- To spalona rogówka? - Pokaż.
Oparzenie od lodu. Czemu są nadzy?
Nic tu nie ma sensu.
- Pęknięty bębenek. Widzisz krew? - Jak? Ciśnienie?
Możliwe. Tutaj też.
To Lund.
Spójrz na to.
Boże!
Wydrapał sobie oczy.
Tak myślisz?
Ta sprawa to miska gówna.
Żadnych odpowiedzi i mnóstwo wściekłych ludzi.
Nawet nie mamy tu techników. Powinniśmy odesłać ciała do Anchorage.
Nie odeślemy?
- Zostają. Pieprzyć Anchorage. - Serio?
Metr!
- Żadnych zdjęć! Skasuj to! - Daj spokój. Muszą odreagować.
Zamknij się, Hank. Słuchajcie wszyscy!
Przestańcie sobie lecieć w chuja!
To miejsce zbrodni.
Chociaż, kurwa, udawajcie, że wiecie, co robicie!
Wracaj do domu.
Nie mogę.
Może zostawisz tę sprawę komuś innemu?
Jest powiązana z Annie.
To masz przesrane.
Zajrzyj do mnie później.
- Nie tym. Uszkodzisz tkankę. - A czym?
Miotełką.
Pod spodem jest przestrzeń. Wsuń.
Nie dotykaj skóry. Wilson! Pojebało cię?!
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
DETEKTYW: KRAINA NOCY
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Źle to wygląda. Musimy amputować nogę.
- Kiedy będzie mógł mówić? - Nie dzisiaj.
Wprowadziliśmy go w śpiączkę.
Dziękuję. Chwileczkę.
Prior? Zmieściło się?
Ma dziwny kształt. Możemy połamać?
Żadnego łamania.
Muszę kończyć. Operujemy.
Jeszcze chwileczkę.
- Mów. - Wiem, jak ich przenieść.
- Serce? - Nie, to...
To nie emotka, Haydn. Jeszcze raz.
Wesołych świąt. Jesteście wolni.
Nie. Nie jesteście wolni. Zapewniam was, że nie jesteście.
- Zadzwonię do twojej mamy. - Wesołych świąt.
Obiecuję, że to zrobię.
- Ty też, Carla? Serio? - Przykro mi.
Żartujesz? Miałaś się trzymać z dala. Ja tu pracuję!
Ja nie po to, Bryce.
Wyjaśnij mi, co robi stacja Tsalal.
Tsalal?
Dlaczego?
Jedź tam i pogadaj z Lundem albo resztą.
To już nie jest możliwe.
- Często go widujesz? - Travisa?
Nie.
Śmierć go nie zmieniła.
Skurwiel przyłazi, kiedy czegoś chce.
Pożegnał się?
Zanim wyszedł na lód? Tak.
Wiedział, że umiera, a nie chciał, żeby zabrała go białaczka.
Przyniósł mi croissanty.
Pieprzone croissanty.
Sam upiekł.
Zjedliśmy.
Trochę śpiewaliśmy,
trochę się pieprzyliśmy.
Nie mówił wiele.
Był taki zmęczony.
Ale nagadaliśmy się przez te wszystkie lata, gdy do mnie przychodził.
A potem wyszedł.
I go znalazłam.
Tak.
Ostatni prezent od Travisa Cohle'a. Spotkałam ciebie.
Mam pytanie.
Widzisz umarłych.
Kiedy się zaczęło?
Od Travisa. Ale niektórzy się z tym rodzą.
No i w Ennis to częsta rzecz.
Myślę sobie, że świat się starzeje,
a Ennis to miejsce, w którym jego tkanina
rozłazi się w szwach.
A kiedy ich widzisz,
słyszysz,
jak to wytrzymujesz?
Ze zmarłymi jest tak,
że niektórzy odwiedzają nas z tęsknoty,
niektórzy przychodzą, żeby powiedzieć coś, co musisz usłyszeć,
a niektórzy chcą cię ze sobą zabrać.
Musisz znać różnicę.
Chryste, kurwa, Panie!
- Co się stało? - To właśnie próbujemy ustalić.
Co tam robili?
Jestem geologiem i to nie moja dziedzina, ale...
byli szaleni.
Izolowali się. Nie jeździli do miasta, nie przyjmowali gości.
Załogi innych stacji rotowały, ale nie w Tsalal.
Tam nikt nie przyjeżdżał i nikt nie wyjeżdżał.
Co tam robili?
Przez dziesięciolecia sekwencjonowali DNA wymarłego mikroorganizmu,
który mógłby powstrzymać rozkład tkanek.
A po ludzku?
Jak chcesz po ludzku, trzeba było...
- Dymać się? - Z nauczycielem.
Nie był w moim typie. Jak i ty.
Ale co poradzisz.
- Czyli? - Ich praca mogła dać lekarstwo na raka,
choroby autoimmunologiczne i genetyczne.
To byłby absolutny przełom.
Czemu tak długo?
Siedzieli tam od lat.
To nie robienie hot dogów.
Próbkowanie lodu w poszukiwaniu takiego organizmu jest niezwykle trudne.
Wymaga precyzyjnych narzędzi, ostrożności...
Wiertła pękają, a złoża się kończą.
Tak naprawdę wieczna zmarzlina jest zbyt twarda.
Uszkadza chromosomy przy wydobyciu. To się nie mogło udać.
Nigdy.
Szefowo, powinnaś przyjechać na stację.
Przyjęłam.
Siostra widzi śledzących ją ludzi.
Nie może spać.
Załamuje się.
Wzywa ją moja zmarła matka.
W zeszłym roku ściągnęłam ją do siebie do Ennis,
ale się martwię.
Nie myl świata duchowego z problemami psychicznymi.
Według mnie potrzebuje leczenia.
- Rozmawiałaś z ludźmi z Latarni? - Nie chce tam iść.
Nie chce o tym mówić.
Cztery lata temu poszła do placówki w Nevadzie i zaćpali ją lekami.
Nienawidziła tego.
- Na pewno nie chcesz zjeść? - Nie. Zaczynam zmianę.
Widziałaś to coś na jego czole?
Już to widziałam.
Lata temu.
- Co to? - Stara rzecz.
Starsza niż Ennis.
I pewnie starsza niż lód.
W zapisach rozmów nic nie ma.
- Radio? - Też nic ciekawego.
- Co jest grane? - Trzymasz się, Liz?
Ale bajzel!
Przenoszę śledztwo. Nie musisz nic robić.
To specjalność szefowej.
Trzeba powiadomić rodziny. Daj szefowej...
- Nie. - Nie?
Nie zabierzesz mi sprawy, kapitanie Connelly.
- Co robisz? - Swoje.
- Ci ludzie zmarli na terenie Ennis. - Nie chcesz tej sprawy.
Znam cię. Jak ty to mówisz? Miska gówna? To miska gówna.
Ale moja.
Nie masz środków, techników ani jebanego...
Po prostu ze mną pogrywasz, tak?
Ty mnie tu wysłałeś.
A właściwie przydzieliłeś.
Dałeś mi piękny gabinet w byłej klinice dentystycznej,
żebym zajęła się niecodziennymi problemami
odizolowanej społeczności podczas pory ciemnej.
- Służę. - Ciała jadą do Anchorage.
Hank, śmigłowiec. Przewozimy je.
Paragraf 9, sekcja 4.
- Traktowanie zamarzniętych szczątków. - Co to jest?
Podręcznik Laboratorium Zakładu Medycyny Sądowej Alaski.
Dałeś mi go.
Razem z bibliografią potrzebną do mojego awansu, kapitanie.
Tu stoi:
"Szczątki można ruszyć tylko w wyjątkowych okolicznościach,
chyba że rozmarzną w temperaturze 3 stopni Celsjusza.
Inaczej uzyskane dowody nie zostaną uznane w sądzie".
Jasne.
A jak długo rozmarzają?
48 godzin.
Gdzie je umieścisz, Danvers?
- Widziałaś, jak gram? - Nie. Jest kierownik?
Hank? Znalazłeś?
To nawet lepiej.
- Cześć. - Dobrze cię widzieć.
- Co słychać? - Cześć, Henry.
Uszanowanie.
- Jak Pete? - Dobrze.
Namów syna, żeby uczył moich chłopców jeździć.
Młody ojciec nieźle na tym zarobi.
- Wyklaruję mu to. - Liczę na ciebie.
Boże.
Kate.
Liz.
Nie przyszłabyś, gdyby to nie było coś poważnego.
Nie.
- Mamo! - Przebierzcie się i czekajcie w aucie.
- Chodzi o tych biednych naukowców? - Tak.
Okropne.
Tak.
Tworzą zamarznięty blok tkanek.
Chryste.
Potrzebujemy miejsca, w którym rozmarzną. Dużego, o odpowiedniej temperaturze.
Lodowisko się nada, ale należy do kopalni.
Robię to tylko dlatego, że kocham to miasto.
Pewnie.
Podnieście jak najwyżej.
Wyżej. Nie uszkodźcie tkanek miękkich.
Jezu!
Boże!
Jebana sucz. Policjantko.
Szefowo, to ślady zębów.
- Sam się pogryzł. - Ja pierdolę!
- Znikaj! - Chciałam powiedzieć...
- Już! - Dobra.
Będę u ciebie.
Dobra.
Trzeba przejrzeć tutejsze sekcje zwłok.
Szukamy podobnych obrażeń.
Wypalone oczy, załatwione uszy.
Gryzienie się.
Ten to Molina.
Tu jest Jie. I Merens.
- A ten to... - Kotow?
Nie. To Kotow. Z obrączką.
Jest Rosjaninem. Oni noszą na prawej.
- Ile naliczyłeś? - Pięć głów i...
dziewięć stóp.
Reszta niewidoczna.
Czemu na siebie włazili?
Jakby coś ich goniło.
Rozczaruję cię, młody. Yeti to mit.
Hipotermia może powodować delirium.
Panika, mróz i mamy plątaninę ciał.
W North Bay dalej mieszka ten emerytowany technik?
Ściągnij go. Prior?
Mam pomysł.
Jaki? Jasne.
Ta suka z kopalni nienawidzi cię bardziej niż mnie.
Chodziłam z jej mężem.
- Przed czy po rozwodzie? - Czego chcesz?
Annie miała taki tatuaż.
- No i? - A jeden z twoich ma to na czole.
- Może. Co z tego? - Słucham?
To ta sama sprawa! Znajdziemy zabójcę Annie.
Nigdy więcej nie będę z tobą pracować.
- Myślisz, że ja z tobą chcę? - Tak.
Spójrz w lustro, Liz.
Znosi cię tylko ten biedak, Prior,
a i jemu złamiesz w końcu serce.
Znikaj z miejsca zbrodni. Szybko. Spierdalaj!
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Zerknij, Prior.
Pokaż... Czekaj!
Cześć, dziewczyno.
- Chcesz lunch? - Nie. Kawalerski?
- Evangeline. - Qavvik.
Masz chwilę, Ryan?
Jasne.
Czyli nie?
Nie. Nigdy go nie widziałem.
Jesteś pewien?
Jeśli się z nim spotykała, to go nie przedstawiła.
- Możemy pogadać? - Daj spokój.
- Wszystko zaczyna od nowa. - Chcę znaleźć mordercę jego siostry.
Znasz go?
Pierwsze widzę.
Pierdol się! Moje dzieciaki piją zatrutą wodę!
Kopalniani trują własne dzieci i udają, że tego nie widzą!
A wasze dzieci karmimy!
- Kretyn! Płacimy za ich naukę! - Idź, Chuck.
- Wszyscy się pierdolcie! - Skurwiel nie zapłacił.
- Laboratorium skończyło? - Tak.
- DNA? - To potrwa.
- A odciski? - Proszę.
Z butów. Nie dopasowaliśmy.
Dobra.
Wiemy, że nagły spadek ciśnienia
może rozsadzić bębenki uszne, uszkodzić tkanki.
Wiemy, że hipotermia
powoduje delirium i nieracjonalne zachowania.
To mogłoby tłumaczyć samookaleczanie się.
Przede wszystkim dlaczego wszystko rzucili i tam pobiegli?
- Wyciek gazu? - Na stacji go nie było. Tylko prąd.
- Czyli co? - Nie wiem. Zacznij pytać.
Niedźwiedź polarny?
Drzwi się nie blokują,
- żeby nie było wypadków. - Zgoda.
Wchodzi, a oni w panice wybiegają.
- Czemu się rozebrali? - Paradoks.
Krańcowa hipotermia sprawiła, że było im gorąco.
Naczytałeś się. Pytaj dalej.
- Kto narysował znak na czole? - Złe pytanie.
Dobrze.
- Kiedy go narysowano? - Po wybiegnięciu czy przed?
Jeśli przed, to może w ramach kawału lub gry.
- A jeśli po? - To ktoś tam z nimi był.
Zamarzając, nie rysujemy sobie znaków.
Zgoda. Pytaj dalej.
Dobrze. Co z ubraniami?
Nie pasują do ciał.
Jest tylko pięć par spodni, brakuje trzech butów...
Dobrze.
Może wybiegli częściowo ubrani?
- A pytanie? - Czemu się rozebrali?
Nie. Źle.
Jak trzeba się bać, żeby wybiec na lód bez butów?
I?
Dlaczego ubrania są poskładane?
Czyli?
Może morderca je złożył?
Morderca.
Dlaczego je złożył?
Nie wiem.
Wyszydzał ich? Zmusił, żeby złożyli?
To nie ma sensu.
Ma.
Tylko go nie widzimy. Zadajemy złe pytania.
- Mówiłam, że to gówniana sprawa. - Fakt.
Nie pytam, czemu uparłaś się, żeby ją wziąć.
Można przesłuchać zaopatrzeniowca i sprzątaczki.
Dzięki, Lulu. Ty jego, ja je.
Siedemnasty. Dzień śmierci.
W porządku, Clark?
Obudziła się!
Dobra dziewczyna.
Po co zaczynasz z tymi wielkimi chłopakami, uparta babo?
Uwarzyłeś piwsko?
Nie.
Jakie piwsko?
Qavvik to szanujący się lokal z licencją gastronomiczną.
- Dlatego biją się w nim pijaki? - Raz się pobili.
Z powodu wody w osadzie, nie złych duchów.
- Woda jest zła? - Tak.
Zepsuła się w zeszłym tygodniu. Niektórzy mają czarną.
Kopalnia za blisko. Mówi się o protestach.
Znowu?
A moja siostra?
Radzi sobie. Tylko jedna osoba nie lubi moich pankejków.
Przestań.
- W końcu te psy cię zjedzą. - Nie.
Dobrze się znamy. Prawda, śliczna?
Myśli, że jest twarda.
Gdy się zbliżysz, kłapie zębami,
ale jest miękka.
Na pewno.
Potrzebuje miłości i przywiązania
i od razu stopnieje.
Dałbyś, kurwa, spokój.
- Do wieczora? - Jestem zajęta.
Potrzebna mi szczoteczka!
- Sprzątałaś na stacji Tsalal? - Dwa razy w miesiącu.
Widziałaś tam Annie Kowtok?
Annie K? Nie, nigdy na stacji.
Ale co miałaby tam robić? Była położną.
A to?
Symbol kultu? Czarostwo?
Blair!
Widziałaś taki diabelski znak?
Nie.
- Czyli na stacji nie widziałyście? - Nie.
Byli dziwakami.
Trzeba mieć nie po kolei, żeby spędzać życie
w zamknięciu na lodzie.
Spokojne chłopaki. Grali w różne gry.
Mieli bzika na punkcie pracy.
Dr Lund skrzyczał mnie, bo przełożyłam mu notesy.
Zmienili się ostatnio? Mówili coś nietypowego?
Do nas? Oni się do nas nie odzywali.
- My tylko sprzątałyśmy. - Clark był dziwny.
Niby żadna nowość,
ale ostatnio gadał do siebie i patrzył się w przestrzeń.
Nie był zdrowy.
Raz widziałem, jak biegał goły, świecił tym chudym tyłkiem.
Był w pokoju. Nie mogłyśmy tam sprzątać.
Nie wyszedł.
Słyszałam, jak płacze.
Co robili pozostali, kiedy tak świrował?
Ignorowali go. To było przykre.
Myślałem, że kogoś tam wczoraj widziałem, ale to niemożliwe, prawda?
Widziałeś kogoś na stacji?
Nie, nie widziałem.
- To poważna sprawa, Bill. - A to Ennis.
Czasem widuje się ludzi. Kapujesz?
Dorastałeś tu, Pete. Wiesz. Czasem widujemy zmarłych.
To kurewsko długa noc. Nawet zmarli się nudzą.
Widziałeś to już?
Tak. Clark taki miał.
- Miał? - Tatuaż na klacie.
Szukasz Chucka Mosleya, budynek 16 C, pokój 43,
baraki górnicze Silver Sky. Wysłałem ci lokalizację.
Dzięki, Lee. Wiszę ci przysługę.
Słyszysz, siostrzyczko?
Nasza piosenka!
- Mówiłem. Nie znam go. - Kłamiesz.
Zwinę cię za niezapłacenie Qavvikowi.
Kupił od kuzyna przyczepę. Golden Eagle z lat 90.
Kuzyn wyciągnął od kretyna 10 kawałków.
Facet zapłacił gotówką. Na miejscu.
- Kiedy to było? - Jakieś siedem lat temu.
Nie możesz spytać kuzyna?
Umarł.
Na raka kości.
Pieprzone miasto.
Opisz przyczepę i podaj dane kuzyna.
- Dlaczego wtedy nie powiedziałeś? - Bo cię nie lubię.
Nie.
Bo nie lubiłeś Annie, zgadza się?
I nie przeszkadza ci jej los.
NIE MOGĘ SIĘ DOCZEKAĆ SPOTKANIA
TYLKO TROCHĘ SIĘ MARTWIĘ O MAMĘ
Nie martw się. Mam jeszcze trochę forsy.
Prześlę na leki. Nie mogę się doczekać.
PRZYŚLIJ WIĘCEJ ZDJĘĆ
Dobra.
Wallis mówił, że spirala była na klacie.
Czemu oglądał jego klatę?
Clark chodził goły i gadał do siebie.
Tak. Nie był zdrowy.
- Nie wiem, jak z nim wytrzymywali. - I to jest pytanie.
- Rozmawiałeś z jego rodziną? - Mamą z Dublinu.
10 lat go nie widziała. Dla niej jest martwy.
W ogóle jest.
Dobra. Co wiemy o forsie?
Kto finansował Tsalal?
Teoretycznie NGO.
Trop podatkowy prowadzi do podstawionej spółki NC Global Strategies,
która należy do Tyttle United.
- Co robią? - Wszystko.
Szkło, technika, gry,
transport, olej palmowy, rejsy...
Dzięki. To... naprawdę nie pomogło.
Służę.
- Mogę zadać pytanie? - Tak.
Co ci zrobiła Navarro?
Boisz się, że też dasz dupy? Nie daj.
Jedź pilnować ciał. Odbiorę od was Leah i wracam do pracy.
Nie. Muszę do domu.
Obiecałem, że uśpię Darwina. Kayla mnie zabije.
Nie dziś. Co mówiłam?
Nie daj dupy.
Jak to nie?
Miałeś kąpać Darwina.
Chce, żebyś ty to zrobił.
Co mam ci powiedzieć?
Ostatnio też to mówiłeś.
Ale on na ciebie czeka.
- Cześć. - Twoja szefowa.
Lego? Co budujesz?
- Dom. - Dla ryby?
Znowu zabierasz mi faceta?
Jeszcze tego nie wiesz, ale wyświadczam ci przysługę.
- Niedługo ci się sprzykrzy. - Przysługi wyświadczaj swojej rodzince.
Jest w kuchni z babcią.
Chodź, kochanie. Kąpiel.
- Idziemy, Leah. - Cześć, Liz.
Leah chciała zobaczyć, jak będzie wyglądać w kakiniit.
- Zmyj to. - Nie.
- To marker. Zejdzie. - Do auta.
Już!
- Nie maluj mojej córki! - Ma 17 lat. Chce zrozumieć dziedzictwo.
Żeby zostać pielęgniarką?
Jasne. Nie zaczynaj, babciu z pralni!
Opuść mój dom.
Już!
Serio?
Skoro płacisz, to się odżywiam.
Jasne. Dwie dychy za ciastka?
Arktyczne ceny.
- Co tu robimy? - Zalety dobrej pracy.
Zalety.
Tak sobie myślę,
- żeby popytać w Latarni. - Nie wrócę do szpitala.
Te tabletki... Nie rozumiesz.
Spójrz na mnie.
To nie szpital, tylko ośrodek uzależnień i innych schorzeń.
Sprawdźmy chociaż.
- Są inne leki. - Nie!
Nie jestem mamą. Proszę, Angie.
- Pozwól mi żyć normalnie. - Dobrze.
Oczywiście, malutka.
Pomóż mi z tą głupią, pieprzoną choinką!
Jestem już w łóżku.
Super miejsce.
Zrobiłaś?
- Zmywa się. Ładny? - Piękny.
Kurwa.
- Widzę cię. - Jestem jednooki.
Widzę cię! Widzę!
Kurwa!
- Szefowo? - Masz finanse naukowców?
- Tak. - Wyślij Clarka. Wszystko.
Z uwzględnieniem...?
Nie przychodź do mnie kraść. Nie bądź głupi.
Spójrz na mnie.
Spójrz.
Nawet twoja matka nie okradała nas, gdy odeszła.
Posłuchaj.
Nie należysz do Danvers.
Masz rodzinę, a ona nią nie jest.
Krew to krew, Peter.
Pamiętaj.
Wydymałaś mnie z ciałami, a teraz przyszłaś się dymać?
Chcesz czy nie?
Wiedziałam, że nie zostałeś z uwagi na pogodę.
Nie mogę!
Ani się waż! Czekaj!
Pocisz się na mnie.
Które mówi to pierwsze?
Robimy to ostatni raz.
- 15 lat ostatnich razów. - 19.
Nie. 19 lat temu wziąłem ślub.
19 lat.
A ty i Jake?
Mieliśmy przerwę. Jedną z wielu.
Kurwa.
Robimy to ostatni raz.
Tak.
Po co ci Tsalal?
Poważnie. Wiem, że nie chcesz tej sprawy. Znam cię.
Czyżby?
- To co myślę? - "Wiesz, czemu chcę sprawę?
Żebyś się dymał".
Faktycznie mnie znasz.
- Zesłałeś mnie tu. - Dałem ci awans.
Powód nie jest ważny,
ale chodzi o to, że jesteś strachliwym dupkiem i się boisz.
- Robię swoje. - Nie robisz.
Igrasz ze mną.
Czemu aż tak chcesz to wyciszyć?
Żeby bez powodu nie zrobiła się z tego kolejna katastrofa.
Dziwne okoliczności, trupy...
- Niech tym kieruje Anchorage. - Nie!
- Będę nad tym panować. - Nie dasz rady.
- Dam. - Nie.
- Kto tak mówi? - Ja.
- Jeśli nie... - Co?
Grozisz mi, kurwa?
Skurwiel!
Właśnie patrzę. Obciążenie na 600 dolarów.
Fairbanks Ink Tattoo, 22 kwietnia 2017.
- Mówi pani Clark? - Raymond.
Spirala na klatce piersiowej. Mogę pani wysłać.
Nie trzeba. Mam.
Pamiętam go.
- Dziwny. Anglik? - Irlandczyk.
Płakał, gdy skończyłam.
Nie z bólu. Pewnie emocje.
- Był sam? - Tak. Sam.
Mówił, co to za tatuaż?
Tego nie pamiętam.
Mogę przysłać zdjęcie.
Zapisuję je sobie.
A tu wzór, z którego rysowałam.
Jest tam pani?
Chyba zacznę zamykać.
To zdjęcie ze studia w Fairbanks.
Zrobił sobie taki sam tatuaż jak ona.
Cztery dni jej po śmierci.
Tu masz wyniki DNA. Język z Tsalal należy do Annie.
Tkanka ma...
nietypowe uszkodzenia. Może to efekt zamrożenia.
Przestawiłaś puszki? Gdzie je wkładać?
Wygląda na to, że twoja sprawa to moja sprawa.
Co tu robisz?
Z akt nie poznam Annie.
Zginęli biali i zaczęła się liczyć?
Wchodzisz w to czy spierdalasz?
- Posłuchaj. Wheeler... - Zamknij się.
- To nie był błąd. - Nie wracamy do tego.
Robię wyjątek.
Rozgryziemy to, rozwiążemy swoje sprawy i koniec z nami.
Zgoda.
Cześć.
Chryste, Leah!
Masz...
Nie na stałe.
Serio? Wygląda super.
Liz kazała ci ich pilnować, bo mogą się obudzić?
Nie.
Nie chcesz tego gówna w głowie. Serio.
Co ci się stało? Kurwa, Prior!
To bydlę.
- Przez bydlę został wychowany na bydlę. - Nieważne.
Wyszedłeś z tego samego bagna, a jakimś cudem jesteś miły.
Głupol, ale miły.
Głupol? Serio? Sama jesteś głupol.
Mój tata i Liz ciągle przy tym tańczyli.
- Co? - Tak.
Nie wierzę.
Mój tata lubił jarać.
Był wyluzowanym niedoszłym artystą.
Uwielbiali razem tańczyć.
- Jestem pewna, że Liz też jarała trawę. - Nie.
- Powaga? - Serio.
- Wyobrażasz to sobie? - Nawet nie chcę.
Hank był muzykiem.
Co?
- Grał na gitarze. W zespole. - Nie!
- Radził sobie jakoś? - Nie wiem.
Nigdy nie słyszałem, jak gra.
Ani razu.
Mama mówiła, że był za słaby, żeby zrobić karierę,
- ale też czuła, że nie jest... - Dość dobry. Kropka.
Właśnie.
To z tobą zostaje. Że nie jesteś dość dobry.
Kurwa! Mówiłaś, że nie przyjdziesz!
Cześć, Qavvik.
Zejdę na zawał.
Zmieniłam zdanie. Chcesz się pieprzyć?
- Już zwaliłeś? Oglądałeś porno? - Nie!
Jakie?
Może obejrzymy film?
- Porno? - Wyłaź. Ubieram się.
I teraz chce, żebym się włączyła, ale ja nic nie mam.
Nieprawda.
Gdybyś nic nie miała, nie chciałaby twojej pomocy.
Fakt. Wiem wszystko o Annie, znam każdy szczegół.
I jakimś cudem nie miałam pojęcia o Clarku.
- Ukryli związek. - Dlaczego?
To złe pytanie.
Co?
Tak powiedziałaby Danvers.
Właściwe pytanie to...
Właściwe pytanie to: "Jak?".
Dlatego kupił przyczepę! Żeby utrzymać to w sekrecie.
Kurwa!
Gdzie postawić przyczepę, żeby po cichu się pieprzyć?
Nook!
Przemów do mnie, Clark.
Musisz to zobaczyć.
Jezu!
- To kości? - Zwierzęce.
Focze i karibu.
Chyba.
- Jak znalazłaś przyczepę? - Duchowe zwierzę mi pokazało.
Pamiętasz?
Tak. To jej telefon.
Sprawdziłam. Nie było go przy ciele.
Ja pierdolę!
Szefowo, mamy problem.
Jest tylko sześciu. Widzisz?
Jie, Merens,
Molina, Kotow,
Mayta,
Emerson.
Nie ma go. Clarka tu nie ma.
Może się odłączył?
Nie zrobił tego.
On żyje.
Gdzieś tam.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Wojtek Stybliński