Nie miałem normalnego dzieciństwa.
Na początku tak, ale potem świat się skończył.
Nikogo to nie zaskoczyło.
Wiedzieliśmy, że kiedyś to nastąpi.
Ale jak do tego doszło... to interesująca historia.
Agatha 616.
Asteroida zmierzająca prosto na ziemię.
Brzmi zbyt oczywiście.
Ludzkość zebrała się razem i zrobiliśmy to, co umiemy najlepiej.
Strzeliliśmy w nią rakietami! Wysadziliśmy ją! Było świetnie!
Ale tak nie było. Rakieta w głównej mierze składa się
z całej masy chemikaliów,
które na nas spadły i wszystko zmieniły.
Mówiąc „wszystko”, mam na myśli zimnokrwiste stworzenia.
A mówiąc ”zmieniły”, mam na myśli, że zmutowały i zaczęły nas pożerać.
Mrówki, jaszczurki, karaluchy, krokodyle. Długo by tak wymieniać.
PREZYDENT ZABITY PRZEZ WIELKĄ ĆMĘ
Pewnego dzieciaka zjadła złota rybka, którą wygrał na festynie.
Todd kochał tę złotą rybkę.
I kota.
Od wieków, żeby pozbyć się karalucha,
wystarczył kapeć.
Teraz potrzebna jest strzelba.
A nawet czołg.
Ale czasami nawet to nie działa.
Zwłaszcza gdy opuścisz czołg, Bob.
Ostatecznie te duże oraz wojsko wzajemnie się wybili.
Straciliśmy 95% populacji w rok.
To dużo Bobów.
I sporo Toddów.
Ci z nas, którzy przeżyli... ukryliśmy się gdziekolwiek się dało.
Bunkry, jaskinie, ziemianki... na całym świecie.
Więc przez ostatnie siedem lat mieszkałem w podziemnym bunkrze.
Nie było tak źle. Serio.
Wspaniała grupka ludzi. Wszyscy się kochamy.
Tak wyobrażałem sobie studia.
Na pewno śpi?
Kto?
- Joel. A kto inny? - Tak, śpi.
- Zaczekaj. - Nie obudził się.
- Jesteś pewny? - Masz paranoję.
Ja tylko...
Joel.
Widzisz? Nie obudził się.
Masz paranoję.
Droga Aimee, wcale nie śpię.
Po prostu jestem dobry w nieruszaniu się i nie oddychaniu.
Utknąłem w bunkrze z ludźmi, którzy spotkali swoje drugie połówki,
co nie jest idealne.
Karen i Ray poznali się kilka miesięcy temu
i wciąż mają miesiąc miodowy.
Fizycznie wymagający.
Dobrze dla nich. Są atrakcyjni i całkiem elastyczni.
Życie jest krótkie. Zwłaszcza tu na dole.
- Cześć, Joel. - Cześć, Ava.
- Co u ciebie, Joel? - Wszystko spoko, Tim.
- A co u was? - Dobrze jest.
- Nie mogłem zasnąć. - Znamy to uczucie.
Tak. Pewnie nie z tych samych powodów.
Drzwi są otwarte. Wiedzieliście o tym?
Wiemy.
Odkąd rodziców Tima zjadł rój termitów, on i Ava stali się nierozłączni.
Dobranoc. W każdym tego słowa znaczeniu.
To asteroida, którą nazwali 616 Agatha.
A to są wszystkie bomby chemiczne, które miały...
Praktycznie każdy tutaj ma parę.
Pierwsze dziecko urodziło się zeszłej zimy. To było bardzo emocjonalne.
Witaj w apokalipsie, młody.
Żarcie jest do kitu. Ale nigdy się nie dowiesz, czego ci brakuje.
Kala i Connor spiknęli się po śmierci Carol.
Carol była krową, która zjadła pudełko z detergentem do prania.
I teraz mamy tylko jedną krowę.
Nazywa się Gertie.
Gertie jest świetna.
Gertie nie jest naszym jedynym źródłem pożywienia.
Wychodzimy na powierzchnię i polujemy na to, co tam zostało.
Na początku było łatwiej, zanim skończyły się nam naboje.
Walka z takim potworem przy pomocy śmieciowej broni jest nie lada wyzwaniem.
Tak mi powiedzieli.
Ja nie chodzę na polowania.
Potrzebują mnie w kuchni. Jestem tutaj szefem kuchni.
Wszyscy uwielbiają moją zupę.
Bycie jedynym singlem w bunkrze ma swoje zalety.
Spotykam się z Mav1s.
Nie jest już zbytnio rozmowna.
Jej bateria padła, tak jak wszystkim Mav1s na świecie.
Nigdy nie widziałem działającej.
Chciałbym, żebyś tu była, Aimee.
Poznałabyś wszystkich.
Moglibyśmy razem poćwiczyć strzelanie.
Jestem w tym dobry.
Prawie...
Wybacz , Mav1s.
Ruszajcie się wszyscy. Musimy iść.
Przyniosłem wam broń.
- Zostań tu. - Co?
- Bierzcie, co trzeba i idziemy. - O co chodzi?
Co się dzieje?
- Przedarli się. - Przedarli?
- Joel. - Co masz na myśli?
Dostali się do bunkra?
To oznacza "przedarcie się", dzieciaku.
Przedarli się.
Anna Lucia i ja pójdziemy przodem. Anderson i Tim, osłaniajcie nas.
- A gdzie mnie potrzebujecie? - Myślałem, że to już za nami, Joel.
Niby co? Potrzebujecie pomocy. Dajcie mi pomóc.
- Chcesz, żebym to powiedział? - Co niby?
Nie nadajesz się, Joel. Jesteś wydyganiec.
- Wy się nigdy nie boicie? - Pewnie, że tak.
Wszyscy się boimy, ale ty naprawdę się boisz.
- Nie chcemy, żebyś czuł się źle. - Kochamy cię, Joel.
- Ale nie jesteś bezpieczny. - Jesteś zagrożeniem.
Nawet na polowaniu.
Przygotowaliście wcześniej tę mowę?
Connor.
Dobra, 30 metrów na zewnątrz. Ruszajmy.
- Uważaj na siebie, misiaczku - Będę, pszczółko.
Idziemy.
Idź z nimi.
Zbliżają się.
Kurwa.
- Dorwał jednego. - A co z resztą?
Wracają.
- Joel! - Potrzebują pomocy. Idę.
Joel! Zaczekaj!
Connor?
Ja go zastrzeliłem czy ty?
A jak myślisz?
Ty.
I mam problem z zawieszaniem się.
Ale pracuję nad tym.
::PROJECT HAVEN:: przedstawia:
MIŁOŚĆ I POTWORY
Tłumaczenie: Superior Krauzerek Korekta: Power
Siedem lat temu Fairfield w stanie Kalifornia
- Jak wygląda? - Całkiem nieźle.
- Przypomina mnie? - Tak.
Jesteś pewien, że ta poza wygląda naturalnie?
- Pewnie. - Tak?
Wyglądasz świetnie.
Co ty robisz? Nie ruszaj się.
- Dasz mi to zobaczyć? - Nie ruszaj się, Aimee.
Naprawdę chcę to zobaczyć. Pokażesz mi?
Gotowa?
I jak?
Dlaczego mam brodę?
Nie, to cień. Zrobiłem cieniowanie.
Moja głowa jest ogromna.
- Masz dużą głowę. - A moje dłonie są malutkie.
Masz małe rączki.
Jest wspaniały. Uwielbiam go.
To słodkie, bo jest okropny.
- Też coś dla ciebie mam. - Co?
Nie wiem, czy te są dobre.
Bez kitu. To są te, które chciałem dostać.
- Naprawdę? - Tak.
Co się dzieje?
- Dobrze się czujesz? - Tak, tańczę moimi ramionami.
To było najlepsze lato w moim życiu.
Moje też.
Co ty robisz?
- Wiesz, która jest godzina? - Jest około 18:30.
Aimee, przestraszyłaś krokodyla Carla.
Odwróć wzrok, krokodylu Carlu.
Nie patrz. Kumam.
Musimy wracać.
Boję się.
Droga Aimee, ten tydzień był wyjątkowo do dupy.
Wielka mrówka odebrała nam Connora.
Pomaga mi rysowanie ich.
Staram się uchwycić ich istotę
i napisać kilka słów o tym, jak je zabić.
Czasami wydaje mi się, że tylko tak sobie z tym radzę.
Tu 7045. Zgłoś się, 3022.
Powtarzam, zgłoś się, 3022. Odbiór.
Tu 3022. O co chodzi, Ray?
Hej, Janice. Z tej strony Joel.
- Joel... - Tak.
Dobra. Poczekaj chwilę.
Aimee, to Ray!
Joel. Dzięki, Janice.
- Joel! Hej! - Cześć, Aimee.
- Co u ciebie? - Wszystko w porządku.
- Dobrze słyszeć twój głos. - Współczuję.
Słyszałam na otwartej częstotliwości, że jeden z was został zabity.
Tak. Przedostały się do bunkra.
Naprawdę weszły do środka?
Tak. Pierwszy raz to się stało. To było przerażające.
Też musiałeś z nimi walczyć?
Tak.
Musiałem trochę z nimi walczyć.
Nieźle przypakowałem od naszego ostatniego spotkania...
Przypakowałeś?
Żartowałem. Nie jestem przypakowany.
To był słaby dowcip.
Cieszę się, że nic ci nie jest.
Dzięki.
Nadal jestem pod wrażeniem, że znalazłeś moją kolonię na tym czymś.
Wiem. Szaleństwo.
Bo znalazłem ją jako pierwszą. Jakie były na to szanse?
Szaleństwo.
Tak naprawdę udało mi się za 90 razem.
- Wiesz, o czym czasami marzę? - O czym?
Żebym mógł pstryknąć palcami i wrócić z tobą do samochodu.
Byłoby miło.
Tak. Szkoda, bo to...
niemożliwe.
W dzisiejszych czasach wszystko wydaje się niemożliwe.
Opieka nad tą całą kolonią jest wyczerpująca.
Piszę do ciebie listy.
Naprawdę?
Tak, czasem piszę do ciebie listy.
Cały czas.
Chciałabym je przeczytać.
Naprawdę? Chętnie bym ci je...
Nie... Aimee?
Możemy się zmieniać, ale zaczynamy i kończymy z rodziną
Straciliśmy wielu ludzi na przestrzeni lat.
Pomyślałbyś, że się do tego przyzwyczaisz.
To nieprawda.
- Przepraszam. - Dzięki bogu! Gdzieś ty był, Joel?
Musimy uciekać. Pożegnaj się i wsiadaj do samochodu.
- Powinnam już iść. - Chodź z nami.
Nie, mama na mnie czeka. Przepraszam.
Wsiadaj do samochodu! Aimee, musisz się spieszyć do domu!
- Chcę, żebyś to miał. - Co? To krokodyl Carl.
To twój szczęśliwy talizman.
- Uważaj na siebie. - Ty też.
Aimee.
Kocham cię.
Też cię kocham.
Znajdę cię.
Mam taką nadzieję.
Jak się przedostały?
Wygląda na to, że przedarły się przez mury obronne.
Przebiły się przez stal?
Zabezpieczyliśmy punkt przedarcia. Nic już tamtędy nie przejdzie.
- Ale dlaczego to się stało? - To był rzadki przypadek.
Nie musimy się bać, że znów to zrobią.
Powinniśmy zachować spokój.
Jak daleko jest do kolonii Aimee?
- Co? - Kolonia Aimee.
- Jak daleko jest? - 85 mil stąd.
Ile czasu zajmie dotarcie tam?
- Chyba nie myślisz, żeby tam pójść? - Po prostu mi powiedz, Tim.
- Jak długo? - Siedem dni. Minimum.
Uzbrojona i wyszkolona grupa myśliwska miałaby fart przebyć 50 mil na zewnątrz.
Ale ty, Joel...
Dobra, teraz potrzebuję ochotników,
aby pomóc wzmocnić niektóre z zewnętrznych murów.
- Ava się tym zajmie. - Jednak pójdę.
To niemożliwa podróż, Joel.
Mówię poważnie.
Kocham was, ale jest jedna osoba na tym świecie,
która mnie uszczęśliwiała i mieszka 85 mil stąd.
I zamierzam ją zobaczyć.
To było czadowe.
Droga Aimee, kończę z ukrywaniem się.
Skończyłem z czekaniem na poprawę sytuacji.
Czas wziąć sprawy w moje własne ręce.
Czas, by pozwolić komuś innemu przygotowywać zupę.
Biorę radio, mimo że nie ma baterii.
Ale i tak je wezmę.
Życz mi szczęścia, Gertie.
Zaopiekuj się nią, Mav1s.
Ty nie żartujesz, prawda?
Nie. Nie żartuję.
On nie żartuje.
Nie pozwolimy ci odejść, Joel. Jesteś tu potrzebny.
Daj spokój, Tim, nie jestem. Nic tu nie robię.
To nieprawda, Joel. Naprawiłeś radio. Robisz zupę.
Dobra. To nie brzmi tak ważnie na głos.
Doceniam, że próbowałeś.
Po prostu nie czuję, że gdzieś należę.
Nie chcę umrzeć samotnie na końcu świata, więc...
Wiem, że wszyscy uważacie mnie
za małego, żałosnego, uroczego jeża.
Ale potrafię o sobie zadbać.
Prawdę mówiąc, jestem silniejszy, niż myślicie.
- Zrobiliśmy ci mapę. - Dzięki, Karen.
Uważaj na siebie.
Wszystko będzie próbowało cię zabić.
Bądź czujny. Korzystaj z zalet, które masz.
- Jesteś szybki i mały, więc... - Racja.
- Nie walcz. Uciekaj i kryj się. - Nie walczyć.
Dzięki, Ray.
Będziesz dupkiem, jak cię zjedzą.
- Dobra. - Nieźle.
Kocham was. Powiedźcie Aimee, że zobaczymy się za siedem dni.
- Wierzymy w ciebie. - Kochamy cię, stary.
BRAK ŚLADÓW ŻYCIA - Gdzie ja jestem?
NIE IDŹ TAM POD ŻADNYM POZOREM - Słabo to użyteczne.
Dobra, wiesz co?
Musimy iść na zachód. Prawda?
Cóż, po prostu... zróbmy to.
Zacznijmy od czegoś łatwego. Zachód.
Nie w tę stronę. Zachód jest tam.
Kurwa.
Pora na kompromis. Pójdę tędy.
Pierwsza decyzja podjęta.
Droga Aimee, robię to.
Naprawdę to robię!
Myślałem, że będzie o wiele gorzej. Jak na razie nie jest źle.
Widziałem wiele znaków, ale żadnej rzeczywistej śmierci.
Trzymaj kciuki.
Jaja potworów.
Staram się być pozytywny. Pogoda jest ładna.
Zaczerpnąłem świeżego powietrza. Co jeszcze mogę ci powiedzieć?
Fajne.
Nie...
Uciekaj i kryj się.
Schowam się w domu.
Nie...
Nie!
Tak! Gryź to! Odgryź to!
Czekaj!
Dokąd biegniesz?
To było ekstra.
Ładna miejscówka.
Mogę usiąść?
Dzięki.
Jesteś tu sam?
Ja też.
Chłopiec?
Tak się nazywasz? Chłopiec?
Jestem Joel.
Miło cię poznać.
Dzięki, że mnie uratowałeś, Chłopcze.
To sukienka?
Wybacz.
Już jej nie dotknę.
Należała do twojej właścicielki?
Nie musisz mówić, jak nie chcesz.
Wybacz.
Chwila. Myślałeś, że nią jestem?
Też się położę...
Już dobrze. To tylko mój plecak.
Też kiedyś miałem dziewczynę.
Pewnie byś ją polubił. Dogadalibyście się.
Kocha psy. Wszystkie zwierzęta. Jest wielką fanką zwierząt.
Nie widziałem jej od siedmiu lat.
Szmat czasu. Dlatego próbuję ją znaleźć.
Nikomu o tym nie mówiłem, ale trochę się tym stresuję.
Dobranoc, Chłopcze.
Słabość: psy.
To ty.
Nie miałbyś przypadkiem baterii do radia?
Bo mam...
Nieważne.
Szminka.
Aimee.
Mogę ją zatrzymać?
Dzięki.
Dobra, to by było na tyle.
Dziękuję za gościnę.
Powinienem... przestać gadać do psa.
Do zobaczenia.
Nie możesz tak robić.
Coś może cię usłyszeć.
Chcesz iść ze mną?
Dobra, możesz iść.
Chodźmy.
Co...
Możemy to zabrać. Mam włożyć ją do plecaka?
Już dobrze. Będę jej pilnować. Obiecuję.
W plecaku będzie bezpieczna.
Widzisz?
Gotowy do drogi?
W takim razie chodźmy.
Naprawdę musisz z tym przystopować.
Dobrze jest mieć towarzystwo.
Droga Aimee, zgadnij co.
Mam najlepszego psa na świecie. Wabi się Chłopiec.
Uratował mnie przed ogromną żabą, która próbowała mnie pożreć.
A potem zatrzymaliśmy się w jego autobusie. Zgrany z nas zespół.
Mamy ze sobą wiele wspólnego.
Czuję, że możemy gadać o wszystkim.
Gdybyś tylko mogła nas zobaczyć. Wyglądamy jak ikoniczne duo.
Sam nie wiem. Czuję się, jakbyśmy byli niepowstrzymani.
Hej, co robisz? Co tam znalazłeś?
O mój boże. Uciekaj!
Musimy uciekać! Szybko!
Jagody.
Pożywienie. Doskonale.
Co ty robisz?
Ale wyglądają pysznie.
Chyba nie powinienem ich jeść.
To szaleństwo, ile rzeczy o świecie się zapomina. Jak zapachy.
Trawa, drzewa, kwiaty.
Jasne, od czasu do czasu trafią się zwłoki, ale...
No nie... Wpadłem do dziury.
Muszę tylko...
stąd wyjść.
Dam radę się wspiąć.
Jest źle.
Jest bardzo źle.
Przestań!
To lina, głąbie.
Zawiąż ją dookoła nogi i chwyć!
Trzymaj się!
Podciągnij się!
Chcesz się im przyjrzeć?!
Minnow, wykończ je.
Raz, dwa, trzy, cztery i...
- Zawsze licz do pięciu. - Czy to samurajski miecz?
Dlaczego wpadłeś do gniazda piaskowych robali?
Nie zrobiłem tego specjalne. Ja tylko... szedłem.
- Jak się nazywasz? - Joel.
Joel Dawson.
Jestem Clyde. A to Minnow.
Masz szczęście, że nie jesteśmy potworami. Piszczałeś jak dziewczynka.
„Jest źle! Jest bardzo źle!”.
Ja tak nie brzmię. Nie mam tak wysokiego tonu.
- Właśnie, że tak. - Właśnie, że tak.
Był wyższy od mojego, a mam osiem lat.
Co ty tu, na Boga, robisz sam?
Nie jestem sam. Jest ze mną Chłopiec.
O nie! Czekajcie!
To piesek!
Chodź do mnie!
- Prawie zabili mi psa. - Cześć, chłopcze.
Co się stało z twoją kolonią?
Wykopali cię?
Właściwie sam z niej odszedłem.
- Muszę coś zrobić. - Ukradłeś jedzenie, prawda?
- Jest złodziejem zapasów. - Tak.
- Nie ukradłem żadnego jedzenia. - Dobra.
Ja i moja kolonia byliśmy ze sobą zżyci jak rodzina.
Byli zasmuceni, gdy odchodziłem.
- Musimy iść, Minnow. - Dlaczego? Co...
Co to było? Co się dzieje?
- To mogło być wiele rzeczy. - Spopielacz drzew. Stado gryzoni.
Kamieniarz.
Chwytak. Rozdrabniacz. I mój ulubiony... Kruszynka.
Dobra, czaję. To... dużo nazw.
Cokolwiek to było, te krzyki są jak sygnał na obiad.
Jeśli zwęszy twój zapach, przez jakiś czas będzie na ciebie polować.
Może mógłbym pójść z wami?
W którą stronę zmierzasz?
Idę na zachód.
Na wybrzeże. Jenner Beach.
Dobra. Jeszcze nie idziemy na północ.
- Jeszcze nie idziecie na północ. - No to chodź.
Cokolwiek zechcesz.
Jak chcesz, to pójdę.
Chodź.
To był... niezły trening.
Dziewczyna, tak?
Tak.
Opuściłeś miłą, bezpieczną kolonię, by podróżować aż do oceanu
dla dziewczyny, którą widziałeś ostatnio, gdy miałeś 17 lat?
Nie, wiem, co myślisz. Wiem, jak to brzmi. To jest szalone.
Ale... sam nie wiem.
Gdybyś znał nasz związek, pewnie myślałbyś inaczej.
Niedawno rozmawialiśmy przez radio.
Uczucie nie wyblakło. To cud. To takie słodkie.
Ona też mnie kocha, więc będziemy razem.
Słyszałeś kiedyś termin „próżny trud”?
Czyli jestem głupcem, bo wierzę w prawdziwą miłość?
Nie, jesteś głupcem, bo jesteś tu sam
i nie wiesz nic o przetrwaniu...
- To przez wiatr. - ...masz cela jak baba z wesela,
a jednak myślisz, że jesteś jakimś szlachetnym wojownikiem,
unoszącym się na skrzydłach miłości.
- To tak nie działa. - Dobra.
Bardzo zachęcające przemówienie.
- Szlag by to. - Wysilasz się.
- Co? - Wysilasz się. Za dużo myślisz.
Zawsze oczyszczam swój umysł i powtarzam sobie:
„Jak igła przez wodę”.
„Jak igła przez wodę”?
Zaufaj mi. Mój tata był najlepszym łucznikiem w mojej kolonii.
To dlaczego on mnie nie uczy?
- Bo nie jestem jej ojcem. - Mój tata został zabity.
Gdy mieszkaliśmy na stacji metra.
Razem z Elliotem.
Kim jest Elliot?
Moim synem.
- Tak mi przykro. - Nie musisz przepraszać.
Wszyscy mamy takie historie. Czyż nie?
Jak igła przez wodę.
To było całkiem blisko.
- Było lepiej. - To było dobre, prawda?
Prawda?
Słuchaj. Żeby z nami trzymać, musisz mieć wiedzę.
Dobra.
- Lekcja pierwsza. - Dawaj.
Zawsze dokonuj obserwacji terenu, gdy jest to możliwe.
- Zawsze. - Pomaga dostrzec te duże z wyprzedzeniem.
Miło wiedzieć, że to coś już za nam nie podąża.
Na pewno nadal za nami idzie. Właśnie to widziałem.
- Kruszynka. - Wiedziałam.
- Wielki sukinsyn też. - Wielki sukinsyn.
Zna też twój zapach, stary.
- Trudno będzie go zgubić. - Więc dlaczego wciąż tu stoimy?
Wyluzuj. Kruszynki nie są szybkie.
Musimy iść.
Nie powinno już nas tu być.
- Ma mój zapach. - Z pewnością.
- Idziesz? - Tak!
- Dokąd tak w ogóle zmierzacie? - Na północ.
- W góry. - Co tam jest?
Do miejsca zwanego śnieżną górską dziczą.
Podobno ma to być jakaś kolonia pełna ocalałych.
Zimno i wysokość pomagają trzymać potwory z dala.
Powinieneś iść z nami.
Chciałbym, ale wiesz...
Musisz znaleźć swoją dziewczynę. Tak, tak.
Minnow.
Polubiłabyś ją. Jest świetną osobą.
Nie jest jak ty,
bo ty nie potrafisz wyjść z gniazda piaskowych robali.
I szczerze mówiąc, lubię cię, bo masz naprawdę słodkiego psa.
- Zraniłaś moje uczucia. - Jesteś bezużyteczny.
To znaczy, że cię lubi.
Dużo przeszła.
Taki irytujący.
- Joel. - Co?
Nie ruszaj się.
- O mój boże. Dlaczego? - Daj mi swoją koszulkę.
Koszulkę? O co ci chodzi?
O twoją koszulkę. Daj mi ją.
- Dobrze. - Pośpiesz się.
- Rób co mówi, Joel. - Daj mi koszulkę.
Zamknij się. Próbuję.
Tylko spokojnie.
- Tak, o to chodzi. - Czy to kruszynka?
- Nie. - A co to?
Spokojnie. Schyl się.
Jak mi się nie uda...
Dobrze.
Nie ruszaj się.
Spokojnie.
Już dobrze.
Nic ci nie zrobimy.
Idź w swoją stronę.
Już dobrze. Idź swoją drogą.
Grzeczny chłopiec.
Czego się tak boisz? Ślimaki głazowe są przyjazne.
Mogą być przyjazne?
Poznasz to po ich oczach. Wystarczy spojrzeć im w oczy.
- Ten pewnie uratował nam życie. - Uratował nasze...
Rozprowadzi twój zapach na całym zboczu.
Kurczę. Ta stara kruszynka nie będzie wiedziała, dokąd iść.
Będzie szła za moją koszulką?
Dzięki, panie ślimaku skalny.
- Dzięki, panie ślimaku skalny! - Dziękuję.
Są bardzo wrażliwe.
Ale mogą cię zmiażdżyć...
w sekundę.
Nad czym pracujesz?
To tylko mały projekt, który zacząłem jakiś czas temu w mojej kolonii.
Gdy spotykam się z nowym potworem, tworzę o nim krótką notkę.
Rysunek. I parę informacji.
Silne i słabe strony.
Daje mi to poczucie, że do czegoś się przydaję.
- Niezły z ciebie artysta. - Dzięki.
- Tego widziałem. Wredny skurczybyk. - Tak.
Nie lubi głośnych dźwięków. Ani strzałów ze strzelby w głowę.
Może to dopiszesz.
Strzał ze strzelby w łeb. Dodałem. Dzięki.
- Mogę... - Trzymaj.
Dzięki.
Miałem 16 lat, gdy uderzyła.
Wysłali w nią całą artylerię.
Nazwali nas szczęściarzami, bo zawartość rakiet na nas nie wpłynęła.
Wyrzucenie ze szczytu łańcucha pokarmowego to żadne szczęście.
Moi rodzice pomyśleli, że jeśli uda nam się wyjechać z Fairfield,
będziemy mieli szansę.
Chwila...
Jesteś z Fairfield?
Tak. A co?
Stary, nigdy nie spotkałem nikogo, kto wydostał się z Fairfield.
To miejsce było strefą zero.
Cholera, słyszałem tylko straszne historie.
Było bardzo źle.
Twoi rodzice...
Nie.
Zostałem tylko ja.
Nie mogłem ich uratować.
Obarczasz się za to winą?
Jesteś z Fairfield, stary. Nie powinno cię tu nawet być.
Jesteś lepszy, niż myślałem.
To najfajniejsza rzecz, jaką ktokolwiek mi powiedział.
Na dobry początek.
Rób to dalej. Taka książka może kogoś uratować.
Dzięki, Clyde.
Twoja dziewczyna jest naprawdę tego warta?
Przebycia całej tej drogi?
Tak.
Jeszcze jak.
Nie dawaj za wygraną, Joel.
Ma rację.
Nie musisz.
Nawet na końcu świata.
Dobra! Koniec obozowania! Idziemy!
Lekcja druga.
Idziesz spać, albo jesz ciepły posiłek.
- Nie dwa na raz. - Nie.
Mówisz poważnie?
Coś wywęszy nasze jedzenie i dotrze do obozu w ciągu godziny.
Dlaczego mi nie powiedziałeś? Nie zrobiłem żadnej z tych rzeczy.
Nie mogę ci wszystkiego powiedzieć. Musisz nadążać.
„Zabiję cię, Joelu Dawsonie! Będę cię jadł jak brokuły!”.
„Jestem Joel i nie mogę ochronić swojej dziewczyny,
bo jestem bezużytecznym i niepewnym siebie nastolatkiem”.
„Uratuj mnie! Myślałam, że mnie kochasz!”.
„Ale nie mogę, bo...”.
- Co? - To twoja umierająca dziewczyna.
- Co? - Jak igła przez wodę.
Jak igła przez wodę.
Tak! Widzisz? W dyszkę!
Chyba się polubiliście, co?
Musimy iść dalej.
No dalej. Musimy iść.
Minnow? Co ty robisz?
Droga Aimee, znalazłem przyjaciół.
Ludzkich przyjaciół.
I uczą mnie wszystkiego, co potrafią.
Lekcja trzecia: nigdy nie chodź skrótem.
Lekcja ósma: codziennie ćwicz strzelanie.
Zaczynam lepiej strzelać z kuszy.
Lekcja dziesiąta: miej suche skarpety. Ta jest najlepsza.
Trochę się zmagam z lekcją drugą: nigdy dwa na raz.
Ta nie jest fajna.
Nie dwa na raz.
Chodź, Joel. Nie dwa na raz.
Jestem bardzo zmęczony.
Wielu rzeczy nie powinno się tu dotykać ani jeść,
ale te paprocie mają antytoksynę.
Dobre na ugryzienie węża czy ślimaka.
- Dobry wpis do twojej książki. - Zapisałem.
Te wyglądające jak owady mają ograniczone pole widzenia.
Ograniczone...
Te wyglądające jak jaszczurki nie potrafią się wspinać.
Wyglądające jak płazy lubią się chować, wabić, zjadać w całości.
Są jeszcze takie jak piaskowe robaki.
One są zaczepiste.
Zaczepiste!
Tak, wiem. Wpadłem do ich dziury.
To, co widzisz, to pszczoły robotnice.
- Unikaj ich królowej. - Jak poznać, która to królowa?
Pierwszą wskazówką jest wielka płetwa, przecinająca ziemię,
podążająca za każdym twoim odgłosem.
Potem wyjesz z bólu...
i zostajesz przez nią rozpołowiony.
Zrozumiałem. Postaram się to zapamiętać.
Zbliżamy się do miejsca, gdzie nasze drogi się rozchodzą.
Możesz iść na zachód. Na plaże w Jenner.
Albo możesz być rozsądny i iść z nami w góry.
Całe życie byłem rozsądny i nigdzie mnie to nie doprowadziło.
Chodź z nami. Siła tkwi liczbie.
Poza tym myślę, że stworzylibyśmy dobry zespół.
Też tak uważam. Tylko...
- Muszę coś zrobić. - To nie fair.
Co...
Co się stało?
Dlaczego musisz iść?
Ta dziewczyna wiele dla mnie znaczy.
Wiesz, że muszę to zrobić. Rozmawialiśmy o tym.
Wiesz co? Mam coś dla ciebie.
Nawet nie wiem, czy wiesz, co to jest, ale...
Szminka?
- Co? - Tak.
Tak, to szmin...
Cofam wcześniejsze słowa.
Aimee cię pokocha.
Dzięki, Minnow. Masz smarki w nosie.
No dobra. Chodź.
Ostatnia lekcja.
Słuchaj swojego instynktu. Utrzyma cię przy życiu.
A jeśli mam fatalny instynkt?
Umrzesz.
Dobry instynkt zdobywa się, popełniając błędy.
Jeśli masz wystarczająco szczęścia, by przetrwać kilka błędów,
poradzisz sobie tutaj.
To też może ci się przydać.
Świetnie. Masz jeszcze kilka takich?
Dostaniesz jeden.
Wyciągnij zawleczkę i policz do pięciu. Nie do czterech, nie do sześciu.
Do pięciu.
Rozumiem.
Nic ci nie będzie.
Minnow? Chodź, mała.
Udało ci się przejść tę całą drogę aż z Fairfield.
Co to dla ciebie te kolejne 30 mil?
Patrz, kto przyszedł.
Wiem. Też będę za nimi tęsknić.
Ale to dobra decyzja.
Dobrze się z tym czujesz, prawda?
Idziemy, Chłopcze.
Spasuję.
Możesz zjeść całe.
Zostanę przy fasolce.
Nie zjem tego.
Musimy iść dalej.
Wiem, że jest tu strasznie. Przerażające te łodzie.
I znaki...
Ale wcześniej już to widzieliśmy.
Musimy być odważni.
Co się dzieje? Nic ci nie jest?
Słyszałeś coś, Chłopcze?
Chłopcze!
Nic ci nie jest? Daj mi jakiś znak.
Słyszę.
Musimy iść.
Naprawdę musimy iść. Proszę cię, wyjdź spod tej kaczki.
Musimy iść.
Joel. Nic ci nie jest?
Nic ci nie jest?
Joel! Wyjdź z samochodu!
Wyłaź z wozu, Joel!
Biegnij, Joel, biegnij!
Przetrwasz to.
Kocham cię.
Nie.
Chłopcze?
Nic ci nie jest?
Nic ci nie jest!
Jesteśmy zabójcami potworów.
Nie czułem deszczu od siedmiu lat.
Całkiem nieźle.
Myślisz, że oszalałem?
Przebywając tę całą drogę?
Witaj.
Ja pierdolę.
Ty żyjesz.
W sensie... jesteś włączona.
Zostało mi energii na 51 minut. Jak się nazywasz?
Jestem Joel.
- Nazywam się Joel. - Witaj, Joel.
Miło mi cię poznać.
Nazywam się Mav1s.
Ale gdybyś chciał je zapisać,
zamiast „i” powinieneś wpisać „1”.
Wiem.
Znasz linię produktów Mav1s? Cudownie!
Mieliście być następną niesamowitą rzecz.
Nie mogę uwierzyć, że z nią gadam.
Ale gdybyś chciał je zapisać, zamiast „i” powinieneś wpisać „1”.
Tak. Już to mówiłaś.
Lata temu zostałam przepołowiona przez coś, czego nie miałam okazji nazwać.
Wczołgałam się tu dla bezpieczeństwa i wyłączyłam
w nadziei, że ktoś mnie znajdzie.
- I oto jesteś! - Niesamowite.
Joel, poza rozmową ze mną,
za co jestem wdzięczna po wsze czasy,
mogę zapytać, co robisz poza swoją kolonią?
- Pewnie... - Ukradłeś jedzenie?
Nie.
Nie ukradłem żadnego jedzenia.
Właściwie, to jestem na misji. Muszę znaleźć dziewczynę.
Więc wpadła ci w oko urocza dama!
Jak się nazywa?
Aimee. Z jednym „i” oraz dwoma „e”.
Wydaje się być niesamowitą osobą.
Czym mogę ci jakoś pomóc w twojej misji
szukania Aimee z jednym „i” oraz dwoma „e”?
Nie. Doceniam to, Mav1s, ale nie potrzebuję pomocy.
Chyba że masz baterię do podręcznego radia SK-21.
Nie...
Byłabym zaszczycona, mogąc oddać ci resztki mojej energii,
gdyby to pomogło ci znaleźć Aimee z jednym „i” oraz dwoma „e”.
Pewnie myśli, że zostałem pożarty.
To takie ekscytujące!
Działa!
3022? Zgłoś się, 3022.
- Joel? - Aimee!
Powiedzieli mi, że przyjdziesz. Wszystko dobrze?
Martwiłam się. Tak dobrze jest słyszeć twój głos.
Tak, ciebie też miło słyszeć. Żyję. Nic mi nie jest.
Nie mogę uwierzyć, że naprawdę to robisz.
Wiem, to szalone. Nie mogę się doczekać, żeby o wszystko ci opowiedzieć.
Czuję się jak inny człowiek.
Powinnaś zobaczyć, jak walczę z potworami.
Jestem teraz w motelu z robotem i psem.
Co? To brzmi jak szaleństwo.
Jak daleko od Jenner Beach jesteś?
Jak daleko? Zbliżam się.
Jestem 9.3 mil od ciebie.
Posłuchaj, Joel. Mam niesamowite wieści.
Kilku ocalałych pojawiło się kilka dni temu i nas uratowali.
Wydostaną nas stąd!
Pomagają mi z kolonią.
Wyciągną was stamtąd? Co masz na myśli?
Nie pamiętam, kiedy ostatnio czułam, że wszystko będzie...
Aimee?
Kurwa.
Nastąpiło odłączenie baterii, by zachować ostatnie 15 minut mocy.
- Tak mi przykro, Joel. - Nic się nie stało, Mav1s.
Nie musisz...
Joel?
Od bardzo dawna nie byłam na zewnątrz.
Tak. Ja też nie.
- Proszę bardzo. - Czy coś cię trapi, Joel?
Możesz mi powiedzieć o wszystko, bo jestem empatycznym słuchaczem.
Poza tym moje banki pamięci zostaną trwale wymazane za 14 minut.
Znasz to uczucie, gdy idziesz na całość?
Jesteś tego taki pewien.
I kiedy jesteś tuż przy finiszu,
dostrzegasz, że to najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek mogłeś zrobić.
Nie sądzę, żeby to było głupie, Joel.
Tylko romantyczne.
Co nie? Zrozumiałaś.
Romantyczne, to jest...
Nie poddawaj się, Joel.
Kiedy ją zobaczysz, doceni romantyczny gest twojej podróży
i będzie poruszona twoją dobrocią oraz cechami przywódczymi.
Dzięki, Mav1s.
Jest też opcja, że Aimee nie dostrzeże w tobie tych cech
i przejdziesz cały ten dystans,
tylko po to, by spotkać się z rozczarowaniem.
Może po drodze nauczysz się cennych lekcji?
Dobrze.
Trzecią opcją jest to, że nie przetrwasz tej podróży
i zostaniesz zjedzony przez zmutowanego insekta...
- Dobra. - ...płazy. - Rozumiem.
Możesz zginąć na wiele sposobów.
Załapałem. Dzięki za...
rozmowę.
Chciałbyś zobaczyć sztuczkę, Joel?
Jasne.
Jakie jest twoje pełne imię i nazwisko i gdzie się urodziłeś?
Joel Dawson. Fairfield, Kalifornia.
Miałeś uroczych rodziców, Joel.
Boże...
Nie mam nawet ich zdjęcia.
Co powiedziałbyś swojej mamcie,
gdybyś miał szansę?
Że nic mi nie jest.
Dotarłem do kolonii.
Spotkałem wielu dobrych ludzi, którzy się mną zajęli.
Oni też wiele stracili, więc...
Tak bardzo za wami tęsknię.
Przepraszam.
Spójrz! Latające meduzy!
Są niegroźne i całkiem urocze.
Canis familiaris!
Znalazłeś moją stopę. Dziękuję.
- To mój pies. - Jest uroczy.
Tak, to dobry piesek.
Chciałbyś posłuchać piosenki, Joel?
Dobrze.
Natura jest piękna, gdy nie próbuje cię zabić.
Mav1s?
Dziękuję.
W obozie pojawiło się kilku ocalałych.
Chyba nie muszę się o to martwić, prawda?
Jakie są szanse, że będą niesamowici,
w moim wieku i będą potencjalnym zagrożeniem romantycznym?
Prawdopodobnie zerowe.
Myślę, że jest dobrze. Jesteśmy bezpieczni.
Może trochę przyśpieszmy, tak na wszelki wypadek...
Dobra, wiesz co?
Może pójdziemy inną drogą?
Chłopcze?
Dokąd tak pędzisz?
Królowa.
Uciekaj, Chłopcze!
Ruchy!
Poczekaj! Nie potrafię tak szybko biegać!
O mój boże. Przepraszam.
Co ty robisz?
Nawet się nie waż.
Co ty robisz?
Nie. Zaczekaj!
Nawet o tym nie myśl, Chłopcze.
Nie rób tego.
Nie!
Policz do pięciu.
Raz, dwa...
dwa, trzy, cztery...
pięć!
Tak!
To było niesamowite. Czuję się jak Tom Cruise.
Co, do diabła...
O mój boże.
Zabierz ode mnie tę sukienkę!
Chłopcze?
Dobra, wszystko już w porządku.
Chyba mam wszystkie.
Co?
Boże! Nie!
Ty!
To wszystko twoja wina! Co jest z tobą nie tak?!
Dlaczego mnie nie słuchasz, co?
Masz pojęcie, co zrobiłeś? Prawie nas zabiłeś!
Mieliśmy o siebie dbać, tak?
Nigdy bym ci tego nie zrobił! Zawiodłeś mnie!
Ta pierdolona sukienka! Już tego nie zniosę!
Droga Aimee, nie wygląda to dobrze.
Nawet nie pamiętam, o czym mówiłem.
Nie czuję nóg.
I twarzy.
Chyba umieram.
Zabiję cię, Joelu Dawsonie! Będę cię jadł jak brokuły!
Paprocie posiadają antytoksynę.
Dobre na węże czy ślimaki.
Jeśli znajdziesz najlepszego psa w historii,
będzie to Chłopiec.
Proszę, zajmij się nim.
Przeproś go ode mnie.
- Widzieliście mojego psa? - Powiedz, że go kocham.
Widzieliście go? Nakrzyczałem na niego.
I nie wyjmuj mu sukienki z pyska. On tego nie lubi.
Mogę już go nie zobaczyć.
I proszę, nie krzycz na niego. Wiem, że nie będziesz.
Joel.
- To ty. - Aimee?
Nie wierzę, że ci się udało.
Nie wierzę...
Udało ci się, Joel.
- Dobrze się czujesz? - Tak, tak.
Jesteś taka piękna.
To było miłe.
Aimee?
Spokojnie.
Toksyna zmiotła cię z planszy. Jak się czujesz?
Czuję się... dobrze.
Nic mi nie jest.
Jak było? Musisz mi o wszystkim opowiedzieć.
Szczerze mówiąc, nie było tak źle. Nie wiem, na co tak wszyscy narzekają.
Nie, było okropnie.
Prawie zginąłem... kilka razy.
Dobrze cię widzieć.
Miałem szczęście, że mnie znalazłaś.
- Co do tego... - No i się całowaliśmy.
- Miałeś mocne halucynacje. - To było super, nie?
Pocałowałeś starego Pete'a.
Cześć, Pete.
Zabawne.
Naprawdę to zrobiłem.
Nie wiem, jak z tego wybrnąć.
O czym mówiłaś w radiu...
Tak. Ten kapitan jachtu i jego załoga pojawili się znikąd.
- Kapitan jachtu? - Tak.
Znajdzie nam bezpieczne miejsce do życia.
Próbuję teraz wszystko spakować.
Dlaczego nazywają go kapitanem jachtu?
Bo jest kapitanem jachtu, kretynie.
Chryste. Zachowuj się, Bill.
- Co? - Próbuję słuchać.
Tak czy inaczej, chciałem ci tylko powiedzieć...
Aimee! Aimee!
Mamy kolejny przeciek na głównej linii.
Drań pluje słodką wodą po całej plaży!
Tak, dzięki, Janice. Zaraz tam pójdę.
Witaj, Joel.
Cześć, Janice. Miło cię widzieć.
- Proszę... - Wszyscy są starzy.
- Przyszedłeś w szalonym momencie. - Tak.
- Możemy przełożyć to na później? - Tak.
Przełożyć... jasne.
Wszystko się rozpada, Aimee.
Nie wiem, co tu się dzieje. Co możemy zrobić?
Tak, wiem, Janice. Przepraszam.
Janice, czy możesz po prostu... dać mi ten klucz?
To jakiś dramat.
Kto zostawił wodorosty na słońcu? Miały być już dawno spakowane.
- To sprowadzi muchy. - Jest spuchnięta.
Stopa nie powinna mieć takiego koloru.
Idealne wyczucie czasu.
Ludzie! Joel, to są Dana i Rocko.
- Co tam? - To są goście z jachtu.
Fajnie.
Czy to bazuka?
Własnoręcznie robiona.
Które z was jest kapitanem?
Przyznaję się. Kapitan Brooks Wilkinson.
- Australijska marynarka. - Boże drogi.
Na emeryturze, oczywiście. Moi kumple nazywają mnie Cap.
- Co u ciebie, stary? - Poznałeś tych dwoje,
ale ta piękna dama to jest nasz jacht.
Trochę efekciarska jak na mój gust, ale dobrze się sprawuje.
- Cap, to jest Joel. - Joel...
Przebył siedem dni na powierzchni, żeby tu dotrzeć.
- Siedem dni? - Tak.
- To musiała być ciężka podróż. - W rzeczy samej.
Nie rozumiem. Dlaczego opuściłeś kolonię?
Ukradłeś jedzenie?
Nie przyłapali mnie na kradzieży żarcia. O co to wielkie halo?
Przyszedł z miłości.
Dobra robota, stary. To jest piękne.
Miłość to misja najbardziej godna podziwu.
Wie o tym każdy szanujący się żeglarz.
Gotujemy to gówno czy jak?
Czuje się, jakbym nosił jaja King Konga na barkach.
To urocze, Rock, naprawdę.
Joel, wyglądasz na człowieka, który zna się na grillowaniu.
- Ja...nie... - Pomóż nam rozpalić ognisko.
Właściwie to zamierzałem...
- pogadać chwilę z Aimee... - Dobrze..
Przepraszam. Stare nawyki.
Pojawiłeś się... i próbuję wydawać ci rozkazy.
Dam wam trochę prywatności.
- Dzięki. - Tak, namaste.
- Chciałem... - Joel. - Tak?
Urządzamy dzisiaj wieczorem imprezę. Nic nadzwyczajnego, ale...
wypijemy razem drinka, by powitać cię w kolonii.
Dobrze.
- Stawiam pierwszą kolejkę. - Dzięki.
Miły jest.
Warzy własne piwo.
Witaj, kochanie. Jak się masz?
Oczywiście, że tak.
Przepraszam. Tak wiele się teraz dzieje.
- Nie masz nic przeciwko? - Skądże. - Wariactwo.
Jest tu całkiem przyjemnie.
Dlaczego musicie opuścić to miejsce?
- Jest tu pięknie, ale niebezpiecznie. - Racja.
Wszyscy są przerażeni.
Nawet twój bunkier został naruszony, a wy wszyscy jesteście młodzi i silni.
Tak... Aimee?
Przepraszam. Wiem, że wiele się dzieje, ale...
przebyłem dla ciebie szmat drogi, tak że...
chcę wiedzieć, jak się z tym czujesz.
To najbardziej romantyczny gest świata.
Naprawdę? To dobrze, bo...
Ale słuchaj, Joel...
rozmowa z tobą przez radio była miłą ucieczką
od stresu związanego z prowadzeniem tej kolonii.
Jesteś prawdopodobnie jedyną osobą, która znam z dawnego życia.
Z Fairfield.
Ale jest...
Nadchodzi „ale”, prawda?
Ale nie sądziłam, że tu przyjdziesz, Joel.
I tak się cieszę, że cię widzę.
Po prostu nie jestem...
tą samą osobą, którą byłam.
Siedem lat to szmat czasu.
Straciłam ludzi. Moją mamę, przyjaciół...
W zeszłym roku straciłem kogoś...
kto wiele dla mnie znaczył.
Czuję się jak idiota.
- Tylko nie to. - Nawet...
Nawet cię nie zapytałem, czy mogę przyjść.
Byłem taki podekscytowany i po prostu wyszedłem.
Nie wiem, co myślałem.
Wiem, co myślałem.
Że przyjdę, zwale cię z nóg,
będziemy żyli długo i szczęśliwie...
ale ty mnie nie chciałaś.
Tak mi przykro. Powinnam była powiedzieć ci przez radio.
Nic się nie stało.
Wiem, że nie tak to sobie wyobrażałeś...
ale wciąż chcesz z nami płynąć?
Płynąć z wami... jachtem?
To jest nasza szansa na przetrwanie.
Daj szansę kapitanowi.
Opowiedz nam.
Dajesz, kapitanie. Opowiedz nam historię.
- Dajesz. - Cztery lata po uderzeniu Agathy.
HMS Brisbane. Pierwsza warta.
Jako pierwszy zobaczyłem, że to idzie po ścianie.
Gigantyczna jaszczurka, wysoka na dwa piętra.
Włączyłem alarm. Za późno.
Straciliśmy tej nocy 1032 dusze.
Ocalałych zabrało morze.
Nie mylcie się. Przegraliśmy wojnę.
Nie ma miejsca dla ludzkości na ziemi. Ale tam?
Tam mamy szansę.
Mam... Wybacz, ale mam pytanie.
Przeżyłem siedem dni na powierzchni.
Jeśli ja dałem radę, to dosłownie każdy może.
Siedem dni na powierzchni? Jestem pod wrażeniem.
Więc może nadal mamy szansę walczyć.
No i... wygrać,
odzyskać nasz świat.
Mam plan. A jeśli masz lepszy, słucham cię dokładnie.
- I stanę u twego boku. - Chcesz usłyszeć mój...
Chcesz usłyszeć mój plan?
Nie mam żadnego.
To moja wina.
Nie chciałem cię stawiać w takiej sytuacji, stary.
Aimee mówi, że robisz niezłą zupę.
I świetnie znasz się na radiu.
Może będę potrzebował człowieka od komunikacji.
Kogoś, kto nauczy Rocko gotować.
Mogę użyć waszego radia? Chcę się skontaktować z moją kolonią.
7045, tu 3022. Zgłoście się.
7045, tu 3022. Jest tam kto?
Tim? Ava? Ktokolwiek. Odbiór.
Cap kazał przynieść ci coś na ząb.
Gość warzy własne piwo.
- Tak, słyszałem. - Jest dobre, stary.
Fajnie. Dziękuję.
Kochamy cię, Joel. Wróć szybko. Karen. <3
Zawsze będziemy twoją rodziną ~ Kala
Oby była tego warta ~ Tim
Będę tęsknić ~ Gertie
WRÓĆ DO DOMU SZYBKO ~ MAYA
Halo? Jest tam ktoś?
Tak!
To ty, Ray? To ja, Joel.
Joel? O mój boże!
Ludzie! To Joel. Udało mu się!
- Żartujesz! - To ja!
To ja, Joel. Nic mi nie jest.
Udało mi się. Jestem w kolonii Aimee.
- Udało mu się! - Boże, ty żyjesz?
- Dobrze znowu was słyszeć. - Nawzajem, stary.
- Wszystko dobrze? - Minął kawał czasu.
- Mam wam tyle do powiedzenia. - Powiedz nam, co widziałeś.
- Widziałem królową piaskowych robali.. - Co to takiego?
To... nie wiem, co to, ale ją wysadziłem.
- Wysadziłem ją granatem! - Skąd miałeś granat?
To było takie niesamowite...
Co jeszcze? Spotkałem parę miłych ocalałych.
I oni mnie tego wszystkiego nauczyli. Żyją na powierzchni...
I spotkałem Mav1s.
- Rozmawiałem z prawdziwą Mav1s! - Zalewasz! Jaka ona jest?
Była bardzo pouczająca, emocjonalna...
I mam też psa...
- Joel... Masz psa? - A co tam u Aimee?
Całkiem dobrze.
Niesamowite, że przeżyłeś tę podróż, Joel.
Jesteśmy z ciebie dumni.
Naprawdę mi was brakuje.
A jak tam u was? Powiedźcie mi coś.
Nie za dobrze. Mieliśmy dużo naruszeń.
Co masz na myśli? Nikomu nic nie jest?
Niezbyt. Nie wydaje mi się, żebyśmy mogli zostać tu dłużej.
- Halo? - Przeżyjemy na razie.
Co? Ray? Halo?
Nie, nie, nie. Kurwa.
Halo, słyszycie mnie?
Muszę wracać.
Co ja tu robię?
Fioletowe jagody.
Gigantyczna jaszczurka, wysoka na dwa piętra, schodzi po ścianie.
Te wyglądające jak jaszczurki nie potrafią się wspinać.
Kłamliwy sukinsyn.
Sukinsyn!
Aimee.
- Musze z tobą porozmawiać. - Joel!
Jesteś pijana.
Gorący, potężnie napakowany, niesamowity Joely-Joely Dawson!
Aimee, proszę.
To jest bardzo ważne. Muszę z tobą porozmawiać.
Musisz stąd wszystkich wyprowadzić.
Myślę, że coś wam grozi. Mówię poważnie.
Czuję to. Jest źle... Mam złe przeczucie.
Myślę, że on coś planuje. Nie sądzę, że jest tu, by was uratować.
- Kto? - Kapitan jachtu. Próbował mnie otruć.
Kapitan jest tam. Tańczy sobie.
Tak bardzo go nienawidzę.
Słuchaj, dał mi trujące jagody.
I wiem, że te jagody są trujące, bo pies mi powiedział.
Masz gadającego psa?
- Nie, nie, nie, Aimee. - Kocham psy!
Co on powiedział? Gdzie jest ten maluszek?
- Mamy rannego! - Postaraj się mnie wysłuchać.
Potrzebuję twojej pomocy. Coś się święci.
Twoja kolonia jest w niebezpieczeństwie.
- Joel. - Co?
Joel!
Kurwa.
- Aimee? Aimee? - Joel? Nic ci nie jest?
Dzień dobry. Wybacz, że ci przylałem, Joel.
Nie mogłem pozwolić, żebyś gadał o nas. Nie chciałem tego spieprzyć.
Dana, zajmij się tym.
Dana, nie rób tego. Nie wieża radiowa!
- Co ty robisz? - Oszalałaś?
Pewnie już wiecie, że to nie rejs wycieczkowy.
Chcemy wam z załogą podziękować za wasze hojne datki.
Jedzenie, woda, zapasy, lekarstwa.
Bardzo to doceniamy.
Dzięki temu dopłyniemy do kolejnej bezradnej kolonii.
Jest złodziejem jedzenia!
Masz rację.
Ale to nie takie proste. Na świecie nie ma już paliw kopalnych.
Nie wystarczy, by uruchomić jacht.
Musieliśmy improwizować, żeby przetrwać.
Odkryliśmy wyjątkowe źródło paliwa. Właściwie to zasługa Rocka.
- Prawda, wielki kolego? - Tak, to byłem ja.
Dziesięć ton czystej mocy. Przykute do dziobu tego jachtu.
Teraz śpi.
Wkrótce będzie głodna.
Cóż mogę powiedzieć?
Apokalipsa to zwariowany czas.
Uciekajcie!
Boże, zginiemy.
Muszę znaleźć sposób, żeby się wydostać.
Muszę powstrzymać tych drani od zabrania naszych rzeczy!
Jak ty przeszedłeś 85 mil przez piekło, to mi uda się powstrzymać trzech dupków.
- Zajmij się krabem! - Co?
Desperatka jakaś.
Aimee?
Ja pierdolę.
Kurwa mać.
Nie...
Chłopiec? Chłopiec!
Dana? Zastrzel psa.
Aimee!
Nie!
Rocko? Musimy iść.
Ani się waż.
Musisz mnie teraz posłuchać, Chłopcze!
Widzisz ich tam? Idź po Aimee.
- Ruszajcie się! - Idź już. Teraz. Teraz!
Przepraszam, że na ciebie krzyczałem!
Ruszać się.
Dobra, krabie, chcesz trochę...
Posłuchaj. Nie chcesz tego.
O nie!
- Joel! - Aimee!
Aimee, rzuć mi tę armatę! Wiem, jak go zabić!
Poznasz to po ich oczach.
- Co ty robisz? Strzelaj! - Strzelaj! Na co czekasz?
- Zabij go! - Do diabła, zastrzel go!
Jak igła przez wodę.
Cap?
Jesteś wolny.
Kurwa, zginiemy.
Nie!
- To było niesamowite. - Co?
- Ja byłem niesamowity? - Tak.
- Dziękuję, Joel. - Tak?
Ja bym to zrobił inaczej, ale dobrze ci poszło.
Wybacz. Tylko...
Wygląda lepiej. Pilnuj tego.
- Do widzenia. - Cześć.
- Możesz nią ruszyć? - Aimee.
Muszę wracać do mojej kolonii, sprawdzić, czy wszystko z nimi w porządku.
Tak, racja.
Moi przyjaciele powiedzieli mi, że jest takie miejsce w górach.
Chyba jest bezpieczne przed potworami. Może wszyscy tam pójdziemy.
Fajnie było zobaczyć cię w akcji.
Nie wiem, jak ci się udaje dbać o wszystkich...
Cieszę się, że przyszedłeś.
Muszę iść. Martwię się o nich.
Mam coś dla ciebie.
Boże...
Krokodyl Carl?
Wiem.
Pomyślałem, że chcesz go odzyskać.
Proszę.
Nie mogę. Jest potrzebny tobie.
Chcę, żebyś go wzięła. To wiele dla mnie znaczy.
Serio, weź go.
Wszystko mam w głowie. Mogę zrobić kolejny.
Dziękuję za inspirację do tej podróży.
To była najlepsza decyzja, jaka podjąłem.
- Muszę już iść. - Chodź, Chłopcze!
- Uważaj na siebie. - Tak, ty też.
- Żegnaj, Aimee. - Żegnaj.
To było...
- Świetne. - Tak.
Znajdę cię.
Mam taką nadzieje.
Nazywam się Joel Dawson.
Mam 24 lata i przeżyłem siedem dni na powierzchni.
Dwukrotnie.
Joel?
Cześć!
Żyję dzięki hojność kilku obcych ludzi
i dobroci świetnego psa.
Kieruję się z kolonią w stronę gór.
Powinno być tam mniej potworów.
I nie zrozumcie mnie źle. Powierzchnia to niebezpieczne miejsce.
Ale nie sądzę, żeby ukrywanie się pod ziemią było odpowiedzią.
Jest tam wielki, piękny, inspirujący świat.
Myślicie, że to niemożliwe, ale tak nie jest.
Jeśli mnie udało się przetrwać, to każdemu się uda.
Tak powiedział mi dobry przyjaciel.
Dobry instynkt zdobywa się, popełniając błędy.
Jeżeli masz szczęście, by przetrwać kilka błędów,
nic ci nie będzie.
W tym nagraniu znajdziecie wszystko, co wiem o naszym nowym świecie.
Większości nauczyłem się w trudny sposób.
Miejmy nadzieję, że wam będzie łatwiej.
Więc otwórzcie te drzwi.
Chodźcie.
Zaczerpnijcie świeżego powietrza. Idźcie korzystać z życia.
To nie będzie łatwe, ale warte wysiłku.
Przebyłem 85 mil, by dowiedzieć się, że to, czego brakowało mi tu od siedmiu lat,
było przez ten cały czas tuż nad moja głową.
I to jest niesamowite.
I jeszcze jedna ostatnia rzecz. Nie poddawaj się.
Nie musisz. Nawet na końcu świata.
Joel Dawson, bez odbioru.
„Nie poddawać się”? To moja kwestia.
To długa podróż, dzieciaku. Mam nadzieję, że wiesz, co robisz.
Na pewno nie wie. Pewnie dorwą go śnieżne pająki.
- Słaby sposób na śmierć. - Rozerwą go na strzępy.
- Nie, poradzi sobie. - Może.
Project Haven: facebook.com/ProHaven