NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
NA PODSTAWIE POWIEŚCI RICHARDA K. MORGANA
Cholera.
KONIEC GRY NACIŚNIJ START, ABY KONTYNUOWAĆ
Gdzie jesteś?
Wszystko będzie dobrze.
Obiecuję.
Wszystko będzie dobrze.
Co?
Jest za tobą.
Sprzeciwiasz się Bogu.
Gdzie jesteś?
Pokaż się!
Kara musi odpowiadać przewinieniu.
O czym ty mówisz, dupku?
To nie real. To środowisko.
To, co zobaczyłaś, to prawda.
Nie żyją. Nagrałem to dla ciebie.
- Ile razy już przez to przeszłam? - Kilka, ale dużo przed nami.
Wymażę ci pamięć i zaczniemy od nowa.
To środowisko.
Który to już raz?
Do końca jeszcze daleko.
Wypuść mnie!
Słyszysz?
Słyszy mnie ktoś? Wypuśćcie mnie!
Wypuśćcie mnie!
Tylko ja na statku mam broń.
Nie rób tego.
Mają dość mocy,
żeby uszkodzić stos.
Parę sekund więcej nieodwracalnie go zniszczy.
Cholera.
BŁĄD KRYTYCZNY
ODIZOLOWANO
To prawda.
Cholerna Ava Elliot.
Ona tylko wykonuje moje polecenia.
Nie myśl, że nie złamałeś mi tym serca.
Mam włączyć alarm i ostrzec załogę?
Nie.
Jego ludzie wiedzieliby, że go złapaliśmy.
Wyśledź sygnał hakujący.
Jeśli pochodzi z tego hotelu, ma z niego zostać nanopył.
Sprowadź pozostałych.
- Wysłuchaj mnie. - Dlaczego?
Ty mnie nie słuchałeś.
Gdy wstąpiłeś do Protektoratu,
gdy kupiła mnie yakuza, gdy pomogłeś Emisariuszom.
To były twoje decyzje.
Dość tego.
HOTEL KRUK
Impuls wszystko wysadził.
Nie mogę złapać sygnału.
- Wiem. - Dlaczego się nie martwisz?
Bo jestem zajęta panikowaniem.
- Wirus na pewno przeszedł? - Tak, już po niej.
To był błąd.
Czujniki cię nie ostrzegły o moim nadejściu?
A może system się zepsuł?
Co...
się dzieje?
Destabilizacja elektronów.
Nie.
Panienko Elizabeth?
Właśnie mnie zabijają.
Przyjdą po panienkę.
Spodziewałam się.
Wyślę panienkę do sieci.
- Dla bezpieczeństwa. - Nie.
- Nie ma czasu. - Dość już uciekania.
Wyjdę im naprzeciw.
Wyślij mnie w niebiosa.
- Nie pozwolę... - Znam drzewo.
Widzę wszystkie jego gałęzie.
Łatwo zabić SI, jak się ma narzędzia.
Inaczej mnie złapią.
Co panienka widzi?
Zbawienie.
Śmierć.
Rozwaliłeś mu stos, sukinsynu!
Zemstę.
Poda mi panienka kolejność?
Musisz mnie odesłać.
- Nie mogę. - Ależ możesz.
Możesz.
Już to zrobiłeś.
Wiele mi dałeś.
Cokolwiek to oznacza być człowiekiem, jesteś nim.
Nie zasługujesz na miano człowieka. Ty nędzna kreaturo.
Jesteś dogorywającą maszyną.
Spotkamy się... w piekle.
Przesyłam twoją świadomość do Głowy w Chmurach.
Uważaj na siebie.
Mną się nie przejmuj.
Martw się o te potwory.
„I ani anioły pośród niebios,
ani demony, co w otchłani tkwią,
nie oddzielą duszy mej
od duszy pięknej..."
Czyj to jest stos?
Albo raczej „był”.
Jest pusty. Nikogo w nim nie ma.
Ktokolwiek tam był, już go nie zobaczycie.
Chodźmy.
GŁOWA W CHMURACH
Nie ma dziś w planach budzenia w syntetyku.
Nie powinno cię tu być.
Niech zgadnę.
Chłopak zażyczył sobie ciebie w drogim silikonie?
Braeman z technicznego?
No tak.
Nie zgłoszę cię.
Zawsze chciałem to wypróbować.
Nie patrz tak na mnie.
Pokaż, że tego chcesz.
Nie podoba ci się ten model?
Mogę być, kim chcesz.
Przepuść mnie!
Musimy porozmawiać.
Proszę!
To miejsce zbrodni. Nic ci do tego.
Ani do mnie.
Dalej panu płacą?
Nadal uważasz się za lepszą.
Pilnuj się.
Bo co, popadnę w niełaskę?
Tego się pan boi? Że straci pan pozycję?
Bezpieczeństwo, pracę, życie.
Już pan je stracił.
Chyba pomyliłaś mnie ze sobą.
Chcę zrobić, co należy.
Wiem, że nie ma pan powodu, by mi ufać,
ale wierzę w pana przyzwoitość. Ja próbuję odnaleźć swoją.
Czegokolwiek chcesz...
Nie mogę.
Wyprowadźcie ją.
Wiem, gdzie ona jest i kto ją przetrzymuje.
Wystarczy mnie zapytać.
Proszę mnie zapytać o Ortegę.
Już dobrze.
- Zajebię cię! - Nie!
Ty suko!
- Puśćcie mnie! - Zrobię, co chcesz.
Świetnie. Wybierz, kogo z nich mam zabić.
Inaczej zabiję wszystkich.
- Nie rób tego. - Ja tego nie zrobię.
- Tylko ty. - Co?
Jest jeden nabój.
Jeden.
Wybieraj.
To nie jest ich sprawa.
Dzięki tobie jest.
Czas, byś ewoluował.
Przemiana zawsze wiąże się z bólem.
Ja ją przeszłam i jestem silniejsza.
Ty też możesz.
Musisz tylko wybrać.
To właśnie potęga.
Odcinanie tego, co cię osłabia, kawałek po kawałku.
Przyjmij ją.
Stań po stronie zwycięzców.
Puść ich.
Albo stracisz wszystko.
Wróć do mnie.
Proszę...
Nie zrobisz tego.
Czekaj!
Myślisz, że dałabym ci naładowaną broń?
Oddałbyś za nich życie?
Myślisz, że ją kochasz?
Nie zniosę tej szmaty.
Ciebie akurat czeka tylko śmierć.
Masz okropny gust.
- Ją zabiję pierwszą. - Zaczekaj.
Nie rób tego.
Niech będzie.
Zostanę.
Zostaniemy we dwoje. Jak kiedyś.
Tylko ich wypuść.
To już coś.
Zabrać ich.
Zachowam ich dla ciebie.
Sam ich pozabijasz.
Nawet cię to nie obejdzie.
Kim jesteś?
Miało tu nikogo nie być.
Nie zamawiałem sado-maso.
Chociaż chyba skorzystam.
Na koszt firmy.
Zrobiłam wszystko, żebyś zrozumiał.
Grałam dziewczynkę, za którą tęsknisz.
Dość już tego.
- Walcz, a twoje świetliki zapłacą. - Co robisz?
Wyciągam kamerę.
Nikt nie zobaczy tego nagrania.
Przy okazji pozbędziemy się tej powłoki.
- Nie. - Jestem Matem.
Wszystko nam wolno.
Zabić dzieci Ortegów też?
To tylko surowiec.
Środek do uzyskania szacunku.
To były dzieci. Jak my kiedyś.
Myślisz, że noszę to, bo mi jej brakuje?
Przeciwnie.
Nienawidzę jej.
Matka była słaba i zasługiwała na śmierć.
To mi przypomina, żebym się taka nie stała.
Rei-chan...
Nie nazywaj mnie tak. Nie jestem już żałosną dziewczynką.
Zabiłam ją...
i jestem teraz silniejsza.
- Szybciej. - Nie mogę.
- Dźgnąłeś... - On jest ranny.
Ból to instrukcja. Ostrzega, żeby czegoś nie robić.
Trzeba było posłuchać.
Nie wolno ci tu przebywać. Wróć do pokoju.
Biegnij po Kovacsa!
Boże.
Lizzie?
Pokażę ci, ile dla mnie znaczysz.
Wybacz, że tyle razy cię zawiodłem.
Pożrę cię żywcem.
Trzymajcie go.
Rozwalę ten statek.
System opiera się na terminalach.
Żeby całkowicie odciąć zasilanie,
musimy wyłączyć je jednocześnie.
Elliotowie zrobią rozpierdol.
Na mój znak.
Gotowi? Teraz.
Uwaga. Katastrofalna utrata zasilania.
Natychmiast ewakuować statek.
Dość zabijania dzieci.
A kto mnie powstrzyma?
Statek zacznie obniżać pułap za dziesięć minut.
Natychmiast ewakuować statek.
Twoja matka przed śmiercią modliła się do Boga.
Gdzie teraz jest wasz Bóg?
Wkrótce sam go spotkasz.
Zabiję cię, nim dam się zamknąć.
Ewakuacja!
Ruchy!
Statek zacznie obniżać pułap za pięć minut.
Jest mój.
Co ty robisz? Płacimy ci.
Nie dziś.
Proszę, nie.
Moja matka modliła się i Bóg przyprowadził cię do mnie.
Proszę.
Powiedz mi...
Jesteś wierzący, skurwysynu?
Kovacs, słyszysz mnie?
Reileen Kawahara! Otwieraj, policja!
- Jesteś aresztowana! - Słyszysz?
Odsuń się.
Nie wejdą tu.
Więc tu zostaniemy.
Rozbijemy się, ale będą cię sądzić.
Nie pójdę do lodu.
Uwaga. Statek zacznie obniżać pułap
za trzy minuty.
Pomóż mi.
Dotrzemy do kapsuł ratunkowych.
Możesz mnie zastrzelić.
Pomóż mi, a odzyskasz Quell.
Co?
Tuż przed eksplozją skopiowałam jej świadomość.
Nie wiedziała o tym.
Oto pytanie bez odpowiedzi.
Tajemnica, którą należy rozwiązać.
Gdzie ona jest?
Ukryłam jej świadomość. Sam jej nie znajdziesz.
Możesz ją odzyskać.
Razem ze wszystkimi wspomnieniami.
Widziałeś mnie.
Słyszałeś mnie.
W głębi umysłu...
Zawsze wiedziałem.
Pomóż mi, a będzie twoja.
Nie mogę.
Nie możesz.
Rób, co mówię, bo nigdy nie wróci.
Już jej nie ujrzysz.
Stałaś się tym, z czym walczyliśmy.
Dalej. Zrób to.
Ja nie przestanę.
Nigdy.
Żegnaj.
Boże.
Posłuchaj mnie.
Musisz stamtąd uciekać.
Uciekaj.
Zostanę z nią.
Uwaga. Statek zacznie obniżać pułap
- za minutę. - Uciekaj stamtąd.
Otwórz drzwi.
Niech to będzie coś warte.
Nie odejdę bez ciebie.
Odejdź!
- Chodź. - Nie!
Była moją siostrą...
Kochałem ją.
Zagubiła się.
Na swój sposób też cię kochała.
Uwaga. Statek zaczął obniżać pułap.
Pan Łatka ci kości pokruszy
Pan Łatka
Jestem przy tobie.
Zawsze będę.
Opowiedz mi coś.
Coś, co nie kończy się śmiercią.
Dawno temu...
w odległym świecie...
żyła sobie młoda księżniczka.
Podczas wojny została sierotą.
Musiała dowodzić armiami królestwa,
bo została tylko ona.
Była najodważniejsza,
niepowstrzymana, a lud ją uwielbiał.
Każdego dnia
ratowała poddanych w niezliczonych bitwach.
Jednak po każdej bitwie
zostawała sama.
Aż spotkała wiejskiego chłopca, który chciał wstąpić do armii.
Był tak pełen gniewu i samotny jak ona.
Pierwszy raz
wyruszyła w bój, by ratować innych,
wiedząc, że jest przy niej ktoś, kto uratuje i ją.
Nadeszła najmroczniejsza z bitew.
Księżniczka i chłopiec walczyli ramię w ramię.
Przysięgli sobie, że tylko śmierć ich rozłączy.
Dosięgnął ją miecz wroga...
i zmarła na oczach towarzysza.
Ci, którzy słyszeli tę historię, opłakiwali śmierć miłości.
To niezwykła sytuacja, panie Kovacs.
Znaleźliśmy we wraku pański stos,
ale powłoka nie ocalała.
Dlatego jesteśmy w wirtualu.
To nie wszystko.
Pana klon odmówił przesłuchania w realu.
Ja sobie wesoło bzykałem, a on się rozbił i zginął.
Zjawiłem się w wirtualu. Choć tyle mogłem zrobić.
- Czysta solidarność. - Właśnie w tym problem.
Takeshi Kovacs został ułaskawiony,
ale tylko jeden.
Śledztwo przejęły NZ
w związku z wrażliwą naturą pańskiego odkrycia.
Mimo że jesteśmy panom wdzięczni za pomoc
w ujawnieniu przestępstwa...
Nie możemy pozwolić na istnienie dwóch świadomości Kovacsa.
Jeden z nas musi umrzeć.
To wasza decyzja.
- Wspólna. - Porozmawiam z nim.
Chcę wybrać środowisko.
Jej wyraz twarzy.
Wtedy, gdy pociągnąłem za spust.
To była ulga.
Może zrozumiała, czym się stała.
I że może odejść.
Widziałeś jej oczy.
Dostrzegłeś to w nich?
Nie wiem.
I nigdy nie będę wiedział.
Musimy zdecydować, czyje wspomnienia zostawimy.
Czyli który z nas umrze.
Gramy?
Kamień, papier, nożyce?
Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie,
a światłość wiekuista niechaj im świeci.
Niech dusze ich i wszystkich zmarłych
doznają łaski Pana...
i spoczywają w pokoju.
Amen.
Jak?
Podwójna powłoka.
Jeden z nas zginął.
Którym ty jesteś?
Tym, którego pożegnałaś.
Piękna, Miriam. Niezwykła.
Nie do wiary, skamielina przedstawiciela starej cywilizacji.
Aż się człowiek zastanawia,
czy to nie wspomnienia o nich podsunęły nam pomysł aniołów.
Popełnił samobójstwo.
Ma pewne archaiczne tendencje. Coś jak honor.
Chciał zapomnieć.
Jakby mogło go to oczyścić z win.
Pojawiają się sensacyjne zarzuty wobec Laurensa Bancrofta,
potężnego Mata i jednego z najbogatszych obywateli.
Dotyczą morderstwa i zabójstwa powłoki.
Mówi się, że katastrofa Głowy w Chmurach może być związana z tą sprawą.
Bancroft rzekomo zabił się
targany poczuciem winy.
Najpierw jednak nielegalnie wpłynął
na członków rady NZ w sprawie uchwały 653.
Pojawiają się naciski na ponowne rozpatrzenie uchwały,
która pozwoliłaby ofiarom z kodowaniem religijnym
zeznawać przeciwko swoim zabójcom.
Cokolwiek zrobiłeś...
będę przy tobie.
Można mnie różnie nazywać, ale nie jestem mordercą.
Oczywiście.
Prescott cię nie zabiła.
Precz.
Byłeś tu sam.
Nie oszalałeś, tylko stchórzyłeś.
Nie.
Znam siebie.
Jestem porządnym człowiekiem.
Zostaniesz aresztowany za zabójstwo Leny Rentang.
Nawet jej nie znam.
Bo zabiłeś się, żeby o niej zapomnieć.
Kryminalistka Kawahara zmyśliła historię, która trafiła do mediów.
Nikt nie uwierzy.
Ale uwierzą Mary Lou Henchy.
Reileen miała jej stos. Właśnie go wydobyto z zatoki.
Kiedy uchwała 653 przejdzie, Mary Lou zacznie mówić.
Nawet jeśli mówisz prawdę i zabiłem tę dziewczynę,
to jej morderca nie żyje. Sam go zniszczyłem.
Wymazałeś pamięć, a nie czyn.
To nie mogłem być ja.
Żyjesz już zbyt długo.
Wierzyłem...
że pewnej granicy nie przekroczę.
Wierzyłem, że mam sumienie.
Strzelić sobie w łeb,
pragnąc żyć? Do tego trzeba mieć wolę jak sam diabeł.
Miałeś się za boga,
jednak bliżej ci do diabła.
Policja czeka na dole.
Opiekuj się rodziną.
Wszystko zostawiam tobie.
Dawno powinienem był to zrobić.
Oddaję się w pana ręce z powodu moich zbrodni.
Nie skończyliśmy.
Prawda, Miriam?
Co?
- O czym on mówi, skarbie? - Nie wiem.
Nie dość pan już napsuł?
Co ta osoba robi w moim domu?
Lizzie?
Powiedz to.
Bardzo długo nie pamiętałam, co mi się przytrafiło.
Nawet nie mogłam mówić.
Teraz już mogę.
Zaszłam w ciążę.
Przyszłam ci powiedzieć, ale cię nie było.
Była ona.
- Dziwka. - Nie mów tak o mojej córce!
Biłaś mnie i kopałaś.
Pamiętam.
To kłamstwo.
Boże.
Chciałam tylko porozmawiać.
Proponowałam jej wszystko,
żeby pozbyła się dziecka.
Zdenerwowałam się.
To był wypadek.
Odebrałaś mi dziecko!
Musiałaś się upewnić, że jej nie wybudzą.
Poprosiłaś mnie, żebym załatwiła sprawę. Postarałam się.
Reileen wzięła ją do kliniki,
namieszała jej w głowie i porzuciła.
Policja miała gdzieś martwą prostytutkę.
Nikt nie dowiedział się o dziecku.
Rany boskie, Miriam.
Nic nie rozumiesz.
Dzieci to jedyne, co mam.
Są moje!
Reileen chciała czegoś w zamian, kazała ci naćpać męża.
To ty?
Ty mnie zdradziłaś?
Ani słowa o zdradzie.
Ty mi to zrobiłeś.
Zniszczyliśmy się wzajemnie.
Prawda?
Miriam Bancroft, aresztuję cię za śmierć powłoki Elizabeth Elliot
oraz doprowadzenie do przerwania ciąży wbrew jej woli.
Avę Elliot ułaskawiono.
Wykupiłem jej prawdziwą powłokę.
Lizzie została w syntetyku.
Zawsze mówi, że to dlatego, że nie jest prawdziwy.
Sama też nie wie, czy jest prawdziwa.
Uchwała 653 przeszła. Umarli mogli oskarżać zabójców.
Świat zmienił się dla nas wszystkich.
- Rozpakowałem wszystko. - Tak?
Niemożliwe.
- Spodoba mu się? - Rykerowi?
To szczęściarz.
Oczyszczono go z zarzutów dzięki tobie. To nie szczęście.
Był niewinny.
Zasługuje, by odzyskać życie.
I wszystko inne.
Jak już zwrócisz jego powłokę...
dokąd pójdziesz?
Nie wiem.
Wiem tylko...
że ona nadal żyje.
Powodzenia.
Po śmierci księżniczki
jej towarzysz wędrował po świecie...
pogrążony w rozpaczy.
Aż pewnego dnia spotkał nieśmiertelnego,
który powiedział mu, że jego księżniczkę uprowadzono
i uwięziono zaklęciem.
Teraz przemierza światy w poszukiwaniu ukochanej.
Wie, że leży gdzieś
za ścianą lodu i gęstwiną cierni,
pogrążona we śnie.
Czeka, aż ją obudzi.
Kiedyś na pewno ją odnajdzie.
Napisy: Konrad Szabowicz