko spała.
Bardzo mi przykro.
Nie wyobrażam sobie, jakie to trudne.
Przyznali się?
Ci mężczyźni, których złapaliście.
Przesłuchaliśmy jednego z nich,
ale to nie oni zabili Ellen.
Ale przybyli przecież na farmę i...
jeden z nich groził Rory'emu bronią.
Wiemy, ale uważamy, że odpowiada za to ktoś inny.
Kto?
Tego chcemy się dowiedzieć,
więc jeśli czujecie się na siłach,
chciałybyśmy zadać wam parę pytań.
Czy wiedzieliście, że Ellen miała taki tatuaż?
Nigdy wcześniej go nie widziałam.
- Kieran, a ty? - Nie.
- Rozpoznajecie wzór? - A powinniśmy?
Myślałyśmy, że ten symbol mógł coś znaczyć dla Ellen.
To tylko tatuaż.
Dzieciaki robią sobie teraz różne głupie wzory.
To prawda, ale robią też takie, które coś dla nic znaczą.
Czy Ellen była wyznawczynią alternatywnych ruchów religijnych?
Interesowała się może niezwykłymi filozofiami lub religią?
To znaczy?
Pogaństwem?
- Okultyzmem? - Wy tak na poważnie?
- To tylko pytania. - Nie, nie.
Nigdy się czymś takim nie interesowała.
- Wiedziałabym przecież. - W porządku.
Dobrze, jeszcze jedno.
Czy ktokolwiek z was widział coś takiego?
Chryste wszechmogący.
Wszystko dobrze?
Nie mogę...
Przepraszam, nie dam rady.
Jane Knox.
Kim jest Jane Knox?
Robiła dawniej takie laleczki.
Znasz ją?
Ją i jej męża.
Przyjaźnili się z moimi rodzicami, ale lata temu się pokłócili.
Z jakiego powodu?
Tata przed śmiercią kupił od nich trochę ziemi.
Knoxowie stwierdzili, że ich oszukał.
Od tamtej pory żywią urazę.
Przepraszam, muszę odebrać.
Wiesz, czasem mówił o tobie.
- Przepraszam? - Twój ojciec.
Za młodu często chodziłam do kościoła.
Grupy dla młodzieży.
- Dobrze go poznałam. - No tak.
Słuchaj, nie wiem, co tu się dzieje,
ale obiecaj mi, że znajdziesz tego, kto to zrobił.
- Tylko pomagam... - Obiecaj!
Proszę.
Dziękuję.
To był Sandy, billingi przyszły.
Ellen dzwoniła na wewnętrzny w Langbank House,
klinice zdrowia psychicznego. Sandy to sprawdza.
Wszystko dobrze?
Chodźmy pogadać z Jane Knox.
Żarcie gotowe.
- Drugi raz w tygodniu? - No cóż.
Przepraszam za vana.
Wygląda świetnie.
Nie liczyłbym na wiele.
Co?
Ruth.
Świetnie, że przyjechała, ale wątpię, że zostanie.
A nawet jeśli, to wątpię, czy masz u niej szanse.
Nie wydurniaj się, nie jestem nią zainteresowany.
Czemu tak myślisz?
Na pewno ma poukładane życie. Kwitnącą karierę w Londynie.
W przeciwieństwie do ciebie.
Zostaw to.
Już wtedy była twardą sztuką.
No i sytuacja z jej ojcem.
Nie rozgrzebuj przeszłości.
Co ci się stało w rękę?
Nic takiego.
Mnie to nie wygląda na nic takiego.
Musiałem coś załatwić.
Przyszła faktura z Laidlawa za traktor.
Sprawdziłam konto.
Nie mamy pieniędzy, by ją zapłacić.
Mówiłeś, że dobrze sobie radzimy.
Mamy mało pieniędzy, to tyle.
A ten hurtownik, z którym spotkałeś się w Edynburgu?
Nie udało się.
I co zrobimy?
Musimy teraz o tym rozmawiać?
Sądziłam, że będą już w domu.
No cóż...
Pewnie trwa to dłużej, niż myślimy.
Ile czasu potrzeba, by zidentyfikować własną córkę?
To pewnie oni.
No i?
Tak, to Ellen.
Co mówi policja?
Pytali o Jane Knox.
Jezu, to ci dopiero.
A wy co za jedne?
Tymczasowa komisarz McIntosh, policja szetlandzka.
- Szukamy Jane Knox. - Przestań mówić "tymczasowa".
Nie ma jej tu.
- A ty kim jesteś? - Jej synem. Jestem Tom.
Gdzie znajdziemy twoją mamę?
Jest w szpitalu.
Możemy wejść i zadać ci parę pytań?
Stan twojej mamy jest poważny?
Choruje od paru lat.
W zeszłym tygodniu dostała infekcji.
Lekarz powiedział, że musi zostać w szpitalu.
Bardzo mi przykro.
Chcemy rozmawiać z twoją mamą z powodu tej laleczki.
Twoja mama je robi, prawda?
Kiedyś tak.
Nim zachorowała.
To było jej hobby?
Mniej więcej.
Sprzedawała je turystom.
Czy w ostatnim czasie sprzedała jakąś?
Od długiego czasu nie.
Tę laleczkę dziś rano zostawiono na miejscu zbrodni.
Szukamy osoby, która to zrobiła.
Masz jakieś pomysły?
Czy to twoja książka?
Wszystkie należały do mojego taty.
Gdzie on jest?
Zmarł cztery lata temu.
Twój tata interesował się symbolami?
Lubił historię. Archeologię i tak dalej. To było jego hobby.
A ty?
Lubisz takie rzeczy?
Stare znaki i symbole?
Niezbyt.
Tom, znałeś Ellen Quinn?
Nie.
Znaczy się znałem ją.
Rozmawialiśmy parę razy, ale to wszystko.
Wiesz, co się z nią stało?
Została zamordowana.
To dziwne, że rozmawialiście ze sobą,
bo słyszeliśmy, że były jakieś niesnaski
między Bainami i twoją mamą.
Ellen była inna niż jej rodzina.
A skąd mógłbyś wiedzieć?
Skoro nie byłeś z Ellen blisko, to skąd wiesz, jaka była?
- Kiedy ostatni raz ją widziałeś? - Nie pamiętam.
Parę miesięcy temu.
Czy utrzymywaliście kontakt?
Gdzie byłeś w niedzielną noc?
Byłem w szpitalu.
Odwiedzałem mamę.
Odwiedziny kończą się o 20:00.
Co robiłeś przez resztę nocy?
Po prostu... wróciłem tutaj.
W porządku.
Dobrze, to by było na tyle.
Mam nadzieję, że mama szybko wróci do domu.
- Cześć, Farido. - Cześć. Czy jest już gotowa?
Nie spodziewałyśmy się ciebie.
Azir miał wam rano powiedzieć, gdy ją przyprowadzał.
O niczym nie wspominał.
Ale nieważne, już ją przyprowadzę.
Przepraszam, ale trochę mi się śpieszy.
To nie potrwa długo. Właśnie kończy podwieczorek.
Peter, dobrze pamiętam?
Posterunkowy Wilson.
- Pomóc ci z tym? - Pewnie.
Pracujesz tu?
Nie, wezwano mnie. Pękła rura.
- Jesteś hydraulikiem? - Dobry z ciebie detektyw.
Udało wam się znaleźć vana?
Tak, znaleźliśmy go.
Już sobie poradzę.
Posterunkowy Wilson, policja. Chcę rozmawiać z przełożonym.
W czym mogę pomóc? Jestem Azir Sadat.
Jestem konsultantem psychiatrą w Langbank.
Badamy morderstwo kobiety o nazwisku Ellen Quinn.
Słyszałem o niej.
Coś strasznego.
Znałeś ją?
Niezbyt.
We wrześniu spędziła tu trochę czasu.
- Ellen przebywała w Langbank? - Tylko parę dni.
W dniu swojej śmierci dzwoniła tutaj pod jeden z wewnętrznych numerów.
Wiesz, do kogo należy?
To mój.
Kiedy tutaj dzwoniła?
W sobotę wieczór, przed 18:00.
Przykro mi, byłem nieobecny.
Mogę sprawdzić skrzynkę głosową.
Nie masz żadnych nowych wiadomości.
Przykro mi, nic.
Jak myślisz, czemu do ciebie dzwoniła?
Nie mam pojęcia. Szkoda, że nie odebrałem.
Może mógłbym jej pomóc.
Czemu ją tu przyjęto?
Cierpiała na poważne zaburzenia dysocjacyjne.
- Miała załamanie nerwowe. - Jaka była przyczyna?
Nie leczyłem jej długo.
Zdaniem kuzynki zażywała narkotyki w dużych ilościach.
Przepraszam. Słucham?
Dzień dobry. Z tej strony Sally z przedszkola.
- Coś z Zumą? - Wszystko dobrze.
Dzwonię, bo Farida ją odebrała.
Naprawdę? Kiedy?
Kilka minut temu.
Wyglądała na nieco zestresowaną. Pomyślałam, że powinien pan wiedzieć.
Sprawdzę. Na pewno to nic takiego.
- Przepraszam. Muszę jechać. - Wspomniał pan o kuzynce Ellen.
Nazywa się Heather Bain. To ona ją tu przyprowadziła.
Bardzo przepraszam.
- Brała narkotyki? - Tak powiedział psychiatra.
Widocznie z Ellen było tak źle, że musiała tam zostać.
- Czemu do niego dzwoniła? - Może szukała z kimś kontaktu.
- Jak on się nazywa? - Azir.
Azir Sadat.
- Coś mi mówi to nazwisko. - Utonięcie chłopca w zeszłym roku.
- Jakiego chłopca? - Akmala, syna Azira Sadata.
Wpadł do jeziora za domem rodzinnym.
Dlaczego Quinnowie nie wspomnieli, że Ellen była w Langbank?
Mogli nie wiedzieć. Sadat mówił, że przyprowadziła ją tam kuzynka.
Heather Bain.
- Może powinniśmy z nią porozmawiać. - Muszę coś załatwić.
Mogłabym pożyczyć samochód?
- Jasne. Zajmiesz się tym, Billy? - Pewnie. Proszę za mną.
Jeszcze nie wyjechała?
Zaoferowała, że zostanie i pomoże.
A ty się zgodziłaś?
Ona jest komisarzem z metropolitalnej. Nie mamy zbyt wielu pracowników.
- Jedziesz ze mną? - Tak.
NIE ODNOTOWANO ZAPŁATY NALEŻNOŚCI ZA TELEFON.
- Miła odmiana od religijnych pieśni. - Ruth!
- Nie sądziłam, że robisz coś takiego. - Układanie kwiatów mnie relaksuje.
Ale jestem w tym beznadziejna.
Mogę spróbować?
Myślę...
że zrobię tak.
Pomagałam mojej mamie układać kwiaty.
Alan uwielbia kwiaty. Twierdzi, że ożywiają pomieszczenie.
Muszę cię zapytać o Ellen Quinn.
Znałaś ją?
Nie.
Chciałam powiedzieć, że nie za bardzo.
- Ale poznałaś ją? - Tak, w Langbank.
- To ośrodek zdrowia psychicznego? - Pracuję tam trochę na zlecenie.
Prowadzę zajęcia taneczno-ruchowe oraz warsztaty jogi.
Spotkałam tam Ellen, ale nie poznałyśmy się zbyt dobrze.
- A widziałyście się po jej powrocie? - Słucham?
Nie, no gdzieżby.
W domku letniskowym, gdzie ukrywała się Ellen,
znaleźliśmy niedopałki papierosów.
Zauważyłam, że palisz papierosy właśnie tej marki.
W tych stronach trudno kupić takie papierosy.
Więc to ty nas odwiedziłaś.
Zastanawiałem się, czyje to auto.
- Piękne kwiaty. - Ruth przejeżdżała obok.
- Napijesz się kawy? - Nie mogę. Muszę wracać do pracy.
- Jesteś pewna? - Tak.
W porządku. Mogę cię odprowadzić?
Proszę. Znalazłem to dzisiaj rano.
Pomyślałem, że ci się spodoba.
Kiedy zrobiono to zdjęcie?
W 1984. Data chyba jest na odwrocie.
Przecież przez cały czas nie mogło być między wami źle.
Jean!
Patrz, kto nas odwiedził.
Ruth?
O kurczę. Dawnośmy się nie widziały.
- Co słychać? - Do zobaczenia, Alan.
Musiała wracać do pracy.
Wstąpisz do nas?
Neil.
Szukamy twojej mamy.
- Jest w środku. - Dobrze. Dziękujemy.
Pamiętam ten wieczór.
I z pewnością szybko o nim nie zapomnę.
Możesz nam opowiedzieć, co się wtedy stało?
Ellen przez kilka tygodni mieszkała z nami.
Późno wróciłam z pracy.
Ona siedziała na kanapie i wpatrywała się przed siebie.
Cała zaczęła dygotać, do tego jęczała.
Próbowałam do niej mówić, ale zamknęła się w sobie.
Powiem bez ogródek: przeraziłam się.
- Dlaczego zabrałaś ją do Langbank? - Najpierw pomyślałam o szpitalu,
ale sprzątam u Sadatów i znam Azira.
Zadzwoniłam do niego. Poradził, bym zabrała ją do Langbank.
- Mówiłaś o tym Stelli albo Kieranowi? - Nie.
Powinnam była.
Ale Ellen poprosiła, bym tego nie robiła.
Nie chciałam jej bardziej denerwować.
To i tak było bez znaczenia, bo za tydzień wyjeżdżała do Londynu.
Dlaczego Ellen zatrzymała się tutaj?
Nie radziła sobie na farmie.
Kłóciła się ze Stellą.
A Grace zachowywała się jak to ona.
Ellen musiała odsapnąć.
Azir Sadat uważa, że jej załamanie spowodowały narkotyki.
- Czy to możliwe? - To on jest ekspertem.
Ja mogę powiedzieć, że Ellen nie miała łatwego życia.
Właśnie opowiadam o ataku paniki Ellen.
To Neil zawiózł nas do Langbank. Zachował się po mistrzowsku.
Czy ty i Ellen byliście blisko?
Byliśmy rodziną, ale nie zadawaliśmy się ze sobą.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Ona i jej ekipa dosyć szaleli.
A Neil jest zbyt rozsądny. Imprezy nie są dla niego.
Czy ona zadawała się z Tomem Knoxem?
Wykluczone.
- Dlaczego tak uważasz? - Knox dokuczał Ellen.
W jaki sposób?
Nie znam szczegółów, ale miała przez niego kłopoty.
Przez jakiś czas bardzo się go bała.
Pasażerowie już mogą wsiadać na prom.
Na pokładzie prosimy o wyłączenie silników pojazdów.
Co ty robisz, Ri?
Musimy wyjechać.
Opuścić to miejsce.
Musimy uciec przed Heather.
Ja już tak dłużej nie mogę.
Nie potrafię tego dalej ciągnąć, Azirze.
Musimy jeszcze raz z tobą porozmawiać.
Jadę odwiedzić mamę.
Najpierw może powiedziałbyś nam, dlaczego dręczyłeś Ellen?
- Ale to nie tak. - Zatem dlaczego się ciebie bała?
To nieprawda.
Zgadza się, z początku może i działałem na pełnej.
Mógłbyś doprecyzować?
- Byłem dla niej wredny. - Czemu?
- Spóźnię się do mamy. - Dlaczego?
Bo była Bainówną. Wszystko przez moich rodziców.
- Chodzi o farmę twoich rodziców? - Tak.
Porozmawiałem z Ellen i zrozumiałem, że to nie jej wina.
Od tamtej pory zostaliśmy przyjaciółmi.
Mówiłeś, że nie byliście blisko, teraz gadasz o przyjaźni.
- Bo byliśmy przyjaciółmi. - To dlaczego nikt tego nie pamięta?
To był nasz sekret.
Myślisz, że Ellen Quinn naprawdę mogłaby się z nim przyjaźnić?
Potrzebuję informacji o Ammie Calder. Kiedyś nazywała się Edwards.
Nie możesz nic znaleźć na miejscu?
Szetlandy to dziura zabita dechami. Wszystko trwa tu wieki.
Calder? To jakaś twoja rodzina?
Zbieżność nazwisk. Nie jesteśmy spokrewnione.
Zobaczę, co da się zrobić.
Dziękuję.
Przyjrzałem się sprzedaży farmy Knoxów. Umowy są w porządku.
Sprzedali farmę Bainom poniżej ceny rynkowej, ale to tyle.
To nie wszystko.
Rozmawiałem z przyjacielem, który mieszka niedaleko.
Bainowie chyba wykorzystali sytuację Knoxów.
- To znaczy? - Byli spłukani.
Bank miał przejąć farmę, ale Bainowie złożyli ofertę kupna.
Mieli ją odsprzedać Knoxom, gdy ci odzyskają płynność finansową.
- I co? Stali się wypłacalni? - Kilka lat później.
- Ale Bainowie nie chcieli odsprzedać. - To do nich podobne.
Racja.
Lecz karma i tak ich dopadła.
Przejrzałem finanse farmy. Bainowie są spłukani.
Zdaniem Jane Knox, Bainowie ukradli jej dziedzictwo.
Ale i dziedzictwo Toma.
- To mogła być motywacja? - Uważam, że tak. Ale Tom twierdzi,
- że przyjaźnił się z Ellen. - On ją dręczył.
Tak, dziwny z niego człowiek.
Ale czy naprawdę mógł zabić Ellen?
Wiele na to wskazuje.
Wstrzymajmy się z oskarżeniami. Rano do tego wrócimy.
Wiem, uważasz, że to błąd, ale mamy za mało, by go zgarnąć.
Zgadzam się.
Serio?
Polegamy na plotkach i na tym, że ten chłopak jest dziwny.
Jeśli jednak jest niewinny, zniszczymy mu życie.
- Zatem jaki masz plan? - Chciałabym przejrzeć rzeczy Ellen.
Może znajdę wzmiankę o tym cholernym symbolu.
- Jeśli chcesz, mogę ci pomóc. - Bardzo chętnie.
- Może coś przekąsimy? - Słuszna uwaga.
- Billy! - Tak?
Zamów nam frytki.
W czym mogę pomóc?
Chciałem tylko z tobą pogadać o tym biznesie...
który rozkręcasz.
O jakim biznesie?
O dragach, które sprzedajesz razem z Calem.
To żaden biznes, Bobby. Sprzedajemy tylko kumplom.
Na małą skalę.
Myśleliście kiedyś o rozszerzeniu działalności?
To znaczy? Co masz na myśli, Bobby?
Chcę zainwestować pieniądze.
Rozumiem, ale czemu miałbyś inwestować w nasz biznes?
Dla zysku.
Przecież ty już jesteś nadziany.
- Decyzja: tak czy nie? - Dobra. Dobra.
Ja się zgadzam.
Ale to nie jest tylko mój biznes. Cal chce to rzucić.
To on ma kontakty. Bez niego...
Może ja porozmawiam z Calem?
Może tak byłoby najlepiej.
Matematyka chyba nie była jej mocną stroną.
Nie samą matmą żyje człowiek.
Skoro już przeglądamy to razem, to może powiesz mi,
o co chodzi z tą tymczasową komisarz?
To trafne określenie. Jestem tymczasową komisarz.
Dlaczego nie dostałaś oficjalnego awansu?
- Nie poszło ci na egzaminie? - Zdałam wszystko śpiewająco.
To w czym problem?
Zanim mogłabym pracować tutaj, musiałabym wyjechać
i popracować gdzieś indziej.
- Nadal nie widzę problemu. - Ja nie chcę stąd wyjeżdżać.
Podoba mi się tu. Mojej rodzinie również.
Nie chcę zmuszać ich do wyjazdu.
- Pewnie myślisz, że to żałosne. - Dlaczego?
Nie wiem. Że to przeczy idei feminizmu.
Pragnienie, by rodzina była szczęśliwa, nie przeczy idei feminizmu.
Gdybym to ja dostała szansę wyrwania się stąd, nie wahałabym się.
Ale rozumiem cię.
- Czy teraz ja mogę o coś zapytać? - Wal śmiało.
O co chodzi z twoim ojcem?
- Przepraszam. Nie musisz... - Popatrz na to.
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO!
Zadzwonię do laboratorium.
Już dobrze.
Jestem przy tobie.
Chyba nawaliłem, mamo.
Możesz mi powiedzieć, dlaczego ty jeszcze nie śpisz?
- Chciała zobaczyć mamę. - No cześć. - Cześć.
Przepraszam. Ruth, to jest Donnie.
- Cześć. - Miło mi. - Mnie też.
- A ta senna dziewczynka to Louise. - Ależ ona jest urocza.
- Podwieźć cię gdzieś, Ruth? - Nie trzeba, przejdę się.
Do zobaczenia jutro.
Chodźmy już. Trzeba położyć cię spać.
Jesteście dla mnie zbyt łaskawi. Bardzo dziękuję.
Ruthie?
- Kurde. - Zrobimy sobie małą przerwę.
Co ty tutaj robisz?
Już z zewnątrz słyszałam, że grasz.
Chodź, napijesz się drinka.
- Nieźle ci poszło. - Raczej koszmarnie.
Ten sprzęt jest stary jak świat, dodaj jeszcze kiepską akustykę.
No proszę. Pamiętam, jak umiałeś zagrać jedną nutę,
- a teraz narzekasz na akustykę. - Geniusz nigdy nie jest zadowolony.
Jak tam sprawa?
- Chyba mamy postęp. - Tak? Świetnie.
Powinnaś to uczcić. Zamówimy butelkę wina.
- Jezu, Cal. - Co?
Posłuchaj, dobrze się bawiłam tamtej nocy, ale naprawdę...
To było jednorazowe.
Właściwie trzykrotne.
- Bardziej dwuipółkrotne... - Zaokrągliłem w górę.
Rzecz w tym, że nie powinniśmy tego uważać za drugą szansę.
Czemu nie?
Jestem inna niż wtedy, gdy miałam 16 lat.
Czyżby?
Naprawdę.
Ileż słońca okrążeń... gdy cel swój znasz dążeń?
- Co to ma być? - Co?
To jakaś piosenka, którą znasz.
- Cal. - Publika czeka.
Mów, bo nie da mi to spokoju.
- Może zobaczymy się później. - Cal!
Przepraszam.
Cora?
Co?!
Już jadę.
Co jest, kurwa?
Wiem, wiem.
Do licha, jak do tego doszło, Coro?
Nie wiem.
Jeden z asystentów zauważył, że ciało Ellen zniknęło.
Tu na pewno są jakieś systemy, które mają temu zapobiegać!
Oczywiście, to obszar zamknięty. Potrzeba wejściówki.
Zatem tylko załoga ma dostęp?
- Teoretycznie. - "Teoretycznie"?
To tylko karty dostępu.
- Czasem giną albo są pożyczane... - Albo są kradzione?
To nigdy nie był problem.
Zwykle nikt się nie włamuje do kostnic i nie kradnie ciał.
Na pewno nie na Szetlandach, wszyscy są tu tacy mili.
Nie wszyscy.
To nie zabawne,
ale czy jest jakaś szansa, że ciało po prostu...
się zagubiło?
To spory szpital i zwłoki bywają przenoszone.
Sprawdziliśmy wszędzie, gdzie mogła trafić.
Sprawdźcie raz jeszcze. Proszę.
Dobrze.
Skoro potrzeba karty, by wejść, szukamy pracownika
albo kogoś, kto ma do niego dostęp.
I kogoś, kto wie, jak to miejsce działa.
Niezauważone wykradzenie ciała to nie lada wyczyn.
To ktoś, kto tu pracuje.
Albo spędza tu dużo czasu.
Szukamy syna Jane Knox.
Nieco wcześnie, nawet dla Toma.
- Był tu wieczorem? - Jest codziennie.
- O której wyszedł? - Około 20.
- Ale potem wrócił. - Wrócił?
- Około północy. - Co tu robił o północy?
Jest naprawdę słaba.
Na tym etapie staramy się być bardzo elastyczni,
jeśli chodzi o odwiedziny.
Zgarnijmy go.
Wszystko dobrze, Azirze?
Musisz odpuścić, jasne?
Nie ma więcej pieniędzy.
Gdyby były i tak bym ci nie dał.
To zbyt wiele, Heather.
Jeśli nie przestaniesz, pójdę na policję.
Słyszysz sam siebie?
Mówisz jak desperat.
I jak myślisz, co się stanie?
Dobrze wiemy, kto zabił twojego synka.
Więc jeśli chcesz zobaczyć, jak dorasta córeczka,
lepiej trzymaj się umowy.
Albo cię zniszczę.
U Knoxów nikogo nie było. Ani śladu Toma i auta.
- Ktoś sprawdzał telefon? - Wyłączony.
Ogłosić alert. Wszyscy mają go szukać.
Sandy, jedź do szpitala.
Zdobądź zapisy z kamer z nocy, także z parkingu.
Billy, zdobądź listę pracujących w nocy.
Musimy natychmiast zacząć przesłuchania.
Się robi.
Wykradziono jej ciało?
- Wiem. - Wykradziono, Tosh.
Powtarzanie nie poprawia tego, Harry.
Rodzina wie?
- Jeszcze nie rozmawialiśmy. - Nie musimy,
bo wszyscy na wyspach już wiedzą.
No więc?
Tom Knox.
Jesteś pewny?
Policja przeszukuje jego dom.
Gdzie on jest?
Wciąż go szukają.
Boże.
- Ruszajmy, Bobby. - Dokąd?
Chcę go znaleźć.
I niby jak to zrobisz?
Dzieciaki zbierają się dla Ellen na plaży.
Możemy zacząć tam.
Wróć tu i zacznij przeglądać monitoring.
Sandy mówi, że nie ma kamer w korytarzach kostnicy.
A jakże.
Chyba trzeba będzie zadać sobie pytanie:
Co planuje zrobić z ciałem?
Chce zniszczyć dowody?
A może coś innego.
Sama mówiłaś, że jest dziwadłem.
Być może widziano jego samochód.
Jechał na północ A970 jakieś 20 minut temu.
Jedzie na to zgromadzenie na plaży.
Dzieciaki je zorganizowały dla Ellen.
Kogo tam mamy?
Lorno, zacznij szukać Toma Knoxa.
Zatrzymaj go, jeśli go znajdziesz.
Rozumiesz?
Pojawili się Bainowie.
Znajdź Toma i zabierz go stamtąd.
Widzieliście Toma Knoxa?
Nie.
Znacie Toma Knoxa?
Kieran!
Knox! Zatłukę...
Gdzie ona jest, do diabła?!
- Co jej zrobiłeś?! - Co?
Proszę go puścić, panie Bain.
Pan Knox jedzie ze mną, cofnijcie się.
Już.
Chcę wiedzieć, co się dzieje.
Usiądź, Tom.
Mamy tu poważną sytuację.
W nocy wykradziono zwłoki Ellen z kostnicy.
Co?
Wiesz coś o tym?
Oczywiście, że nie. Skąd mam wiedzieć?
Wiemy, że byłeś wczoraj w szpitalu.
Odwiedzałem mamę.
Ale byłeś tam naprawdę późno.
Wróciłeś o północy.
Chciałem z nią posiedzieć.
Nie chcę, by była tam sama.
Co robiłeś pomiędzy?
Co?
Między 20:00 a północą.
To cztery godziny. Co robiłeś?
Poszedłem do Lerwick.
Co robiłeś?
- Zjadłem coś. - Gdzie?
U Chińczyka.
Niezły posiłek, cztery godziny jadłeś.
Byłem tam przez godzinę.
Potem poszedłem się przejść.
Dokąd?
Wokół portu.
Nie jest taki duży.
Gdzie indziej też.
Do fortu, z powrotem do miasta.
Byle nie wracać do domu.
Dlaczego?
Bo tam jest samotnie.
Dobra.
Zostawmy to na razie, pomówmy o kukurydzianej laleczce.
Zostawiono ją, gdzie umarła Ellen.
Ty ją tam zostawiłeś?
Nie.
Jeśli ją zbadamy, nie znajdziemy tu twoich odcisków?
Ani twojego DNA?
Prawda?
Posłuchaj, Ellen nie żyje, jej ciało zaginęło,
a teraz nam tu kłamiesz, co sprawia...
Nie zabiłem Ellen ani nie zabrałem jej ciała.
Kochałem ją.
Nie skrzywdziłbym jej.
Pomogła mi.
Przychodziła do domu.
Siedziała ze mną.
Rozmawiała z mamą.
Było jej dobrze z nią.
Mama też kochała Ellen, mimo że była z Bainów.
Zostawiłem to przy Eela, bo chciałem się pożegnać.
I chciałem dać coś Ellen od mamy.
Kamery pokazują, że Tom wyszedł ze szpitala przed 1:00.
Więc jeśli nie schował Ellen do kieszeni, to nie on.
Mógł to zrobić wcześniej.
Restauracja potwierdza, że Tom tam był od 21:00 do 22:00.
- Ktoś go widział w porcie? - Nie sprawdziłem jeszcze.
Co myślisz?
Zatrzymamy go, póki nie przeszukamy domu i auta.
Coś znajdą?
Nie, ale chcę mieć pewność.
Widziałem już to auto.
- Gdzie? - Świadek przy Eela.
Jaki świadek?
Peter Ayre. To jego samochód.
Pojawił się o 2:21.
- Która to kamera? - Z południowego parkingu.
Niedaleko kostnicy.
Co o nim wiemy?
Jim Peel mówi, że Ayre pojawił się na wyspach rok temu.
Wynajął dom na sześć miesięcy przed zakupem.
Kupił za gotówkę.
Gdzie był wcześniej?
Pochodził z Manchesteru.
Dorastał pod Inverness, potem sporo się przeprowadzał.
Wiele adresów, w tym Szetlandy w 2006.
Był karany?
Co?
W 2014 aresztowano go, kiedy pracował na farmie w Caithness.
Pod jakim zarzutem?
Brutalna szkoda.
Jaka?
Inwentarz żywy.
Peter!
- Potrzebujemy tu techników. - Już działam.
Tosh, tutaj!
Taka sinn! Hafu sinn! Ryoja sinn!
Taka sinn! Hafu sinn! Ryoja...
- Wy od tej strony! - Tędy! Dalej!
Peter!
Jezu! Ona tam jest.
Peterze, musisz przestać!
Peterze Ayre, aresztuję cię na podstawie artykułu 1
szkockiego kodeksu karnego z 2016
pod zarzutem kradzieży zwłok Ellen Queen.
Nie musisz nic mówić,
ale jeśli coś powiesz, może to być potraktowane jako dowód.
Rozumiesz?
Musimy jak najszybciej zabrać stamtąd jej ciało.
Przynieście gaśnicę i zabezpieczcie miejsce.
Dobrze.
Wszystko dobrze?
Tak.
A co z tobą?
Ruth.
Co tu robisz?
Myślałam, że porozmawiamy.
Niby po co?
Sama nie wiem.
Oczyścimy atmosferę.
Naprawdę nie trzeba.
Zapewne przez 30 lat wciąż masz mnie za złą kobietę, ale taka nie jestem.
Ledwo o tobie myślałam.
Kochałam twego ojca.
I on mnie też chyba kochał.
Nie wstydzę się tego.
Jasne, ale spałaś z nim, kiedy mama umierała w szpitalu?
Musisz się tego wstydzić.
Każdy normalny, przyzwoity człowiek miałby wyrzuty sumienia.
To był trudny czas.
Nie wydawał się taki, kiedy cię nakryłam w łóżku mamy.
To nie tylko moja wina.
Bez obaw, mam mnóstwo gniewu dla niego.
Wiesz, nie byłam jedyna.
Po mnie był ktoś inny.
- Nie moja sprawa. - Sądzę, że jednak tak.
Nie jestem policjantką, ale...
nie ma tu jakiegoś konfliktu interesów?
O czym mówisz?
O matce dziewczyny, której sprawę badasz.
Stella Quinn była o połowę młodsza od niego.
I nawet ja się tego wstydziłam.
Taka sinn! Hafu sinn! Ryoja sinn! facebook.com/ProHaven
seriale-asd.eu
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.